Spring naar bijdragen
Cloëtje

Niet durven wegen

Aanbevolen berichten

Cloëtje

Hallo iedereen, 

Ik ben een 15 jaar en durf niet te wegen. Ik durf het omdat ik per direct stress krijg als ik het getal op de weeg schaal zie. Ik wil een getal onder de 30 zien. Ik weeg nu 47 kilo en ben 1 meter 67. Heeft iemand tips hoe ik of onder de 30 kan komen of hoe ik mezelf durf te wegen zonder te stressen? Groetjes.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Dag Cloëtje, 

Welkom op het forum. Wat naar dat je zo worstelt met je gewicht en dat het getal op de weegschaal zoveel met je doet. 

Je bent nog erg jong en het is zeer schadelijk voor je gezondheid, groei en ontwikkeling om op deze leeftijd streng te gaan lijnen. Los daarvan zit je nu al op ondergewicht en is het echt absoluut niet nodig om verder af te vallen. 


Daarbij is dit niet een forum waar we elkaar (ongezonde) afvaltips geven. Wat maakt dat je zo graag onder dat gewicht wilt komen? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
DMV

Ik denk dat jij zelf ook begrijpt dat een gewicht van 30 niet past bij een puber in de ontwikkeling. Het past bij een gemiddelde van 8/9-jarige. Waarom wil je dat gewicht bereiken? Wat denk je daarmee te behalen voor jezelf?

Ik zou niet meer wegen. Gezond en voldoende eten volgens bijvoorbeeld schijf van 5 van het Voedingscentrum en/of met je huisarts in gesprek gaan.

  • Like 1
  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ilse]

Welkom op het forum @Cloëtje. Ik vraag me net als de reacties hierboven inderdaad af wat maakt dat je zo graag dat gewicht zou willen hebben? Het klinkt inderdaad niet als een gewicht dat passend is bij jouw leeftijd en lengte en wij zullen je dan ook geen tips geven om dat gewicht te bereiken, maar ik ben wel benieuwd of je hier meer zou willen delen over je gedachten en de stress die je ervaart! Voel je vrij om hier meer te delen! 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cloëtje

Bedankt voor jullie reacties, 

De reden dat ik onder de 30 wil zijn is dat alles daarboven niet goed is. Ik vind dat ik dan te dik en te zwaar ben. Zodra ik onder de 30 ben hoef ik me daar geen zorgen meer over te maken. Hoe ik dat weet, mijn broertje heeft Arfid en is nog nooit boven de 30 geweest (hij is 13). En ik heb hem nooit te dik of te zwaar gevonden. Hij triggert mij onbewust. Hij is wel in behandeling voor dit probleem. Maar hij heeft ook nog autisme en ADHD dus het is niet altijd makkelijk om hem te bereiken zonder dat hij boos word. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Maar lieve @Cloëtje jouw broertje en jij zijn twee totaal verschillende personen. Dat valt niet te vergelijken met elkaar. Daarnaast heeft hij een aandoening waardoor 

Heb je het hier wel eens met je ouders over gehad? 

Ik kan me namelijk zo voorstellen dat de hele situatie met je broertje veel met je doet. Is er steun en hulp thuis en is er ook iemand voor jou waarmee je kan praten? 

 

Echt, stop met lijnen en proberen te gaan lijnen, het is ongezond en je kan er heel veel schade mee oplopen. Bespreek het met iemand die je vertrouwd. Ook voor jou mag die ruimte er zijn en is die er! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cloëtje

