Spring naar bijdragen

Doorzoek de gemeenschap

Toont resultaten voor tags 'eetbuien'.

  • Zoeken op tags

    Voer tags gescheiden door een komma in.
  • Zoek op auteur

Soort bijdrage


Forums

  • Alle vragen rondom eetstoornissen
    • Website / Forum nieuws
    • Vragen over een eetstoornis
    • Aanmelden bij Human Concern
    • Stel je vraag aan een Therapeut
  • Discussies van Zomerstress
  • De Bar van Naomie's
  • De WC's van Naomie's
  • De dansvloer met leuke DJ van Naomie's
  • VIP Room van Naomie's
  • Oh.my.Cookie van Cook & Cookie(t)s voor mij 🧁
  • Oh.my.specialneeds van Cook & Cookie(t)s voor mij 🧁
  • Oh.my.CookBook&more van Cook & Cookie(t)s voor mij 🧁
  • Creativiteit's Struggles van De Creabea's
  • Mijn creaties van De Creabea's
  • Mijn inspiratie van De Creabea's
  • Creativiteit & Herstel van De Creabea's

Vind resultaten in...

Vind resultaten die...


Datum aangemaakt

  • Start

    Einde


Laatst bijgewerkt

  • Start

    Einde


Filter op aantal...

6 resultaten gevonden

  1. Hi! Ik zal meteen met de deur in huis vallen: ik denk dat ik een ES heb, maar ik ben het niet helemaal zeker... de "typische" symptomen van de verschillende stoornissen overlappen en houden ook niet steeds aan. Waaarom ik dit denk: 3 jaar geleden ben ik enorm gaan lijnen. en dat een half jaar lang. Ik verloor zo veel kilo's omdat ik mezelf te dik vond. Ik raakte in ondergewicht. De periode nadien voelde ik me beter in mijn vel. ik was tevreden met mijn bereikte gewicht en keek niet meer naar mijn eten. Ik stond nog amper op de weegschaal, wat een verademing was. Nu, 3 jaar later, voel ik mezelf weer hetzelfde pad opgaan. omdat ik mezelf te dik vind. Ik sta dagelijks op de weegschaal, ik drink afslankthee en ben de hele dag bezig met wat ik wel en niet zal eten... Deze gedachten brengen mezelf "down", maar naar mijn partner en omgeving toe doe ik alsof ik "gewoon dieet" en er niets aan de hand is. Ik vermoed ES te hebben omdat ik symptomen herken van periodes overeten (totaal niet op mijn voeding letten en ook stress-/emo-eten), opgevolgd door periodes extreem lijnen... Sociale verplichtingen waarbij ik de voeding niet onder controle heb, schrikken me weken van tevoren al af... (PS: mijn moeder en zus hebben in het verleden anorexia gehad, met braken. Dat is iets wat ik niet doe omdat ik de nare gevolgen ervan heb meegemaakt, maar ik denk niet dat hetgeen wat ik mezelf van tijd tot tijd aandoe gezonder is dan wat zij in het verleden deden...) Heeft iemand soortgelijke ervaringen, of advies om hiermee om te gaan? Alvast bedankt!
  2. Waytohappines

    Radeloos!

