Spring naar bijdragen

Aanbevolen berichten

Reinevz

Lieve allemaal,

 

Allereerst bedankt dat je de tijd neemt om mijn vraag te lezen.

 

Ik heb lang getwijfeld om dit bericht te typen maar ik hoop wat antwoorden en/of herkenning te vinden.

 

Ik ben Irene (schermnaam Reinevz) en heb in mijn jeugd anorexia gehad. Hiervoor verschillende therapieën, ziekenhuisopnamen gehad maar uiteindelijk genezen verklaard. Echter mijn negatieve zelfbeeld en hekel richting mijn uiterlijk en lichaam plus het niet goed genoeg voelen is altijd blijven bestaan. De afgelopen jaren heb ik hiervoor meerdere keren therapieën gevolgd en zelfs nieuwe diagnoses gekregen: angstoornis en depressie. De verstoorde relatie met eten en mijn lichaam bestaat al jaren en is voor mij een nieuw normaal geworden.

 

Ik heb last van eetbuien, al herken ik niet alles van wat ik lees bij BED. Wat zijn enorme hoeveelheden? Bagataliseer ik mijn eigen gedrag? Ik heb regelmatig (meerdere keren per week) last van eetbuien en ben eigenlijk continue op dieet. Dit dieet kan ik een flinke periode goed volhouden maar er komt altijd een moment waarop het misgaat, dan pak ik de draad daarna weer op tot de volgende eetbui en dit is een soort vicieuze cirkel geworden. Ik heb de afgelopen jaren al vele dietisten voedingscoches versleten in de hoop dat zij een dieet aanmeten wat ik vol kan houden. Ik voel me zwak dat het niet lukt.

 

Waar ligt de grens tussen een eetbui en waar begint BED?

Ik heb een eetbui als ik alleen ben, als ik in gezelschap ben, kan ik me prima inhouden. Waarom dan niet als ik alleen ben? Ik schaam me hier heel erg voor. 

 

Er is een deel van mij wat vindt dat ik niet voldoende doorzettingsvermogen/discipline heb om af te vallen en dat het mijn eigen schuld is maar die stem ken ik helaas erg goed vanuit mijn AN periode. Ik weet niet wat ik moet geloven. Ik word er ondertussen zo moedeloos van om mij zo rot te voelen over hoe ik eruit zie, wat ik eet, dat mijn gewicht mijn humeur bepaald en dat ik daardoor dus niet meer weeg.

Ik heb het gevoel dat ik me of aanstel of mijn kop in het zand steek.

 

Ik heb overigens een gezond gewicht en een gezonde BMI. Na mijn 2 zwangerschappen zou ik echter wat strakker in mijn vel willen zitten en daarnaast mijn veranderde lichaam accepteren. Ik heb de ziekte van Hashimoto (auto-imuumziekte waarbij de schildklier wordt aangevallen en daardoor traag werkt, ik slik dagelijks mediciatie hiervoor) en PCOS. Dit zijn beide diagnoses die het afvallen moeilijker maken.

 

Ik hoop dat jullie me verder kunnen helpen

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

Welkom @Reinevz 

Al een flinke strijd achter de rug als ik het zo lees! 


Je schrijft dat de verstoorde relatie met eten en jouw lichaam voor jou als normaal is geworden. Daaruit lijk ik te halen dat je dus ook na de behandeling voor AN en het 'genezen verklaren' nog steeds bent blijven worstelen hiermee, klopt dat? 

Ik denk dat daar wel veel in ligt in ieder geval, het stuk zelfhaat, lage zelfbeeld. Er is een diagnose gesteld, maar heb je zelf een idee waar dit uit voort komt? Wanneer dit begonnen is en wat er gepasseerd is waardoor het zaadje meer voedingsbodem heeft gekregen en is gaan groeien? Groeien tot de overtuiging die er nu is. 

 

Ik vroeg me af, zijn de eetbuien de oorzaak van het continu op dieet zijn of was het continu op dieet zijn er al eerder dan dat deze eetbuien zijn ontstaan? 

 

Daarbij aansluitend, ben je altijd op 'dieet' gebleven, altijd vrij strict met eten e.d. maar ook breder dan dat, altijd getracht naar het veranderen van je lijf, in welke vorm dan ook? Indien dat antwoord ja is, kan het namelijk zo zijn dat je nooit tot zelfacceptatie komt omdat je dan continu de focus verlegt naar veranderen van wie je bent om jezelf te kunnen accepteren, i.p.v. te accepteren wie je bent. Dat werkt niet.. 

 

Je hebt een gezond gewicht, ik denk dat het voor nu beter zou zijn om de focus af te halen van je gewicht/uiterlijk en te gaan leggen op het accepteren van jezelf. 