Ik kan met mijn ouders over alles praten. Het is nu zo dat ik 2 broertjes heb die beide een hoop aandacht nodig hebben. Daarnaast heb ik dat ook. Al deze problemen zoals depressie (daar stuggel ik ook al jaren mee) en de dingen die daarbij komen kijken hebben we niet van een vreemde. Mijn moeder is zelf ook heel depressief geweest. Ze is ook heel gevoelig waardoor ik en mijn broertjes dat dus ook zijn. Mijn moeder loopt al jaren over. In haar emmer kan 10 liter anders loopt het over, maar ik de emmer van mama zit nu al wel 14 liter. Veeeeeel te vol dus. We hebben wel iemand die bij ons thuis komt om te helpen met mij en mijn broertjes. Ik heb tegen haar gezegd dat ik me zorgen maak over mijn moeder. Ik kan namelijk de problemen van mijn moeder niet oplossen maar ik kan wel zeggen dat ze hulp nodig heeft. Ze wil zelf geen hulp  daarom heb ik onze thuis hulp gevraagd om mama toch proberen over te halen om hulp te gaan zoeken. Het is lief dat ze voor ons hulp zoekt (Is ook haar taak als moeder) maar ze moet zelf ook helpen want de manier waarop het nu gaat thuis is niet okey. Iedereen in huis zorgt ervoor dat het niet lekker loopt dus ook mijn moeder. Het is niet okey als je moeder je verteld dat ze door jou geen sociaal leven meer heeft. Hier word dus wel aan gewerkt. Daarnaast helpt onze thuis hulp ook gewoon door met mij te praten en ik heb het met haar ook over het eten. Ik zit op speciaal onderwijs en heb een metor waar ik ook alles mee kan delen. Over het eten praat ik met hem minder want dat is niet de afdeling waar hij bij kan helpen. Maar ik vertel het hem wel. Mijn thuis zorg en school mentor hebben goed contact met elkaar en zijn te vertrouwen. Ze zeggen niets tegen mijn ouders als ik dat niet wil. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Wat ontzettend verdrietig hoe jouw thuissituatie is, het klinkt alsof er een heel gespannen sfeer rondhangt. Ook lees ik duidelijk de wil om voor je moeder te zorgen. 

Naar en pijnlijk de opmerking van je moeder naar jou toe. Wat doet dat met jou? 

 

Ik ben opgelucht te lezen dat bij de thuiszorg en je mentor de ruimte is om te praten en je je ook vertrouwd bij hen voelt. Wat zeggen zij over het eten en afvallen? 

 

Zou het ergens zo kunnen zijn dat jouw thuissituatie en eetgedrag/afvaldrang met elkaar te maken hebben, hoe zie jij dat? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Erg verdrietig inderdaad... Gezien je heftige verhaal verbaast het me eigenlijk niet zo dat je je heil nu zoekt in afvallen en controle over je gewicht. Het is alleen niet iets wat jou op de lange termijn gezonder en gelukkiger gaat maken, ben ik bang. Ik moet de eerste persoon nog tegenkomen wiens problemen opgelost werden door een eetstoornis ;)

  • Like 1
  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
LeonieS

@Cloëtje het meeste is al gezegd, maar inderdaad ontzettend verdrietig dat er zoveel problemen zijn thuis en dat je je zo'n zorgen maakt om je moeder. Ik herken heel veel in je verhaal uit mijn gezinsleven vroeger en ik begrijp dus ook heel goed dat je het gevoel hebt dat afvallen je gaat helpen en dat als je eenmaal het gewicht hebt wat je wilt hebben dat dan alles goed komt. Helaas werkt het niet zo, als je dat gewicht bereikt hebt, is dat ook weer niet goed genoeg en wil je nog minder wegen. Ik ben idd ook nog nooit iemand tegen gekomen wiens problemen opgelost werden door de eetstoornis. Goed dat je open bent over wat er speelt tegen je mentor en thuishulp. Wat zeggen zij? Raden ze je bijvoorbeeld aan om meer hulp te gaan zoeken bij dit probleem? 

