Spring naar bijdragen
Dominique95

Ik mis mijn eetstoornis (tips?)

Aanbevolen berichten

Dominique95

Hallo allemaal,

 

De laatste tijd zit ik met een gevoel van gemis. Een gemis naar mijn eetstoornis. 

Jarenlang heb ik een eetstoornis gehad. Eigenlijk was het een combinatie van anorexia en boulimia. 

Naar meerdere behandeltrajecten zowel intern als poliklinisch en een hoop confrontaties met mezelf,

was ik verlost van zowel eetstoornis gedragingen en gedachten.

Ik hoor mezelf nog zeggen begin van het jaar hoe fijn mijn leven was geworden.

Er is veel verandert in het afgelopen jaar (in positieve zin).

Na het behalen van mijn master kreeg ik meteen mijn droombaan. 

Niet alleen het werk vind ik geweldig, maar ook mijn collega's.

Daarnaast heb ik een superleuke woning weten te bemachtigen.

Ik ben me ervan bewust dat ik een ontzettend leuke sociale kring heb. 

Iedere week staat er wel een feestje of iets leuks op de planning. 

Ik heb een fijne band met mijn ouders/andere familieleden. 

En mijn eetstoornis leek tot voor kort met de noorderzon te zijn verdwenen. 

Ik had op momenten zulke afkeer gekregen van ''mager'', dat ik nog liever te dik was dan te dun.

Totdat een paar weken geleden me ontzettend zwaar gevoel overviel. Een gevoel wat ik eerst niet zo goed kon plaatsen. 

Ik kon er niet zoveel mee, totdat het gevoel in de afgelopen dagen meer vorm begon te krijgen.

Nu dat ik weet wat het is.. een extreem verlangen naar mijn eetstoornis (althans naar het anorectische gedeelte).

Het dun zijn, afvallen, de bezigheid, calorieën, hardlopen, wegen enzovoorts. 

En ergens denk ik dat mijn huidige situatie (hoe fijn deze ook is ) ermee te maken heeft.
Mijn leven is de laatste jaren nooit zo gebalanceerd en harmonieus geweest als dat het nu is. 

Ik heb totaal geen zorgen aan mijn hoofd en heb een ontzettend rust in mijn leven gecreëerd. 

Ontzettend fijn, maar ik denk dat door die rust juist eetstoornis gerelateerde gedachtes komen op borrelen.

Ik ben zelfstandig (heb ook geen vriend). Ik draag veel verantwoordelijkheid voor mijn werkzaamheden, maar toch vind ik dit een ontzettend heerlijk gevoel. 

Zodra ik thuis kom ben ik voldaan van mijn dag. Alleen ben ik niet veel. Er is altijd wel iemand die aanschuift bij mij aan tafel (of ik bij iemand anders).

Mensen zien mij ook als een zelfstandige jong volwassenen. Ik wil dan ook echt niet terug naar het leven wat ik had als eetstoornispatiënt. 

Toch mis ik de eetstoornis nu dus wel. Misschien omdat mensen zich toen zorgen maakten om mij.
Ik kon ''leunen'' op de schouder van de ander?
Of omdat nu al mijn doelen wat ik had behaald zijn en ik een nieuw doel zoek? 

Herkent iemand zich in mij en zo ja, hoe gaan jullie hiermee om?

 

 

Alvast heel erg dank je wel! 

Liefs Dominique 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
DMV

Wat heb je een boel bereikt in je herstel! En wat lijkt het me naar om nu die gedachtes weer te boelen opborrelen. Handel je er ook naar if blijft het bij een verlangen en denken? Want dat zijn wel twee heel verschillende dingen/fases als het gaat om terugval bijvoorbeeld.

Wat trekt je echt aan in terugvallen? Wat mis je in het hier en nu dat de eetstoornis je kan geven, maar het echte leven dag je hebt niet? Kun je het wat meer duiden voor jezelf. Een eetstoornis is niet een probleem op zich. Het is vaak “de oplossing” voor iets onderliggends. Kun je daar open en eerlijk naar kijken?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ilse]

Welkom hier Dominique en wat goed dat je dit hier deelt. En wat een proces heb jij al doorgemaakt! Wat tof ook dat je je droombaan hebt en dat het zo goed met je gaat! 

