Spring naar bijdragen
Sammi

Je bent niet mager

Aanbevolen berichten

Sammi   
Sammi

Vandaag zei iemand tegen mij, iemand die niet afweet van mijn ES, dat ik niet mager ben maar wel een slank figuur heb

 

...Dit gaat heel raar klinken, maar ik vond mezelf zo walgelijk toen ze het zei. Voel me zo vol en vlezig.

 

Toen ik wel mager was was ik erg ongelukkig maar vond ik mezelf heel mooi. Nu ben ik gezond gewicht maar vind ik mezelf echt veel te zwaar. Vooral gevoelsmatig dan. 

 

Hoe kan het toch dat ondanks dat ik zie dat ik slank ben, me zo vol voel en echt van mezelf walg als iemand me verteld wat voor figuur ik heb.. ? Herkent iemand dit?

 

Het voelt als falen omdat ik niet meer mager ben maar het heel graag wil zijn... maar ook weer niet want ik wil me niet meer zo slap voelen als toen...

 

Ben zo benieuwd hoe therapie me zal leren deze gedachtengang om te vormen? Hoe is die ervaring bij jullie? 

 

(Sta op de wachtlijst voor behandeling)

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
VeraS1990   
VeraS1990

Hi Sammi,

 

Het klinkt heel herkenbaar. Wat vervelend dat je je zo voelt! Wat heeft jouw de kracht gegeven toch aan te komen? Dat vind ik namelijk heel knap van je, vooral als je je er zo bij voelt. Maar begrijp heel goed dat je zo slap voelen echt niet fijn is.

 

Ik ben net gestart met therapie bij HC en krijg veel begrip van mensen om mij heen. Maar ook ik heb een gezond gewicht en ben dus ook niet mager..Ik zou het liefst een stuk minder wegen maar als ik nog minder ga eten kom ik de dag niet door op werk. Begrijp je gevoel van slap voelen dus heel goed, meestal eet ik net genoeg om de dag door te komen. 

 

Waar ga je therapie volgen? Ik heb nu 1x groepstherapie gehad, wat super fijn was. Veel begrip en echt mensen die je begrijpen. 1 op 1 therapie heb ik nu 2x gehad en ik geloof er zeker in dat dit me gaat helpen. Kan je nog niet zo veel vertellen over hoe de therapie zich gaat ontwikkelen. Maar kan je wel zeggen dat ik 100% vertrouwen heb in de therapeuten bij HC. 

 

Hoop dat je snel terecht kunt en weet dat je niet alleen bent!

 

Veel liefs

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Irina   
Irina

Lieve Sammi, 

 

ik kan me jou gevoel en tegenstrijdige gedachten heel goed begrijpen. Ik weet nog dat er in mijn periode van X kilo's aankomen vaak tegen mij werd gezegd dat ik er "goed" uitzag en ik dit automatisch associeerde met dik zijn (ook al was ik dat absoluut niet). Ik vond het dan ook helemaal niet leuk als mensen dit tegen mij zeiden en ik werd hier alleen maar meer onzeker van. 

Alles draait om eten en gewicht tijdens je eetstoornis en krijg je meer zelfvertrouwen en een beter gevoel van eigenwaarde wanneer je X kilo's afvalt. 

Ondanks dat je gezonde verstand weet dat je niet dik bent, zul je de opmerkingen over je gewicht absoluut niet waarheidsgetrouw beleven. Waarschijnlijk heb jij (net als ik destijds) er een bepaalde link mee gelegd en krijg je hier negatieve gevoelens bij. 

Ik heb uiteindelijk tegen familie en vrienden gezegd dat ik de (positieve) opmerkingen over mijn gewicht niet echt kon waarderen...Wellicht kun jij je omgeving er ook bewust van maken dat je het niet fijn vindt dat ze opmerkingen maken over jouw figuur. 

Het is lastig om de gedachten die je nu hebt om te vormen naar meer positievere gedachten, maar ongetwijfeld zul je dat leren. Of dat nu tijdens je therapie is of daarna. 

Heel veel succes in je behandeling! 

