Spring naar bijdragen
Roza

Ik weet het niet meer

Aanbevolen berichten

Roza

Mischien denken jullie nou wel heb je haar weer, maar ik wil graag mijn twijfels met jullie bespreken. 

 

Sinds mijn behandeling voor eetstoornis (deeltijd) is afgerond gaat het niet goed met eten. Dit zit hem vooral in eetbuien. Daarnaast pas ik ander destructief gedrag toe. Al eerder heb ik aan mijn therapeut verteld dat opname me verstandig lijkt. Dit is er uiteindelijk niet van gekomen. Nu is het ook nog is zo dat ik niet meer geregistreerd sta met mijn eetstoornis, maar persoonlijkheidsstoornis. Dus vraag me af of ik dan nog wel vergoed aangemeld kan worden voor een opname. 

 

Ik weet qua eten precies hoe het moet en met mijn therapeut probeer ik het ook weer op te pakken alleen ik neem een loopje met dr. Door bijv. bewust niet erover te beginnen hoe t gaat met eten. Zij vergeet daar ook nog al snel over te beginnen. Via een stichting krijg ik 3 voedingsadvies gesprekken met een ervaringsdeskundige/voedingsdeskundige(geen idee wanneer). Maar ook voor dan ben ik al bezig met plannetjes om het te sabborteren. Naar mijn idee heb ik een hardere hand nodig. Maar ik durf ook niet echt meer te beginnen bij m'n therapeut over opname. 

 

Pas terug heb ik een lijstje proberen te schrijven hoe fam evt. Kan helpen met eten, maar daar kwam eigenlijk alleen maar daginvulling te staan en om eetbui triggers te vermijden dat zei boodschappen voor me doen/pinpas inleveren. Maar ook gelijk met de gedachte (Als dat lukt kan ik weer gaan afvallen en betrek ik ze verder nergens in) 

Ik denk zelf dat ik er zonder extra hulp niet uit ga komen. Maar ik weet niet goed meer wat ik kan doen. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Hee @Roza 

Je mag hier zoveel schrijven als je nodig hebt en wilt, niemand die daar iets van vind en zo wel, dan is het een forum waar men de keuze heeft bepaalde berichten wel of niet te lezen en/of te beantwoorden.

 

Eigenlijk als ik je berichtje zo lees, lees ik heel duidelijk wat je wilt, maar lees ik veel eetstoornis die hier tegenin gaat en angst. Wat is de reden dat je niet over een eventuele opname durft te beginnen bij je therapeut? 

 

Qua vergoeding, als jij een behandeling voor de eetstoornis krijgt komt hier automatisch ook de diagnose voor te staan, indien die gesteld wordt door de instantie (wat in dit geval wel zou gebeuren, lijkt me). 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza

@Ce. Omdat zij zo is van je moet gewoon genoeg eten en laten we oude methodes die eerder ook gewerkt hebben inzetten. Maar we zijn nu ondertussen al zo'n 9 bijna 10 maanden verder en het is eigenlijk nog het zelfde. En ook zegt ze het eten het is je al eerder gelukt dus het moet nu weer lukken. (Maarja, dat was nog in behandeling). 

 

Daarnaast kijk ik steeds weer meer naar de toekomst, ik blog en ben meer sociaal. Dat is goed, maar ik krijg de indruk dat zij (en anderen) nu zo iets hebben dat het wel goed gaat/goed komt. 

 

Oh dankjewel voor de info over de vergoeding. Mijn diagnose was nu namelijk omgezet zodat ze dan weer langdurige behandeling konden bieden (anders niet namelijk, vanwege de verzekering). 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ilse]
Op 25-7-2020 om 19:44 zei Roza:

En ook zegt ze het eten het is je al eerder gelukt dus het moet nu weer lukken. (Maarja, dat was nog in behandeling). 

Een terugval of iets soortgelijks is niet gek en blijkbaar is er iets wat nu maakt dat je (bewust of onbewust) teruggrijpt op het struggelen met eten, of dit nou te veel of te weinig is (want dat zijn uiteindelijk maar de symptomen lijkt me). Ik snap dat ze je op die manier probeert te motiveren om vast te grijpen wat je geleerd hebt, al is dat voor jou misschien heel frustrerend omdat je aangeeft dat dat je niet lukt nu. Wat bood de behandeling jou dat het toen wel lukte? Zijn er dingen die je (los van eventueel extra hulp) in kunt zetten die je toen geholpen hebben? 