    Hi allemaal! Ik zit er echt helemaal doorheen! Vorig jaar ben ik in behandeling gegaan voor anorexia, dit was terecht want ik voldeed hieraan. Ik ben op gezond gewicht gekomen maar iedereen in mijn omgeving weet dat het in mijn hoofd nog niet beter gaat. Toen ik in behandeling zat kreeg ik steeds vaker met eetbuien te maken, hierdoor ben ik uiteindelijk hersteld in gewicht. Nu ik op gezond gewicht ben heb ik nog steeds eetbuien en ik ben bang dat ik ga doorstijgen in gewicht! Het zijn soms wel 2 a 3 eetbuien per week objectief. Idereen om mij heen denkt dat ik veel moeite heb met eten maar eigenlijk heb ik juist moeite met eetbuien. Ik vertel dit aan niemand omdat ik me er heel erg voor schaam! Omdat ik de diagnose anorexia heb. Ik kom niet heel snel aan omdat ik ze compenseer met te weinig eten op de andere dagen. (Niet ongezond weinig maar wel dat ik daar van afval, dit heb ik iets omhoog gedaan om teveel honger te voorkomen omdat dat ook eetbuien triggerd natuurlijk, maar ook nu is het weer mis gegaan) Maar toch kom ik wel iets aan elke keer. Ik braak niet en daar baal ik dan zo van als ik weer een eetbui gehad heb. Elke keer als ik een eetbui heb gehad voel ik mij echt verschrikkelijk, niet te beschrijven! Mijn eetbuien komen denk ik vooral voort uit mentale honger, maar alleen zijn is er ook een trigger voor. Mijn gedachte gang is nog steeds zoals het was met anorexia en heb ook zeker nog dagen dat ik kan huilen als ik 1 kcal over mijn streven heen ga, maar het lukt me alleen niet meer om altijd eraan te houden en eetbuien te weerstaan . Ben ik nou van anorexia naar boulimia geslagen? 😭 Liefs
  3. Hoi allemaal, Allereerst sorry voor het lange bericht De vraag werd iets langer dan gepland. Ik heb een vraagje. Ik heb al jaren last van een eetstoornis en zo ongeveer alle varianten gehad. Ik heb al 2x een klinische opname gehad, dan gaat het even goed maar na verloop van tijd val ik toch weer terug. Ik heb in de periode dat ik veel braakte wel eens een te laag kalium gehad maar nooit extreem. Alleen nu begin ik echt lichamelijke klachten te krijgen en ik gok zelf dat het met de eetstoornis te maken heeft. Ik vraag me af of mensen dit herkennen en zo ja, of dit tijdelijk was of dat het nog weg is gegaan. Vorig jaar januari woog ik . Ik had toen nog lang geen ondergewicht maar ging wel weer helemaal de AN kant op. Toen heel even eetbuien gehad en weer veel gebraakt maar omdat ik dacht als ik er vanaf wil moet ik stoppen met braken. Dat lukte maar de eetbuien worden groter en komen vaker voor dus de BN is nu BED geworden. Dat wordt op den duur weer AN en zo is de cirkel rond. Maar nu...ik merk echt dat ik continu buiten adem ben (geen corona), geen conditie meer heb en vooral na eetbuien dingen als traplopen ontzettend zwaar zijn maar zonder eetbui gaat het nog wel, dat ik het steeds warm heb, ook weer vooral na eetbuien, heel veel dorst heb en vaak naar de wc moeten en toen ik een aantal keer met een geleende meter mijn suiker controleerde zat ik 3 uur na het begin van een eetbui tussen de 12,5 en 13,8 . De dag na een grote eetbui zit ik nuchter tussen de 7,4 en 8,7 maar na dagen zonder eetbui zit ik nuchter maar tussen de 5,6 en 6,8. Ik durf niet naar de huisarts omdat ik me schaam voor het aankomen, de eetbuien en dat er nu dus lichamelijke klachten komen. Soms maak ik me daar zorgen om, dat ik dus niet weet of het kwaad kan. Vandaar de vraag, wie herkent dit en weet of het nog over gaat en of ik er zelf wat aan kan doen ? Of moet ik dit op een ander gedeelte van het forum vragen? Alvast bedankt voor jullie reactie
  4. Elly1710