 

Liefs, Irina

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
MyrthedD   
MyrthedD

Heej Sammi,
 

Wat een herkenbaarheid zeg! Ik heb dit zelf ook zo ervaren. Als iemand zei 'slank' dat ik meteen allerlei afvalplannen maakte en mezelf echt bijna kon uitkotsen van walging. Mijn hoofd associeerde alles wat gezegd werd meteen met dik zijn. Mooi was dik, slank was dik, dik was dik, vol was dik, goed uit zien was dik. Alles was snel in de vorm van dik. Slecht uitzien daarin tegen was bijna een compliment..
Dat maakte het allemaal super dubbel, want als zij tevreden waren was ik het niet, en andersom.

Heb vertrouwen dat je bij therapie en de tijd daarna leert hoe je een realistischer kijk gaat krijgen op  en met jezelf.
Zet m op daar, en knoop goed in je oren dat je gedachtes echt niet gek zijn!

Liefs Myrthe

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Sammi   
Sammi

Bedankt voor jullie reacties, vind het forum heel fijn en voel me erg gesteund! 

 

@VeraS1990 ik ben aangekomen doordat ik een aantal jaar bij m'n schoonmoeder heb gewoond en zij me toen 'dwong' te eten en mijn controle daarmee uit handen nam. Dit vond ik heel erg fijn. 

Ook houd zij heel erg van eten en daardoor durfde ik mijn eigen vaste patronen en angsten iets te laten vieren. 

 

Alleen........... Nu woon ik sinds een half jaar samen met m'n vriend en val ik gelijk weer in oude ES patronen terug. 

 

Vandaar dat ik heb besloten om in therapie te gaan, om het zelf te leren. 

Ik kan moeilijk de rest van m'n leven bij m'n schoonmoeder gaan wonen.... 

 

wat mooi dat je zoveel vertrouwen hebt in de therapie! 💕 Ervaar je veel steun uit je omgeving?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
DayDreamer_DD   
DayDreamer_DD

Wat sterk van je dat je gelijk hulp zoekt nu je terug in ES patronen hervalt. 

Super goed dat je je niet laat gaan maar gelijk naar oplossingen zoekt. 

De slank-niet mager. Hah die is onwijs herkenbaar... 
Weetje, ik heb een nieuwe collega die echt mager is en ik vind het helemaal niet mooi. 
Ik begin nu meer te beseffen dat mijn "slank" echt wel top is. 
Voor mezelf wil ik gewoon iets minder vet en wat meer spier.. maar op zich is het muggeziften. 
Mijn lichaam met wat vet rond vind ik nu veel mooier dan dat van mijn collega. 

En hoogstwaarschijnlijk denkt de meerderheid daar ook zo over. (stoef stoef , sorry xp ) 
Klinkt  oppervlakkig want ik heb het nu enkel over wat mooi is en niet mooi is. 
schoonheid is subjectief, zit van binnen .. al die dingen weetjewel. 
Belangrijker dan wat mooi is, is wat gezond is. 
Dit lijkt me een makkelijker streven nu je nog zo vertekend naar je eigen lichaam kijkt.
De focus houden op het lichaam waar jij je het energiekst in voelt. Het lichaam dat je de mooiste plekken in de wereld kan laten zien 

en de leukste ervaringen kan laten beleven. Een lichaam dat je vertrouwen geeft in de toekomst. 
Zijn dit soms zaken waar je je aan optrok toen je bijkwam bij je schoonmoeder? 



 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
VeraS1990   
VeraS1990

@Sammi Wat leuk dat je samenwoont met je vriend! Zal vast heel fijn zijn? Maar vervelend dat je weer terugvalt in oude ES patronen. 

Natuurlijk begrijpelijk dat je ervoor gekozen hebt om niet meer bij je schoonmoeder te wonen, hoe veilig die omgeving waarschijnlijk ook voelde. Vindt het super knap van je dat je in therapie gaat! 