 

Verder hoop ik dat je, ondanks de angst om niet gezien te worden door je therapeut, deze dingen toch bespreekbaar durft te maken. Je geeft aan dat je dat lastig vindt en dat je dingen verzint om er onderuit te komen, wat ik vanuit eetstoornisdenken ook goed snap, maar uiteindelijk lees ik ook uit je berichtje dat je er vanaf wilt dus ik hoop dat je nu jezelf ook kunt motiveren om dit juist wel bespreekbaar te maken, want dat kan hij/zij niet voor jou doen. You can do it! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza

@Ilse] In behandeling was er meer toezicht, structuur en zaten er op den duur consequenties aan braken en je eetlijst verwaarlozen. Daarnaast was het makkelijker om met mensen met een eetstoornis en therapeuten te eten. Omdat zei echt begrepen als het lastig was en dat ook zagen als je het niet zei. 

 

Ik heb het deels besproken met mijn therapeut.  Ik heb verteld hoe onze eet afspraak gegaan was van 2 weken geleden en dat ik er bewust vorige week niet over begonnen was en daarnaast wel hulp wil vragen, maar al bedacht heb hoe ik het ga sabborteren. Toen vroeg zij ook naar wat er helpend was in behandeling en toen stelde ze voor het plan van familie erbij te betrekken toch uit te werken en daar zijn we al een beetje mee begonnen. Even dacht ik dit is een goed idee, maar toen ik thuis kwam zag ik het al niet meer zitten. Er zit bij mij veel angst om boos te worden op bijv. Mn ma als ze dingen zegt m.b.t. tot eten. (Heb ik vanochtend ook besproken met m'n therapeut) Zij zei toen dat ik dat van te voren aan kan geven dat ik dat zelf niet echt ben die boos is en stel m'n ma wordt boos op mij dat, dat dan op mijn eetstoornis is. (ik ben bang voor boosheid, om te worden of richting mij te krijgen) wat mijn therapeut zei was wel geruststellend, maar dan nog zie ik het toch niet zitten dat ze me zou helpen, maar eigenlijk niemand vanuit m'n omgeving. Ik ben niet begonnen over de opname, want ik had zoiets: dit is wel een goed idee en nu moet ik hier iets mee. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ilse]
16 uur geleden zei Roza:

In behandeling was er meer toezicht, structuur en zaten er op den duur consequenties aan braken en je eetlijst verwaarlozen. Daarnaast was het makkelijker om met mensen met een eetstoornis en therapeuten te eten. Omdat zei echt begrepen als het lastig was en dat ook zagen als je het niet zei. 

Ik kan me goed voorstellen dat je dat begrip en die herkenning mist, en hoop ook dat je wellicht hier wat herkenning en begrip kunt vinden op het forum, maar dat zal altijd anders zijn dat snap ik. Toezicht, structuur en consequenties kunnen zeker dingen zijn die helpen om stappen te zetten in herstel, maar uiteindelijk is het vaak wel je eigen motivatie en factoren die vanuit jezelf komen die je helpen om er ook echt blijvend van te herstellen, want uiteindelijk doe je het voor jezelf en jouw toekomst. Waarom zou jij willen herstellen? Welke motivatie helpt jou om nu gezonde keuzes te maken?

 

Wat goed dat jullie samen zo een plan hebben gemaakt! Supergoed ook dat jullie die boosheid los hebben kunnen koppelen van jou zelf en ik denk dat het ook echt helpend kan zijn om dit met je moeder te bespreken. Is dat inmiddels gelukt? Hoop echt dat je je meer gesteund zult gaan voelen en dat het je met de steun vanuit je omgeving ook gaat lukken! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Wat rot dat jouw therapeut er zo 'makkelijk' over lijkt te praten. Uiteindelijk is het wel jouw leven en jouw behandeling, als jij liever meer ondersteuning wilt (de opname) dan heb je al het recht om daarvoor te kiezen. Ik snap dat het heel erg eng is om daarin voor jezelf te kiezen en echt voor jezelf te gaan staan. Zeker omdat het ook om iets gaat wat al dubbel voelt. 


Moedig dat je het er wel over hebt gehad met je therapeut bij de vorige afspraak. Het plan klinkt goed en is zeker het proberen waard. 
Wat maakt het voor jou zo lastig om iemand uit je omgeving toe te laten hierbij? 

In ieder geval de angst voor de boosheid vanuit jezelf, maar ook van de ander naar jou toe. Maar het komt op mij over alsof het meer is dan dat. Ervaar je deze angst eigenlijk ook naar therapeuten toe? 

Natuurlijk is het heel begrijpelijk dat je die boosheid/woordenwisseling liever uit de weg gaat, maar ik denk dat juist door het wel aan te gaan dit ook onderdeel van jouw herstelproces kan zijn. Leren dat het oké is om boosheid te uiten, zonder dat er iets mis gaat, leren dat het ook weer opgelost en uitgesproken kan worden. 

 

Zou je het zien zitten om het wel een kans te geven, dat je met jezelf afpreekt ik geef het x weken de tijd en daarna kijk ik verder. 

