Spring naar bijdragen
AnnaP

Dertigers/veertigers met een ES

Aanbevolen berichten

AnnaP

Als je denkt aan het woord ‘eetstoornis’ zul je waarschijnlijk denken aan een dun, jong meisje in haar puberteit. Eetstoornissen worden doorgaans geassocieerd met jonge meiden met anorexia of boulimia. Maar nieuwe onderzoeken wijzen uit dat veel eetstoornispatiënten tussen de 30 en 50 jaar zijn.
 

Veel vrouwen en mannen vanaf 30 jaar zijn ontevreden over ouder worden en nemen drastische maatregelen om slank te worden of te blijven door zichzelf te straffen of belonen en vaak last van eetbuien hebben.

 

Lees verder op onze website.

 

Herkenbaar? deel je mening hieronder! 

  • Like 3

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
iriskapoen
  • Die jonge meiden worden toch ook dertigers,veertigers,vijftigers,...Misschien zich als jong meisje niet echt bewust van het probleem(of niet zo n erg probleem)sleuren ze hun eetprobleem mee
  • en kan het eigenlijk in veel gevallen alleen maar erger worden.Zoals bij mij(bijna 50j)mijn eetstoornis is voor mij altijd leefbaar geweest.Ben met de jaren steeds meer en meer gaan eten.En mijn  lichaamsbeeld,hoe ik eruit zag heeft mijn hele leven bepaald.
  • .Misschien ben ik er nu maar pas aan toe om te veranderen.
  •  
  • In deze tijd van perfectie is het toch te begrijpen dat vrouwen er alles willen aandoen om er perfect uit te zien.Ik kan me voorstellen dat vrouwen van 30,40 alsnog een eetstoornis kunnen ontwikkelen.Door een
  • dieet dat uit de hand loopt,of door al de frustraties die een carriere,kinderen,relatie,..(die niet worden zoals ze verwacht hadden)teweegbrengen.
  •  
  • En er is niks anders rond ons te zien als eten.We leven in een echte eetcultuur.De éne smaak nog verslavender dan de andere.Het is moeilijk dat alles te weerstaan.Omdat het gevoel dat je van eten krijgen kunt,eventjes uit je zorgen gemakkelijk en overal verkrijgbaar is.En een surrogaat voor alles kan worden.Evengoed het niet-eten je kan laten geloven dat je sterk bent.Enz..

 

 

  •  
  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maartje

Goed dat hier bij stil gestaan word Anna!

Toen ik een keer gesprekken had ergens was de leeftijd vrij jong, ik was toen in de 20 en 1 van de ouderen.

 

Later heb ik ergens anders een poosje hulp gehad, mijn vader was 1 x mee als chauffeur omdat mijn auto bij garage was en hij zei geschrokken te zijn van het aantal volwassenen, dat had hij niet verwacht, dus ik denk inderdaad veel onwetendheid hierover

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Miriam

Ik ben zo n oude doos.....

  • Like 3

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
heydeman

Ik ben zo n oude doos.....

ikke ook...

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
AnnaP

Hee oude dozen (mag ik zeggen als 33-jarige  ;) )

Ben benieuwd waar jullie tegenaan lopen qua vooroordelen etc. En waarom het eigenlijk niet 'raar' is dat iemand op oudere leeftijd een burn-out krijgt maar wel dat iemand een es heeft. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Lyke

Hoiiii.

Wacht, eerst m'n rollator even parkeren....

Zo, met m'n 40 jaar (nog maar net, ik denk nog altijd als een 30er!) zit ik nu al een paar maand thuis met burnout achtige klachten met daarachter (ehh VOOR, als in IN YOUR FACE!) een langdurig eetprobleem. Aangezien ik daar veel te lang mee heb doorgelopen en het niet serieus genoeg nam om mee aan het werk te gaan, heeft dit me NU toch echt de das omgedaan.

Ik weet niet of mensen om me heen (behalve familie en vrienden) doorhadden dat mijn omvang (xxl) door de ES kwam of omdat ik 'gewoon van lekker eten en snoepen hield'. Nu het wat bekender is geworden/wordt, krijg ik alléén maar positieve berichten over dat ik nu tijd neem om beter te worden en vinden ze het heel erg dat ik zo lang met een ES heb rondgelopen.

Dus geen enkel vooroordeel tot nu toe!

Ikzelf voel me (hier) wel wat aan de ouwe kant aangezien het gros van de ikookvanmijers toch een stuk jonger is. En spijt het me dat ik toch niet eerder hulp heb gezocht, het had heel wat mindere jaartjes kunnen schelen.

X

  • Like 4

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Annerie

Wat fijn dat je omgeving zo begripvol reageert!

Ik ben zelf 37. Heb rond mijn 24ste een ES gekregen en was iets van 32 of zo toen ik hulp ben gaan zoeken.

Ik heb mijzelf een tijdlang verweten dat ik zo laat een ES heb gekregen en dat ik het zo lang heb laten duren.