 

Ik ben zelf al een aantal jaar hersteld ook van mijn eetstoornis en kan me herinneren dat ik zelf ook (meerdere) momenten heb gehad waarin ik de eetstoornis miste, de hulpverlening, alles wat eigenlijk zo lang mijn "veilige wereldje" was. Ik denk ook dat jij en ik hierin zeker niet de enige zijn.. het voelt misschien raar, want waarom zou je iets dat zo vreselijk is missen? Maar het is ook iets wat voor jou een functie heeft gehad en wat als effect had dat mensen bezorgd waren en naar je omzien, dus zo heel raar is het misschien ook niet. Weet jij nog welke functie de eetstoornis voor jou had? Wat heeft gemaakt dat jij de eetstoornis had ontwikkeld? En zou dat wellicht ook iets te maken kunnen hebben met de reden waarom het nu weer zo trekt?

 

Ik gun het je van harte dat je blijft kiezen voor het mooie leven dat je nu beschrijft en dat het je lukt om dat gemis er te laten zijn en te bespreken met mensen om je heen, maar dat het ook lukt om weerstand te bieden tegen de eetstoornis die weer trekt. Het leven heeft je zoveel moois gebracht beschrijf je, hou dat vast! een eetstoornis kan dat echt niet mooier maken, alleen maar heel veel minder mooi... 

 

Lieve groetjes,

Ilse

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske

Hoi Dominique, 

 

Wat fijn dat je je leven weer zo hebt kunnen opbouwen en zo te lezen ook geniet van de dingen die je doet. Wat ik me afvraag, is hoeveel ruimte er is voor je kwetsbare kant. Ook na herstel is het leven niet altijd alleen maar fijn en makkelijk en leuk. Kun jij je eventuele zorgen en verdriet ook delen met je omgeving? Of moet je vooral sterk zijn?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Dominique95

Allereerst dank jullie wel voor jullie reacties, het doet me ontzettend goed deze te lezen!  @Elske @Ilse] @DMV

@DMV Ik heb geen terugval, het zijn enkel gedachten of beter gezegd een verlangend gevoel naar de eetstoornis. 

Ik denk dat het vooral gaat om het hebben van een doel. Dat mis ik nu. Mijn leven lang heb ik altijd een doel gehad. Iets waar ik in kon presteren. Wat eerst turnen was, werd daarna de eetstoornis. Na mijn herstel ben ik mij volop gaan focussen op mijn studie. Ik heb altijd een doel voor ogen gehad. Nu mijn doelen behaald zijn, voelt het leeg. 

Wat hier precies aan ten grondslag ligt.. vind ik een lastige. Ik heb een intense prestatiedrang. Mijn hele leven heb ik kunnen toegeven aan die drang, telkens wel vanuit een ander perspectief maar toch. Ik heb de berg beklommen (bijvoorbeeld mijn studie afronden), maar ik kan niet genieten van het uitzicht. Het liefst wil ik nu nog een berg beklimmen, maar dan een hogere. 

Het is eigenlijk nooit goed genoeg. En niet omdat ik niet tevreden ben, want ik zou me niets kunnen bedenken wat ik anders zou willen op dit moment, maar ik kan de rust zo lastig toelaten. De rust van een stabiel leven. Het lijkt wel of ik onderprikkeld ben (in plaats van overprikkeld). 

Ik denk dat daarnaast (inderdaad @Elske) de factor kwetsbaarheid meespeelt. Nu heb ik alles op orde en maken mensen zich geen zorgen om mij. Dat is gelukkig niet nodig. Maar juist omdat het niet nodig is, heb ik de gedachte dat het altijd zo goed moet blijven gaan - dus ik moet sterk zijn en blijven voor altijd (kort door de bocht gezegd). Mij kwetsbaar opstellen blijft ontzettend lastig...

@Ilse] Fijn dat je je eigen ervaringen deelt. Mijn eetstoornis is altijd multifunctioneel geweest. Ik geloof niet dat het in mijn geval ging om controle. Want de controle was pertinent afwezig. De eetstoornis had de controle over mij en niet andersom. Het ging voor mij om een schijnbare veiligheid. Een middel om te verdoven van alles wat mij pijn deed. Letterlijk verdwijnen en vooral niet hoeven voelen. Maar daarnaast ook het hebben van een doel. De bezigheid, afleiding en het hebben van een doel. Je hebt helemaal gelijk... een eetstoornis maakt mijn leven echt niet mooier. 