 

En dat je de problemen van je moeder op wilt lossen, ik snap het zo goed, maar het is niet jouw taak of verantwoordelijkheid. En wat je moeder tegen jou gezegd heeft, voelt dat als de waarheid? Want dat is natuurlijk niet zo, jij bent niet de schuld van haar problemen. Je bent goed zoals je bent en je mag er zijn. Ik hoop dat je dat zelf ook zo kan gaan voelen. 

 

 

  • Like 1
  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cloëtje

Bedankt voor de reacties. 

 

Ik weet dat de dingen die mijn moeder zegt tegen mij niet zo bedoeld zijn. Op de momenten dat ze dit zegt zit ze te hoog in haar emotie. Ik probeer mezelf eraan te herinneren dat ze te hoog in haar emotie zit en het niet echt bedoeld. Maar toch doet dit best wel pijn. Het is dus heel dubbel. Het maakt me heel onzeker als ze deze dingen zegt, maar ik weer ook dat het niet de waarheid is. Maar dat houd niet weg dat het hard aan komt. 

 

Mijn thuiszorg en mentor zeggen tegen me dat ik het eten goed in de gaten moet houden. Dat doe ik ook. Ook hebben ze verteld dat ze er zelf ook op gaan letten. Het is immers zo dat moeite hebben met eten niets nieuws is. Het verschil is alleen dat ik er nu meer mee bezig ben en bedenkt wat ik zou kunnen doen om af te vallen. 

 

Ik heb in mijn leven al heel veel hulp gehad. Al vanaf mijn 3e word ik behandeld voor van alles en nog wat. Dus extra hulp is een lastig ding voor mij. 

 

Zoals ik ook al verteld heb heeft mijn broertje dus een eetprobleem. Hij is enorm dun en dat triggert mij soms. Daarnaast geeft school veel spanning maar mijn thuis situatie ook. Door deze spanning heb ik geen behoefde aan eten of drinken. 

 

Ik heb altijd al gehad dat als ik aan iets vies denk of iemand het erover heeft dan heb ik ook geen honger meer. Als we het hebben over dat er iemand gevallen was dan heb ik het idee dat de rode kleur van de bietjes op mijn bord bloed is. Het slaat nergens op natuurlijk maar ik ga dan toch kokhalzen. Terwijl ik donders goed weet dat het geen bloed is maar een bietje want dat licht er letterlijk voor mijn neus. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ilse]

Knap hoe je kunt relativeren dat de dingen die je moeder soms zegt vaak ook uit haar emotie komen, maar dat maakt het inderdaad niet minder pijnlijk en natuurlijk komt het dan nog net zo hard aan. Kun je hier achteraf met je moeder ook over praten? Hoe dit voor jou is? 

Ik snap dat je graag voor je moeder zou willen zorgen en dat het misschien als een drempel voelt om naar haar toe te gaan als haar emmer al zo overloopt, maar ik gun het je wel dat je ook gewoon steun mag ontvangen van je moeder. Wat ontzettend goed dan ook dat je de thuishulp ook hebt gevraagd om je moeder ook te stimuleren om hulp aan te nemen, want inderdaad; jij kan én hoeft de problemen van je moeder niet op te lossen. 

 

Fijn dat de thuiszorg en je mentor op je letten en dat je met hen over het eten kan praten. Helpt dat je ook een beetje om te relativeren en om er wat minder alleen in te staan? 

 

Wat naar dat school en je thuissituatie zoveel spanning opleveren. Zijn er ook plekken waar je wel wat meer ontspanning kan hebben en waardoor je je misschien ook weer wat fijner kunt voelen? Misschien soms eens bij iemand logeren of op een andere manier 'er even uit zijn'? 

