Spring naar bijdragen
Roza

Ik weet het niet meer

Aanbevolen berichten

Roza

Mischien denken jullie nou wel heb je haar weer, maar ik wil graag mijn twijfels met jullie bespreken. 

 

Sinds mijn behandeling voor eetstoornis (deeltijd) is afgerond gaat het niet goed met eten. Dit zit hem vooral in eetbuien. Daarnaast pas ik ander destructief gedrag toe. Al eerder heb ik aan mijn therapeut verteld dat opname me verstandig lijkt. Dit is er uiteindelijk niet van gekomen. Nu is het ook nog is zo dat ik niet meer geregistreerd sta met mijn eetstoornis, maar persoonlijkheidsstoornis. Dus vraag me af of ik dan nog wel vergoed aangemeld kan worden voor een opname. 

 

Ik weet qua eten precies hoe het moet en met mijn therapeut probeer ik het ook weer op te pakken alleen ik neem een loopje met dr. Door bijv. bewust niet erover te beginnen hoe t gaat met eten. Zij vergeet daar ook nog al snel over te beginnen. Via een stichting krijg ik 3 voedingsadvies gesprekken met een ervaringsdeskundige/voedingsdeskundige(geen idee wanneer). Maar ook voor dan ben ik al bezig met plannetjes om het te sabborteren. Naar mijn idee heb ik een hardere hand nodig. Maar ik durf ook niet echt meer te beginnen bij m'n therapeut over opname. 

 

Pas terug heb ik een lijstje proberen te schrijven hoe fam evt. Kan helpen met eten, maar daar kwam eigenlijk alleen maar daginvulling te staan en om eetbui triggers te vermijden dat zei boodschappen voor me doen/pinpas inleveren. Maar ook gelijk met de gedachte (Als dat lukt kan ik weer gaan afvallen en betrek ik ze verder nergens in) 

Ik denk zelf dat ik er zonder extra hulp niet uit ga komen. Maar ik weet niet goed meer wat ik kan doen. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Hee @Roza 

Je mag hier zoveel schrijven als je nodig hebt en wilt, niemand die daar iets van vind en zo wel, dan is het een forum waar men de keuze heeft bepaalde berichten wel of niet te lezen en/of te beantwoorden.

 

Eigenlijk als ik je berichtje zo lees, lees ik heel duidelijk wat je wilt, maar lees ik veel eetstoornis die hier tegenin gaat en angst. Wat is de reden dat je niet over een eventuele opname durft te beginnen bij je therapeut? 

 

Qua vergoeding, als jij een behandeling voor de eetstoornis krijgt komt hier automatisch ook de diagnose voor te staan, indien die gesteld wordt door de instantie (wat in dit geval wel zou gebeuren, lijkt me). 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza

@Ce. Omdat zij zo is van je moet gewoon genoeg eten en laten we oude methodes die eerder ook gewerkt hebben inzetten. Maar we zijn nu ondertussen al zo'n 9 bijna 10 maanden verder en het is eigenlijk nog het zelfde. En ook zegt ze het eten het is je al eerder gelukt dus het moet nu weer lukken. (Maarja, dat was nog in behandeling). 

 

Daarnaast kijk ik steeds weer meer naar de toekomst, ik blog en ben meer sociaal. Dat is goed, maar ik krijg de indruk dat zij (en anderen) nu zo iets hebben dat het wel goed gaat/goed komt. 

 

Oh dankjewel voor de info over de vergoeding. Mijn diagnose was nu namelijk omgezet zodat ze dan weer langdurige behandeling konden bieden (anders niet namelijk, vanwege de verzekering). 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ilse]
Op 25-7-2020 om 19:44 zei Roza:

En ook zegt ze het eten het is je al eerder gelukt dus het moet nu weer lukken. (Maarja, dat was nog in behandeling). 

Een terugval of iets soortgelijks is niet gek en blijkbaar is er iets wat nu maakt dat je (bewust of onbewust) teruggrijpt op het struggelen met eten, of dit nou te veel of te weinig is (want dat zijn uiteindelijk maar de symptomen lijkt me). Ik snap dat ze je op die manier probeert te motiveren om vast te grijpen wat je geleerd hebt, al is dat voor jou misschien heel frustrerend omdat je aangeeft dat dat je niet lukt nu. Wat bood de behandeling jou dat het toen wel lukte? Zijn er dingen die je (los van eventueel extra hulp) in kunt zetten die je toen geholpen hebben? 