Heb je het al met je moeder besproken inmiddels? 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza
Op 28-7-2020 om 13:22 zei Ilse]:

Ik kan me goed voorstellen dat je dat begrip en die herkenning mist, en hoop ook dat je wellicht hier wat herkenning en begrip kunt vinden op het forum, maar dat zal altijd anders zijn dat snap ik. Toezicht, structuur en consequenties kunnen zeker dingen zijn die helpen om stappen te zetten in herstel, maar uiteindelijk is het vaak wel je eigen motivatie en factoren die vanuit jezelf komen die je helpen om er ook echt blijvend van te herstellen, want uiteindelijk doe je het voor jezelf en jouw toekomst. Waarom zou jij willen herstellen? Welke motivatie helpt jou om nu gezonde keuzes te maken?

 

Wat goed dat jullie samen zo een plan hebben gemaakt! Supergoed ook dat jullie die boosheid los hebben kunnen koppelen van jou zelf en ik denk dat het ook echt helpend kan zijn om dit met je moeder te bespreken. Is dat inmiddels gelukt? Hoop echt dat je je meer gesteund zult gaan voelen en dat het je met de steun vanuit je omgeving ook gaat lukken! 

Ik ben igg blij met dit forum en vind hier zeker herkenning en begrip. 

Ik zou willen herstellen om niet iedere dag weer het gevecht aan te moeten gaan met wel of niet eten. Daarnaast zou ik ook gewoon graag weer meer energie hebben en geld willen sparen ipv verspillen (aan eetbuien). 

 

Mijn motivitatie om steeds weer door te zetten is mijn hondje en ook zeker voor haar wil ik hier uit komen. Want soms zijn we een tijdje samen thuis (en we kroelen/spelen/wandelen veel hoor), maar dan heb ik tijdens een eetbui weinig aan dacht voor haar en daarna ben ik ook nog is 30min tot een uur in de badkamer. Dit maakt me echt super verdrietig. 

 

Nee, nog niet met mijn moeder. Het plan is ook nog niet echt concreet. Gisteren zat ik een poosje met mijn broertje in de auto en hij vroeg hoe het eten ging en toen heb ik wel over het plan verteld. Hij wilde helpen, maar twijfelde of het zou werken. Hij zou igg m'n boosheid niet erg vinden zei die. Maar hij is best gelovig en bleef herhalen dat ik er voor kon bidden (dat hielp bij hem ooit om uit een depressie te komen) goed bedoeld hoor, maar ik heb er niet zo veel me en geloof niet dat t dan hup weg is. Ik had ook gezegd dat ik nog niet weet of ik dit plan echt doorzet, omdat ik niet weet of ik hun hulp ga verdragen, ook omdat alles heel veel paniek oproept en ik van hun geen arm om me heen wil of wat dan ook. Dit omdat we gewoon niet zo zijn met elkaar. Ik mag iedereen uit het gezin en kan tegenwoordig goed overweg met m'n moeder maar ik voel geen liefde. Daarnaast was er vroeger weinig zicht op emoties en geen troost of iets. Om dat dan nu nog van hen te ontvangen voelt als nep en ik wil dat ook niet herstellen. Bij andere mensen kan ik wel liefde voelen, ontvangen en geven, maar bij veel mensen uit het gezin niet. 

 

Dankjewel voor je woorden! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza
1 uur geleden zei Ce.:

Wat rot dat jouw therapeut er zo 'makkelijk' over lijkt te praten. Uiteindelijk is het wel jouw leven en jouw behandeling, als jij liever meer ondersteuning wilt (de opname) dan heb je al het recht om daarvoor te kiezen. Ik snap dat het heel erg eng is om daarin voor jezelf te kiezen en echt voor jezelf te gaan staan. Zeker omdat het ook om iets gaat wat al dubbel voelt. 


Moedig dat je het er wel over hebt gehad met je therapeut bij de vorige afspraak. Het plan klinkt goed en is zeker het proberen waard. 
Wat maakt het voor jou zo lastig om iemand uit je omgeving toe te laten hierbij? 

In ieder geval de angst voor de boosheid vanuit jezelf, maar ook van de ander naar jou toe. Maar het komt op mij over alsof het meer is dan dat. Ervaar je deze angst eigenlijk ook naar therapeuten toe? 

Natuurlijk is het heel begrijpelijk dat je die boosheid/woordenwisseling liever uit de weg gaat, maar ik denk dat juist door het wel aan te gaan dit ook onderdeel van jouw herstelproces kan zijn. Leren dat het oké is om boosheid te uiten, zonder dat er iets mis gaat, leren dat het ook weer opgelost en uitgesproken kan worden. 

 

Zou je het zien zitten om het wel een kans te geven, dat je met jezelf afpreekt ik geef het x weken de tijd en daarna kijk ik verder. 

Heb je het al met je moeder besproken inmiddels? 

