Spring naar bijdragen
Roza

Ik voel me verslaafd

Aanbevolen berichten

Roza

Poging 5 tot het plaatsen van mijn volgende bericht. 

 

Ik voel me verslaafd aan

Spoiler

eetbuien, braken en snijden.

Ik weet dat het niet goed voor me is en maar even helpt, maar steeds weer pas ik het toe. In een behandeling van een jaar is het een tijdje weggeweest, maar sinds ik er "alleen" voor kwam te staan is alles weer terug en vaak erger als dat het was. Ik heb wekelijks contact met een therapeut en uiteindelijk komt er wel nieuwe behandeling het zei: gericht op emoties en sucidaliteit, maar dit is 1,5 tot 2 jaar wachten. Er wordt wel gekeken naar een tussenoplossing en om mijn situatie nu te verbeteren, maar dat is erg lastig. Mijn therapeut kwam wel een aantal weken geleden met het idee om trauma therapie bij eetstoornissen te gaan doen. Toen ze uitlegde wat het inhield leek het mij heel erg geschikt. Wel moet ik dan eerst gestopt zijn met mijn destructieve gedrag, omdat ze bang is dat het bij zo'n nieuwe heftige behandeling erger wordt. Dit begrijp ik, maar het lukt me echt niet, wat ik al schreef: ik voel me echt verslaafd. Maar durf dit steeds niet zo letterlijk aan te geven bij m'n therapeut. Ze weet er wel van hoor en we zoeken naar oplossingen en hebben t over dingen die er spelen. Een tijdje ging het over eventuele opname (heb ik hier toen ook een stukje over geschreven) maar hier lijkt geen spraken meer van. Daarnaast hebben we het ook niet meer over de trauma behandeling gehad en eigenlijk wil ik dat wel graag al weet ik niet goed hoe ik erover moet beginnen.

Zo dit is een langer bericht geworden als verwacht en ik heb niet echt een vraag, maar wilde het even kwijt en wellicht dat sommige van jullie kunnen helpen. 

 

Groetjes,

 

Roza. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Hee @Roza  


Schrijven mag altijd, blijf dat ook zeker doen als je de behoefte voelt. 
Naar dat je zo vast zit in deze patronen en dat je je haast verslaafd voelt. Kan ik daaruit opmaken dat het niet meer enkel voortkomt uit de redenen die het voorheen triggerde? 

Ik vind het niet gek, zelf vergelijk ik het ook vaak met een verslaving en ik geloof erin dat er op zijn minst veel raakvlakken zijn, zo niet het op dezelfde manier werkt. 

 

Wat maakt het eng voor je om bij je therapeut aan te geven dat je je verslaafd hieraan voelt? 


Hé en wat heb je nodig om het stukje trauma behandeling wel weer te bespreken met haar? 

 

Dit voor nu eerst eventjes.

Liefs 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

@Roza wat rot dat de drang tot dat destructieve gedrag zo sterk is! Ik herken dat het als een verslaving kan voelen. Het ís ook een soort verslaving. Je hebt geleerd om dit in te zetten om met je emoties te dealen, dus als je er ineens mee ophoudt komt er het een en ander los waarmee je niet anders weet om te gaan.

 

Maar hee, ook een verslaving is te doorbreken. Dat is geen makkelijk proces, zeker in het begin, maar elke dag dat het lukt, wordt het een klein beetje ontwend en daarmee een klein beetje makkelijker.

 

Het is interessant om te bekijken welke aspecten van die behandeling van een jaar eraan bijgedragen hebben dat het toen veel beter lukte om het te laten. Dat inzicht kan inspiratie geven mbt handvatten die jou nu zouden kunnen steunen.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza
1 uur geleden zei Ce.:

Hee @Roza  


Schrijven mag altijd, blijf dat ook zeker doen als je de behoefte voelt. 
Naar dat je zo vast zit in deze patronen en dat je je haast verslaafd voelt. Kan ik daaruit opmaken dat het niet meer enkel voortkomt uit de redenen die het voorheen triggerde? 

Ik vind het niet gek, zelf vergelijk ik het ook vaak met een verslaving en ik geloof erin dat er op zijn minst veel raakvlakken zijn, zo niet het op dezelfde manier werkt. 

