Alle activiteit

Deze tijdlijn wordt automatisch bijgewerkt   

  1. Gisteren
  2. Wat een fijne huisarts en fijne ervaring !
  3. @DayDreamer_DD ja voor mij zeker een inspiratie. Wel vervelend dat je dat gevoel behoudt. Ik vind het wel super dapper en knap dat je zo bewust positief gericht blijft. Super belangrijk. En knap dat je ervoor blijft kiezen om je aan je eetmomenten te houden ondanks het vervelende gevoel!! Groetjes,
  4. JE hoeft natuurlijk niet alles tegelijk te doen. Als dit voor jou in het begin misschien het beste werkt dan kan het geen kwaad toch? Wees niet te streng voor jezelf! Stapje voor stapje
  5. @Irina, mijn huisarts was heel erg begripvol vandaag. Ze heeft me doorverwezen naar gespecialiseerde ggz betreft eetstoornissen. Dus de aanvraag loopt. Zal nog wel een paar weken duren, door de vakantie maar het is het wachten waard Ze wilt dat ik af en toe laat weten hoe het gaat zodat we zeker weten dat we de goede weg zijn ingeslagen op deze manier. Ik voelde me erg serieus genomen en dat is een extra bevestiging dat ik er goed aan doe hulp te zoeken dank voor jullie berichten, het gaf me net het beetje zelfvertrouwen om de afspraak met de huisarts door te zetten!
  6. Dankjewel Maruit Ook een beetje eng om weer te genieten van eten. Maar voornamelijk heel goed. Had dat destijds nooit meer durven denken. Dankjewel voor de relativering. Dankjewel Irena, Wel fijn dat je het herkend. Dat het blijkbaar wel bij het proces hoort. Het verschil tussen nu en toen is gi ga ntisch. Maar in verglijking met de norm is de obsessie er wel nog. En mss is dat wel oké dan :-) . Gewoon heel dubbel allemaal. Eetgestoord doen deels uit angst om terug in de eetstoornis te gaan xp. Schuldgevoel : ja die zit wel hardnekkig. wat ik eet op een dat of wat ik enkele dagen terug at blijft vaak lang door mijn hoofd flashen. Ik voel me dan steeds wat schuldig om de hoeveelheden of de aard van het eten. Maar ik blijf er wel voor kiezen om dit eetpatroon te behouden. Mijn gewicht is enorm stabiel en mijn bmi is een beetje onder het "perfect gezonde". Dus dit aanhouden is de meest rationele beslissing denkik. Xx merci Hey Jena, Dankjewel ! Wat zeg je dat goed "van eet naar eetmoment blijven gaan". Dagen vooruit en achteruit de eetmomenten overlopen. Verschil met vroeger is wel dat ik niet meer reken of geen "plannetjes" smeed om te vasten ofzo. Nu is het gewoon dat ik weet dat ik ga eten rond ochtend - middag - avond en dat ik dat zéker niet mag vergeten. En soms denkik van "hoh ga een beetje minder eten want dat voelt wel fijn" maar de angst om het eetgestoorde doet me uiteindelijk dan beslissen om extra veel te eten. (wijl het wrs een heel gewone portie is) En die maaltijden blijven dan heel lang in mijn gedachten hangen. Kort samengevat : Dat luisteren naar mijn gevoel is idd het werkpunt dankje x Hey Lydia! , Dank voor je reactie! Ik woon 1/3 bij mijn ouders, 1/3e bij mijn vriend en 1/3 bij mijn oma. Vroeger at ik liefst niet of helemaal alleen. Nu eet ik wel meestal ingezelschap. Dus ook samen met mijn vriend. Alleen eten smiddags (als hij geen honger heeft omwille van laat ontbijt ofzo), vind ik wel super vervelend. Dus dan probeer ik hem te overtuigen. Lijkt dan alsof ik constant wil eten. Heb dan eigenlijk zelf nog geen honger (bon voor zover ik het concept honger nog begrijp xp) maar het is gewoon tijd om te eten xD. Heb ook angst voor eetbuien als ik maaltijden zou gaan overslaan. Maar ook positief : ik geniet er ook onwijs van dat ik nu kan genieten van eten. (genieten van genieten xD). 'k vind het super fascinerend. Bedankt om te duiden dat het normaal is om zowel te genieten en er last van te hebben. Hey Willeke, Super bedankt voor je berichtje. Oh wat leuk dat mijn post op die manier ook nuttig was voor jou . Schuldgevoel : ja die zit wel hardnekkig. wat ik eet op een dat of wat ik enkele dagen terug at blijft vaak lang door mijn hoofd flashen. Ik voel me dan steeds wat schuldig om de hoeveelheden of de aard van het eten. Maar ik blijf er wel voor kiezen om dit eetpatroon te behouden. Mijn gewicht is enorm stabiel en mijn bmi is een beetje onder het "perfect gezonde". Dus dit aanhouden is de meest rationele beslissing denkik. En het eten dat ik nu eet is veel lekkerder dan die ik vroeger als ontbijt nam xp
