AnnaP

Samenvatting chat: Ga je angsten te lijf met Maartje Wikkerink

4 berichten in deze discussie

Chat op Ikookvanmij.nl: Ga je angsten te lijf met te gast Maartje Wikkerink, die de voorstelling Stillen gaat spelen.

Maartje stelt zich eerst voor: Ik ben 24 en werk als theatermaker, theaterdocent, poppenspeler en trainingsactrice. Op dit moment ben ik vooral bezig met de voorstelling Stillen. Stillen gaat over het herstel van een eetstoornis. Ik maak deze voorstelling met beeld (projectie), poppen en poppetjes van papier, tekeningen, woorden. In het vooronderzoek heb ik een 10tal mensen geïnterviewd over het onderwerp en ben ik helemaal de theorie van eetstoornissen ingedoken. Op dit moment hebben we heel veel scenes die we aan elkaar aan het plakken zijn (monteren).

Maartje: Ik heb ruim 7 jaar geworsteld met anorexia en - in een later stadium- boulimia. Ik kan sinds ruim 3 jaar zeggen dat ik volledig genezen ben. Dat ik hersteld ben merk ik onder andere aan dat ik 'In het moment kan zijn'. Dus echt kan genieten van kleine en grote dingen. En dat ik heel veel dingen eng vind, maar toch doe!
 

Vraag forumlid: Is je passie voor theater al vroeg ontstaan? Voor/tijdens je eetstoornis? Ben vooral benieuwd of het je er ook voor een deel doorheen heeft geholpen!

Maartje: Ik wist vanaf mijn derde al dat ik het theater in wilde. Vroeger dacht ik wel dat ik musicalster wilde worden, kortom mijn ambities hebben zich gevormd naar mijn leeftijd. Wat ik wel heel heftig vond is dat toen mijn eetstoornis begon, in mijn pubertijd, dat op het dieptepunt theater mij even niet meer kon motiveren.

Vraag forumlid: Zou je voorbeelden kunnen geven van wat je eng vindt?

Maartje: ik vind heel veel dingen eng, haha. Ik kan soms heel bang zijn om een telefoontje te plegen, bang zijn als ik met vrienden ben dat zij geen leuke tijd hebben, dat ik niet hard genoeg werk.

En dat in combinatie met wel op een podium durven staan en een voorstelling spelen; wauw! Klinkt in zekere zin herkenbaar...

Best raar, al die angsten die iedereen heeft. Ook voor die "simpele" dingen (miss juist daarvoor wel)

Vraag forumlid: Ga je deze angsten dan wel aan zeg maar? Of hoe doorbreek je dit? Soms lijkt het namelijk wel alsof je 'overspoeld wordt door angst' en het niet lukt..

Maartje: Eigenlijk komt alles neer op dat ik geen leuk mens ben, dat ik 'raar' ben of stom, en vanuit die dingen kan ik het eng vinden om dingen te doen. Maar nu ik geen eetstoornis meer heb, doe ik al die dingen wel. Omdat ik weet dat ik niet iedereen kan pleasen en niet kan bepalen hoe anderen over mij denken.

Vraag forumlid: Maartje, hoe heb je je passie voor theater om kunnen zetten in daadkracht? Ik merk dat ik er zo langzamerhand wel weer achter kom en wat ik leuk vind, maar dat ik blijf hangen in het: ja maar... stel dat... het lukt vast niet..

Maartje: Ik heb ooit eens, voor een heel goede begeleider op mijn school, een regie plan moeten schrijven over mijn leven.  ik kwam er toen achter dat als ik niks zou doen, en niks zou oppakken dat het per definitie niet zou slagen.

Daarnaast heb ik heel erg geleerd, en laat ik voorop stellen dat ik dit nu nog niet altijd kan, dat 'fouten' maken heel erg belangrijk is. Je weet niet als je iets aanpakt of het gaat lukken en als het niet lukt dan kun je daar alleen maar van leren. (Nadat ik 2 dagen panisch voor me uit gestaard heb, hoor!).

Mij helpt en heeft geholpen de angst aan te gaan: een voor en tegen lijstje maken. Kijken welke langer is. En het allerbelangrijkste: niet in 1 keer een berg willen beklimmen. Stapje voor stapje dingen doen.

Een forumlid: Het klinkt vaak zo mooi en goed, maar precies wat *** zegt, erg moeilijk om ook echt te doen. Maar ik probeer ook wel zoveel mogelijk angsten te overwinnen en mij helpt het dan wel om met kleine dingetjes te beginnen.

Maartje: In theater workshops zeg ik vaak: dit doen we nu voor de eerste keer. Reken er maar op dat het zoeken wordt, dat het niet meteen lukt. Stap.. 'foutje'... Stap.. stap,.. stapje terug... stap 'foutje'.. stap..

Daar heb je helemaal gelijk in. Dat stapje voor stapje is inderdaad een goede tip. Ik wil vaak te snel, te veel, te hoog denk ik.