Niet gemakkelijk, I know. 

 

9 uur geleden zei Reinevz:

Waar ligt de grens tussen een eetbui en waar begint BED?

Ik heb een eetbui als ik alleen ben, als ik in gezelschap ben, kan ik me prima inhouden. Waarom dan niet als ik alleen ben? Ik schaam me hier heel erg voor

Waar die grens ligt, voornamelijk in de frequentie ervan. Een eetbui komt eens in de zoveel tijd voor, maar als er sprake is van een eetstoornis dan is het op zijn minst wekelijks, maar over het algemeen vaker dan dat. De hoeveelheden van een eetbui zijn altijd lastig te benoemen, maar of het nu objectief of subjectief is, jij worstelt hiermee en wilt dit anders. 

 

Wat betreft het hebben van een eetbui als je alleen bent, dat is niet gek, er is dan geen enkel controle op, mensen zien het niet, krijgen het niet mee, je hoeft je masker niet op te houden. Je kunt gaan en staan waar je wilt, logisch dat juist dan het gebeurd. Die 'controle' vanuit (ik noem het maar even) etiquette is er dan niet. 

 

Dit voor nu eerst even, 

Liefs

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
LeonieS

@Reinevz dapper dat je hier je verhaal komt doen! Wat rot dat je nog steeds zo worstelt met een laag zelfbeeld en alles wat daarbij komt kijken. Wat Ce. ook al schrijft, het maakt uiteindelijk niet zoveel uit of je precies aan de omschrijving van BED (of welke eetstoornis dan ook) voldoet, het gaat erom dat je er last van hebt en het je in de weg staat.

Spoiler

Voor mij klinkt het trouwens meer als boulimia o.i.d., omdat je de eetbuien wel compenseert. Maar goed dat doet er dus niet zoveel toe, hoe het precies heet. 

Je schrijft dat je een gezond BMI hebt, maar dat je toch graag wilt afvallen en dat je je slap voelt, omdat dat niet lukt. Het klinkt alsof je wel wat ondersteuning zou kunnen gebruiken op dit gebied. Heb je al hulp hierbij? Of heb je hulp voor je depressie en is er daar ruimte voor om ook dit punt te bespreken? Ik zou je gunnen dat je ermee aan de slag kunt gaan. Je schrijft dat je denkt dat het komt door een laag zelfbeeld en dat dat na het herstellen van anorexia nooit echt beter is geworden. Lijkt me super belangrijk om daar dan mee aan de slag te kunnen gaan. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Reinevz

@Ce. en @LeonieS Bedankt voor jullie lieve reactie

 

Hierbij wat meer informatie en de antwoorden op jullie vragen.


Na de behandeling van mijn AN is mijn negatieve zelfbeeld blijven ontstaan. Ik dacht dat dit een 'reststukje' AN was wat bij mij hoort. Ik heb hier de afgelopen jaren veel last van gehad omdat het steeds weer terugkomt. Ik heb hiervoor verschillende keren therapie gehad (en dus nieuwe diagnoses terwijl het probleem wat mij betreft iedere keer hetzelfde is), voornamelijk cognitieve gedragstherapie maar ergens blijft het idee bestaan dat ik niet goed genoeg ben zoals ik nu ben. Ik weet niet goed waar dat zaadje ooit geplant is, ik weet ook niet waarom mijn AN zich heeft ontwikkeld. Ik ben perfectionistisch van aard en een controlejunkie. Of dat een oorzaak of gevolg is van de AN weet ik niet.

 

De eetbuien zijn jaren geleden begonnen, net nadat ik 'genezen verklaard' ben van de AN. Ik denk dat vanuit daaruit de verschillende diëten zijn begonnen. Als ik bij diverse voedingscoaches vertelde last te hebben van eetbuien, werd daar heel normaal op gereageerd. Eetbuiten komen vaak voor werd mij verteld en is vaak gelinkt aan het afvallen. 

Het willen veranderen van mijn lijf is ook een rode draad. Ik heb mijn lichaam nooit kunnen accepteren, laat staan na 2 zwangerschappen. Ik vermijd het strand bijvoorbeeld omdat ik mij in badkleding absoluut niet prettig voel. Het accepteren van mezelf heb ik in therapieën veel geprobeerd, ik heb daar handvatten van gekregen om mijn negatieve gedachten om te buigen etc maar om heel eerlijk te zijn heb ik nog steeds de overtuiging dat het niet goed genoeg is. Ik denk dat de depressie en angststoornis dan ook gevolgen zijn van die sterke overtuiging. Deze stoornissen zijn overigens 'uit behandeld'. Ik heb tijdens die therapieën ook niet het idee dat de kern van het probleem wordt aangepakt. Al weet ik ook niet hoe dat moet, ik weet zelf namelijk niet waar die overtuiging vandaan komt.