Maar feit is dat je niet voor niets die ES hebt, het is een soort van overlevingsmechanisme (geweest).

Wees er juist trots op en blij mee dat je nu wel open kunt zijn en hulp kan aannemen.

Spijt over het verleden levert je niets op, focus je maar vooral op een mooie toekomst!

  • Like 3

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Fleurelein

Ik ben 38 en heb al een eetstoornis vanaf mijn 12 de zo ongeveer. De eetstoornis is dus altijd bij me gebleven. Ik heb er nog iedere dag last van. Ik denk dat er veel meer mensen zijn die er last van hebben dan die er openlijk voor uit komen. Ik moet eerlijk bekennen dat ook ik het niet tegen iedere vriendin vertel. Gewoon omdat ik geen zin heb om het uit te leggen.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maartje

Wat een lange tijd Fleur!

Ik hoop dat je verder zal komen! Je hebt veel wilskracht dat blijkt!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frederike

Hallo, ik ben wel een oma hier.

47, bijna. 

Maar trots dat ik het ben 

.

Ik doe mee met dit gesprek. Ik zie het net. 

Wel even bij lezen eerst.  :)

 

Op mijn 38ste zat ik ook nog in een es die vanaf mijn 12de speelde.

Twee jaar verder was ik net begonnen met het helen van mijzelf.

Er is dus nog vanalles te doen en te winnen.

Ook op onze leeftijd.  :P

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Annerie

Ach Frederike, het hele leven is één grote les, je bent nog lang niet uitgeleerd ;)

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frederike

Nee precies en daarom moet ik zeggen dat ik het leven nu eigenlijk pas leuk vind.

Sinds een jaar of 4 / 5.

Daar schaam ik me niet voor maar soms vind ik het wel een beetje zonde.

Van mijn tienertijd wenste ik altijd dat ik niet verder hoefde dan 50. 

Het leven was zo zwaar en zo onprettig.

Voor mij was iedere dag er een teveel.

Ik werd al moe van het idee van de toekomst alleen al.

Jarig zijn en ouder worden waren prima. Hop hop, snel door naar het einde.

Dat klinkt nu gruwelijk.

 

Dat gevoel is voorbij.

Met het helen van mijn lichaam en daarmee dus blijkbaar ook mijn hart en mijn levenswil, zien de wereld en de tijd die ik hier door kan brengen er anders uit.

Het is aan mij en dat voelt fijn.

 

Een klein stemmetje in mijn hart vraagt me dan of ik het fijn vind omdat ik nu over de helft ben en alle grote lessen wel geleerd heb of dat ik het nu echt leuk vind omdat ik kan genieten van de dingen die ik zie en heb. (ervan uitgaande dat ik de honderd niet haal)

Ik denk beide en dat mag van mezelf.

Ik ben (hoop ik) over de helft en dat betekent dat ik het grootste deel gedaan heb.

Laat het deel dat ik nu ga doen dan maar mooi en fijn zijn.

Dat kan ik overzien.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Marion

Ik ben 36, es sinds mijn 11e. Voor mijn gevoel begint mijn leven nu pas! De hel die vroeger heette, zo voelt het, die is nu eindelijk voorbij. Dit jaar word ik 37 en ik ga er een gedenkwaardige dag van maken. Ik wil die ochtend heel vroeg opstaan, ergens de natuur in, koffie mee, dekentje mee en overdenken en afsluiten. Call me crazy, maar ik kijk er nu al naar uit. 

  • Like 4

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Bernice

Herkenbaar gesprek in dit topic... Ben 37.

Ik heb geen last van vooroordelen. Omdat bijna niemand het weet. Mijn partner en beste vriendinnen wel en zij vinden het vooral erg dat ik anorexia bleek te hebben. (Hadden al wel het vermoeden)

Ik schaam me te erg om er open over te zijn. Mijn hele leven ben ik al slank en opmerkingen over mijn eten of gewicht ben ik wel gewend. Heb het nooit als probleem ervaren. Wat op zich eigenlijk super raar is omdat ik tot mijn zwangerschappen altijd een BMI van 16 had.

Ik at onregelmatig (vanwege werk) en miste meestal ontbijt, maar at wel gewoon koek etcetc tussendoor net waar ik zin in had. Sportte veel en het kwam niet in me op dat ik daarom ook meer zou moeten eten. Mijn verleden dacht ik begraven te hebben, maar ook mbt gewicht/eten is toen het eea mis gegaan en dus moet ik er nu wat mee.

De stap naar een eetstoornis is dan zo gemaakt in mijn geval. Dus heb ik op latere leeftijd (36) alsnog volledig anorexia ontwikkeld, helaas.

Bijna 2jr en nu wel willen herstellen, maar ik vind het bijna te moeilijk eigenlijk.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maartje

hey Bernice

Wat een verhaal! En menstrueerde je gewoon etc??

Je zegt "bijna" te moeilijk,....is het ook de angst voor het verleden etc?