Maartje: Ik zou het je gunnen om te leren accepteren dat niet alles in 1 keer helemaal goed gaat. Daar zijn stappen voor nodig.

Daarvoor heb je toch ook een beetje vertrouwen in jezelf nodig denk ik. De wetenschap dat je het wel overleeft als het niet lukt.

Maartje: De zoektocht, het experiment is ook interessant.

HC therapeut Marlon vult aan: Ik denk ook dat het een kunst is om ook in een 'fout' (bijvoorbeeld niet het halen van je eigenlijke doel) iets positiefs te zien (een leermoment, een grens van jezelf ontdekt, een stukje motivatie om een volgende keer sneller hulp te vragen, ...).

Je moet een positief resultaat halen uit het proberen denk ik. Het hoeft inderdaad niet te lukken, maar je weet daarna wel wat je anders kunt doen en daardoor groeit je vertrouwen.

Anna vraagt forumleden: Welke angsten hebben jullie zoal?

Angst om te falen, om niet goed genoeg te zijn. Op evt studie, in het sportteam, familie.

Daarnaast ook wel, de angst om niet geaccepteerd te worden. Dat mensen vinden dat ik te dik ben etc..

Angst om niet sterk genoeg te zijn om 'het normale leven' weer aan te kunnen.

Mijn angst is vooral dat ik anderen tekort doe.

Mijn angst komt vooral tot uiting nu ik terug wil keren in de maatschappij. Als ik 'nieuw' werk ga doen, een opleiding ga starten en noem maar op. En dat terwijl ik genoeg capaciteiten heb. Zovaak is het al 'mislukt..' gezien het feit dat ik heb moeten stoppen omdat het echt niet ging en ik overspoeld raakte door angst. Op een gegeven moment wordt het dan de angst voor de angst ook denk ik. Zo vaak zeg ik tegen mezelf dat ik het kan.

Ervaringsdeskundige IrisW vraagt: Is de angst dat je te kort doet niet doordat je zelf de lat zo onwijs hoog legt?

Klopt Iris en Maartje, de lat te hoog leggen.. Bang zijn dat anderen de lat zo hoog voor jou leggen, terwijl je dat helemaal zelf doet.

Maartje: Het alles of niets herken ik heel erg uit mijn eetstoornis tijd. Of ik ben ziek (gaf me een veiligheid) of ik ben Nederlands beste theatermaker. Ik ben langzaam onder ogen gaan zien dat ik nooit Nederlands beste theatermaker wordt als ik altijd blijf hangen, ik ben bang om het aan te gaan, want de beste theatermaker is er al. Stellen jullie jezelf haalbare doelen?

Ook ik oefen met lief zijn voor mezelf en noem maar op, zelfcompassie, relativeren, zorgen voor mijn gevoelens en ga zo maar door. Toch ga ik met een hartslag van 120, een knoop in mijn maag, en een brok in mijn keel bijvoorbeeld beginnen aan een opleiding. Het huilen staat me vaak nader dan het lachen op zulke momenten. Dit is zoooo jammer, want ik weet dat ik het kan maar het gevoel is zo sterk. Hoe doorbreek je zoiets.. Waar komt dat omslagpunt?

Ik probeer het langzaam op te bouwen (dagje per week vrijwilligerswerk, beginnen met yoga, regelmatig met mensen afspreken). Maar als ik naar het totaalplaatje kijk, dus niet zoals het nu is, maar zoals het uiteindelijk in mijn ogen zou moeten zijn, dan slaat de paniek toe.

Maartje antwoord: Dat herken ik heel erg. Bijvoorbeeld met het maken van Stillen. Heb echt nachten wakker gelegen, wat als het niet goed wordt, wat als mensen het stom vinden, wat als.... Maar toen ben ik begonnen, met HULP van een regisseur en een zakelijk leider. Aan de slag gaan, op mijn bek gaan. Op 'mijn bek gaan' was heel erg vervelend voor zeker 5 dagen. Maar wat ik heb gedaan is in gesprek blijven. En even kleine dingen doen. Een klein tekstje schrijven in plaats van een heel goede monoloog. En dat delen met de regisseur en daarboven zetten - Dit is vast een heel stomme tekst- om me later te realiseren dat het ook een stomme tekst was maar dat de opzet heel goed was, en dat we een paar woorden moesten veranderen, zinnen moesten omdraaien etc. Dat is een vaag antwoord maar wat ik zeggen wil: in alles wat je doet zit iets positiefs/goeds, en dat moet je leren met hulp uit al je 'geblunder' te filteren. Om daar vervolgens weer op verder te borduren.

HC therapeut MarlonS vult Maartje aan: Het maken van een fout/falen/'op je bek gaan' is niet fijn (en zal het ook niet worden) maar gaat het er vooral om hoe je er dan mee om gaat. Delen, hulp vragen, kijken naar wat er wel goed ging of naar wat je er van hebt geleerd.