Ik heb periodes (vaak als ik dieet volg) dat ik geen eetbuiten heb, dan voel ik me super maar ik houd dit niet vol. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.

@Reinevz 

Dankjewel voor je berichtje, maakt het beeld wat completer hihi! 

 

Het negatieve zelfbeeld kan inderdaad 'reststukje' zijn, maar tegelijk kan het ook weer de 'bodem' zijn (geweest) van het ontwikkelen van je eetstoornis. Je schrijft dat je niet weet wat de reden is dat AN zich heeft ontwikkeld, is hier ook binnen de therapie nooit aandacht aan besteed? 

Het stukje perfectionisme en controle willen hebben zijn natuurlijk sowieso al perfecte eigenschappen wat betreft het ontwikkelen van een eetstoornis. Wat zou er gebeuren als je geen controle hebt? Wat is het engste daarvan? 

 

Weet je, soms slaat een bepaalde behandelvorm niet aan, is het niet het meest passende voor wat jij nodig hebt. Nu wil ik niet zeggen dat je perse verder moet graven of iets. Zeker niet. Maar iets praktisch als CGT is bij het merendeel van de mensen iets wat zij doodleuk kunnen uitvoeren maar wat eigenlijk niet doordringt. 

Wel in gedachten (op ratio) maar niet in gevoel. Mogelijk zou je nog iets kunnen gaan doen met lichaamsgerichte therapie, zowel gericht op het accepteren van jezelf, als  eventueel het gaan voelen van emoties. 

 

Want hoe zit het met het stukje emoties bij jou? Durf je die toe te laten of stop je deze weg? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
Op 21-9-2020 om 11:30 zei Reinevz:

Ik heb tijdens die therapieën ook niet het idee dat de kern van het probleem wordt aangepakt. Al weet ik ook niet hoe dat moet, ik weet zelf namelijk niet waar die overtuiging vandaan komt.

Hier zeg je iets wat mij wel intrigeert. Was je voordat je anorexia kreeg gewoon helemaal gelukkig en is er nooit iets in je leven gebeurd wat lastig voor je was? Kan me haast niet voorstellen dat jij, of wie dan ook, daar 'ja' op zegt ;) Het kan soms wel een valkuil zijn om de kern als iets heel groots te zien. Bv dat het per se een heel traumatische gebeurtenis moet zijn geweest. In mijn ervaring kan het ook een opeenstapeling van heel veel kleinere factoren zijn.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Reinevz

@Ce. bedankt weer voor je reactie en inzichten:)

Voor mijn gevoel heeft de therapie zich vooral gericht op herstel en normaliseren van gewicht en eetpatroon. Uiteraard is er diep gegraven naar de aanwezigheid van eventuele traumatische ervaringen maar zover ik weet zijn deze er niet. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik jonger was maar verder was mijn jeugd behoorlijk normaal. Ik was als kind dan ook niet onzeker, sterker nog ik had veel zelfvertrouwen. Dit sloeg om toen ik naar de middelbare school ging. Ik denk dat de AN rond die tijd is begonnen. 


Controle is voor mij heel belangrijk inderdaad ;) Als ik geen controle heb voelt dat onprettig en heeft in het verleden geleid tot paniekaanvallen. Deze heb ik gelukkig niet meer. Ik denk dat dit voornamelijk een onbewust proces is, ik durf niet te zeggen waarom die controle zo belangrijk is eigenlijk.

Ik zal eens gaan zoeken op lichaamsgerichte therapie, ik ben sowieso heel rationeel ingesteld, emoties zijn maar lastig ;) en daar ligt wellicht ook de kern van het probleem. Heb jij daar toevallig ervaring mee? Ik twijfel of ik eerst aan de slag moet met die eetbuien.
Ik hoef ook niet per se de reden te weten van de AN maar omdat ik merk dat ik problemen blijf houden met eten lijkt er nog een stuk onopgelost. 