 

Ik ervaar zeker veel steun bij mijn vrienden en familie. Maar het blijft zo moeilijk om je gevoel uit te leggen aan mensen die het niet zelf ervaren. Dat vind ik nu zo fijn aan mijn therapie, de therapeuten bij HC hebben zelf ook een eetstoornis in het verleden gehad en begrijpen je daardoor volledig. Je hoeft niet alles uit te leggen als je snapt wat ik bedoel. Hoe is dat bij jou? En wanneer ga je starten? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie   
Jessie

Het is denk ik belangrijk je er bewust van te zijn dat een eetstoornis eigenlijk totaal niet om (niet-)eten, afvallen of dun zijn draait. Net zoals een dwangstoornis ook niet draait om de rituelen. Dat zijn puur de symptomen. Het daadwerkelijke probleem ligt veel dieper en heeft te maken met je eigenwaarde, autonomie, identiteit en nog veel meer dat nul komma nul met eten te maken heeft. Daarom doet het jou geen goed als iemand bevestigt dat je slank bent en voelde je je ook niet écht goed toen je mager was. Dat is namelijk niet waar je diep van binnen behoefte aan hebt. Top dat je besloten hebt weer in therapie te gaan! Hopelijk helpt het jou om dichter tot de kern te komen!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cynthia   
Cynthia

Dit klinkt zeker herkenbaar! Iemand noemde mij ooit als voorbeeld van een persoon met een "gemiddeld" gewicht en lichaamsbouw en meteen voelde ik me zo vol en opgezwollen en groot en vet. Er gingen meteen duizend radartjes in mijn hersens draaien en ik maakte allerlei plannen in m'n hoofd

qua eet- en sportschema's waar ik me de rest van de week aan zou moeten houden zodat en dat ik dan X kilo zou moeten afvallen.

 Dit was natuurlijk totaal niet realistisch en ook totaal overbodig. Daarnaast is een opmerking zoals deze of de opmerking die deze persoon tegen jou maakte juist alleen maar positief bedoeld. Maar dit accepteren en inzien is natuurlijk erg moeilijk, dat vind ik ook nog steeds.

Ik denk dat je tijdens je therapie leert omgaan met die vervelende stem in je hoofd en om die gedachtengang die je beschrijft om te vormen. Alvast succes!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Sammi   
Sammi

Jullie kunnen zo goed uitleggen dat het inderdaad niet om het eten gaat maar om mijn eigen zelf daarachter. Ik ben erg benieuwd wat er uit gaat komen met therapie, hopelijk leer ik mezelf te accepteren zoals ik ben.. 

 

En @DayDreamer_DD toen was ik inderdaad in m'n hoofd bezig dat ik een gezond lijf wilde. 

Mijn eigen moeder was toen ziek en haar lichaam liet haar in de steek. Dat was voor mij een eye-opener om goed voor m'n lijfje te zorgen. 

 

Nu is m'n moeder weer beter, sport meer dan ooit en is magerder dan ooit waardoor bij mij alles weer word getriggerd

(mijn moeder heeft een ES en zal hier nooit voor uit komen, maar met dit voorbeeld heb ik wel mijn relatie met voedsel ontwikkeld)

 

Zoals mijn schoonmoeder van eten houd, dat had ik nog nooit bij een vrouwelijk rolmodel gezien. Niet inwonend in ieder geval...

 

@VeraS1990 ik heb eind juli een telefonische intake en daarna heb ik een afspraak. Moet nog even wachten dus, maar de afspraken staan en dat geeft hoop.

 

Mijn vriend en schoonmoeder zijn een enorme steun voor me. tegen mijn moeder kan ik het (nog) niet vertellen want zij probeert altijd slanker te zijn dan ik en benadrukt dit ook, ze gaat me dan extra in de gaten houden om zelf meer te sporten en zo

 

... daar wil ik eigenlijk heel graag mee om leren gaan, de ES van mijn moeder. Ik hoop dat ooit  te kunnen loskoppelen van mezelf... 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Irina   
Irina

@Sammi Wat een moeilijke/lastige situatie voor je zeg en dat maakt het voor jou niet bepaald makkelijker om van je eetstoornis te herstellen. Weet jouw moeder van jouw eetproblemen af? Misschien is het een optie om in de toekomst je moeder een keer mee te nemen naar een afspraak?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Sammi   
Sammi

Mijn moeder weet van mijn eetprobleem af, al jaren, al denkt ze dat het nu goed gaat. Denk ik.. 

 

Toen het een periode erg slecht ging en ik bij haar woonde, volgde ik therapie voor paniekstoornis. Toen gaf die therapeute wel is 'huiswerk' dat ik één dag per week niet mocht sporten

 

Dat wist m'n moeder en dan ging zij stiekem hardlopen, als ik haar dan huilend smeekte om alsjeblieft te steunen en niet te gaan dan zei ze dat ze dat ik haar los moest laten en dat zij niet hoeft te veranderen. 