 

Ja, wat je als eerste zegt is zeker waar.

 

Ja, die boosheid idd, maar daarnaast ook wat ik hierboven beschreef dat er vroeger vrijwel nooit troost is geweest en als dat nu ineens wel zou zijn vind ik dat nep en trek ik het niet. Daarnaast ben ik bang dat ze me niet echt kunnen helpen al heb ik paniek. En ja de angst van boosheid is er ook richting therapeuten. Soms moest ik soort iets "opbiechten" en dan zag ik de therapeuten in een beeld in m'n hoofd tegen me schreeuwen. Uiteindelijk toen wel verteld met knikkende knietjes en over het beeld. (Toen schrokken ze en waren ze lief). Maar ondanks deze ervaring dat niet iedereen mega boos wordt blijf ik heel erg die spanning daarvoor ervaren. En over dat proces met boosheid heb je zeker gelijk. 

 

Dat over die x aantal weken de tijd geven vind ik wel een goed idee. Al zie ik het niet echt meer zitten. Komt ook, omdat ik maandag meteen angst had dat hier zo weinig structuur is en toen had ik zoiets: nee dit wil ik niet meer. 

 

Spoiler

Toen ik gisteren met mijn broertje hierover praten had ik daarna meteen spijt en was boos op mezelf. Heb toen gesneden, maar ondanks kloppende getallen kan ik het nog niet laten rusten. 

Over mn moeder zie reactie hierboven

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Hee @Roza 

Het is maar ingewikkeld allemaal hé. Ik pik even een paar dingetjes eruit hoor!

 

Op 29-7-2020 om 19:23 zei Roza:

Mijn motivitatie om steeds weer door te zetten is mijn hondje en ook zeker voor haar wil ik hier uit komen. Want soms zijn we een tijdje samen thuis (en we kroelen/spelen/wandelen veel hoor), maar dan heb ik tijdens een eetbui weinig aan dacht voor haar en daarna ben ik ook nog is 30min tot een uur in de badkamer. Dit maakt me echt super verdrietig. 

Zou het een idee zijn om op het moment dat je de eetdrang voelt opkomen je actief eruit probeert te stappen door met je hondje te gaan spelen en kroelen? Eventueel een klein blokje om te maken (alleen schuilt daarin wel het gevaar van bewegingsdrang natuurlijk). Niet dat je je daar rot over hoeft te voelen, maar misschien kan zij je op die momenten ook juist heel erg tot steun zijn. 

 

Op 29-7-2020 om 19:23 zei Roza:

k mag iedereen uit het gezin en kan tegenwoordig goed overweg met m'n moeder maar ik voel geen liefde. Daarnaast was er vroeger weinig zicht op emoties en geen troost of iets. Om dat dan nu nog van hen te ontvangen voelt als nep en ik wil dat ook niet herstellen. Bij andere mensen kan ik wel liefde voelen, ontvangen en geven, maar bij veel mensen uit het gezin niet.

Dit viel mij heel erg op, je schrijft het ook in je reactie aan mij, wat voor mij des te meer betekent dat het een belangrijk iets voor je is. Mag ik je vragen waarom je dat niet wilt herstellen? 

Ik dacht in eerste instantie dat het misschien beangstigend voor je zou kunnen zijn, het hechten aan, maar je schrijft hierin duidelijk dat je het bij andere mensen wel kunt. Het voelen, geven en krijgen van liefde. 

Wat is het verschil tussen die andere mensen en jouw familie? Behalve dan het stuk verleden waarin er geen troost en aandacht voor emoties is geweest? 

 

Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar waarom boosheid zo ingewikkeld voor je is, wil je vertellen waarom dat zo is? 

 

De structuur van 'hier' bedoel je dan bij je moeder thuis, of? 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza

@Ce. Dat is zeker een goed idee en heb ik ook al eerder bedacht, maar op dat moment zit ik in zo'n waas dat het me niet lukt wat anders te doen dan dat m'n hoofd van me vraagt. Soms denk ik nog wel voor eetdrang van: dit wil ik niet, ik moet wat anders gaan doen, maar dan overschreeuwt de eetdrang vaak. 

 

De rede dat ik die liefde niet wil herstellen kan ik moeilijk uitleggen. Maar ik wil het proberen: wat ik al zei het voelt dan nep en eng. Daarnaast is het is denk ik angst om kwijt te raken waar ik van hou. Dit is vaker voorgekomen in m'n leven. En zo zit dat een beetje in m'n hoofd. Wat je lief hebt raak je kwijt. En het verschil tussen andere mensen en mijn fam. is denk ik dat het meteen begon met oprechtheid en wel een arm om je heen of luisterend oor. Al moet ik wel zeggen dat het echt een gevoel is wat ik bij sommige mensen dus wel heb en hier thuis naar de meeste mensen niet ontwikkeld is. Ik merk dat ik het erg lastig vindt om uit te leggen, maar ik zie het gewoon niet gebeuren dat ik ineens mn moeder bijv. echt toe laat. Ze probeert het wel is, maar dan heb ik zoiets wat moet ik hier mee en doe maar niet.  (En lastig om uit te leggen, omdat t ingewikkeld is en ik zelf m'n vinger dr ook niet helemaal op kan leggen). 