 

@Jessie bedankt voor je reactie en inzichten
Ik denk dat iedereen in zijn of haar jeugd dingen heeft meegemaakt die niet leuk zijn. Mijn ouders zijn bijvoorbeeld gescheiden maar voor mijn gevoel is dat niet iets waar ik als kind heel veel last van heb gehad. Mijn ouders hebben dit in gezamenlijk goed opgelost, al blijft het natuurlijk niet leuk. Het kan goed zijn dat ik op zoek ben 'de' aanleiding maar dat het inderdaad een opstapeling is van in combinatie met genetische aanleg.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
46 minuten geleden zei Reinevz:

Jessie bedankt voor je reactie en inzichten
Ik denk dat iedereen in zijn of haar jeugd dingen heeft meegemaakt die niet leuk zijn. Mijn ouders zijn bijvoorbeeld gescheiden maar voor mijn gevoel is dat niet iets waar ik als kind heel veel last van heb gehad. Mijn ouders hebben dit in gezamenlijk goed opgelost, al blijft het natuurlijk niet leuk. Het kan goed zijn dat ik op zoek ben 'de' aanleiding maar dat het inderdaad een opstapeling is van in combinatie met genetische aanleg.

Frappant dat je dat voorbeeld noemt. Voor mijzelf was de scheiding van mn ouders iets wat ik pas veel later echt 'gevoeld' heb. Als kind stond ik er heel rationeel tegenover, ik deed het niet bewust maar hield mn emoties daarmee in zekere zin tegen. Niet dat hun scheiding dé oorzaak van mijn ES was, hoor, maar het was wel een typisch voorbeeld van hoe ik met mijn emoties omging. En die coping-strategie was een factor die aan het ontwikkelen van mijn ES heeft bijgedragen. Misschien herken je daar wat in, niet eens perse specifiek mbt de scheiding van je ouders, maar hoe je met negatieve gevoelens omgaat. Hoe 'makkelijk' je die toelaat en doorleeft.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ce.
Op 23-9-2020 om 21:09 zei Reinevz:

Voor mijn gevoel heeft de therapie zich vooral gericht op herstel en normaliseren van gewicht en eetpatroon. Uiteraard is er diep gegraven naar de aanwezigheid van eventuele traumatische ervaringen maar zover ik weet zijn deze er niet. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik jonger was maar verder was mijn jeugd behoorlijk normaal. Ik was als kind dan ook niet onzeker, sterker nog ik had veel zelfvertrouwen. Dit sloeg om toen ik naar de middelbare school ging. Ik denk dat de AN rond die tijd is begonnen. 

Het heeft ook geen zin om te graven naar iets wat er niet is. Een eetstoornis is erg en serieus genoeg en er hoeft niet altijd een diepgaande onderliggende reden te zijn. Dat maakt het niet minder serieus of heftig. Vind je het erg lastig dat er geen duidelijke oorzaak of link is met je eetstoornis? 

 

Op 23-9-2020 om 21:09 zei Reinevz:

Controle is voor mij heel belangrijk inderdaad ;) Als ik geen controle heb voelt dat onprettig en heeft in het verleden geleid tot paniekaanvallen. Deze heb ik gelukkig niet meer. Ik denk dat dit voornamelijk een onbewust proces is, ik durf niet te zeggen waarom die controle zo belangrijk is eigenlijk.

Ik zal eens gaan zoeken op lichaamsgerichte therapie, ik ben sowieso heel rationeel ingesteld, emoties zijn maar lastig ;) en daar ligt wellicht ook de kern van het probleem. Heb jij daar toevallig ervaring mee? Ik twijfel of ik eerst aan de slag moet met die eetbuien.
Ik hoef ook niet per se de reden te weten van de AN maar omdat ik merk dat ik problemen blijf houden met eten lijkt er nog een stuk onopgelost. 

Hier ga je eigenlijk al in op mijn bovenstaande vraag, hihi. 
Wat maakt het voelen voor jou zo ingewikkeld? Durf je daar wat meer over te schrijven.

Het kan best zijn dat jouw eetstoornis hier wel een functie in heeft, zowel ondergewicht en restrictie als eetbuien kunnen een manier zijn om te verdoven. Ik heb wel lichaamsgerichte therapie gevolgd, echter was dit bij mij voornamelijk gelijktijdig (dus toen ik in opname was voor mijn eetstoornis). Het kan best hand in hand gaan! Het hoeft niet perse zo te zijn dat je eerst aan het één werkt en dan pas aan het ander. Ook kan het eventueel zo zijn dat als je werkt aan het gaan leren voelen en verdragen hiermee de eetbuien ook afnemen. 

 

Stel dat je nu geen eetstoornis had, wat zou dat dan brengen? 
Niet perse positief gezien, maar ook wat komt er dan los, wat gebeurd er dan? (mogelijk kom je daarin tot de functie ervan)

 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Gast
Reageer op deze discussie...

×   Je hebt opgemaakte inhoud geplakt.   Opmaak verwijderen

  Er zijn maximaal 75 emoticons toegestaan.

×   Je link is automatisch geïntegreerd.   In plaats daarvan als link tonen

×   Je voorgaande bijdrage is hersteld.   Tekstverwerker leegmaken

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen in vanaf URL.


×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.