 

Eten met de pot mee dat vond ze overdreven dus ze kookte voor mij en haar altijd nog apart (extra mager, alleen maar groenten etc) en schepte voor zichzelf dan minder op dan voor mij. Of als ik afviel dan ging ze proberen hetzelfde te eten als ik at...

 

wat wel fijn was, was toen mijn omgeving aan de bel trok omdat ik erg mager werd, dat mijn moeder toen zei dat iedereen gewoon jaloers op mij(n figuur) is. 

Dat is de enige keer in m'n leven dat ze iets positiefs over mijn figuur heeft gezegd, normaal krijg ik altijd sportkleding voor m'n verjaardag enzo ...

 

Vaak heb ik aangegeven hoe erg ze me kwetst of dat haar gedrag niet helpt maar ze zegt dan dat ik haar los moet laten, mezelf niet met haar moet vergelijken en dat het mijn probleem is. Niet die van haar. 

 

Ze noemde mijn eetstoornis altijd wel veel gedoe en word ze er moe van (zei ze) dat ik mezelf zo projecteer op haar. Ze vind dat ik mijn eetstoornis van haar los moet koppelen.

 

Herkent iemand dit bij z'n eigen moeder/familie?

 

.... misschien dat ik het wel een keer zal vragen als een therapeute het voorstelt, maar bovenstaande zorgt ervoor dat Ze van mijn huidige aanmelding niets weet... 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93   
IV93

Jemig Sammi, Ik vind dat je in een heel lastige relatie zit met je moeder.
Ofwel de concurrentie onderling naar elkaar maar ook hoe erg je je dit (vanzelfsprekend met es) aantrekt. Ik gun je een fijne therapie waarbij systeemtherapie denk ik een zeer prominente plaats zal innemen.

Je moeder heeft uiteraard wel gelijk dat zij niet hoeft te veranderen voor jou. Het is haar leven en haar keuze. Maar het zou wel fijn zijn als zij dit stukje voor zichzelf zou kunnen houden en jou kan steunen naar een gezond en vrij leven. Ik hoop dat jullie daar ergens een middenweg in gaan vinden.
Wel vind ik het heel knap dat je lijkt te beseffen dat jij dit voor jezelf moet doen! Zet hem op. X

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
VeraS1990   
VeraS1990

Lieve Sammi,

 

Wat heftig om dit te lezen, krijg er helemaal kippenvel van. Laat nog meer zien hoe sterk je bent! Moet denk ik heel fijn zijn om niet meer bij je moeder te wonen zodat je zelf wat ruimte krijgt en aan je herstel kan werken. Tocht lijkt het me heel moeilijk als je moeder er niet voor je kan zijn maar het zo te horen eigenlijk allemaal maar moeilijker maakt. 

 

Lijkt mij heel fijn om je therapie eerst zelf te starten en als de tijd daar naar is je moeder erbij te vragen. Het is nu belangrijk dat jij beter wordt en weer optimaal kan genieten van als het moois in het leven en kan genieten van het samenwonen met je vriend.

 

Ik denk aan je!

 

Veel liefs,

Vera

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
MyrthedD   
MyrthedD

Lieve Sammi

Wat onwijs heftig om te lezen dit. Ik vind het echt oprecht heel naar voor je hoe je moeder hier mee om gaat, of niet mee om gaat. 
Het lijkt me zoals Vera hierboven al benoemd heel verstandig om niet meer bij je moeder te wonen. Pas dan zul je aan jezelf kunnen werken en je eetstoornis. 
Zij houd zo te lezen jou negatieve spiraal mede in stand.

Ik gun het je echt om helemaal te kunnen genieten van het leven met je vriend!

Liefs Myrthe

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Linsey   
Linsey

Wat een goede stap om je aan te melden bij HC @Sammi

Ik wordt echt verdrietig over het verhaal van jou en je moeder..

Goed dat er letterlijk afstand is tussen jou en je moeder.

Ik hoop dat je goede hulp krijgt! Sterkte! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Irina   
Irina

Jeetje wat een verhaal @Sammi en wat moet dat heftig voor je zijn.

Nu snap ik ook heel goed waarom je moeder niks van jouw aanmelding afweet. 

