Spring naar bijdragen
Mathilda

Anorexia met een realistisch lichaamsbeeld en zonder angst voor eten?

Aanbevolen berichten

Mathilda   
Mathilda

Hee!

 

Zoals de titel al zegt heb ik de diagnose Anorexia Nervosa en geen vertekend beeld van mijn lichaam. Verder kan ik mezelf als ik alleen ben niet toestaan om genoeg te eten maar als ik 'toestemming' heb van anderen wel en zonder echte angst. Ik vind aankomen verder wel heel eng en ben constant met eten bezig en kijk uit naar elk eetmoment. Herkent iemand dit? 

 

Liefs! :wub:

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Gast Gast   
Gast Gast

Ja, dit heb ik ook! Ik durf niet te eten en ben zeker bezig met afvallen. Maar zodra iemand zegt dat ik echt wel wat mag gaan eten doe ik het ook gewoon zonder angst.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maruit1974   
Maruit1974

Dat van dat eten herken ik niet. Ook met 'toestemming' van anderen ben ik heel bang om te eten.

Maar ik heb, net als jij, geen vertekend beeld van mijn lichaam.

Ik zie heel goed dat ik veel te dun ben. Zowel in de spiegel als op foto's.

Ik vind het ook helemaal niet mooi.

Toch durf ik niet aan te komen.

 

Ik volg trouwens een eetlijst, dus eet wel redelijk wat op een dag.

Maar niet genoeg om aan te komen.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie   
Jessie

@Maruit1974 en @Mathilda waar zit hem bij jullie de angst t.o.v. aankomen in?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maruit1974   
Maruit1974

@Jessie Het is bij mij meer de angst voor het gevoel dat ik krijg na het eten.

Doordat ik vroeger veel te veel at, en dus ook echt veel te zwaar was, heeft eten voor mij een erg negatieve lading gekregen.

Zodra ik het gevoel heb dat ik te veel heb gegeten (en dat gevoel heb ik al heel snel), voel ik me heel erg onrustig en ongelukkig worden.

Zolang ik me strikt aan mijn eetlijst houd, gaat het redelijk en voel ik me rustig.

 

En vroeger voelde ik me altijd afschuwelijk als ik na een lijnperiode weer aankwam.

Dat gevoel is nog steeds hetzelfde, terwijl de situatie totaal anders is nu.

Want vroeger had ik geen ondergewicht, en nu wel.

Maar dat maakt voor het gevoel niet uit.

Aankomen is aankomen, en dus slecht (in mijn belevingswereld).

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mamalou   
Mamalou

@Maruit1974 herken mij helemaal in wat je schrijft.

Ik zie ook heel goed dat ik te mager ben en vindt het lelijk, net als toen ik gezet was, in mijn ogen afschuwelijk dik.

Mijn hele leven heeft uit lijnpogingen bestaan, er met moeite een kilo er af krijgen, vervolgens weer eten, lijnpoging mislukt en voor elke kilo er 2 bij.

Walgde dan verschrikkelijk van mijzelf, vond mijzelf zwak en ik totaal geen doorzettingsvermogen had.

Nu moet ik aankomen maar elke kilo die ik aankom moet er weer zo snel mogelijk af, bang om door te schieten naar het oude te hoge gewicht.

Zo is het niet maar voelt het wel, inderdaad slecht! Durf er niet op te vertrouwen dat het niet zo is.

Een volle maag voelt verschrikkelijk, zowel fysiek als mentaal, een broek die strak zit ook.

Heb nog een oude broek liggen en kan mij niet voorstellen er ooit ingepast te hebben.

Nu moet ik volgende week beslissen of ik de behandeling aan ga, hoe graag ik ook wil en hoe hard ook nodig, ik twijfel nog steeds.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maruit1974   
Maruit1974

Oh @Mamalou, ook jouw bericht is zo herkenbaar voor mij!

Een volle maag voelt afschuwelijk, omdat het me doet denken aan vroeger.

Alleen had ik toen een volle maag omdat ik veel te veel at, en nu heb ik al een volle maag als ik zelfs nog te weinig eet.

Toch is het gevoel hetzelfde. Het gevoel slap en waardeloos te zijn.

Ook de angst om weer door te schieten is heel erg herkenbaar.

Want leven met anorexia en ondergewicht is zwaar, maar leven met boulimia en eetbuien vond ik nog veel zwaarder.

No way dat ik daar ooit nog naar terug wil. Het is al 20 jaar geleden dat ik mijn laatste eetbui had, maar toch is die angst nog allesverlammend.

 

Wat een moeilijke beslissing zeg, die je moet nemen over een behandeling.

Ik snap het zo goed.

