Spring naar bijdragen

Alle activiteit

Deze tijdlijn wordt automatisch bijgewerkt     

  1. Vandaag
  2. Dominique95

    Ik mis mijn eetstoornis (tips?)

    @Ce. Dankjewel voor je reactie! Daar raak je inderdaad wel een aantal essentiële punten. Ik vind dat een hele moeilijke vraag, of ik verwerkt heb wat mij pijn gedaan heeft. Want wanneer heb je iets verwerkt? Ik denk dat bepaalde gebeurtenissen altijd wel ergens in mij blijven leven. Soms komt het nog voor dat ik geëmotioneerd raak op het moment dat een bepaalde gebeurtenis wordt aangewakkerd door een bepaalde trigger. Maar dit is zelden het geval. Over het algemeen ben ik psychisch stabiel en ben in staat goed te relativeren. Wel inderdaad een bepaalde angst voor de ''sleur van het leven'' en het missen van de kick. Daar heb je absoluut gelijk in. Ik hou van het krijgen van een kick. Maar ergens is dat ook heel tegenstrijdig met het gestructureerde leventje wat ik leef, wat ik ook weer heel prettig vind. Lastig... @DMV Kwetsbaarheid is iets wat ik ontzettend koester. Het is de moed om acties uit te voeren waarvan je het resultaat niet in handen hebt. Wanneer je instaat bent je kwetsbaar op te stellen en je durft te handelen naar je kwetsbaarheid ben je in staat om je te verbinden met de mensen om je heen. Ik merk dat ik er vaak niet bij stil sta. Patronen en gedragingen die het tonen van mijn kwetsbaarheid verschuilen, gaan op de automatische piloot. Wellicht iets om me bewuster van te worden. Hoe is kwetsbaarheid voor jou?
  3. Gisteren
  4. DMV

    Ik mis mijn eetstoornis (tips?)

    Die onderprikkeling ken ik heel goed. Net als “zelfwaardering” putten uit prestaties. EN dat wanneer iets behaald is, dat de nieuwe ondergrens is en de blik al weer op het volgende hogere betere mooiere doel focust. Kwetsbaar zijn...wat is dat voor jou? Wat associeer je daarmee?
  5. Ce.

    Ik mis mijn eetstoornis (tips?)

    @Dominique95 Wat ben je al ver gekomen in je strijd zeg! Moedig. Het lijkt me best ingewikkeld om nu met die gevoelens van gemis te dealen. Wat ik zo uit jouw berichtje haal zie ik vooral Het missen van (een) uitdaging. Angst voor kwetsbaarheid, Ergens misschien ook wel het niet gezien worden. Meer als in dat je op kan gaan in de massa, het gewone van het leven. Maar dat is een invulling! Heb je de dingen die jou pijn deden wel verwerkt eigenlijk? En zou je op zoek kunnen gaan naar iets wat jou uitdaging biedt, voldoening misschien ook wel vooral. Ondanks dat je blij bent met waar je nu staat, kan het zijn dat je een beetje 'kick' mist. Hoeft niet verkeerd te zijn hé.
  6. Ce.

    Bezoek huisarts

    @Xhristinaserena wat goed dat je hier bent komen schrijven! Kan me voorstellen dat het heel erg dubbel voor je voelt, als ik je zo lees lees ik zowel de angst voor het aangaan van een behandeling/opname als dat het af wordt gedaan als 'iets simpels'. Het niet serieus worden genomen. Beide is niet fijn hé? Weet je, je kunt altijd even naar de huisarts gaan en ook je zorgen hierover uitspreken, je bent niet zomaar in het ziekenhuis en je hebt hier zelf ook controle over (mits het niet levensbedreigend wordt of is uiteraard). Wil je ook vragen wat je zou willen, wat je nodig hebt, heb je daar een idee van?
  7. Linsey

    Bezoek huisarts

    Ik denk dat het inherent is aan het hebben van eetproblematiek dat je die twijfel hebt @Xhristinaserena. Ik k an me voorstellen dat een ziekenhuis meteen wel even schrikken is geweest toendertijd, en dat je daar nu opnieuw bang voor bent. Als je naar de huisarts gaat wat zou je graag wél willen. Wat zou jou kunnen helpen?
  8. Xhristinaserena