    Aantal vragen over BED

    Hee allemaal, Wat fijn dat zoiets als dit bestaat en ik mijn vragen hier kan stellen! Vorige week ben ik naar de huisarts te gaan om mijn verwijzing voor de diëtiste op te halen. De huisarts stelde mij een aantal vragen en kwam met de conclusie dat hij denkt dat ik een eetbuistoornis heb. Hij heeft mij het advies gegeven om een aantal sites te doorzoeken om te kijken wat ik herken bij mezelf. Ik lees erg veel over de grote eetbuien. Deze ervaar ik zelf niet zo. Mijn eetbui gaat dan alleen om een zak chips, soms nog chocolade erbij maar dat was het. Verder herken ik mezelf wel heel erg in de andere kenmerken. Daarna walg ik van mezelf om wat ik heb gedaan en om hoe ik eruit zie. Ik heb namelijk overgewicht. Ook heb ik het gevoel dat ik stiekem moet eten. Wanneer ik denk te horen dat mijn huisgenoten thuis komen, verstop ik onmiddellijk mijn eten. In winkels kies ik bewust voor de zelfscan kassa’s zodat andere niet zien wat voor slecht eten ik koop. Ik vraag me af in hoeverre dit een eetstoornis zou kunnen zijn? Sinds mijn bezoek aan de huisarts zie ik in dat mijn gedachtes niet zo horen te zijn. Ik merk dus dat daarin iets niet helemaal ‘normaal’ is. Ik hoor graag wat jullie visie hierop is! Alvast bedankt en groetjes!
  5. Hoi, Ben sinds 2,5 weer mijn bed uit. 2,5 dag dus in bed gelegen. Onwijze vreetbuien gehad. Eigenlijk episodes van eetbuien vanaf woensdagmiddag op werk (begon zelfs al paar dagen ervoor) tot zeer extreem woensdag heel de dag: werd om 05.00 wakker, ben direct doorgegaan met eten en zou een sleutel terugbrengen voor een vriend maar wilde hem en zijn vrouw niet onder ogen komen dus ben in de auto gestapt om de sleutel terug te brengen zodat niemand me zou zien én om naar pompstations te rijden om alvast eetbuivoedsel te halen. Toen de supermarkten open waren, direct meer voedsel gaan halen en rond 16u wederom. Lees: ik durfde niet maar ik wílde, dus ben in mijn soort van 'pyama' naar de supermarkt gereden (lopen wilde ik niet) en heb mijn boodschappen gedaan. Met schaamte... Het enige wat ik nog wel heb gedaan van te voren is mijn tanden poetsen. Eigenlijk zou ik al vakantie hebben, maar gezien een situatie op werk, moest ik nog wel doorwerken. Dus vanuit huis gedaan via telefoon en mail tussen de eetbuien door. Dit verstoppen en in bed liggen met zúlke eetbuien was een tijd terug. De eetbuien worden de laatste maanden wel groter en groter weer. Braken doe ik niet. Mijn compensatie is bewegen (racefietsen, hardlopen, minstens 6 dagen per week) en vasten/weinig eten. Dit heb ik de afgelopen dagen dus niet gedaan. Woensdag was ik zo vol dat ik eigenlijk niet kon slapen, liggen, ademen, etc. Ja, wat is eraan vooraf gegaan. Wat sommigen weten is dat ik nu sinds bijna vier weken terug ben in NL. De laatste maanden in Nepal, waar ik aan de slag was in een baan, waren behoorlijk pittig. Er werd veel van me gevraagd, ik voelde me er vrij alleen maar ook vond ik het een super uitdaging en was ik trots op wat ik deed. Wat ik lastig vond is het weinige aan sociaal contact dat ik opbouwde. Ik heb toch echt knuffels nodig once in a while en het krijgen van die knuffels, lukte me niet. Ik had heel veel twijfels over wat ik wilde/wil met mijn toekomst. Ik voel me vast zitten, verloren, ik voel me alsof ik in een soort van vacuüm zit, ik voel me alsof ik aan het opgeven ben. Door de druk die werk op me legde en het weinige praten over wat er echt in mij omging, kwamen de eetbuien weer meer de hoek omkijken na een vrije lange anorectische periode waar ik ook laag zat in gewicht. Wel bleef ik een soort van mooi weer spelen naar de buitenwereld en ik denk ook naar mezelf. Tijdens een vipassana retraite van 10 dagen, besloot ik dat het tijd was naar huis te komen. Dat ik het nodig heb mensen om me heen te hebben die me goed kennen en die ik goed ken. Dat ik tijd met hen moest gaan besteden. Moest gaan delen wat er in me omgaat, etc. En ook dat ik me moest gaan aanmelden voor toch weer behandeling van mijn eetstoornis. Eindelijk is de motivatie weer daar en ik voel dat het moet. Ik kan het niet meer alleen. Ik maak mijn lichaam echt kapot en ook maak ik mijn toekomst kapot door te blijven vasthouden aan patronen die niet goed zijn voor mij. Nou, weer in Nederland. Logerend bij mijn moeder, in woningen van vrienden en familie die op vakantie zijn. Nu in de woning van een lieve lieve vriendin op een prachtige plek met uitzicht op de Veluwe. Genieten, zou je denken! Nou, ergens weet ik dat ik geniet van de rust maar ik geniet niet... Heb direct werk gezocht, om geld te verdienen maar ook om bezig te zijn en niet volledig terug te vallen in de eetstoornis. Direct ben ik terug gevallen trouwens toen ik in NL kwam: werken, dagelijks moeten sporten en dit ook doen (nu al opkomende blessure in been), eetbuien, weinig eten (maar vooral eetbuien), mezelf dus opsluiten is er ook weer bij gekomen, weinig mensen bellen omdat ik denk te merken dat ze druk genoeg zijn. Ik voel me een soort van gedesillusioneerd of zo. Een soort van dat de werkelijkheid zó confronterend is dat ik het niet trek. En ik vermijd, alsof ik ook bewust vermijd. En dit voelt zó slap! Kom op man, ik ben 35 en géén 5 jaar oud! Aan het werk geweest voor deze dagen, laatste dag was vrij pittig. Ook twijfelde ik al langer over wel of niet naar festival gaan, wel of niet bij een man langs, etc. De eetbuien kwamen meer en meer, moeilijker te controleren en ook heb ik het idee dat ik er 'gewoonweg' vol in ging. 