Ik vind het knap van je dat je hier zo moedig mee omgaat. 

Ik hoop dat je veel leert tijdens je therapie, je verdient het echt om weer te kunnen genieten van alles!

Veel liefs

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Sammi   
Sammi

Jullie reacties maken me heel erg verdrietig want ik besef me ineens dat ik juist de steun van m'n moeder wil, maar dat zij op dit moment dus voelt als vijand 

(ik hou natuurlijk ongelofelijk veel van haar, behalve dat es gedoe)

 

en dat vind ik vreselijk, dat voelt zo leeg en dat wil ik helemaal niet

... ik voel me ontzettend radeloos met mezelf

 

.. sorry jongens heb echt een hele nare verdrietige dag. Ook nog is een eetbui gehad met ES taferelen achteraf die ik al jaren niet meer heb gebruikt. 

 

Het lijkt wel alsof m'n klachten en gevoel alleen maar heftiger worden naarmate de aanmelding loopt... 

De intake staat nu op 26 juli 

 

Pffff 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Sammi   
Sammi

Ps dankzij het forum ervaar ik wel ontzettend veel steun, mijn dank daarvoor!!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Irina   
Irina

Lieve @Sammi

Het is niet de bedoeling geweest om jou verdrietig te maken, integendeel zelfs. 

Ik vind het echt heel vervelend voor je dat je zo in een tweestrijd zit: aan de ene kant wil je steun van je moeder en aan de andere kant kan dit niet of voelt dit niet goed. 

Ik denk dat het heel goed is dat je straks met een therapeut gaat praten, niet alleen vanwege jouw eetstoornis, maar ook wegens de relatie met je moeder.

En over je eetstoornis: het is heel logisch dat jouw eetstoornis weer even de kop op kwam zetten: er werden zoveel emoties bij je losgemaakt. En daarnaast geef je aan dat je klachten en gevoel heftiger worden nu de aanmelding eraan zit te komen. Heel logisch dat dat spanning en onrust met zich meebrengt en dus ook weer veel emoties. Tijdens de therapie zal je leren op een andere manier met deze emoties om te gaan. Zit er dus vooral niet teveel over in dat dit is gebeurd lieve @Sammi. Het wordt beter. 

 

Liefs, Irina

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93   
IV93

Ik vind het niet gek dat dit veel losmaakt. Iedereen verlangt naar de juiste steun van zijn ouders en denk dat iedereen in meer of mindere mate dit weleens mist of zich onbegrepen voelt. Als je dit toegeeft betekent dit niet dat je niet meer van haar houd!
De situatie eromheen vind ik echter wel zorgelijk dus ik ben blij dat je zo (relatief) snel terecht kunt!

X

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Sammi   
Sammi

Ik weet dat dit niet jullie bedoeling was, zo heb ik het ook zeker niet opgevat. 

Als je iets leest komt het soms heel anders binnen dan hoe je er in je eentje over nadenkt. Bij mij maakte het veel onderdrukte emoties los. Wat eigenlijk fijn is want ik voel die wel, maar kon/kan er zelf niet goed bijkomen en dan ga ik rommelen met eten..

 

Na m'n heftige verdrietigheid ben ik wel gaan twijfelen om het misschien toch aan m'n moeder te vertellen.  Of anders m'n broer ofzo. ...In ieder geval iemand uit m'n eigen gezin ipv mijn schoonfamilie. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
VeraS1990   
VeraS1990

@Sammi

Lieve Sammi,

Heel logisch dat het veel emoties los maakt. Je bent er nu heel intensief mee bezig. Ik herken dat heel erg, dat als je weet wanneer je met therapie gaat beginnen het nog 'erger' lijkt te worden. 

 

Lijkt me heel fijn om het toch aan iemand binnen je eigen familie te vertellen. Hoe is de relatie met je broer? Misschien voelt het veilig om met hem te beginnen?

 

Ik denk aan je! Je kunt dit!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Sammi   
Sammi

Dank voor je bemoedigende woorden @VeraS1990

De relatie met m'n broer is heel goed, alleen woont hij in Amerika dus zal ik het moeten mailen of via FaceTime vertellen. Mailen maakt de drempel wel klein trouwens :) 

 

Na afgelopen weekend besef ik me wel dat ik me heel erg terug aan het trekken ben van sociale contacten, dus ben voornemens dat weer meer op te pakken. Dan leer ik misschien meer te praten op slechte dagen. Als ik alleen thuis ben kan ik nogal in mijn eigen emotie blijven hangen zo niet erger maken.... 