    Bezoek huisarts

    Hoi iedereen, Sinds een paar maanden ben ik weer terug in mijn oude eetgedrag, maar zelf wil ik wel hulp krijgen hierbij. Ik loop er al 2 jaar mee en ik ben voorheen al eens bij de huisarts geweest. Die wilde mij laten opnemen in het ziekenhuis ondanks dat ik een gezond gewicht heb. Dat is er echter nooit van gekomen omdat ik vlak daarna uit huis werd geplaatst Nu woon ik op een groep en maakt groepsleiding zich zorgen en die hebben mij aangeraden om een afspraak te maken bij de huisarts. Ik wil het wel doen maar ik ben gewoon heel erg bang dat ze mij weer naar het ziekenhuis gaat sturen en ik voel me daar ´te gezond´ voor en dan denk ik van ´je moet knetter gek zijn als je naar je huisarts gaat omdat je jezelf loopt te verhongeren´. Dat blijf ik maar denken. Ergens besef ik dat wat ik doe enorm slecht is voor mijn lichaam maar ergens denk ik dat mensen dan gaan zeggen dat ik te gezond ben en dat ik weer geen hulp krijg. Hebben mensen dit meegemaakt en hoe hebben jullie dit aangepakt? Ik twijfel te erg of ik nou wel of niet een afspraak moet maken.
  9. Dominique95

    Tanden na boulimia

    @DMV Daar heb je helemaal gelijk in! Parodontax inderdaad.. ik heb het nog nooit geprobeerd. Ik poets altijd met sensodyne pro glasur. Maar dankjewel voor je tip, ik ga het proberen. @Ce. Momenteel poets ik (nog maar) 3 keer per dag, met een babytandelborstel omdat deze zachtere haren heeft en zoals ik al hierboven beschrijf, poets ik met sensodyne pro glasur. Daarnaast flos ik iedere avond mijn tanden. Meestal doe ik eerst de tandpasta in mijn mond houden een paar minuten voordat ik ga beginnen met poetsen. Ze zeggen dat de fluoride pas na 2 minuten vrij komt uit de tandpasta, vandaar.
  10. Dominique95

    Ik mis mijn eetstoornis (tips?)

    Allereerst dank jullie wel voor jullie reacties, het doet me ontzettend goed deze te lezen! @Elske @Ilse] @DMV @DMV Ik heb geen terugval, het zijn enkel gedachten of beter gezegd een verlangend gevoel naar de eetstoornis. Ik denk dat het vooral gaat om het hebben van een doel. Dat mis ik nu. Mijn leven lang heb ik altijd een doel gehad. Iets waar ik in kon presteren. Wat eerst turnen was, werd daarna de eetstoornis. Na mijn herstel ben ik mij volop gaan focussen op mijn studie. Ik heb altijd een doel voor ogen gehad. Nu mijn doelen behaald zijn, voelt het leeg. Wat hier precies aan ten grondslag ligt.. vind ik een lastige. Ik heb een intense prestatiedrang. Mijn hele leven heb ik kunnen toegeven aan die drang, telkens wel vanuit een ander perspectief maar toch. Ik heb de berg beklommen (bijvoorbeeld mijn studie afronden), maar ik kan niet genieten van het uitzicht. Het liefst wil ik nu nog een berg beklimmen, maar dan een hogere. Het is eigenlijk nooit goed genoeg. En niet omdat ik niet tevreden ben, want ik zou me niets kunnen bedenken wat ik anders zou willen op dit moment, maar ik kan de rust zo lastig toelaten. De rust van een stabiel leven. Het lijkt wel of ik onderprikkeld ben (in plaats van overprikkeld). Ik denk dat daarnaast (inderdaad @Elske) de factor kwetsbaarheid meespeelt. Nu heb ik alles op orde en maken mensen zich geen zorgen om mij. Dat is gelukkig niet nodig. Maar juist omdat het niet nodig is, heb ik de gedachte dat het altijd zo goed moet blijven gaan - dus ik moet sterk zijn en blijven voor altijd (kort door de bocht gezegd). Mij kwetsbaar opstellen blijft ontzettend lastig... @Ilse] Fijn dat je je eigen ervaringen deelt. Mijn eetstoornis is altijd multifunctioneel geweest. Ik geloof niet dat het in mijn geval ging om controle. Want de controle was pertinent afwezig. De eetstoornis had de controle over mij en niet andersom. Het ging voor mij om een schijnbare veiligheid. Een middel om te verdoven van alles wat mij pijn deed. Letterlijk verdwijnen en vooral niet hoeven voelen. Maar daarnaast ook het hebben van een doel. De bezigheid, afleiding en het hebben van een doel. Je hebt helemaal gelijk... een eetstoornis maakt mijn leven echt niet mooier. Trouwens wat een ontzettend fijne site! Had ik deze maar eerder ontdekt!
  11. Ce.