 

Trouwens wat een ontzettend fijne site! Had ik deze maar eerder ontdekt!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

@Dominique95 Wat ben je al ver gekomen in je strijd zeg! Moedig. 

Het lijkt me best ingewikkeld om nu met die gevoelens van gemis te dealen. Wat ik zo uit jouw berichtje haal zie ik vooral

Het missen van (een) uitdaging. 

Angst voor kwetsbaarheid, 

Ergens misschien ook wel het niet gezien worden. Meer als in dat je op kan gaan in de massa, het gewone van het leven. Maar dat is een invulling!

 

Heb je de dingen die jou pijn deden wel verwerkt eigenlijk? 

En zou je op zoek kunnen gaan naar iets wat jou uitdaging biedt, voldoening misschien ook wel vooral. Ondanks dat je blij bent met waar je nu staat, kan het zijn dat je een beetje 'kick' mist. Hoeft niet verkeerd te zijn hé. 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
DMV

Die onderprikkeling ken ik heel goed. Net als “zelfwaardering” putten uit prestaties. EN dat wanneer iets behaald is, dat de nieuwe ondergrens is en de blik al weer op het volgende hogere betere mooiere doel focust.

Kwetsbaar zijn...wat is dat voor jou? Wat associeer je daarmee?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Dominique95

@Ce. Dankjewel voor je reactie! Daar raak je inderdaad wel een aantal essentiële punten. Ik vind dat een hele moeilijke vraag, of ik verwerkt heb wat mij pijn gedaan heeft. Want wanneer heb je iets verwerkt? Ik denk dat bepaalde gebeurtenissen altijd wel ergens in mij blijven leven. Soms komt het nog voor dat ik geëmotioneerd raak op het moment dat een bepaalde gebeurtenis wordt aangewakkerd door een bepaalde trigger. Maar dit is zelden het geval. Over het algemeen ben ik psychisch stabiel en ben in staat goed te relativeren. 
Wel inderdaad een bepaalde angst voor de ''sleur van het leven'' en het missen van de kick. Daar heb je absoluut gelijk in. Ik hou van het krijgen van een kick. Maar ergens is dat ook heel tegenstrijdig met het gestructureerde leventje wat ik leef, wat ik ook weer heel prettig vind. Lastig... 

 

@DMV Kwetsbaarheid is iets wat ik ontzettend koester. Het is de moed om acties uit te voeren waarvan je het resultaat niet in handen hebt. Wanneer je instaat bent je kwetsbaar op te stellen en je durft te handelen naar je kwetsbaarheid ben je in staat om je te verbinden met de mensen om je heen. Ik merk dat ik er vaak niet bij stil sta. Patronen en gedragingen die het tonen van mijn kwetsbaarheid verschuilen, gaan op de automatische piloot. Wellicht iets om me bewuster van te worden. Hoe is kwetsbaarheid voor jou?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
15 uur geleden zei Dominique95:

Soms komt het nog voor dat ik geëmotioneerd raak op het moment dat een bepaalde gebeurtenis wordt aangewakkerd door een bepaalde trigger.

Heel herkenbaar, hoor! Denk dat dat helemaal niet automatisch betekent dat je het niet verwerkt hebt. Oude pijn kan (en mag) af en toe geraakt worden. Hoe ga je er op zo'n moment mee om?

 

15 uur geleden zei Dominique95:

Wel inderdaad een bepaalde angst voor de ''sleur van het leven'' en het missen van de kick. Daar heb je absoluut gelijk in. Ik hou van het krijgen van een kick.

Hoe zou je deze behoefte in kunnen vullen zonder eetstoornis? Bv parachutespringen als hobby oppakken? ;)

 

Vond je overigens dat jouw ES je hielp om geen sleur te ervaren? Misschien beleefde jij het heel anders, maar ik vond het zelf behoorlijk "elke dag hetzelfde".