 

Spoiler

Dat boosheid voor mij zo ingewikkeld is heeft er naar mijn idee mee te maken dat mijn vader vroeger altijd onwijs boos werd (maar dit kon gaan van lachen, naar woedend, schreeuwen, schelden, slaan). Super onvoorspelbaar dus. Toen ik 18 was liep ik stage op een boerderij, waarbij mijn stagebegeleider me aan gevlogen is (kort uitlegd hij vond dat ik niet goed me best deed en dom was). Hij heeft me tegen een paal aangedrukt waarbij ik z'n vuist tegen m'n keel aanvoelde, hij schold en de consumptie in m'n gezicht vloog. Al eerder vertrouwde ik de blik in z'n ogen niet (herkende t van m'n pa) en had toen dus gelijk (hij was niet betrouwbaar). Ik had ook een tijdje een vriend toen ik 18 was en zijn vader schreeuwde ontzettend snel en kookte dan van woede. (Had ook een onbetrouwbare blik). Ik was toen super vaak bang, maar koppelde het ook wel aan dat, dat vast door mijn verleden kwam. Mijn vriend had het ook wel door, maar lachte er om. Hij en z'n broertje lachte alles van zijn vader weg. Door deze ervaringen kan in mijn beleving echt ieder mens veranderen in een monster. Zelfs zonder die blik. Hierdoor sta ik eigenlijk constant op scherp, om er maar voor te zorgen dat niemand boos op me word en ik niet op een ander, dan kan diegene niet terug boos worden. 

 

Daarnaast was ik als kind wel regelmatig boos, had ruzie met broertjes of zussen. En ja hoort er een beetje bij maar hierbij heb ik ook geslagen, geschreeuwd, gekleineerd. En ja als broers en zussen doe je dit soort dingen en het voorbeeld vanaf mn pa was er ook wel naar, maar ik vind sommige dingen hiervan nog steeds heel erg. Daarin ben ik nu niet echt bang meer dat ik op m'n pa ga lijken mocht ik flink boos worden, want ik zou nooit iemand slaan ofz. Maar toch blijft de angst wat als ik of de andere persoon in een "monster" verander. 

 

Met de structuur van hier bedoelde ik inderdaad bij m'n moeder thuis. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Fleurvanschip

Lieve Roza,

 

wat vervelend om te horen dat je je door je therapeut niet begrepen/gehoord voelt.

ik ben zelf natuurlijk geen psycholoog of therapeut, maar ik snap je strijd wel.

houd op de momenten dat de eetstoornis minder heerst dan je gezonde psyche in je hoofd dat je wel trots mag zijn dat je de strijd aan wilt gaan.

 

ik heb zelf ook een hondje en voel je struggles op dat gebied ook.

Ik wil een goed baasje zijn en een gezond leven lijden zodat ik met haar leuke dingen kan doen, maar ondertussen kan ik die eetstoornis stem niet de baas zijn/worden/blijven.

 

ik snap hoe frustrerend dit moet zijn...

ben je inmiddels wat verder gekomen met je therapeut over mogelijkheden of is het mogelijk om mogelijkheden te bespreken met je moeder?

 

Liefs Fleur

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza

@Fleurvanschip Wat een lief berichtje, dankjewel.

 

Klote hè.. 

 

Ehm nee niet echt, maar dat ligt meer aan mij, omdat ik het thuis niet bespreek. Wel daarover gehad waarom niet enz, maarja toen heeft ze me op den duur maar een doel laten stellen m.b.t. eten en ze hoopt dat ik het thuis nog wel om hulp ga vragen. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

@Roza wat fijn dat je wat openheid biedt, dankjewel daarvoor! Dapper ook dat je wel probeert dingen te onderzoeken en toe te lichten. Weet wel dat de vragen die ik stel vooral bedoeld zijn om jou over dingen na te laten denken. Natuurlijk ook wel deels om jou en jouw situatie/verleden beter te begrijpen ;). Maar in ieder geval, je hoeft niet meer te delen dan dat voor jou oké voelt. Wilde het toch wel graag nog even extra benoemen, wil je niet het gevoel geven dat je voor de ander moet antwoorden. 

 

Ik denk dat ik het wel een beetje kan volgen wat je schrijft over liefde ontvangen. Eigenlijk klinkt het voor mij vooral als 'wanneer ik het niet toelaat, kan ik het ook niet verliezen', want iets wat je niet hebt verlies je niet. Een vorm van zelfbescherming. 