Ja, klopt. Na mijn eetstoornisbehandeling zijn er steeds meer vervelende gebeurtenissen omhoog gekomen. En eerst had ik zoiets van: waarom is dit zo, ik heb toch alles verteld, maar ik kwam erachter dat ik veel luchtig verteld heb en daarnaast lang niet alles. Het lijkt erop dat daar ruimte voor gekomen is. Wat enerzijds wel goed is, maar anderzijds ook erg lastig is. 

1 uur geleden zei Ce.:

 

Wat maakt het eng voor je om bij je therapeut aan te geven dat je je verslaafd hieraan voelt? 

-Goeie vraag, t is denk ik meer dat ik denk "waar is het goed voor" maar ook, omdat ik soms na gesprekken met haar al vaak eetbuien etc. heb. Hier schaam ik me dan extra voor, omdat we het dan tijdens het gesprek ook steeds over oplossingen heb en ik vaker zit te huilen om hoe het nu gaat. Terwijl ik dan soms sochtens al eetdrang heb en t gesprek met haar om 10u tot 11u is en dat dan niet durf te zeggen, omdat ik het "graag wil" (die eetbui hebben).

 

Hé en wat heb je nodig om het stukje trauma behandeling wel weer te bespreken met haar? 

- Denk dat ik een beetje moed nodig heb om erover te beginnen. Ik heb vaker punten waarvan ik denk, ja dit vind ik belangrijk om te bespreken, maar dan komt het er weer niet van. 

 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza
1 uur geleden zei Jessie:

@Roza wat rot dat de drang tot dat destructieve gedrag zo sterk is! Ik herken dat het als een verslaving kan voelen. Het ís ook een soort verslaving. Je hebt geleerd om dit in te zetten om met je emoties te dealen, dus als je er ineens mee ophoudt komt er het een en ander los waarmee je niet anders weet om te gaan.

 

Maar hee, ook een verslaving is te doorbreken. Dat is geen makkelijk proces, zeker in het begin, maar elke dag dat het lukt, wordt het een klein beetje ontwend en daarmee een klein beetje makkelijker.

 

Het is interessant om te bekijken welke aspecten van die behandeling van een jaar eraan bijgedragen hebben dat het toen veel beter lukte om het te laten. Dat inzicht kan inspiratie geven mbt handvatten die jou nu zouden kunnen steunen.

Wat mij hielp was structuur in mijn leven door werk en de groepsbehandeling. Nu heb ik qua werk ook wel structuur, maar daar om heen niks. Daarnaast voelde ik me daar veilig en was het op den duur normaal om alles uit je leven te delen. Daarnaast zat ik ook in een erg fijne groep met hele lieve mensen die me echt begrepen. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

@Roza mooie punten noem je! En ik zie er ook wel perspectief in van dingen waar je in je huidige dagelijks leven wat mee zou kunnen. Heb je dat zelf ook?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza
31 minuten geleden zei Jessie:

@Roza mooie punten noem je! En ik zie er ook wel perspectief in van dingen waar je in je huidige dagelijks leven wat mee zou kunnen. Heb je dat zelf ook?

Uhm jawel, tegenwoordig heb ik ook wel een veilige plek bij een stichting voor mensen die een eetstoornis hebben/gehad hebben. Daar haal ik voornamelijk afleiding uit en soms deel ik ook wel wat hoe het gaat met de mensen daar, maar meestal kies ik ervoor om dat alleen als afleiding te gebruiken. Maar verder weet ik niet echt hoe ik het kan creëren in m'n leven. Wel geprobeerd door fam en vrienden er bij te betrekken. Maar ik vertel het en dan gaat m'n muur weer op. Ik vind het lastig om uit te leggen, maar ik voel met hen niet echt een conectie. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza

De plek waar ik in behandeling ben gebruikt een app om te videobellen, maar ook zit er een dagboek bij die je therapeut kan lezen. Hier heb ik zojuist o.a. ook ingezet dat het voor mij voelt als verslaving en dat ik wanneer ik mijn therapeut spreek vaker niet aangeef dat ik eetdrang heb. Ook heb ik erin gezet dat ik het had willen hebben over de trauma behandeling waar ze pas mee kwam, maar dat ik niet echt wist hoe hierover te beginnen. Ze zei pas wel dat als ik dit zo doe ik de verantwoordelijkheid over onderwerpen beginnen bij een ander neerleg, maar ik weet ook even niet hoe ik het anders kan doen. 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
2 uur geleden zei Roza:

Maar ik vertel het en dan gaat m'n muur weer op. Ik vind het lastig om uit te leggen, maar ik voel met hen niet echt een conectie. 