 

Lijkt me een pittige situatie waar je in zit, maar super goed dat je er open over bent en dat je ook deelt met je omgeving! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cloëtje

Ik probeer vaak mijn moeder te waarschuwen als ze hoog in haar emotie zit. Soms wil ze dan met me praten maar voor mij voelt het dan dat ze me even de grond in gaat timmeren (wat ze niet expres doet). Dan zeg ik van mam we moeten dit gesprek nu niet voeren we zitten beide te hoog in onze emotie en dan krijgen we ruzie. Maar daar luisterd ze niet naar. Als ik een dag later wil praten over dat wat ze zei me pijn heeft gedaan heeft ze vaak geen tijd. Ik probeer dan toch om met haar te kunnen praten omdat het niet oké is als ze dit soort dingen tegen me zegt. Als we dan aan het praten zijn komt het er voor mama vaak op neer dat het mijn fout was. Ik zeg dan van ja ik doe ook dingen fout en ik geeft dat toe. Maar mama geeft nooit iets toe. Als ik dan zeg dat ondanks dat ik fouten maak ik niet gekozen heb om zo te zijn dan praat ze het om. Ik zeg dan ik word niet wakker met het idee van goh laat ik het mijn moeder het is even lekker zwaar maken, alles behalve dit. Als ik kon kiezen had ik alles anders gedaan. Ik zie hoe zwaar mama het heeft maar ik kan er niets mee. Mama moet dat zelf doen. Maar dat ze het zwaar heeft betekend niet dat ze mij van alles mag verwijten want nogmaals ik heb hier niet voor gekozen. Ik probeer te blijven denken mama zegt dit omdat ze te hoog in haar emotie zit en trek je het niet aan. Maar toch doet het pijn. Mama moet daar zelf aan werken maar dat wil ze niet. En dan kan ze wel zeggen dat ze geen sociaal leven meer heeft door haar kinderen, ik ontken niet dat ik en mijn broertjes soms heel lastig kunnen zijn. Maar door dit soort dingen te zeggen maakt ze het vuur alleen maar groter. Ze is zelf ook een versterkende factor. Daar moet ze aan werken maar dat wil ze dus niet. Maar dan moet ze niet meer tegen ons zeggen dat ze boos word van ons. Want wij worden ook vaak boos omdat mama al boos is voordat er iets is gebeurd. Maar ja als ze daar niet aan wil werken lijden wij daar ook onder. En ik zeg zeker niet dat alles de schuld is van mama. Zeker niet. Maar wij hebben het gewoon net ff iets zwaarder dan een gemiddeld gezin.

 

Aangezien mijn mentor en thuis zorg een stuk ouder zijn dan ik is het lastif om te zeggen dat ik me echt minder alleen voel. Ik heb eigwnlijk geen vrienden die ef voor me zijn en die ik ook kan helpen als ze dat nodig hebben. Ik voel me in dat opzicht best wel alleen. Daarnaast zijn mijn mentor en thuis zorg ook om de dingen op te lossen die geven je niet snel een knuffel. Snap je wat ik bedoel? Wel heb ik een hele lieve gym docent waar ik echt super goed mee kan. Hij is 22 en praat vaak met me over de dingen die ik moeilijk vind. Maar ja het blijft een docent. Een van de belangrijkste personen in mijn leven is mijn buurmeisje. We waren eerst buren maar sinds een jaar woon ik ergens anders. Maar ze woont nu gewoon weer tegenover me. Ze is als een zusje voor me. Ze is een jaar jonger en we gaan al ons hele leven met elkaar om. We praten over alles samen. Als het even niet gaat thuis kan ik naar haar toe. We doen echt alles samen. We zetten in de zomer de tent op in de tuin en gaan samen kamperen. We gaan samen in een bed liggen samen douchen samen shoppen samen huilen samen lachen. We doen alles samen. Ik koester haar heel erg. Het is heel bijzonder om zo iemand te hebben in je leven. Ze is super belangrijk voor me. Ook hebben we allebei een hamster. Dus ja we kunnen niet tegelijk op vakantie want dan kunnen de hamsters nergens heen. Ook als we gaan logeren gaan de hamsters mee. 