Want hoe je het ook wendt of keert, als je kiest voor behandeling en genezing, kies je voor aankomen (als je ondergewicht hebt althans).

En die gedachte is zo eng hè?

Wat zou het voor behandeling zijn? Deeltijdtherapie?

 

Ik gun je genezing, en zou dus willen zeggen: Doe het!

Maar als ik in jouw schoenen zou staan, zou ik het ook niet direct weten hoor.

Veel sterkte met je beslissing.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mamalou   
Mamalou

@Maruit1974 behandeling is ook eng om te vertrouwen dat ze mij niet bergen laten eten en mij vet mesten en niet weten hoe snel kilo's er bij mij er aan vliegen.

Ik heb ondergewicht en mag heel wat kilo's aankomen.

Ik krijg poliklinische behandeling, diëtiste en 1X per week psycholoog, ben dus veel op mijzelf aangewezen en heb geen groepsgenoten waar ik mij bij kan optrekken.

Deeltijd is geen optie, ik woon te ver weg en ben door de spits uren onderweg, daarbij houd ik het door mijn andere klachten geen hele dag vol.

Maar zoals het nu gaat heb ik niet zo heel veel keus dan er voor te gaan, nu nog de knop om en het op papier zien te krijgen waarom ik voor behandeling kies.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maruit1974   
Maruit1974

@Mamalou Veel sterkte!

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Sammi   
Sammi

 

Als ik je een tip mag geven, misschien helpt het om te bedenken dat als je niet voor de behandeling kiest dat dan de rest van je leven er waarschijnlijk op deze manier uit blijft zien. Door te kiezen voor behandeling, te kiezen voor jezelf (niet je eetstoornis in je hoofd, maar te kiezen voor je lichaam, je 'zijn) , weet je dat de toekomst anders voor je zal zijn. 

Neemt niet weg dat een zware keuze is en niet zomaar gemaakt, maar wellicht helpt dit idee je met het schrijven van je keuze voor behandeling.

 

Veel sterkte Mamalou!

 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Lucy   
Lucy

@Maruit1974 je schrijft "aankomen is aankomen en dat is verkeerd".

Maar daar zit natuurlijk een hele laag onder. Aankomen is op zich helemaal niet verkeerd, zeker als de persoon in kwestie ondergewicht heeft. Aankomen is slechts het gevolg van eten. Kennelijk heb jij aan aankomen (en daarmee aan "eten") een bepaalde waarde gegeven, een negatieve waarde.

Wat zegt het over jou als je aankomt?
Wat zegt het over jou als je eet?

Wie ben jij als je 5 kilo zwaarder bent dan nu? Ben je dan nog de moeite waard? Waarom wel / niet?

Wat maakt jou jóu, is dat je gewicht of je karakter, eigenschappen en gekkigheden?

 

Een volle maag is een kwestie van wennen. Eerst zit je na een biskwietje al vol, dan na een appel, dan na 2 boterhammen -- je maag rekt mee en daarmee gaan ook je honger- en verzadigingsgevoel weer beter werken. Als je het heel rustig aanpakt kan jij ook over een maand of 2 weer gewoon een warme maaltijd eten plus toetje zonder zo veel last van een volle maag te krijgen. Het is wel een kwestie van doen, want van alleen maar bang zijn wordt het niet anders.

 

Je gewicht definieert niet wie jij bent, noch hoe succesvol je bent in het leven. Take care!!

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maruit1974   
Maruit1974

@Lucy Dank je wel voor je reactie.

Ja, ik begrijp helemaal wat je schrijft. Na ontelbaar veel gesprekken met psychologen is het voor mij natuurlijk bekende kost.

Over dat aankomen verkeerd is zeg ik ook expres: 'in mijn belevingswereld', want ik weet dat aankomen voor mij juist een grandioos medicijn zou zijn.

Eten en aankomen heb ik inderdaad een negatieve waarde gegeven, daar heb je helemaal gelijk in.

Net als dat het een kwestie van doen is, omdat er anders niets gebeurt.

 

Ik weet het allemaal zo goed.

Maar tussen weten en doen zit een gigantische kloof bij mij.

Dat zullen velen hier herkennen.

 

Mag ik vragen hoe het jou gelukt is te genezen?

Hoe ben jij van 'weten' naar 'doen' gegaan?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Lucy   
Lucy
18 uur geleden zei Maruit1974:

Mag ik vragen hoe het jou gelukt is te genezen?

Hoe ben jij van 'weten' naar 'doen' gegaan?