Wat is het verschil bij hen t.o.v. die andere mensen (de groep) waarbij het wel goed voelde en helpend was om te delen?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Wat dapper dat je het hebt geschreven in het dagboekgedeelte. 
Ik vind het al een hele stap en dat het dan misschien nog niet helemaal zo is dat je dan zelf ermee komt vind ik het niet perse het afschuiven van verantwoordelijkheid. 

Maar goed dat is mijn mening, al vind ik het wel jammer dat zij er zo naar kijkt, terwijl het juist een heel goed hulpmiddel kan zijn voor jou. 

 

Over iets praten en iets verwerken zijn inderdaad hele verschillende dingen. 

14 uur geleden zei Roza:

Goeie vraag, t is denk ik meer dat ik denk "waar is het goed voor" maar ook, omdat ik soms na gesprekken met haar al vaak eetbuien etc. heb. Hier schaam ik me dan extra voor, omdat we het dan tijdens het gesprek ook steeds over oplossingen heb en ik vaker zit te huilen om hoe het nu gaat. Terwijl ik dan soms sochtens al eetdrang heb en t gesprek met haar om 10u tot 11u is en dat dan niet durf te zeggen, omdat ik het "graag wil" (die eetbui hebben).

Ik denk dat het hoe dan ook zijn functies heeft voor jou. Er bestaat ook zeker een lichamelijke (en geestelijke) afhankelijkheid van eetbuien (dus verslaving). -Als je daar meer over wilt weten, laat maar horen! - Dus ik denk dat het stukje 'willen' ook voor een deel te maken heeft met niet anders kunnen. In ieder geval niet weten hoe. 

Het is sterk en je haalt er iets uit, begrijpelijk dat het dan steeds wint, ondanks dat je er graag vanaf zou willen. 

 

Hé en zou je de groep misschien ook wel een beetje meer kunnen gebruiken voor het vragen om steun? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza

@Ce.

 

Dat zou ik heel graag willen weten. 

Ik zit niet meer in die groep, maar heb daar wel een paar vriendinnen gemaakt. Hun zou ik wel meer kunnen betrekken. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Oké, ik ga proberen het duidelijk samen te vatten. Daarom ook kort want anders wordt het een lang verhaal met allerlei ingewikkelde termen haha. 

 

Kort samengevat komt het erop neer dat bepaald voedsel de dopamine-aanmaak stimuleert. Dopamine activeert het beloningssysteem in de hersenen, hierdoor komt er dus een gevoel van 'genot' vrij, een soort roes/high. 

 

Je brein associeert deze voedingsmiddelen op den duur met dat beloningsgevoel, waardoor het eerder zal vragen om dat voedsel om die 'roes/high' te kunnen gaan voelen. Dit zal dus ook weer sneller geactiveerd worden bij negatieve gevoelens. 

 

Daarbij is het ook zo dat bij eten zelf al dopamine vrijkomt, dit is puur uit overlevingsinstinct. Je hebt voeding nodig om te kunnen (over)leven, dus zorgt het voor een positief gevoel of positieve associatie. 

 

Ik heb het nu wel echt enorm gereduceerd hoor hoe het helemaal werkt, maar ik hoop dat het zo duidelijk genoeg is. 

Misschien ben je wel bekend met het stukje verslaving en dopamine, het werkt dus eigenlijk hetzelfde. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza

@Ce.

 

Super duidelijk, dankjewel!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Gast
Reageer op deze discussie...

×   Je hebt opgemaakte inhoud geplakt.   Opmaak verwijderen

  Er zijn maximaal 75 emoticons toegestaan.

×   Je link is automatisch geïntegreerd.   In plaats daarvan als link tonen

×   Je voorgaande bijdrage is hersteld.   Tekstverwerker leegmaken

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen in vanaf URL.


×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.