Spring naar bijdragen

eetbuien


badjas
 Share

Aanbevolen berichten

Op dit moment heb ik weinig vertrouwen meer dat ik nog van de eetbuien af kom. Ik doe het ook al zo lang. Ik zet me er op zich wel voor in, maar ik denk dat ik me niet goed genoeg inzet, of beter gezegd doorzet. Ik moet bekennen dat ik een eetbui, ondanks dat het heel veel verpest, ook gewoon fijn vind.

Aan de andere kant zie ik het echt niet voor me om over tig jaar met mijn rollator naar de supermarkt te rennen om weer in te slaan.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Op 18-10-2020 om 09:33 zei badjas:

Voor mij geldt dat er over nadenken het verwerken is. Ik doe dit ook al wel veel hoor.

Op welke manier verwerk je een 'gevoel' dan? Ik merk zelf namelijk dat ik door nadenken vaak meer vast kom te zitten in een gevoel, dus ik ben wel heel benieuwd hoe dat voor jou werkt! 

 

Wat lastig dat je vertrouwen op lijkt te zijn nu.. Je zegt dat je denkt dat je je niet genoeg inzet of niet doorzet; wat maakt dat? Heeft het op dit moment ook 'gewoon' meer voordelen dan nadelen voor jou? En lukt het je ook om dit bespreekbaar te maken in de therapie? 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

  • 3 weeks later...
Op 14-10-2020 om 16:32 zei Linsey:

Ik heb nou een psychiater die wél de details wil horen, daar zet ik dan heel erg mij  vraagtekens bij. Wat levert dat op (behalve schaamte? Voelt bijna vernederend! )

 

 

Spoiler

Ik begrijp je weerstand en ook je schaamte.

Ik heb het eens aan een therapeut gevraagd wat het doel ervan was.

Ik zag dat ook helemaal niet zitten delen, dacht bekijk het maar.

Het had meerdere doelen, ervaren dat je je niet hoeft te schamen en jou het als persoon niet anders maakt.

Ervaren dat het delen geen consequenties had, negatieve gevolgen aan zaten.

 

De eetbui en alles wat er omheen zit/bij komt kijken, is een symptoom voor iets anders.

 

De meest belangrijke en waardevolste vond ik zelf denk ik wel, het doel leren doorbreken van geheimhouding!

Dat we in ons leven al zoveel geheim hebben moeten houden, wat heel erg eenzaam maakt en de es je er ook nog toe dwingt om dingen geheim te houden, te liegen etc...

Zou het niet veel fijner en vrije zijn, figuurlijk bakstenen van je schouders afvallen, door stapjes richting openheid te zetten.

 

Het is absoluut niet vanuit een gedachte, intentie om je te vernederen. 😉

 

Een van de dingen, waar ik mij vreselijk voor schaamde en ook heel bang was voor veroordeling had ik gedeeld.

Het luchte enorm op en kreeg zelfs te horen dat het niet raar was en heel veel voorkomt bij mensen die een es hebben.

De erkenning, geen veroordeling oid te krijgen hielp mij bij het leren van opbouwen van vertrouwen. :-)

 

  • Like 2
Link naar opmerking
Deel via andere websites

Meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je kunt een opmerking achterlaten als je bent aangemeld



Nu aanmelden
 Share

×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.