    Tanden na boulimia

    Juist door te veel en te hard poetsen tast je je tandglazuur meer aan. Hoe vaak poets je je tanden en hoe lang?
  12. Elske

    Ik mis mijn eetstoornis (tips?)

    Hoi Dominique, Wat fijn dat je je leven weer zo hebt kunnen opbouwen en zo te lezen ook geniet van de dingen die je doet. Wat ik me afvraag, is hoeveel ruimte er is voor je kwetsbare kant. Ook na herstel is het leven niet altijd alleen maar fijn en makkelijk en leuk. Kun jij je eventuele zorgen en verdriet ook delen met je omgeving? Of moet je vooral sterk zijn?
  13. Afgelopen week
  14. Ilse]

    Ik mis mijn eetstoornis (tips?)

    Welkom hier Dominique en wat goed dat je dit hier deelt. En wat een proces heb jij al doorgemaakt! Wat tof ook dat je je droombaan hebt en dat het zo goed met je gaat! Ik ben zelf al een aantal jaar hersteld ook van mijn eetstoornis en kan me herinneren dat ik zelf ook (meerdere) momenten heb gehad waarin ik de eetstoornis miste, de hulpverlening, alles wat eigenlijk zo lang mijn "veilige wereldje" was. Ik denk ook dat jij en ik hierin zeker niet de enige zijn.. het voelt misschien raar, want waarom zou je iets dat zo vreselijk is missen? Maar het is ook iets wat voor jou een functie heeft gehad en wat als effect had dat mensen bezorgd waren en naar je omzien, dus zo heel raar is het misschien ook niet. Weet jij nog welke functie de eetstoornis voor jou had? Wat heeft gemaakt dat jij de eetstoornis had ontwikkeld? En zou dat wellicht ook iets te maken kunnen hebben met de reden waarom het nu weer zo trekt? Ik gun het je van harte dat je blijft kiezen voor het mooie leven dat je nu beschrijft en dat het je lukt om dat gemis er te laten zijn en te bespreken met mensen om je heen, maar dat het ook lukt om weerstand te bieden tegen de eetstoornis die weer trekt. Het leven heeft je zoveel moois gebracht beschrijf je, hou dat vast! een eetstoornis kan dat echt niet mooier maken, alleen maar heel veel minder mooi... Lieve groetjes, Ilse
  15. DMV

    Tanden na boulimia

    Parodontax is ook goed bij tandvleesproblemen. Met dit topic relateer ik even aan je andere waarin je “terugverlangt naar”. Misschien is dit wel een heel belangrijke reden om dus niet je gedachten om te zetten in gedrag 😉
  16. DMV

    Ik mis mijn eetstoornis (tips?)

    Wat heb je een boel bereikt in je herstel! En wat lijkt het me naar om nu die gedachtes weer te boelen opborrelen. Handel je er ook naar if blijft het bij een verlangen en denken? Want dat zijn wel twee heel verschillende dingen/fases als het gaat om terugval bijvoorbeeld. Wat trekt je echt aan in terugvallen? Wat mis je in het hier en nu dat de eetstoornis je kan geven, maar het echte leven dag je hebt niet? Kun je het wat meer duiden voor jezelf. Een eetstoornis is niet een probleem op zich. Het is vaak “de oplossing” voor iets onderliggends. Kun je daar open en eerlijk naar kijken?
  17. Dominique95

    Ik mis mijn eetstoornis (tips?)