'Eten wat ik wil, me volstoppen, dan hoef ik maar niets anders te doen'. Ontlopen van moeilijke situaties en emoties. En ook deze situaties en emoties niet écht bespreken. Ik merk aan mezelf dat ik met regelmaat wél dingen bespreek maar dat ik ook niet echt het achterste van mijn tong laat zien, soms niet eens naar mezelf. En als ik het bij mezelf wel zie, schrijf ik het bijvoorbeeld ook niet op, alsof ik het ook ontken voor mezelf. Op best veel vlakken accepteer ik mezelf hoor, maar er is echt nog een stuk - ik noem het steeds 'het laatste stuk'- wat nog steeds niet geaccepteerd wordt door mezelf. Ja, wat is dat dan? Een deel heeft te maken met eenzaamheid. Met dingen in mijn leven niet oppakken. Niet de volledige verantwoordelijkheid willen dragen voor dingen? Maar een groot ding heeft volgens mij ook te maken met mannen, relaties. Als ik kijk naar het verleden, zijn er altijd wel mannen in mijn leven waar ik op de één of andere manier mee bezig ben. Niet altijd w.b.t. relatie, heb nu meer dan 4,5 jaar geen relatie bijvoorbeeld, maar wel bezig met nadenken over mannen, contact hebben, soms een maandje of twee contact. Vaak zijn het wel één of twee mannen waarmee in contact heb maar nooit dat ik ze beide tegelijk zie, dat niet. En die zie ik dan als een soort van potentiële partner en ik kijk uit naar of dit ook kan, past, etc. Ondertussen ga ik het niet aan, ik ontloop het contact ook. Via whatsapp of zo: heel makkelijk. Maar face to face een enkele keer. Merk dat het moeilijk op te schrijven is, ben nog verdoofd van het op bed liggen en de verdovende middelen die ik heb genomen en daarnaast vind ik het daadwerkelijk ook lastig om op te schrijven en hoop ik dat jullie me kunnen helpen d.m.v. het stellen van relevante vragen om meer inzicht te krijgen. Ik ben dus niet naar het festival wat tot maandag zou duren. Dan zit ik met het volgende: twee verjaardagen morgen. En ik wil er wel heen maar nu niet, niet als ik me voel zoals nu en niet na zoveel dagen eetbuien waarin ik en aangekomen, opzwollen hoofd van de opgezette klieren en vasthouden van vocht... Wat nu?! Weer ontlopen? Weer mijn zusje teleurstellen en de aandacht naar me toetrekken op deze manier? Die andere verjaardag, dat is wat gemakkelijker om onderuit te komen. Maar weet je, ook als ik niet ga, dan zal het lastig zijn want dan voel ik me tekort schieten en ik had het misschien ook wél als een beetje prettig kunnen ervaren en daar ligt een eetbui dan weer op de loer. Ergens voel ik dat ik het bijna niet meer trek, dit gevoel, deze strijd, dit alleen zijn, en ik wil weer gaan eten zo, weer terug mijn bed induiken. Maar nee, ik MOET sporten, wielrennen. Maar nee, dat trek ik nu niet, voel me nog te verdoofd. Ik denk dat ik ga wandelen als alternatief. Heb de huisarts gebeld. Daar was ik vorige week ook maar met een heel 'mooi weer' gezicht. Nu weet ik niet wat ik van haar wil. Misschien een soort van aandacht, meedenken met wat te doen het weekend. Ondertussen wacht ik op 113online om terug te komen met een reactie voor een paar weken behandeling via hen. En inschrijven bij Human Concern kan pas in september. Ze gaan proberen mijn intake wel te plannen in januari. Dat duurt nog een tijd hè? O man, wat nou te doen in de aankomende tijd... Nou, daarom dus gesprek met de huisarts en 113online. Ik weet niet of het verhaal warrig is... Té warrig of dat het wel mee valt. Ik kijk uit naar vragen die jullie stellen, misschien dat ik daardoor iets verder kom in mezelf. En daardoor ervaar ik vast wat steun. Met liefde, Seolenna
  6. Wat is een eetbuistoornis? Hoe ontstaat een eetbuistoornis en wat zijn de gevolgen? Als je kampt met de derde, veel voorkomende eetstoornis eetbuistoornis (of Binge Eating Disorder / BED), heb je eetbuien zonder pogingen te doen om voedsel kwijt te raken, te verbranden of dit jezelf te onthouden (zoals bij boulimia nervosa of eetstoornis NAO). Door niet te 'compenseren', kom je aan en krijg je op den duur overgewicht. Vaak leidt dit tot negatieve medische gevolgen, zoals beperkte bewegingsvrijheid, suikerziekte en hoge bloeddruk. Je eetstoornis is bovendien zichtbaar. Lees meer over eetbuistoornis op de website van Human Concern.
×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.