Zou het zo kunnen zijn dat juist de liefde van je moeder en familie veel dieper gaat, dat als je dat toestaat en het weer verliest zoveel pijnlijker is dan wanneer het vanuit derden is, omdat die minder dichtbij kunnen komen? Juist het verlangen naar het gezien en gehoord worden vanuit haar (en fam.) dat zo groot is en daarom des te kwetsbaarder? Is gewoon een gedachte hoor, wil niet zeggen dat dat juist is. 

 

Ik kan me heel goed voorstellen dat je angst ervaart omtrent boosheid

Spoiler

Het is zo onvoorspelbaar en eigenlijk ging het dan naast dat het plotseling opkwam ook nog over grenzen heen. Ongezonde en ongecontroleerde woede. 

 

Heftig en verdrietig dat je dit mee hebt moeten maken en dan ook nog meerdere malen. Heb je hier nog veel last van, los van de angst voor de boosheid? 

 

Ik vind het niet meer dan begrijpelijk dat je bang bent voor je eigen woede. Ik hoop dat je hier stapje voor stapje mee mag oefenen om toe te laten en ook boosheid/woede te mogen hebben. Dat het niet altijd hoeft te betekenen dat je jezelf verliest hierin. 

 

Zou je het aandurven om nog eens met de huisarts om de tafel te gaan om het te hebben over hoe het nu gaat op het gebied van eten en eventuele andere hulp hierbij? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza

@Ce.

20 uur geleden zei Ce.:

Zou het zo kunnen zijn dat juist de liefde van je moeder en familie veel dieper gaat, dat als je dat toestaat en het weer verliest zoveel pijnlijker is dan wanneer het vanuit derden is, omdat die minder dichtbij kunnen komen? Juist het verlangen naar het gezien en gehoord worden vanuit haar (en fam.)

Dit denk ik eerlijk gezegd niet. Er is wel verlangen om gezien te worden heb ik gemerkt en ik vind het jammer dat ik geen goede band heb met mijn ouders of 1 van 2. Maar diepgaande liefde is er gewoon niet.  Kan het ook niet plaatsen dat, dat ooit nog zou komen. Ben igg blij dat we normaal tegen elkaar doen en het gezellig kan zijn. Dat voelt als het hoogst haalbare. 

 

20 uur geleden zei Ce.:

Heftig en verdrietig dat je dit mee hebt moeten maken en dan ook nog meerdere malen. Heb je hier nog veel last van, los van de angst voor de boosheid? 

Van de gebeurtenisen zelf heb ik weinig last meer. Al link ik er onbewust wel heel veel dingen van nu aan. 

 

20 uur geleden zei Ce.:

Zou je het aandurven om nog eens met de huisarts om de tafel te gaan om het te hebben over hoe het nu gaat op het gebied van eten en eventuele andere hulp hierbij? 

Eigenlijk niet. Mijn huisarts is zo van: je zit nu bij Psyq dus ik laat het aan hen over. Daarnaast heeft hij gewoon niet echt inlevingsvermogen en is niet echt tactisch. De rest van de huisartsen zijn ook mannen en niet echt prettig. Voorheen waren er vrouwen en als dat nog zo was had ik het denk ik wel gedaan. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.
16 uur geleden zei Roza:

Dit denk ik eerlijk gezegd niet. Er is wel verlangen om gezien te worden heb ik gemerkt en ik vind het jammer dat ik geen goede band heb met mijn ouders of 1 van 2. Maar diepgaande liefde is er gewoon niet.  Kan het ook niet plaatsen dat, dat ooit nog zou komen. Ben igg blij dat we normaal tegen elkaar doen en het gezellig kan zijn. Dat voelt als het hoogst haalbare. 

Het is oké! Het was meer de combinatie van het niet willen herstellen die maakte dat ik dat schreef. Wat je hier schrijft is alweer anders, juist het niet hebben van een goede band, welke van twee kanten uit komt. Fijn dat het in ieder geval wel beter gaat dan eerder, maar alsnog even verdrietig dat jouw verlangen niet vervuld kan worden. 

 

Wat rot van de huisarts, de enige optie is dan toch wel om het met je therapeut op te pakken. Wat zou je nodig hebben om die stap te zetten? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza
5 uur geleden zei Ce.:

Het is oké!

 

5 uur geleden zei Ce.:

Wat rot van de huisarts, de enige optie is dan toch wel om het met je therapeut op te pakken. Wat zou je nodig hebben om die stap te zetten? 