Maar bijna is niet helemaal! Je kan het!!!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Marion

@Bernice: geen idee of het voor jou ook zo werkt, maar... Wat doet de es nog voor jou? Er kwam half jaar terug bij mij een moment dat ik echt inzag dat de eetstoornis voor mij geen toegevoegde waarde meer had. Dat was vooral een gedachte die uit mijn verstand kwam, maar ik merkte dat mijn gevoel daar beetje bij beetje bij begon aan te sluiten. Mijn gevoel begon te zeggen dat ze liever de pijn zou voelen die er in mijn leven is, dan iedere keer die lege loze beloftes van de es aan te horen en elke keer van een koude kermis thuis komen. Ik ben heel erg gaan analyseren. Bijna alsof ik van een afstand, als buitenstaander, mijn situatie ging beoordelen. Ik liet die persoon de beste keuze maken. Dat maakte het ietsje makkelijker. 

 

Ik weet nu exact waar ik de es voor inzette. Vroeger is voorbij. Waar zette ik de es de laatste jaren voor in? Dingen die ik niet wilde toegeven. Waarvan ik wilde dat ze er niet waren. Mijn chronisch ziek zijn en daardoor niet goed kunnen functioneren op mijn werk en daarnaast de beperkingen in het dagelijks leven. Mijn man die een alcoholprobleem heeft. Daar is mee te leven, maar het beïnvloed mijn leven enorm. Het beperkt mij enorm. HIJ beperkt mij enorm. Nu bekijk ik het anders. Als ik bij hem blijf, dan is dat mijn keuze, dan kies IK daarvoor en dan moet ik de consequenties aanvaarden en ophouden met hem de schuld geven en ophouden met vluchten in de es.

 

Zo, excusez moi! Dat kwam er zomaar even uit. Wat ik eigenlijk wilde vragen: Weet je exact waar je je eetstoornis voor inzet? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maartje

Dat zeg je mooi marion: meer van een afstand kijken

Geen excuus, mooi dit te lezen, en ook je kracht!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frederike

Hoe ben jij Maartje? Je hebt het vast al eens ergens gezegd maar dat weet ik niet meer.......

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Bernice

@Marion,

Wat bijzonder om te lezen hoe jij er nu tegen aan kijkt. Ik weet uit eerdere posts van jou hier dat jij wel al die jaren je realiseerde dat je een es had. Ik niet.

Ik had ook geen raar gedrag en gedachten over eten. Ik at gewoon wat en wanneer ik zin had. Maar heb dus wel, zolang als ik me kan herinneren een BMI van 16. Na de eerste zwangerschap was en bleef dit ong 18.

Nav stress gebeuren op mijn werk gleed ik in een ernstige depressie en tegelijkertijd ontwikkelde ik in no time anorexia.

Ik heb geen idee waar mijn es voor staat. Echt niet. Zal sowieso wel controle zijn, is alleen nogal ineffectief natuurlijk. Het herstelgebeuren vind ik echt heel moeilijk en zou het graag overslaan en weer 'normaal' leven en werken met mijn gezin.

Maar ja, wishful thinking!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Marion

Jeetje, ja, dat is echt ingewikkeld, Bernice. Ik kan je hier dan ook geen enkele vorm van advies in geven. Nee, herstel kan je niet overslaan, nee. .... Ik leef echt met je mee meid. Heel veel sterkte. 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maartje

Bernice dat is ingewikkeld juist ook omdat je dus altijd vrij laag hebt gezeten qua BMI.

SOmmige mensen zijn wel gevoeliger om een es te ontwikkelen, helemaal als er bijv ook andere dingen spelen!

Is dit (het feit dat je niet goed weet waar het voor staat) ook lastig in de genezing voor je?

En..mooi dat je die motivatie hebt!

 

Frederieke: 30 ben ik.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Frederike

Probeer het `herstel gebeuren` misschien niet te zien als een `gebeuren` maar als een ervaring.

Dat voelt anders.

De ervaring om te groeien en in balans te kunnen komen met jezelf.

Dat gaat misschien niet snel maar dat geeft niks.

Je hebt de tijd.

Herstel is iets moois.

Iets om trots op te zijn.

XXX

  • Like 3

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Bernice

Herstel als ervaring, om trots op te zijn.

Zo heb ik er nog niet naar gekeken.

Ik vind het zo moeilijk, pijnlijk ook. Omdat mijn 'oude'gedrag niet meer werkt en dus geen escape deze keer.

Maar ik ga er over na denken, omdat het idd beter klinkt en jij kan het weten.., dank je!

Marion en Maartje; bedankt.

Weet je, het doet toch goed om te lezen hoe het voor (soort van) leeftijdsgenoten is.

Dat je niet helemaal debiel bent omdat je een es hebt als dertiger en ouder.

Ziek, dat dan weer wel.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Gast
Deze discussie is nu afgesloten voor verdere antwoorden.

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.