 

Waar ik me nog meer heel vertrouwd voel is bij mijn opa en oma (ouders van mijn moeder) ik ga daar elke vakantie logeren. Soms wel 2 weken. Dan gaan we samen naar allemaal kringlopen toe. Ik vertel mijn opa en oma heel weinig over mijn situatie maar het is fijn om daar te zijn. Daar is rust. En dan kan Ik er weer tegenaan als ik weer naar huis ga. 

 

Mijn oom en tante (broer van mijn vader) zijn ook heel lief. Daar logeer ik soms wel eens een weekend. Mijn tante is een soort moeder voor me. Ze shopt met me praat me me knutselt met me. En met mijn oom loopt ik altijd te grappen. Ze hebben twee zonen die net wat jonger zijn dan ik. Die zijn zo rustig en lief. Het is ook fijn om daar te zijn. 

 

Wel heb ik altijd spanning in mijn buik als ik ergens logeer omdat ik weet dat ik weer terug moet naar huis. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
LeonieS

@Cloëtje poeh wat een verhaal. Het raakt me om te lezen hoe je het thuis hebt. Ik lees dat je enorm kan rationaliseren en dat je heel veel begrip hebt voor je moeder en zo graag je best wilt doen voor haar. Maar los van of je het kunt begrijpen, wil dat nog niet zeggen het ook oké is dat ze dat soort dingen zegt. Zo verdrietig dat je moeder jou niet kan geven wat je nodig hebt. Je verdient het om gezien en gehoord te worden door je moeder. Ik begrijp heel goed dat ondanks dat je kunt begrijpen dat je moeder het niet meent wat ze zegt en dat ze hulp nodig heeft, het toch ontzettend pijn doet de dingen die ze tegen je zegt. Ik hoop heel erg dat je moeder toch hulp gaat accepteren, dit is echt geen gezonde situatie voor jullie zo. 

 

Wel heel fijn dat je wat mensen om je heen hebt waar je terecht kunt, opa en oma, je oom en tante en je buurmeisje. Wat leuk dat jullie zo'n goede band hebben en alles samen doen. 

 

Is er iets dat wij hier voor je kunnen betekenen? Je mag natuurlijk zoveel schrijven hier als je wilt. Misschien voel je je dan ook al wel wat minder alleen... 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

@Cloëtje klinkt haast alsof de rollen omgedraaid zijn tussen jou en je moeder. Fijn om te lezen dat je er soms even uit kan, naar je opa en oma of oom en tante.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

@Cloëtje 

Ik heb je berichtjes weer gelezen. Het raakt me oprecht heel erg te lezen hoe jouw thuissituatie is. Ondanks dat het begrijpelijk is dat je voor haar wilt zorgen en dat je loyaal naar bent, vind ik het wel zorgelijk klinken hoe het loopt. Ben blj te lezen dat je het rationeel kunt bekijken, maar het maakt niet dat jouw moeder een vrijbrief heeft om zo te doen en jullie zo te behandelen. Hoe is het voor jou als wij dat naar jou schrijven? 

 

Jeetje wat ben je al van jongs af aan in behandeling, was dit dan ook gericht op jou? Of was dit voor het gehele gezin? 

En je hebt als ik het goed begrijp altijd geworsteld met eten, klopt dat? 

 

Ik ben ook blij te lezen dat er wel mensen zijn bij wie je terecht kunt en waar je fijne dingen mee kunt doen. Het klinkt voor mij als kunnen ontspannen, echt even kunt en mag zijn (zoals je bent). 

 

Zou je er met je opa en oma wel over willen praten, hoe het gaat? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Gast
Reageer op deze discussie...

×   Je hebt opgemaakte inhoud geplakt.   Opmaak verwijderen

  Er zijn maximaal 75 emoticons toegestaan.

×   Je link is automatisch geïntegreerd.   In plaats daarvan als link tonen

×   Je voorgaande bijdrage is hersteld.   Tekstverwerker leegmaken

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen in vanaf URL.


×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.