    Hallo allemaal, De laatste tijd zit ik met een gevoel van gemis. Een gemis naar mijn eetstoornis. Jarenlang heb ik een eetstoornis gehad. Eigenlijk was het een combinatie van anorexia en boulimia. Naar meerdere behandeltrajecten zowel intern als poliklinisch en een hoop confrontaties met mezelf, was ik verlost van zowel eetstoornis gedragingen en gedachten. Ik hoor mezelf nog zeggen begin van het jaar hoe fijn mijn leven was geworden. Er is veel verandert in het afgelopen jaar (in positieve zin). Na het behalen van mijn master kreeg ik meteen mijn droombaan. Niet alleen het werk vind ik geweldig, maar ook mijn collega's. Daarnaast heb ik een superleuke woning weten te bemachtigen. Ik ben me ervan bewust dat ik een ontzettend leuke sociale kring heb. Iedere week staat er wel een feestje of iets leuks op de planning. Ik heb een fijne band met mijn ouders/andere familieleden. En mijn eetstoornis leek tot voor kort met de noorderzon te zijn verdwenen. Ik had op momenten zulke afkeer gekregen van ''mager'', dat ik nog liever te dik was dan te dun. Totdat een paar weken geleden me ontzettend zwaar gevoel overviel. Een gevoel wat ik eerst niet zo goed kon plaatsen. Ik kon er niet zoveel mee, totdat het gevoel in de afgelopen dagen meer vorm begon te krijgen. Nu dat ik weet wat het is.. een extreem verlangen naar mijn eetstoornis (althans naar het anorectische gedeelte). Het dun zijn, afvallen, de bezigheid, calorieën, hardlopen, wegen enzovoorts. En ergens denk ik dat mijn huidige situatie (hoe fijn deze ook is ) ermee te maken heeft. Mijn leven is de laatste jaren nooit zo gebalanceerd en harmonieus geweest als dat het nu is. Ik heb totaal geen zorgen aan mijn hoofd en heb een ontzettend rust in mijn leven gecreëerd. Ontzettend fijn, maar ik denk dat door die rust juist eetstoornis gerelateerde gedachtes komen op borrelen. Ik ben zelfstandig (heb ook geen vriend). Ik draag veel verantwoordelijkheid voor mijn werkzaamheden, maar toch vind ik dit een ontzettend heerlijk gevoel. Zodra ik thuis kom ben ik voldaan van mijn dag. Alleen ben ik niet veel. Er is altijd wel iemand die aanschuift bij mij aan tafel (of ik bij iemand anders). Mensen zien mij ook als een zelfstandige jong volwassenen. Ik wil dan ook echt niet terug naar het leven wat ik had als eetstoornispatiënt. Toch mis ik de eetstoornis nu dus wel. Misschien omdat mensen zich toen zorgen maakten om mij. Ik kon ''leunen'' op de schouder van de ander? Of omdat nu al mijn doelen wat ik had behaald zijn en ik een nieuw doel zoek? Herkent iemand zich in mij en zo ja, hoe gaan jullie hiermee om? Alvast heel erg dank je wel! Liefs Dominique
  18. Dominique95

    Tanden na boulimia

    @Linsey ooh wat fijn! Ik ga maandag even mijn tandarts bellen
  19. Linsey

    Tanden na boulimia

    Graag gedaan. Het hielp bij mij aanzienlijk! Veel minder gaatjes. Je kan het alleen op recept krijgen. Je kan je tandarts hierom vragen.
  20. Dominique95

    Tanden na boulimia

    @Linsey Dankjewel voor je reactie! Dat ga ik zeker proberen. Hoe zijn jouw ervaringen met elmex medical?
  21. Ik_stap_uit_bed

    Kan niet afvallen

    @rowena Wat goed dat je hulp wilt gaan zoeken, dat is zo belangrijk! Mag ik vragen wat maakt dat je het gevoel hebt dat je gefaald hebt als je bent aangekomen? Waarin ben je dan gefaald? Ik begrijp heel goed de drempel om het je ouders te vertellen. Ik heb heel lang net zoals jij gedacht: mijn ouders hebben hun eigen problemen en ik wil ze niet nog meer op hun bordje geven. Toch is het voor ons allemaal een hele belangrijke stap geweest om openheid te geven. Het heeft hun ook juist veel gegeven. Snap dat het heel moeilijk is, maar het is het echt waard en ik hoop dat je het gaat doen. En anders in elk geval als eerste stap iemand anders. Iemand die er ook voor jou kan zijn, want dat verdien je!
  22. Linsey

    Tanden na boulimia

    Hoi @Dominique95, Ik weet helaas veel van schade aan je tanden door eetbuien en braken, uit eigen ervaring. Eigenlijk hebben je tanden zich nog goed gehouden dus, ondanks je geschiedenis. Wat naar dat je wel heel dwangmatig gefixeerd bent op je tanden. Mijn tandarts adviseert elmex medical 1x per week te gebruiken ivm het gemis van dat beschermlaagje om je tanden. Misschien heb je daar iets aan?
  23. Dominique95