Tja, dat duurde eindeloos. Net als jij: wéten dat ik te dun was, maar toch niet durven eten. Weten dat eten mijn medicijn zou zijn, maar het toch niet geloven. De angst dat ik niet goed genoeg zou zijn als ik aan zou komen, de angst dat ik dan alles moest kunnen en nooit meer nee zou mogen zeggen (anorexia was ook een soort excuus om me achter te kunnen verbergen). Dus het was een lang en slepend proces. Zelfs met 4 jaar op normaal gewicht bleef ik rommelen, vasten, te veel sporten, enz. Hoe frustrerend, want ik viel niet meer af en wilde zo graag 'bewijzen' dat ik het wél kon. Maar lichaam wilde dat niet meer, ik zat volledig vast in een spaarstand.

 

Mijn knop ging om toen ik ging verhuizen naar een andere stad, helemaal in mijn eentje. Ik heb toen tegen mezelf gezegd: ik heb nog 1 kans, als ik die nu niet pak dan word ik nooit meer beter. Toen heb ik me bij HC ingeschreven, die zaten wel in mijn nieuwe en niet in mijn oude stad. Daar ging het eerst nog weer slechter, inclusief vrij heftige depressie, maar ik kon wel alle stappen toepassen die ik in al die eerdere therapie geleerd had. Mijn echte omslagpunt kwam toen ik zwanger werd (vrij onverwacht) en eindelijk een "externe reden" had om voor te gaan. Ik had altijd te veel excuses om het nog even uit te stellen om goed te gaan eten, maar dit kon ik niet uitstellen. Niet dat het toen 1,2,3 over was, maar ik ging wel ineens beter eten. Na de bevalling een klein terugvalletje gehad met veel sporten, maar toen al snel de therapie kunnen afbouwen en afsluiten. Sindsdien ben ik veel sterker in mezelf, houd ik van mezelf, vind ik mezelf goed zoals ik ben, én ik eet alles wat ik wil. Het belangrijkste: ik veroordeel mezelf niet meer en mijn ogen stralen weer. En dát is waar je het voor doet. Niet dat lijf, dat is bijzaak. Het gaat om wat er in dat koppetje gebeurt en hoe je overkomt op je omgeving, je uitstraling. En dat is meer dan aankomen alleen, dat is het aanpakken van dat hele pakket aan nare gedachtes en angsten. Ik weet hoe zwaar het is, ik weet ook dat het mogelijk is. Veel liefs!

  • Like 2

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maruit1974   
Maruit1974

@Lucy Heel erg bedankt voor het delen van je verhaal.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Lucy   
Lucy

@Maruit1974 ik ben benieuwd wat het met je doet -- gedachten / gevoelens?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maruit1974   
Maruit1974
8 uur geleden zei Lucy:

De angst dat ik niet goed genoeg zou zijn als ik aan zou komen, de angst dat ik dan alles moest kunnen en nooit meer nee zou mogen zeggen (anorexia was ook een soort excuus om me achter te kunnen verbergen).

 

Nou, eerst wil ik zeggen dat ik bovenstaande héél erg herken.

Heel erg bang dat er, als ik 'straks gezond ben' veel te veel van me verwacht gaat worden wat ik toch niet waar kan maken.

Nu heb ik natuurlijk ook een vorm van autisme. Eigenlijk was de hele achterliggende gedachte van het autismeonderzoek om de anorexia wat meer los te kunnen laten, omdat als mijn problemen (moeite met het aangaan van contacten, het onvermogen me te binden, mijn extreme dwangmatigheid en perfectionisme) een duidelijke oorzaak zouden hebben ik er beter mee zou kunnen dealen en ik de anorexia minder 'nodig' zou hebben.

Nou ja, ik heb nu drie jaar de diagnose, en weet inmiddels dat heel veel van mijn issues voortkomen uit het autisme. Toch houd ik ook nog steeds de anorexia stevig vast. Het zit, na bijna 20 jaar, zo ontzettend diep.

 

Verder begrijp ik heel goed dat het zwanger worden voor jou een grote externe motivatie was.

Dat vind ik heel mooi en voor jou heel fijn, maar het staat eerlijk gezegd heel ver van mij af.

Ik ben niet eens in staat een relatie aan te gaan (door het autisme, ik heb heel veel moeite me aan iemand te binden), laat staan dat ik ooit zwanger zal worden (ben er inmiddels ook te oud voor trouwens). Dus bij jouw verhaal heb ik iets van: Prachtig, echt waar, maar voor mij gaat dit niet gebeuren.

 

Ik probeer wel externe motivatie te halen uit mijn werk, maar daarin voel ik me eerlijk gezegd ook niet zo happy. Ik doe werk wat eigenlijk niet zo goed bij me past en wat ook onder mijn niveau is, maar op dit moment is dat even het hoogst haalbare. Ook ben ik me er heel erg van bewust dat geen enkele baan echt leuk kan zijn als je je lichamelijk en geestelijk niet goed voelt.