Ik denk dat ik weer aan haar uit moet leggen dat extra hulp me van belang lijkt.  En m'n familie echt nog een brug te ver is. Maar dat ik wel graag haar hulp wil bij het uitzoeken hiervan. Of vanuit de instelling. Het uitleggen voelt wel een beetje alsof ik mezelf moet bewijzen. Zij denkt iedere week nog wel dat ik er wel kom en door mijn ontwikkelingen op psychisch/ sociaal gebied helemaal. Mischien vul ik dit teveel voor haar in en moet ik dit ook naar haar uiten. Ik denk er aan het op te schrijven en haar dat te laten lezen. 

Spoiler

Klinkt mis stom, maar soms denk ik had ik deze ontwikkelingen maar niet gemaakt. Dan was opname misschien al wel geregeld. 

 

Er staat wel een nieuwe behandeling gepland, maar op wat voor termijn is nog niet bekend. De wachttijd begon met 1,5 tot 2 jaar. Ik wacht nu nog geen half jaar. Pas terug hoorde ik wel dat er een nieuw systeem gaat starten waardoor ik wellicht eerder aan de slag kan. Hier hoor ik over twee maanden pas meer over. Voor deze behandeling is wel de voorwaarde dat ik eetbui en het liefst eetstoornis vrij ben, omdat zei zich daar niet op richtte en het de behandeling in de weg kan staan. Al is het (waarschijnlijk) nog erg veel wachttijd (om daarin ook te herstellen van mij eetstoornis) voelt het alsof ik het al die tijd maar moet blijven proberen. 

Maar het goed komen zie ik niet gebeuren. (Niet dat ik geen motivatie heb, maar het lukt me niet). Ik denk dat ik het nodig heb dat proffesionele mensen mij in de eerste weken van herstel m.b.t. eetstoornis helpen en me opvangen waar nodig. Dit kan ik van mijn familie (nog niet, wellicht in de toekomst) toestaan. Zoals ik al eerder uitlegde is vanuit 3e makkelijker. 

Zo dat werd ineens een heel lang bericht, had ik niet verwacht. Maar wel fijn en goed even zo neer te zetten. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza

Ik vergat nog wat te zeggen dat ik pas terug wel instellingen opgezocht en opschreven heb voor opname voor een eetstoornis. Daarnaast heb ik vandaag een instelling gemaild of ze ook aan opname voor eetstoornissen deden. (Niet al te ver bij mij vandaag, dat is het meeste wel). Ik durfde het eerst niet, maar het is me toch gelukt. 

 

Ik vergeet nu nog iets wat ik wilde zeggen, maar zodra ik er op kom doe ik dat. 

 

Ik voel niet als plicht om hier te schrijven hoor, maar gewoon als een fijne plek waar mensen met me meedenken en me begrijpen. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Lieve @Roza

 

Je schrijft hele goede en belangrijke punten. Ik snap dat het voor je voelt alsof je je moet bewijzen. Tegelijk kan het ook zijn dat jouw therapeut het niet in- of doorziet. De enige manier is door het te benoemen hoe eng en lastig ook. Opschrijven is een heel goed idee! In je berichtje ben je heel duidelijk en is het voelbaar. Durf je het aan om dit te doen voor de volgende afspraak en het haar dan te geven? 

 

Spoiler

Dat verlangen kan ik me heel goed voorstellen, zou het makkelijker gemaakt hebben he meis?

Toch is het nog even serieus. 

Je hebt het kansen gegeven en oprecht geprobeerd, je merkt dat het op deze manier niet lukt maar je wilt wel anders dat is het belangrijkste! En het gaat om jou en jouw weg. 

 

Dapper dat je een aantal instellingen hebt opgeschreven en nog moediger dat je de stap hebt gezet om te mailen! Hopelijk krijg je snel antwoord. 

 

Je mag hier ook altijd komen schrijven voel je daar ook vrij toe ❤

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza

@Ce. Ja, ik denk wel dat ik dit durf. 

 

Over dat verlangen, ja precies wat je zegt. 

 

Ik heb ondertussen reactie op mijn mail gehad, maar ze vertelde me dat ze enkel ambulante zorg m.b.t. eetstoornissen aanbieden. Dit vind ik wel jammer, want stel er gebeurt iets met mijn hondje wil ik z.s.m. bij haar kunnen zijn. (Dit is waarschijnlijk niet de bedoeling, maar hopelijk wel een mogelijkheid, omdat ik anders helemaal gek wordt om haar achter te laten). Dat is ook het allerlastigste aan mijn besluit voor opname. Haar loslaten, weten dat zij me mist en ja uiteindelijk kan ik dan nog beter voor haar zorgen, maar soms denk ik verdome eet normaal dan hoef je niet bij haar weg of had ik haar maar nooit genomen dan was het maken van een keuze al gebeurd. Maar tegelijkertijd besef ik me dat ik zonder haar er zeer waarschijnlijk niet meer geweest was. Iedere keer was daar toch het puntje: Shandy heeft je nodig. Daarnaast zorgt ze er ook voor dat ik me minder isoleer en meer sociaal ben. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza

Ik wilde voor m'n aankomende gesprek bij therapeut morgen alles op papier zetten en aan haar geven. Dit is deels ook wel gelukt, maar het voelt als of ik alle goede redenen die ik hier kon benoemen er niet in heb staan. Ik wil proberen hier terug te lezen en zo op te schrijven. Het voelt wel als nep, alsof ik het niet echt heb. Dit maakt het lastiger om verder te schrijven. Daarnaast blijft opname zo lastig in combinatie met m'n hondje. Wie weet wat voor oplossing er komen gaat.. maar echt vreselijk dit. 