 

Verder hoop ik dat je, ondanks de angst om niet gezien te worden door je therapeut, deze dingen toch bespreekbaar durft te maken. Je geeft aan dat je dat lastig vindt en dat je dingen verzint om er onderuit te komen, wat ik vanuit eetstoornisdenken ook goed snap, maar uiteindelijk lees ik ook uit je berichtje dat je er vanaf wilt dus ik hoop dat je nu jezelf ook kunt motiveren om dit juist wel bespreekbaar te maken, want dat kan hij/zij niet voor jou doen. You can do it! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza

@Ilse] In behandeling was er meer toezicht, structuur en zaten er op den duur consequenties aan braken en je eetlijst verwaarlozen. Daarnaast was het makkelijker om met mensen met een eetstoornis en therapeuten te eten. Omdat zei echt begrepen als het lastig was en dat ook zagen als je het niet zei. 

 

Ik heb het deels besproken met mijn therapeut.  Ik heb verteld hoe onze eet afspraak gegaan was van 2 weken geleden en dat ik er bewust vorige week niet over begonnen was en daarnaast wel hulp wil vragen, maar al bedacht heb hoe ik het ga sabborteren. Toen vroeg zij ook naar wat er helpend was in behandeling en toen stelde ze voor het plan van familie erbij te betrekken toch uit te werken en daar zijn we al een beetje mee begonnen. Even dacht ik dit is een goed idee, maar toen ik thuis kwam zag ik het al niet meer zitten. Er zit bij mij veel angst om boos te worden op bijv. Mn ma als ze dingen zegt m.b.t. tot eten. (Heb ik vanochtend ook besproken met m'n therapeut) Zij zei toen dat ik dat van te voren aan kan geven dat ik dat zelf niet echt ben die boos is en stel m'n ma wordt boos op mij dat, dat dan op mijn eetstoornis is. (ik ben bang voor boosheid, om te worden of richting mij te krijgen) wat mijn therapeut zei was wel geruststellend, maar dan nog zie ik het toch niet zitten dat ze me zou helpen, maar eigenlijk niemand vanuit m'n omgeving. Ik ben niet begonnen over de opname, want ik had zoiets: dit is wel een goed idee en nu moet ik hier iets mee. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ilse]
16 uur geleden zei Roza:

In behandeling was er meer toezicht, structuur en zaten er op den duur consequenties aan braken en je eetlijst verwaarlozen. Daarnaast was het makkelijker om met mensen met een eetstoornis en therapeuten te eten. Omdat zei echt begrepen als het lastig was en dat ook zagen als je het niet zei. 

Ik kan me goed voorstellen dat je dat begrip en die herkenning mist, en hoop ook dat je wellicht hier wat herkenning en begrip kunt vinden op het forum, maar dat zal altijd anders zijn dat snap ik. Toezicht, structuur en consequenties kunnen zeker dingen zijn die helpen om stappen te zetten in herstel, maar uiteindelijk is het vaak wel je eigen motivatie en factoren die vanuit jezelf komen die je helpen om er ook echt blijvend van te herstellen, want uiteindelijk doe je het voor jezelf en jouw toekomst. Waarom zou jij willen herstellen? Welke motivatie helpt jou om nu gezonde keuzes te maken?

 

Wat goed dat jullie samen zo een plan hebben gemaakt! Supergoed ook dat jullie die boosheid los hebben kunnen koppelen van jou zelf en ik denk dat het ook echt helpend kan zijn om dit met je moeder te bespreken. Is dat inmiddels gelukt? Hoop echt dat je je meer gesteund zult gaan voelen en dat het je met de steun vanuit je omgeving ook gaat lukken! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Wat rot dat jouw therapeut er zo 'makkelijk' over lijkt te praten. Uiteindelijk is het wel jouw leven en jouw behandeling, als jij liever meer ondersteuning wilt (de opname) dan heb je al het recht om daarvoor te kiezen. Ik snap dat het heel erg eng is om daarin voor jezelf te kiezen en echt voor jezelf te gaan staan. Zeker omdat het ook om iets gaat wat al dubbel voelt. 


Moedig dat je het er wel over hebt gehad met je therapeut bij de vorige afspraak. Het plan klinkt goed en is zeker het proberen waard. 
Wat maakt het voor jou zo lastig om iemand uit je omgeving toe te laten hierbij? 

In ieder geval de angst voor de boosheid vanuit jezelf, maar ook van de ander naar jou toe. Maar het komt op mij over alsof het meer is dan dat. Ervaar je deze angst eigenlijk ook naar therapeuten toe? 