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

@Dominique95 
Ik denk dat je dergelijke dingen nooit volledig verwerkt en dat het inderdaad altijd een gevoelig punt zal zijn en blijven. Goede vraag ook wel wanneer heb je iets verwerkt? Ik denk dat dat dan meer inhoud of het er kan zijn zonder dat je het met (destructieve handelingen) onderdrukt, ontwijkt of wegmaakt. Dat het nog wel pijn doet en emoties bij je losmaakt maar dat het niet je leven meer regeert. 
Relativeren is niet perse verkeerd, maar mag jouw gevoel er ook wel zijn? (oprechte vraag hoor) - ergens denk ik van wel, gezien wat je schrijft over kwetsbaarheid

 

De sleur van het leven en een behoefte aan een kick, zijn er dingen waar je die kick in ervaart? 

Ik denk dat het niet gek is om iets te zoeken en toe te voegen aan je leven waar je dat uit kunt halen, zowel gestructureerd leven als het kunnen opzoeken van die grenzen met een stoot adrenaline ;)

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Dominique95

@Jessie
Dankjewel voor je berichtje! Op een moment dat er oude pijn naar boven komt borrelen is het echt afhankelijk van de situatie waar ik in zit. De laatste tijd kan ik deze momenten heel goed aan, mede doordat mijn leven zo rustig is momenteel. Nadat de eerste emoties gepasseerd zijn, heb ik de ruimte om de oude pijn te bekijken vanaf een afstandje, waarna ik heb gemakkelijker kan laten rusten. 

Haha wat je schrijft over parachutespringen, dat lijkt me Iets te veel van het goede, maar ik begrijp je punt ;)

Een hobby/activiteit waar ik een beetje een kick van krijgt lijkt me inderdaad niet overbodig. Nu dat ik in wat rustiger vaarwater verkeer is dat inderdaad iets waar ik me in wil verdiepen. Een leuke hobby waar ik mijn ei in kwijt kan en de ‘’kick’’ in ervaren kan. 

Als mensen leuke tips hebben, hoor ik ze graag! 

Betreft de sleur gerelateerd tot de es snap ik je opmerking. Enerzijds waren veel dagen hetzelfde ingevuld, maar de emotionele kick die ik kreeg van het afvallen gaf mij genoeg invulling voor mij dag. Ik weet niet of ik het zo goed uitleg, maar ik denk dat je me wel begrijpt. Het steeds dunner worden gaf zo’n ontzettend bevredigend gevoel. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Dominique95

@Ce.
Dankjewel voor je berichtje!

Niets ten nadele van mijn familie, ik denk dat ze het zelf ook niet echt geleerd hebben, om gevoelens te erkennen. Meestal als ik een gevoelsreflectie gaf in mijn kinderjaren van een bepaalde situatie, antwoordde mijn moeder altijd standaard met: ‘’Hoe kan ik je helpen’’.

Het stukje: ‘’Wat naar dat je dat zo vervelend hebt gevonden’’, heb ik altijd gemist. Op de een of andere manier kon ze nooit stil staan bij mijn gevoel, maar ze wilde het altijd meteen beter maken. Onbewust heb ik denkelijk de conclusie getrokken dat mijn gevoel er dus niet mag zijn. In de loop van de jaren heb ik geleerd om mijn eigen gevoel te erkennen. Ik ben hierin ook niet afhankelijk van een ander. Ik heb ook geen controle over hoe de ander omgaat met het erkennen van gevoelens (of juist het niet erkennen ervan). 

Ik schreef net in mijn vorig berichtje naar Jessie, dat ik opzoek ga naar een soort van hobby voor het ervaren van een soort van kick. Het is precies wat je schrijft! Mocht je tips hebben, hoor ik ze graag!

Hoe is dat voor jou? Heb jij ook een bepaalde kick nodig in je leven?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

@Dominique95 

Ik lees wel veel inzicht in hoe het bij je werkt en dat is al winst! 

 

Wat je schrijft over je familie en dat ook zij naar jouw idee nooit hebben geleerd gevoelens te erkennen klinkt logisch. Dat krijg je van hen dan mee uit de opvoeding en dat groeit met de jaren. Wel mooie hoe je dat analyseert, dat met het willen oplossen er voorbij wordt gegaan aan je gevoel. Tegelijk denk ik dat dat voor haar wel een manier was om jouw gevoelens te erkennen en serieus te nemen, alleen dat ze het graag beter voor je wilde maken. Niet om het te niet te doen, maar enkel ter aanvulling. 