Spoiler

Maar niet om het erger te maken, maar net nog een eetbui gehad waarbij ik eerder weggegooid eten uit m'n vuilnisak gevist heb en opgegeten😳😳. Gelukkig zaten er echt alleen etensresten in, maar t idee is zo vies. Dit durf ik ook niet aan te geven bij therapie dat dit wel eens gebeurd. 

Spoiler

Daarnaast maken m'n stemmingswisselingen het ook zo verwarrend. Ik kan blij zijn tijdens eetbui/braken, maar wel afgewisseld met zelfmoord gedachte. Die dan uiteindelijk vaak de overhand nemen. Maar ook door die stemmingswisselingen denk ik vaak snel weer anders over dit onderwerp (opname). 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Hee @Roza 

Lastig maar hé, de keuzes waar je voor staat, alles rondom Shandy, je lieve hondje, een opname of ambulante zorg. 
En dan de stap durven te zetten om het op te schrijven en dat dan op dat moment ook alles van binnen aan je gaat trekken, waardoor de redenen die je had en ervoer zo diep wegzakken. 

 

Durf je ook er tegenover te zetten waarom het wel serieus is? Wat je bijvoorbeeld in je spoiler schrijft, duidt dat erop dat het 'nep' zou zijn of is dat wel heel serieus? 

Spoiler

Dat blij zijn tijden een eetbui en braken, is dat niet nét ook wat de functie ervan is, beter voelen of in ieder geval de nare gevoelens wegdrukken? 

Misschien kun je op redelijke afstand een instelling vinden waar deeltijd/dagbehandeling geboden wordt, dan ben je wel overdag in therapie, maar 's avonds bij Shandy. 

 

Kunnen wij nog meedenken en kijken met je? 

Veel succes voor morgen, laat je ons weten hoe het is gegaan? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza

@Ce. Zeker lastig.

 

Dat vind ik een goed plan, om er tegenover te zetten of het wel of niet serieus is. 

Deeltijd behandeling voor eetstoornis  heb ik ruim een jaar gehad (tot vorig jaar eind september). Toen had ik Shandy nog niet.  En opname of deeltijd maakt qua oppas voor haar zoeken niet zo uit denk. 

 

48 minuten geleden zei Ce.:

Kunnen wij nog meedenken en kijken met je? 

Graag al weet ik even niet hoe, maar wellicht hebben jullie zelf tips. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza

Met spanings buikpijn richting therapie. Verder schrijven voor m'n therapeut is niet mee gelukt. Was erg moe. Nouja zo maar zien hoe t loopt. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza

Zo therapie zit erop. Ik heb dat wat ik al geschreven had voor mijn therapeut niet gebruikt. Zelf vond ik het ook moeilijk om er over te beginnen, maar toen ze vroeg naar wat we met het eten gingen doen ben ik erover begonnen en heb ik verteld dat het met hulp van thuis niet ging werken, mijn angsten rondom Shandy, maar ook dat hulp d.m.v. opname beter leek. Maar doordat ik aan het huilen was om een nachtmerrie over Shandy kwijt raken, heb ik er ook verteld dat ik niet weet of het straks wel samen kan gaan met nieuwe behandeling (dgt). M'n therapeut zorgt er in ieder geval voor dat ze volgende week helder heeft hoe het eruit gaat zien en dacht dat het met een hond samen wel goed te combineren is (ga alleen niet te vroeg juichen, want straks is het niet zo). Op de opname m.b.t. eten is ze niet in gegaan.. Ik durfde het niet te herhalen. Ze zei me nog wel dat een therapie aan gaan Shandy uiteindelijk alleen maar ten goede doet. En daar heeft ze ook wel gelijk in. Alles wat ik vertelde liep een beetje door elkaar

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Gast
Reageer op deze discussie...

×   Je hebt opgemaakte inhoud geplakt.   Opmaak verwijderen

  Er zijn maximaal 75 emoticons toegestaan.

×   Je link is automatisch geïntegreerd.   In plaats daarvan als link tonen

×   Je voorgaande bijdrage is hersteld.   Tekstverwerker leegmaken

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen in vanaf URL.


×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.