Natuurlijk is het heel begrijpelijk dat je die boosheid/woordenwisseling liever uit de weg gaat, maar ik denk dat juist door het wel aan te gaan dit ook onderdeel van jouw herstelproces kan zijn. Leren dat het oké is om boosheid te uiten, zonder dat er iets mis gaat, leren dat het ook weer opgelost en uitgesproken kan worden. 

 

Zou je het zien zitten om het wel een kans te geven, dat je met jezelf afpreekt ik geef het x weken de tijd en daarna kijk ik verder. 

Heb je het al met je moeder besproken inmiddels? 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza
Op 28-7-2020 om 13:22 zei Ilse]:

Ik kan me goed voorstellen dat je dat begrip en die herkenning mist, en hoop ook dat je wellicht hier wat herkenning en begrip kunt vinden op het forum, maar dat zal altijd anders zijn dat snap ik. Toezicht, structuur en consequenties kunnen zeker dingen zijn die helpen om stappen te zetten in herstel, maar uiteindelijk is het vaak wel je eigen motivatie en factoren die vanuit jezelf komen die je helpen om er ook echt blijvend van te herstellen, want uiteindelijk doe je het voor jezelf en jouw toekomst. Waarom zou jij willen herstellen? Welke motivatie helpt jou om nu gezonde keuzes te maken?

 

Wat goed dat jullie samen zo een plan hebben gemaakt! Supergoed ook dat jullie die boosheid los hebben kunnen koppelen van jou zelf en ik denk dat het ook echt helpend kan zijn om dit met je moeder te bespreken. Is dat inmiddels gelukt? Hoop echt dat je je meer gesteund zult gaan voelen en dat het je met de steun vanuit je omgeving ook gaat lukken! 

Ik ben igg blij met dit forum en vind hier zeker herkenning en begrip. 

Ik zou willen herstellen om niet iedere dag weer het gevecht aan te moeten gaan met wel of niet eten. Daarnaast zou ik ook gewoon graag weer meer energie hebben en geld willen sparen ipv verspillen (aan eetbuien). 

 

Mijn motivitatie om steeds weer door te zetten is mijn hondje en ook zeker voor haar wil ik hier uit komen. Want soms zijn we een tijdje samen thuis (en we kroelen/spelen/wandelen veel hoor), maar dan heb ik tijdens een eetbui weinig aan dacht voor haar en daarna ben ik ook nog is 30min tot een uur in de badkamer. Dit maakt me echt super verdrietig. 

 

Nee, nog niet met mijn moeder. Het plan is ook nog niet echt concreet. Gisteren zat ik een poosje met mijn broertje in de auto en hij vroeg hoe het eten ging en toen heb ik wel over het plan verteld. Hij wilde helpen, maar twijfelde of het zou werken. Hij zou igg m'n boosheid niet erg vinden zei die. Maar hij is best gelovig en bleef herhalen dat ik er voor kon bidden (dat hielp bij hem ooit om uit een depressie te komen) goed bedoeld hoor, maar ik heb er niet zo veel me en geloof niet dat t dan hup weg is. Ik had ook gezegd dat ik nog niet weet of ik dit plan echt doorzet, omdat ik niet weet of ik hun hulp ga verdragen, ook omdat alles heel veel paniek oproept en ik van hun geen arm om me heen wil of wat dan ook. Dit omdat we gewoon niet zo zijn met elkaar. Ik mag iedereen uit het gezin en kan tegenwoordig goed overweg met m'n moeder maar ik voel geen liefde. Daarnaast was er vroeger weinig zicht op emoties en geen troost of iets. Om dat dan nu nog van hen te ontvangen voelt als nep en ik wil dat ook niet herstellen. Bij andere mensen kan ik wel liefde voelen, ontvangen en geven, maar bij veel mensen uit het gezin niet. 

 

Dankjewel voor je woorden! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza
1 uur geleden zei Ce.:

Wat rot dat jouw therapeut er zo 'makkelijk' over lijkt te praten. Uiteindelijk is het wel jouw leven en jouw behandeling, als jij liever meer ondersteuning wilt (de opname) dan heb je al het recht om daarvoor te kiezen. Ik snap dat het heel erg eng is om daarin voor jezelf te kiezen en echt voor jezelf te gaan staan. Zeker omdat het ook om iets gaat wat al dubbel voelt. 