Maartje: Sta jezelf toe om te blunderen, om dingen opnieuw te moeten doen, om alles in hele kleine stapjes te proberen. Kennen jullie dat dat een hoge lat ook 'veilig' is? Het gaat me toch nooit lukken om volgende week dit en dit te doen, dus dan hoef ik er ook niet aan te beginnen.

Ja, die hoge lat is zeker veilig, want het werkt verlammend.

Als ik iets heb geleerd de afgelopen tijd, dan is het wel dat alles niet in één keer goed kan gaan. En dat is inderdaad niet erg, zolang je er maar iets van leert.

Mijn grootste angst nu is trouwens om helemaal open te zijn en mensen toe te laten... Ik wil niemand ermee belasten

Herkenbaar ***, dit heb ik ook naar vrienden en ook in het gezin. Niet willen dat andere zich zorgen maken.. Terwijl, als je niets verteld, men juist zich zorgen gaan maken..

Een hoge lat kan zeker veilig zijn. Het neemt een beetje de rol aan van een 'beschermer' voor een heleboel emoties. Veel van jezelf eisen en verwachten, tegelijkertijd de kernovertuiging hebben dat je het niet kunt. Een ontzettend hardnekkige en vervelende gedachte, maar ik wil zó graag dus het gaat me hopelijk lukken om mijn leven de kleur te geven die ik zo mooi vind:)

Door elke dag een positief dagboek bij te houden waarin ik situaties schrijf die positief zijn waaraan ikzelf heb bijgedragen. Daarnaast opschrijven wat ik daadwerkelijk heb gedaan waardoor dit een positief moment was. Tegen mezelf zeggen dat ik het kan en daar bewijzen voor benoemen i.p.v. mezelf naar beneden halen. Relativeren dat de angst maar een 'deel' is en niet alles hoeft te beïnvloeden omdat ik ook een gezond verstand heb.

 

AnnaP vraagt: @MaartjeW kun je nog iets zeggen over wat bij jou een keerpunt was in je herstel?

Maartje: Ja, ik ben door een arts voor de keuze gesteld: of je gaat vanaf nu je best doen of ik neem je weer op. En deze man meende het zo erg dat ik me mijn leven met een nieuwe opname ging voorstellen. Bovendien ging bedenken wat ik allemaal niet meer zou kunnen en wat ik ook niet zou worden. En dat wat ik niet zou worden dat heeft me er het meest doorheen gesleept. Want ik was op een punt dat ik heel helder had dat ik een theateropleiding wilde afronden en het werkveld in wilde.

Maar wat lastig is, is dat een keerpunt niet betekent dat je volgende week  eetstoornis vrij, gelukkig, mooi en speciaal bent. Ik zou het jullie heel erg gunnen als je kleine doelen kunt stellen, en acceptatie kan vinden in dat het kleine doelen zijn. Om de doelen vervolgens te gaan behalen. En niet in 1 keer, maar misschien wel in 5 keer.

HC therapeut MarlonS: Vooral die acceptatie is inderdaad belangrijk: kleine stapjes mogen zetten, daar dan blij mee kunnen zijn.

Vraag van een forumlid: Heb je een voorbeeld van een klein doel...? Vind het moeilijk inschatten wat grote of kleine doelen zijn…

Maartje: Uit mijn eetstoornis tijd was dat bijvoorbeeld, een vriendin bellen voor een kletspraatje. Tijdens het maakproces van Stillen is dat bijvoorbeeld 40 minuten tekeningen maken. En accepteren wat die tekeningen zijn, en daarna kijken wat ik er verder mee kan.

Een groot doel is: vanaf morgen ga ik de rest van mijn leven een volledige eetlijst volgen. Een klein doel is: vanaf morgen ga ik iedere dag ontbijten. Zoiets. En als het dan een dagje niet lukt vergaat de wereld ook niet :)

Ik vind het echt knap Maartje, dat je zo het hele traject van die voorstellingen in bent gegaan. Hoop dat het een groot succes wordt! :)

Ik ben heel benieuwd naar de voorstelling. Maartje, ik wil je alvast heel veel succes wensen maar bovenal 'heeeeeeel veel plezier'! In januari komt hij naar mijn weten in Eindhoven dus daar wil ik graag bij aanwezig zijn :)

Maartje: Ik hoop dat jullie wat hebben gehad aan mijn bijdrage. Ik wel aan die van jullie!

 

 

Op maandag 10 november van 20.30 – 21.30 uur is er weer een chat met Maartje Wikkerink!

Vanaf komend najaar (première 10 oktober in Utrecht, op 24 oktober in Amsterdam en 7 november in Zwolle) speelt theatermaakster en ervaringsdeskundige Maartje Wikkerink (24) op uitnodiging van Human Concern de voorstelling ‘Stillen’ op 5 verschillende locaties door Nederland. De voorstelling is voor mensen met een eetstoornis, hun naastbetrokkenen zoals vrienden, partners, familie, maar ook voor andere belangstellenden zoals doorverwijzers. Kaarten kosten €7,50 inclusief consumpties en zijn te reserveren via de website van Human Concern.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!


Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.


Nu aanmelden