  7. Toen ik van mijn vorige behandeling doorverwezen werd naar HC en mij begon in te lezen in de brochures zag ik IOVM voorbij komen. Op dat moment zat ik in een fase dat ik enorm opzoek was naar erkenning en herkenning van mijn eetprobleem. In mijn omgeving kende ik op dat moment alleen 1 (ex) studiegenootje met een eetstoornis.. ik mistte het begrip bij vrienden maar ook het begrijpen van mezelf. Het kunnen praten en lezen met en van anderen die eetproblemen/stoornissen hebben, heeft mij heel erg geholpen toen ik nog niet in behandeling was. Pas 4 mnd later had ik mijn intake en daarna heeft het nog 6 mnd geduurd voor ik met m'n ambulante behandeling kon starten. Het is voor mij dus ook een overbrugging geweest. Het forum heeft in die tijd een bijdrage gehad om m'n hoofd boven water te houden en gelijktijdig motivatie vast te houden dan wel te verhogen om aan herstel te werken. Door de lange wachttijd raakte ik dat toen wel kwijt. En zeker de verhalen/tips van herstelden.. geeft altijd wel de reminder "herstellen is mogelijk!" Ik vind het stuk lotgenotencontact gecombineerd met de ervaringsdeskundigheid nog steeds erg fijn. Ik voel hier meer dan in real life de ruimte om echt al mijn eetstoornis issues te kunnen opengooien. Daar voel ik tegenover vrienden/collega's en familie vaak toch schaamte voor of voel ik me heel bezwaard..
  8. @DayDreamer_DD En of. Dank je wel voor je lieve woorden. Fijn dat je je zo vrij voelt om op deze manier toch nog steun te komen halen hier op het forum en ik ben ook heel blij dat je weet dat je hier mag zijn ook met dat stukje eetstoornis wat er zo af en toe nog zit. X
  9. @IV93 mooi voorbeeld hihi, dat lijkt er inderdaad op! En ga ook zeker ondersteuning of hulp vragen als dat echt nodig is.
  10. @MyrthedD ja het even uit balans raken merk ik wel, maar ben nu ook wel trucjes aan het gebruiken om weer in balans te komen! Dankje! @Lucy de emoties komen niet bedreigend over maar ervaar ik dan als vervelend omdat ik dan rot ben geweest tegen een naaste. Ik heb het er natuurlijk wel over later met diegene. Daarnaast het somber voelen is misschien meer inderdaad een gevoel van gemis van die foute vriend (mijn eetbui eten) en van dat ik tijd/ruimte over heb waar ik niet zo goed weet wat ik er mee moet. Erbij stilstaan ga ik zeker bewuster doen. Dankje voor de tip!
  11. Hoi! Ik kreeg een soort inspiratie dat je noemde dat je uitkijkt naar de eetmomenten. Voor mij zijn de eetmomenten altijd vervelend geweest, omdat die momenten de verplichte momenten waren van gezond eten en structuur. Nu vind ik deze momenten ook een fijne houvast en het doet mij heel goed en is een soort inspiratie dat je zegt dat je daar naar uit kijkt. Omdat ik zo van eten houd, wie zegt dan dat dan niet mag genieten?! Ik wil je even bedanken voor op een andere manier ernaar kijken. Het schuldgevoel dat je benoemd kan ik nog niet helemaal plaatsen, wanneer heb je dat schuld gevoel en waarover? Groetjes,
  12. (Sorry, ik reageerde op dit bericht.)
  13. Dat is waar. Maar als dit een haalbare tussenstap is voor jou, dan moet je er zeker gebruik van maken. Denk ik! Veel succes ermee.
  14. Maar dat hoeft niet in één keer, dat kan je uiteindelijk ook geleidelijk aan weer gaan opbouwen
  15. Hé @DayDreamer_DD, begrijp ik je nu goed dat jullie vaak samen eten? En biedt dat je dan ook houvast of is het meer de regelmaat die jou houvast geeft? Ik vind het overigens erg goed van je dat je je niet laat verleiden tot het overslaan van maaltijden. Verder ben ik het helemaal eens met bovenstaande reacties: er is echt niets raars aan om enerzijds te kunnen genieten en anderzijds er toch nog last van te hebben. Er zijn hier zoveel mensen die dat herkennen. En eerlijk gezegd denk ik zelfs dat veel mensen die geen eetstoornis hebben daar ook met enige regelmaat last van hebben.