Moedig dat je het er wel over hebt gehad met je therapeut bij de vorige afspraak. Het plan klinkt goed en is zeker het proberen waard. 
Wat maakt het voor jou zo lastig om iemand uit je omgeving toe te laten hierbij? 

In ieder geval de angst voor de boosheid vanuit jezelf, maar ook van de ander naar jou toe. Maar het komt op mij over alsof het meer is dan dat. Ervaar je deze angst eigenlijk ook naar therapeuten toe? 

Natuurlijk is het heel begrijpelijk dat je die boosheid/woordenwisseling liever uit de weg gaat, maar ik denk dat juist door het wel aan te gaan dit ook onderdeel van jouw herstelproces kan zijn. Leren dat het oké is om boosheid te uiten, zonder dat er iets mis gaat, leren dat het ook weer opgelost en uitgesproken kan worden. 

 

Zou je het zien zitten om het wel een kans te geven, dat je met jezelf afpreekt ik geef het x weken de tijd en daarna kijk ik verder. 

Heb je het al met je moeder besproken inmiddels? 

 

Ja, wat je als eerste zegt is zeker waar.

 

Ja, die boosheid idd, maar daarnaast ook wat ik hierboven beschreef dat er vroeger vrijwel nooit troost is geweest en als dat nu ineens wel zou zijn vind ik dat nep en trek ik het niet. Daarnaast ben ik bang dat ze me niet echt kunnen helpen al heb ik paniek. En ja de angst van boosheid is er ook richting therapeuten. Soms moest ik soort iets "opbiechten" en dan zag ik de therapeuten in een beeld in m'n hoofd tegen me schreeuwen. Uiteindelijk toen wel verteld met knikkende knietjes en over het beeld. (Toen schrokken ze en waren ze lief). Maar ondanks deze ervaring dat niet iedereen mega boos wordt blijf ik heel erg die spanning daarvoor ervaren. En over dat proces met boosheid heb je zeker gelijk. 

 

Dat over die x aantal weken de tijd geven vind ik wel een goed idee. Al zie ik het niet echt meer zitten. Komt ook, omdat ik maandag meteen angst had dat hier zo weinig structuur is en toen had ik zoiets: nee dit wil ik niet meer. 

 

Spoiler

Toen ik gisteren met mijn broertje hierover praten had ik daarna meteen spijt en was boos op mezelf. Heb toen gesneden, maar ondanks kloppende getallen kan ik het nog niet laten rusten. 

Over mn moeder zie reactie hierboven

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Hee @Roza 

Het is maar ingewikkeld allemaal hé. Ik pik even een paar dingetjes eruit hoor!

 

Op 29-7-2020 om 19:23 zei Roza:

Mijn motivitatie om steeds weer door te zetten is mijn hondje en ook zeker voor haar wil ik hier uit komen. Want soms zijn we een tijdje samen thuis (en we kroelen/spelen/wandelen veel hoor), maar dan heb ik tijdens een eetbui weinig aan dacht voor haar en daarna ben ik ook nog is 30min tot een uur in de badkamer. Dit maakt me echt super verdrietig. 

Zou het een idee zijn om op het moment dat je de eetdrang voelt opkomen je actief eruit probeert te stappen door met je hondje te gaan spelen en kroelen? Eventueel een klein blokje om te maken (alleen schuilt daarin wel het gevaar van bewegingsdrang natuurlijk). Niet dat je je daar rot over hoeft te voelen, maar misschien kan zij je op die momenten ook juist heel erg tot steun zijn. 

 

Op 29-7-2020 om 19:23 zei Roza:

k mag iedereen uit het gezin en kan tegenwoordig goed overweg met m'n moeder maar ik voel geen liefde. Daarnaast was er vroeger weinig zicht op emoties en geen troost of iets. Om dat dan nu nog van hen te ontvangen voelt als nep en ik wil dat ook niet herstellen. Bij andere mensen kan ik wel liefde voelen, ontvangen en geven, maar bij veel mensen uit het gezin niet.

Dit viel mij heel erg op, je schrijft het ook in je reactie aan mij, wat voor mij des te meer betekent dat het een belangrijk iets voor je is. Mag ik je vragen waarom je dat niet wilt herstellen? 

Ik dacht in eerste instantie dat het misschien beangstigend voor je zou kunnen zijn, het hechten aan, maar je schrijft hierin duidelijk dat je het bij andere mensen wel kunt. Het voelen, geven en krijgen van liefde. 