    Tanden na boulimia

    Hallo, Jarenlang heb ik boulimia gehad. Ik geloof dat ik zeker 6 a 7 jaar lang meermaals per dag heb ik gebraakt. Nu heb ik al mijn tanden nog.. sterker nog ik heb in die tijd en tot nu toe nog geen enkel gaatje gehad.. *afkloppen*. Wel is mij eens een stukje van mijn kies afgebroken. Door verhuizing ben ik naar een andere tandarts gegaan. Afgelopen week had ik controle en zij merkte op dat ik op bepaalde plaatsen erg weinig glazuur op mijn tanden heb. Ik weet dat ik geluk heb dat ik al mijn tanden nog heb. Toch laat het mij niet los. Nachtenlang pieker ik erover (beetje ocd), bang dat mijn tanden uit gaan vallen. Door al dat fanatieke poetsen heb ik namelijk ook wat teruggetrokken tandvlees. Enerzijds denk ik van een mug een olifant te maken. Anderzijds denk ik... ja je hebt ook beschadiging van je tanden. Het laat mij gewoon echt niet los. Ik ben zo gefixeerd op mijn tanden. Het is echt een obsessie geworden. Herkennen mensen zich hier in? Hoe gaan jullie hiermee om? En hebben jullie tips om de tanden zo goed mogelijk te houden?
  24. Ce.

    Niet durven wegen

    @Cloëtje Ik heb je berichtjes weer gelezen. Het raakt me oprecht heel erg te lezen hoe jouw thuissituatie is. Ondanks dat het begrijpelijk is dat je voor haar wilt zorgen en dat je loyaal naar bent, vind ik het wel zorgelijk klinken hoe het loopt. Ben blj te lezen dat je het rationeel kunt bekijken, maar het maakt niet dat jouw moeder een vrijbrief heeft om zo te doen en jullie zo te behandelen. Hoe is het voor jou als wij dat naar jou schrijven? Jeetje wat ben je al van jongs af aan in behandeling, was dit dan ook gericht op jou? Of was dit voor het gehele gezin? En je hebt als ik het goed begrijp altijd geworsteld met eten, klopt dat? Ik ben ook blij te lezen dat er wel mensen zijn bij wie je terecht kunt en waar je fijne dingen mee kunt doen. Het klinkt voor mij als kunnen ontspannen, echt even kunt en mag zijn (zoals je bent). Zou je er met je opa en oma wel over willen praten, hoe het gaat?
  25. Eerder
  26. Ce.

    Functie van mijn eetstoornis...

    Lieve @Fleurvanschip Wilde toch graag nog even komen reageren. Heb je berichtjes hier nu pas gelezen (ja erg I know haha). Hopelijk is dat oké. In ieder geval wil ik me aansluiten bij bovenstaande reacties. Daarnaast vroeg ik me wel af, wat haal je uit de controle, het moeten en de strijd naar perfectie? Wat levert het jou op? Heb je daar voor jezelf al eens naar gekeken. Ik denk wel een link te kunnen leggen in wat je schrijft, maar ben benieuwd hoe je hier zelf naar kijkt en/of over denkt. Ook vroeg ik me bij dit stukje af, wat gebeurd er precies op het moment dat deze dingen onduidelijk zijn voor jou? In ieder geval verlies je dan de controle, maar verder dan dat, dieper dan dat. Wat je schrijft over het maken van een MOETEN van dingen, je hebt heel helder dat dat juist averechts werkt. Ik denk dat dat ook zeker het geval is, doorleef je dan werkelijk de spanning, de emotie of is het alsnog een vlucht bijvoorbeeld als je het op die manier benadert. Wat moedig dat je destijds mensen bij je thuis hebt uitgenodigd. Juist die spanning is een signaal dat je doet wat ingewikkeld is, dat je het aangaat en niet ontloopt. Heb je in de afgelopen maand al meerdere momenten hiermee geoefend? En heb je inmiddels duidelijkheid over het deeltijd studeren? Ben benieuwd hoe het met je gaat. Liefs
  27. Ce.

    In hoeverre kom je er helemaal vanaf?