 

Dat genezen betekent dat je het hele pakket aan nare gedachtes en angsten aan moet pakken, ben ik helemaal met je eens. Dat het veel meer is dan aankomen alleen.

 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Lucy   
Lucy

@Maruit1974 ik zeg ook zeker niet dat iedereen maar zwanger moet worden om te kunnen herstellen ;) Ik denk dat bij mij de motivatie en de wil er al wel was, maar dat ik het gewoon niet durfde voor die tijd. En dat dit een soort makkelijke reden was om eindelijk wel die stappen te zetten. Niet dat het niet eng was, maar ik had wat minder mogelijkheid om weer terug te vallen omdat ik het kind niet wou schaden. Voor een ander gebeurt er misschien een ander life event waardoor de weg omhoog wat beter zichtbaar is. 

Ik snap helemaal wat je zegt over motivatie uit je werk, dat lukte bij mij ook maar deels. Omdat ik zo met mezelf bezig was, plus die depressie, was werk ook niet wat het had kunnen zijn als ik me topfit had gevoeld... aan de andere kant -- het heeft me wel ook weer dichter bij mezelf gebracht, want juist in tijden van crisis kom je er achter wat je wel of niet fijn vindt. Als je je goed voelt, is het makkelijker om dingen te doen die minder bij je passen, je past jezelf wel aan. Dus in die zin heb ik er wel van geleerd, al was het het donkerste jaar uit mijn leven. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maruit1974   
Maruit1974

Oeh, wat begrijp je dat goed zeg, van dat werk...

Eigenlijk heb ik al een fulltime baan aan het überhaupt functioneren in dit leven, het overeind blijven.

Dan heb ik ook nog eens werk waarin ik continu in aanraking kom met mensen die zorg nodig hebben, terwijl ik die zelf eigenlijk zo hard nodig heb (al is het dan op een ander vlak).

Zeker op dagen dat ik me slecht voel (lees: wanneer ik slecht geslapen heb) kan dat me enorm aanvliegen.

 

Maar ik snap heel goed hoe je het bedoelde hoor, van die zwangerschap.

Dat je stappen moest zetten die je anders nooit gedurfd zou hebben, puur omdat je het deed voor eigen kind.

Dat je zegt dat het zelf toen nog moeilijk was, geeft wel aan hoe sterk een eetstoornis kan zijn.

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
DayDreamer_DD   
DayDreamer_DD

@Mathilda heb je enig idee waarom het je wel lukt als iemand anders je toestemming geeft om wat te eten? 
Weet je waarom het zo anders is tov van zelf kiezen om te eten? 


 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maruit1974   
Maruit1974

Ja @Mathilda, daar ben ik ook wel benieuwd naar.

Is dat omdat je dan de verantwoordelijkheid uit handen kan geven?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mathilda   
Mathilda

Ik denk het wel! Ik voel me dan stukken minder schuldig als ik erdoor ben aangekomen en voel me dan minder een vreetzak.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
DayDreamer_DD   
DayDreamer_DD
Zojuist zei Mathilda:

Ik denk het wel! Ik voel me dan stukken minder schuldig als ik erdoor ben aangekomen en voel me dan minder een vreetzak.

Heb je dat bij andere dingen ook, dat je je pas goed bij iets voelt als iemand het voor je kan bevestigen? 
bv als bij kledij, dat je pas vind dat je er goed uitziet als iemand je zegt dat je mooi gekleed bent. 
Of dat je pas blij bent om prestaties als iemand je zegt dat je goed bezig bent? 
Of kan je dat vertrouwen vaak wel gewoon uit jezelf halen?

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mathilda   
Mathilda
Citaat
5 minuten geleden zei DayDreamer_DD:

Heb je dat bij andere dingen ook, dat je je pas goed bij iets voelt als iemand het voor je kan bevestigen? 
bv als bij kledij, dat je pas vind dat je er goed uitziet als iemand je zegt dat je mooi gekleed bent. 
Of dat je pas blij bent om prestaties als iemand je zegt dat je goed bezig bent? 
Of kan je dat vertrouwen vaak wel gewoon uit jezelf halen?

 

 

Niet echt maar ik vind het wel fijn om te horen! Het is bij mij echt vooral het eten.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maruit1974   
Maruit1974

Maar als het eten wel lukt als anderen je 'toestemming' geven, is dat natuurlijk wel goed om te gebruiken in je herstel.

Toch?

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mathilda   
Mathilda
3 uur geleden zei Maruit1974:

Maar als het eten wel lukt als anderen je 'toestemming' geven, is dat natuurlijk wel goed om te gebruiken in je herstel.

Toch?

 

Ja klopt wel maar het is wel binnen mijn 'comfort zone'. Ooit zal ik het weer alleen moeten kunnen...

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden


×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.