En mijn vriend werkt ieder weekend dus ben ik vaak alleen thuis (en de weekenden zijn soms echt m'n vijand qua eten - niet eten - eetbuien - verdriet)

 

hoe heb jij het aan sommigen verteld? Herken je toevallig ook dat als je alleen bent dat alles allemaal veel erger lijkt-voelt? 

 

Ik durf verdriet niet goed toe te laten omdat ik bang ben dat die negatieve emotie niet meer stopt. Maar dat maakt het alleen maar erger! 

Heeft iemand hier toevallig tips voor?

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
VeraS1990   
VeraS1990

Lieve @Sammi,

 

Wat fijn om te horen dat het contact met je broer zo goed is. Als het voor jou makkelijker is om het via de mail te vertellen zou ik dat zeker doen. Je kunt er altijd voor kiezen om hem daarna nog een keer te bellen, maar alles op jouw tempo! Doen wat goed voelt vooral.

 

Ik herken heel erg wat je zegt over het terug trekken van sociale contacten. Zit zelf echt in een strijd met wel-niet afspreken. Merk dat samen eten met vrienden me zoveel stress oplevert dat ik dat liever niet meer doe, maar tegelijkertijd vind ik wel fijn om met ze samen te zijn, hoe moe ik eigenlijk ook ben. Heb voor mezelf nu een keus gemaakt met wie ik wel en niet wil afspreken. Zie nu alleen mijn beste vrienden nog. Voelde in het begin heel moeilijk omdat ik sommige mensen dus amper nog zie. Maar ik merk dat het mij vooral veel rust geeft. De vrienden die ik nog wel zie weten wat er speelt en geven me alle ruimte om te eten wat ik wil en zijn er voor me. Als ik bv na een uurtje weer naar huis zou willen is dat allemaal prima. Maar het is fijn om dan toch even iemand gezien te hebben ipv de hele avond thuis te zitten. Werk wel nog 4 dagen in de week dus spreek nu maar 1 avond doordeweeks wat af zodat ik meer rust en energie heb overdag. En probeer dan in de weekenden wel wat leuks te doen. Ben dan ook veel met mijn vriend want die zie ik het alleen in het weekend. Denk je dat je dat ook zou helpen? Dat je bv 1 avond doordeweeks met een vriendinnetje afspreekt, al ga je maar even lekker een stukje wandelen. Frisse lucht kan echt wonderen doen heb ik gemerkt! Of dat je 1 dag in het weekend wat probeert te ondernemen? 

 

Mijn ouders heb ik het verteld vlak voordat ik naar Panama ging (begin feb). Ik brak echt en kon niet meer stoppen met huilen. Het ging zo echt niet meer. Ze reageerde heel begripvol en wilden alles doen op me te helpen. Zo heb ik het eigenlijk bij iedereen ervaren die ik het vertel. Ik denk dat ik het zelf allemaal veel 'enger' maakte dan het was. Echte vrienden zijn er voor je en willen no matter what het beste voor je. Het is eng om het te vertellen, maar mensen verbazen je, op een goede manier soms! Dus heb vertrouwen. En de manier waarop ik het verteld heb, ben eigenlijk begonnen met te zeggen dat het al heel lang niet goed gaat, en veel vrienden zagen dat ook al heel lang. Dus ergens waren ze ook niet verbaasd. Het zal je ook opluchten, geloof me! Je hoeft geen excuus meer te bedenken als het even niet gaat, maar je kunt gewoon eerlijk zijn waarom het niet gaat.. 

 

Je laatste zin herken ik ook erg, daar struggel ik nu zelf ook mee. Ben bang dat als ik het echt toelaat ik ergens in een gat beland waar ik niet meer uit komt. Maar misschien moeten we hier eerst doorheen? Het er laten zijn is de eerste stap denk ik. Je er niet meer tegen verzetten, tegen dat gevoel. Want het is er, en het wegstoppen hebben we waarschijnlijk al te lang gedaan. Je bent hier niet alleen in en samen krabbelen we er weer uit, goed?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden


×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.