Wat is het verschil tussen die andere mensen en jouw familie? Behalve dan het stuk verleden waarin er geen troost en aandacht voor emoties is geweest? 

 

Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar waarom boosheid zo ingewikkeld voor je is, wil je vertellen waarom dat zo is? 

 

De structuur van 'hier' bedoel je dan bij je moeder thuis, of? 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roza

@Ce. Dat is zeker een goed idee en heb ik ook al eerder bedacht, maar op dat moment zit ik in zo'n waas dat het me niet lukt wat anders te doen dan dat m'n hoofd van me vraagt. Soms denk ik nog wel voor eetdrang van: dit wil ik niet, ik moet wat anders gaan doen, maar dan overschreeuwt de eetdrang vaak. 

 

De rede dat ik die liefde niet wil herstellen kan ik moeilijk uitleggen. Maar ik wil het proberen: wat ik al zei het voelt dan nep en eng. Daarnaast is het is denk ik angst om kwijt te raken waar ik van hou. Dit is vaker voorgekomen in m'n leven. En zo zit dat een beetje in m'n hoofd. Wat je lief hebt raak je kwijt. En het verschil tussen andere mensen en mijn fam. is denk ik dat het meteen begon met oprechtheid en wel een arm om je heen of luisterend oor. Al moet ik wel zeggen dat het echt een gevoel is wat ik bij sommige mensen dus wel heb en hier thuis naar de meeste mensen niet ontwikkeld is. Ik merk dat ik het erg lastig vindt om uit te leggen, maar ik zie het gewoon niet gebeuren dat ik ineens mn moeder bijv. echt toe laat. Ze probeert het wel is, maar dan heb ik zoiets wat moet ik hier mee en doe maar niet.  (En lastig om uit te leggen, omdat t ingewikkeld is en ik zelf m'n vinger dr ook niet helemaal op kan leggen). 

 

Spoiler

Dat boosheid voor mij zo ingewikkeld is heeft er naar mijn idee mee te maken dat mijn vader vroeger altijd onwijs boos werd (maar dit kon gaan van lachen, naar woedend, schreeuwen, schelden, slaan). Super onvoorspelbaar dus. Toen ik 18 was liep ik stage op een boerderij, waarbij mijn stagebegeleider me aan gevlogen is (kort uitlegd hij vond dat ik niet goed me best deed en dom was). Hij heeft me tegen een paal aangedrukt waarbij ik z'n vuist tegen m'n keel aanvoelde, hij schold en de consumptie in m'n gezicht vloog. Al eerder vertrouwde ik de blik in z'n ogen niet (herkende t van m'n pa) en had toen dus gelijk (hij was niet betrouwbaar). Ik had ook een tijdje een vriend toen ik 18 was en zijn vader schreeuwde ontzettend snel en kookte dan van woede. (Had ook een onbetrouwbare blik). Ik was toen super vaak bang, maar koppelde het ook wel aan dat, dat vast door mijn verleden kwam. Mijn vriend had het ook wel door, maar lachte er om. Hij en z'n broertje lachte alles van zijn vader weg. Door deze ervaringen kan in mijn beleving echt ieder mens veranderen in een monster. Zelfs zonder die blik. Hierdoor sta ik eigenlijk constant op scherp, om er maar voor te zorgen dat niemand boos op me word en ik niet op een ander, dan kan diegene niet terug boos worden. 

 

Daarnaast was ik als kind wel regelmatig boos, had ruzie met broertjes of zussen. En ja hoort er een beetje bij maar hierbij heb ik ook geslagen, geschreeuwd, gekleineerd. En ja als broers en zussen doe je dit soort dingen en het voorbeeld vanaf mn pa was er ook wel naar, maar ik vind sommige dingen hiervan nog steeds heel erg. Daarin ben ik nu niet echt bang meer dat ik op m'n pa ga lijken mocht ik flink boos worden, want ik zou nooit iemand slaan ofz. Maar toch blijft de angst wat als ik of de andere persoon in een "monster" verander. 

 

Met de structuur van hier bedoelde ik inderdaad bij m'n moeder thuis. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Gast
Reageer op deze discussie...

×   Je hebt opgemaakte inhoud geplakt.   Opmaak verwijderen

  Er zijn maximaal 75 emoticons toegestaan.

×   Je link is automatisch geïntegreerd.   In plaats daarvan als link tonen

×   Je voorgaande bijdrage is hersteld.   Tekstverwerker leegmaken

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen in vanaf URL.


×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.