AnnaP

Blog therapeute Sandra: Houden van jezelf: Fake it ’till you make it

8 berichten in deze discussie

Houden van jezelf: Fake it ’till you make it

blog van HC-therapeut Sandra van der Niet

 

Ik voelde altijd een vreselijke irritatie als mijn therapeute voor de zoveelste keer begon over “vriendjes worden met jezelf” of “lief zijn voor jezelf”. Ik haakte volledig af als ze begon over “het kleine meisje waar voor gezorgd moest worden”. Ik wilde niet lief zijn voor mezelf, het wóórd alleen al. Ik & lief, wij gingen niet samen. Logischerwijs gingen ik & alleen zijn ook niet samen, wat resulteerde in urenlange eetbuien gevolgd door braken.

Bovenstaande stamt uit de tijd dat ik mijzelf slecht, anders, minder, zwak, te serieus en saai vond. Dat hele vriendjes-worden-met-jezelf zou dan ook nergens op slaan, ik was immers niet leuk. Ik voelde dat zo, en wilde daar ook niet aan twijfelen. Door mezelf zo af te wijzen, hoefde ik in ieder geval niet bang te zijn dat een ander dat zou doen. Toch had ik ook last van al die negativiteit naar mezelf en hoopte stiekem toch dat het anders kon worden, ooit. Tegelijkertijd leek me dat vrij onmogelijk.

 

lees meer

 

Herkenbaar? Hoe denk jij daarover, houden van jezelf?

Geloof jij erin, doen alsof totdat het echt zo is? Ben benieuwd! 

1 persoon vindt dit leuk

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Mooi geschreven!

Ik herken dit zeker. Ik heb er nooit zo bij stil gestaan dat ik lief mocht/moest zijn voor mezelf. De focus lag voor mij op het lief zijn voor anderen. 

In de eetstoornis kon ik voor mijn gevoel pas lief voor mezelf zijn als ik iets bereikt had. Een paar kilo eraf en ik mocht wat leuks kopen. Het gaf me veel invulling en anderen reageerden er in eerste instantie goed op.

 

Dat moment waarop je denkt: 'en nú ben ik het waard!', kwam ook bij mij niet. Ik bleef erop hopen dat het vanzelf over zou gaan. Tenminste, eerst maar eens wat afvallen, dacht ik. 

 

Eerder gaf ik anderen de illusie dat ik wel van mezelf hield en dat alles super goed ging, dat noemen we sinds Portugal ook wel 'perfectly fake' gedrag. Ten opzichte van mezelf leverde dit niets op. Dus in dat opzicht helpt het denk ik niet.

Maar als je kijkt naar echt lief zijn voor jezelf, en dat dat helpt om het echt te gaan vinden, dat kan ik wel geloven! En dat ben ik hard aan het proberen. Leuke dingen voor mezelf kopen, dingen doen die ik heel leuk vind, meer ontspannen en mezelf goed verzorgen (vooral door goed te eten). Ik kan nog niet zeggen dat ik van mezelf houd, maar het lief doen voor mezelf helpt al om in te zien dat het veel meer oplevert dan het constante streng zijn. Ik leer mijn eigenschappen kennen en begin langzaamaan aan mijn lichaam en uiterlijk te wennen, waar ik dat eerder nog zo geforceerd wilde veranderen. 

Dus ja, ik geloof er wel in dat het kan. Niet op een spontaan moment, maar wel door oefenen en leren. Ieder mens heeft zijn mooie en minder mooie kanten, dat hoort er nu eenmaal bij.

5 personen vinden dit leuk

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Ik herken dit ook! Ik heb gewoon een hekel aan mezelf, sterker nog ik haat mezelf. Bij mijn therapie zeiden ze me al dat ze zelden iemand met zo een negatief laag zelfbeeld gehad hadden. Zo vroegen ze me ook, wat zijn je doelen, euhmmm kinderen familie en de 3e kon ik eigenlijk niet bedenken waarop ze zei een doel voor jezelf? Waarop ik niks kon bedenken en er maar een ik wil nog niet dood van gemaakt heb. Ik zie mezelf als "moeder" dat gaat me goed af, verder ben ik niks meer.. daarom ben ik ook zo bang voor opname of iets dergelijks bij mijn kinderen weg zou betekenen dat dat stukje niks dat waardevolle stukje in de steek laat en zonder wat achter blijft.. dat is in mijn ogen het zelfde als geef maar op..

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Super herkenbaar! Ik kon mezelf niet meer in de spiegel aankijken. Ik had een hekel aan mijn uiterlijk, mijn gedrag, hoe ik was, vond niks meer leuk. En als ik dan een compliment kreeg maakte ik hem volledig negatief of geloofde ik er geen bal van en dacht ik: 'pff je begrijpt het toch niet'. Het heeft wel even geduurd voordat ik mezelf weer kon aankijken en verzorgen maar ik heb dat geleerd in kleine stapjes. 'Kunst van Kaizen' is een leuk boekje daarvoor. Ik besefte alleen wel heel goed dat ik de enige was die ervoor kon zorgen dat ik me beter kon gaan voelen. Al zijn er 50 therapeuten.. als ik zelf niet opensta voor verandering (ook omdat dat eng is) dan kom ik er nooit. Maar ik wist ook dat ik niet zo kon doorgaan.

 

Fake it 'till you make it zeggen ze ook in de kliniek waar ik zat. Dat werkt zeker wel in sommige situaties maar ik denk in dit geval 'houden van jezelf' niet. Ik vond het ook vreselijkkkk om met mezelf aan de slag te gaan.. alles werd onder de loep genomen, mijn gedrag, mijn gedachtes, mijn emoties, mijn verleden, hoe ik reageer op dingen, ik stond voor mijn gevoel in mn nakie. Dooooodeng, maar ik besefte ook dat mijn gedrag niet was wie ik echt ben. Ik was mega boos (op de wereld), super snel geirriteerd, negatief, onwijs oordelend over alles en iedereen maar nog het hardste over mezelf natuurlijk. Alleen maar bezig met anderen hoe goed of hoe slecht ze wel niet waren. Trok me alles persoonlijk aan. Maar hoe langer ik in therapie was hoe meer dat afnam.

 

Ik ben eigenlijk best aardig :P en ik moet wel voor mezelf zorgen want niemand doet het voor me! <_<

1 persoon vindt dit leuk

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

weet je wat nog het ergste is, elke keer als ik naar dit forum wil moet ik eerst in toetsen www ik ook van mij..... elke keer denk ik, wie dat toch bedacht heeft haha ik helemaal niet van mij!! maar dat zal juist de bedoeling geweest zijn van de maker van dit forum

1 persoon vindt dit leuk

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Best wel herkenbaar inderdaad. Als ik geen eetbuien heb, kan ik trouwens iets meer 'houden van mezelf'. Maar oh wee, als ik ook maar iets iets, wat niet hoort/mag, dan krijg ik al een pestpokke hekel aan mezelf en nu........, nu voel ik alleen maar intense haat en walging naar mezelf. Dan is het 'houden van' oh zo ver weg. Dan wil ik ook geen mooie kleding meer aan, het liefst ook niet meer voor mezelf zorgen qua hygiene. Waarom mezelf nog inzepen en wassen, als ik van binnen zo vies ben van het vette eten? Nee, het 'houden van' is ver weg momenteel. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!


Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.


Nu aanmelden