    Lieve @SvH16 Wederom een zeer verlate reactie, sorry sorry! Maar wilde wel graag nog even komen reageren. Allereerst fijn te lezen dat het beter met je gaat, ik vind het ook erg krachtig en mooi hoe je kijkt naar het weer ervaren van emoties. Het is niet gek overigens dat je iets van jezelf zonder ook maar iets te voelen kan delen. Het is een beschermingsmechanisme van je lijf, een manier om te kunnen overleven. Los daarvan, lees ik een hele spannende update! Ik kan me voorstellen dat je met heel veel vragen hierover zit. Ilse heeft al een antwoord gegeven, maar ik wil (als je dat prettig vindt) mijn ervaringen ook best met je delen. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik genoeg intakes heb gehad om een redelijk beeld te kunnen geven haha . Daarnaast zal het wel per instelling verschillen op welke wijze er gewerkt wordt aan het eetpatroon, maar één ding is wel, jij blijft de controle hierover houden. En je mag daarin ook echt aangeven wat voor jou haalbaar en prettig is. Het zal stapje voor stapje gaan. Wel zal er gevraagd worden naar de redenen van je dieet en je uitgedaagd worden om te onderzoeken in hoeverre dit eetstoornis is (bijv). Het is lastig om echt te zeggen hoe de behandeling eruit gaat zien, dat is namelijk zo ontzettend wisselend en afhankelijk van de vorm van behandeling. Je eigen doelen en hulpvraag etc etc. Ben vooral erg benieuwd hoe het er nu voor staat en vooral hoe het gesprek met de huisarts is verlopen?! Zou je willen vertellen? Is het gelukt en heb je inmiddels al een uitnodiging voor een intake ontvangen? Hoop iets van je te lezen! LIefs
  28. Frandin

    Kan niet afvallen

    Hé @rowena, wat knap dat je gemotiveerd bent om hulp te zoeken. Motivatie is echt een hele, grote belangrijke stap. Wat betreft het informeren van je ouders: ik ken je gezinssituatie natuurlijk niet, maar over het algemeen vinden ouders het enorm belangrijk om te weten hoe het met hun kinderen gaat. Hoeveel zij ook aan hun hoofd hebben op andere gebieden. Hun kind(eren) zijn en blijven hun belangrijkste bezit. Daarnaast is steun vragen en krijgen bij het overwinnen van een eetstoornis van heel groot belang. Hoe fijn zou het zijn wanneer jij het moeilijk hebt er iemand is die meeloopt in je proces, waarbij je uit kan huilen, boos en onredelijk kan zijn, iemand die je kan motiveren en helpen. Want weet je, de stem van een eetstoornis is heel, heel sterk en laat zich niet zomaar tegenspreken. Wanneer je steun hebt van anderen is de kans groter dat je die stem kan overtreffen en als ik je goed lees, is dat wat je wilt. Wanneer je echt je ouders niet wil/kan betrekken is het belangrijk om te weten dat jongeren vanaf 16 jaar hun eigen hulpvraag mogen stellen. Daar is geen toestemming van ouders voor nodig. Ook mogen je ouders niet zonder jouw toestemming geïnformeerd worden. Wanneer er rekeningen worden verstuurd naar de verzekering of wanneer er kosten gedeclareerd worden, zijn je ouders wel financieel verantwoordelijk voor je en zullen ze dus alsnog te weten komen waar je mee bezig bent. Wanneer je nu (nog) niet je ouders wil informeren, wie is er nog meer in je omgeving die je zou kunnen steunen?
  29. rowena

    Kan niet afvallen

    @Ik_stap_uit_bed ik weet niet precies wat het is maar ik heb het gevoel dat ik dan gevaalt heb en ik ben bang voor de mening van andere. Als ik zie dat ik zwaarder ben geworden om dikker ben geworden dan wordt ik een soort van boos op mezelf en wil en mag ik die dag daarna niet/weinig eten en moet ik sporten. Ik ben nu in iets meer dan een maand 4 kilo afgevallen en in begin te beseffen dat het misschien wel een probleem wordt want ik moet van mezelf steeds meer afvallen. Ik zit er over te denken om hulp te zoeken maar ik wil niet dat iemand het weet ik wil het niet tegen mijn ouders zeggen hun hebben al veel aan hun hoofd maar volgensmij kan ik niet zonder dat mijn ouders het weten naar de huisarts want ik ben nog 17. heeft iemand tips hoe ik ben iemand die ik niet ken hier over kan gaan praten?
  1. Meer activiteit laden
×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.