 

Hoe is het voor jou nu je ervaart dat de pijn (en de gevoelens daarbij) er zijn, kunnen en mogen zijn, waarna je ze na ze doorleeft te hebben kunt onderzoeken en bekijken? 

 

Wat je aan Jessie schrijft over de link tussen de sleur en je eetstoornis is heel herkenbaar en begrijpelijk! Het geeft je een voldoening, iets om naar te streven en om mee bezig te zijn. 'Yes weer x kg lichter' -> kick. 

Tips, daar moet ik even over nadenken, dus daar kom ik nog op terug, maar wat je vraagt aan mij hoe dat voor mij is. Ik herken het heel erg, ik mis ook echt uitdaging en 'een kick' in het leven. Eerder vond ik die in het bewegen (en dat is nog steeds net zoveel), maar die 'kick of 'high' die zit er niet meer bij voor mij. Ik weet dat ik het bij een achtbaan in het verleden wel ervoer, die adrenalinestoot. Maar daar ben ik lang niet meer in geweest haha. 

 

Goed dat je gaat onderzoeken wat jou dat kan geven. Heb je al een idee? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

Hi @Dominique95,

 

Wat een inzicht en wat heb je bergen verzet om te komen waar je nu bent. Lijkt me heel fijn om te voelen, dat over het algemeen genomen, je een heel fijn leven hebt.

En toch de eetstoornis verlangt. Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet alles van iedereen heb gelezen, maar nu vooral reageer op waar je mee bent begonnen. 

In jouw bericht zie ik eigenlijk 2 dingen terugkomen in gemis:

- presteren; 

- leunen/steunen/nabijheid/affectie (geef het beestje een naam ;-))

Klopt dit een beetje als hele kort door de bocht samenvatting, van wat je in eerste instantie hebt beschreven? 

Als dit namelijk het geval is, kan ik mij daar eigenlijk zelf ook behoorlijk in vinden. De drang naar presteren, maar misschien ook wel het gemis aan uitdaging. In presteren, zit vaak ook een onderdeel van uitdaging, anders was het überhaupt geen prestatie geworden. Persoonlijk mis ik regelmatig cognitieve uitdaging, waarin ik ergens wil verdiepen, kijken wat ik ermee kan doen, etc. Hierin ontstaat voor mij vaak vanzelf een nieuwe uitdaging. Soms vanuit spontaniteit, soms werkgerelateerd etc. En soms ook echt lichamelijke uitdaging, waarin ik vaak gebruik maak in vakantie, nieuwe omgeving, uitdagende (berg)wandelingen of juist iets heel nieuws proberen en kijken hoe ik dat vind. Is dit herkenbaar voor je? En zo ja, wat zou je hiermee willen?

 

Wat betreft het 2e punt, kan ik mij voorstellen dat nabijheid soms wat lastig is als je heel zelfstandig lijkt, maar iedereen heeft wel eens echt contact nodig. Zeker in deze tijd, waarin we op 1,5 m van elkaar vandaan moeten blijven, is dit iets wat schaars is, zeker als je geen relatie hebt of bij anderen in huis woont. Een knuffel op z'n tijd is fijn, of alleen al naast iemand zitten op de bank, bij wijze van en dat elkaars benen aanraken. Dit laatste klinkt misschien wat vreemd, maar is meer een gevoel van verbondenheid op dat moment. Als dit iets is wat je hierin ook mist, zou je dit kunnen aangeven bij mensen bij wie je je vertrouwd voelt? Zodat je bespreekbaar kunt maken en misschien zelfs aan jouw behoefte voldaan kan worden.

 

Liefs Mary

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Gast
Reageer op deze discussie...

×   Je hebt opgemaakte inhoud geplakt.   Opmaak verwijderen

  Er zijn maximaal 75 emoticons toegestaan.

×   Je link is automatisch geïntegreerd.   In plaats daarvan als link tonen

×   Je voorgaande bijdrage is hersteld.   Tekstverwerker leegmaken

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen in vanaf URL.


×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.