  16. Hey Daydreamer, Je bent zeker niet raar. Het klinkt heel logisch dat je niet terug wilt vallen en daarom zo je best blijft doen. Dat vind ik heel erg knap van je. Dat je van eet naar eet moment gaat is ook logisch en laat ook zien dat je er in je hoofd nog erg mee bezig bent. Niet erg, hoor. Op een gegeven moment kan je misschien beter luisteren naar je gevoel wanneer je echt eten nodig hebt. Liefs, Jena
  17. Ja klopt wel maar het is wel binnen mijn 'comfort zone'. Ooit zal ik het weer alleen moeten kunnen...
  18. Jezelf wegcijferen/ jezelf niet goed genoeg voelen is erg kenmerkend voor mensen met eetstoornissen. Kun je aan je moeder uitleggen wat er op dat moment speelt? Waarom jij haar kleding niet accepteert? Wellicht begrijpt ze jou dan meer. Jezelf niet 'waardevol' genoeg voelen, in welke situaties verneem je dat nog meer?
  19. @DayDreamer Wat @Maruit1974 zegt: het is zeker niet raar dat het in je hoofd nog continu om eten draait. Dat zal waarschijnlijk ook nog wel een tijd zo blijven, ook nu je hersteld bent van je eetstoornis. Ik herken jouw verhaal bij mezelf ook; zelf heb het obsessieve eetgedrag (het stipt willen eten op bepaalde momenten en niet afwijken van eetschema's) sinds een aantal jaren pas "losgelaten". Ik vind het super goed van je dat je nu lekker kunt genieten van je eten, ondanks je schuldgevoel af en toe. Kun je daar iets meer over vertellen?
  20. Oh dankjewel om dat even in perspectief te plaatsen. Ik vroeg me echt af of dit wel een juiste reactie/gedachtegang van me was. Nu kan ik dit relativeren. Thanx
  21. Herkenbaar. Ook, waarom moet je zo ver afglijden voor er (eenmalig) zo'n op maat traject ingezet word. Waarom zo weinig zorg en hulp? Waarom mensen zo snel afwijzen als je niet volledig binnen het plaatje past. Elke instelling maakt zich hier schuldig aan EN natuurlijk kun je niet alles behandelen. Heeft het ook te maken vanuit de financieen die er voor de zorg zijn. Maar het word hier heel rooskleurig neergezet. Iedereen zegt ook tegen me: Maar dan ga je toch naar die instelling waar Emma is geweest.... Ik ben dankbaar voor Emma dat ze deze kans heeft gekregen maar ik hoop zo dat alle instellingen samen gaan komen om te kijken hoe soortgelijke zorg uit te bereiden!
  22. Maar als het eten wel lukt als anderen je 'toestemming' geven, is dat natuurlijk wel goed om te gebruiken in je herstel. Toch?
  23. Ik vind het ook heel moeilijk om mezelf iets te gunnen ja. En als ik 'zomaar' iets koop voor mezelf, krijg ik vrijwel altijd spijt. Vaak genoeg ben ik ook dingen terug gaan brengen.
  24. Ik denk niet dat het raar is dat er in je hoofd nog steeds onrust rondom het eten is hoor. Ik vind het al heel goed dat je weer kunt genieten van eten. Dat is toch mooi? Dat schuldgevoel is iets wat de meeste mensen met een eetstoornis wel zullen herkennen. Dat je geen maaltijden overslaat vind ik alleen maar heel goed van je.
  25. @DayDreamer_DD waarom zou je geen zelfmedelijden, al vind ik het niet het goede woord, mogen hebben. Je mag voelen wat je gemist hebt en het doet heel erg zeer als je dit ziet en dat dikke foei gooi die weg en ben zacht voor jezelf. Als je jezelf een dkke foei geeft, geef je jezelf ook hetgeen wat je bij anderen mist, het gemis van warmte, zorg en aandacht. Het was trouwens ook wat mij raakte in de docu
  26. Afgelopen week
  27. off topic : die cover foto irriteert me onwijs hard mijn maag keert er van. Ik ben wel benieuwd. zal wel een hoesje over de cover hangen als ik hem in handen krijg..
  1. Meer activiteit laden