Sammi

Moeder met een eetstoornis

14 berichten in deze discussie

Zijn er hier toevallig meer vrouwen met een moeder die een eetstoornis heeft? 

 

Mijn moeder zal dit zelf niet toegeven, maar haar obsessie met eten en bewegen en hoe ze soms reageert betreft eten en hoe ze met haar lichaam bezig is.... 

Dat zegt meer dan genoeg... ook zal mijn moeder altijd haar best doen om slanker dan mij te zijn. 

 

Mijn vraag is of iemand dit herkent en hoe je band is met je moeder? En wat de band is met je ES in combinatie met je moeder? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Heb je zelf ook een es?

 

Het lijkt me knap lastig om hier als dochter mee om te gaan 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Hoi Sammi, geen vrouw dus toch anders denk ik :unsure: maar ik heb helaas wel genoeg (mijn hele leven) ervaring met mijn moeder met een eetstoornis. Hetgeen jij schrijft over je moeder, de obsessie met eten/bewegen, bepaalde reacties, opmerkingen (tot op de dag van vandaag) en met haar lichaam bezig zijn is dan ook ontzettend herkenbaar voor mij.

 

Rond mijn pubertijd is zij opgenomen voor haar es en een paar maanden later weer thuis gekomen. Ik denk dat ze nooit helemaal hersteld is, maar eerder een manier heeft gevonden om er meer te leren leven zonder om te vallen.. Zelf ben ik nu anderhalf jaar aan het knokken voor mijn eigen herstel (anorexia en nu NAO) en heb ik mijn ouders om andere redenen nooit verteld over mijn eetstoornis, ze hebben op dit moment al genoeg aan hun hoofd zeg maar (en ik was al volwassen/uit huis toen mijn es begon..)

 

Je hebt zelf ook een es begrijp ik of...? En los van de eerste vraag, wat doet het gedrag van je moeder met jou?

 

De band met mijn moeder (en vader) is minimaal en (bewust en onbewust) neem ik ze toch wel heel veel kwalijk in relatie tot bovenstaande. Hoe is jouw band met je moeder? En heb je ook nog een vader, en wat vindt die er van?

 

De evt band van mijn es met mijn moeder vind ik de moeilijkste vraag, in therapie ben ik hier hard mee bezig om een antwoord te kunnen krijgen op deze vraag. Heb jij er voor jezelf al wel een antwoord op of een idee over?

 

Grtz floris

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

@Sammi herkenbaar!

 

Mijn moeder had vroeger heel veel overgewicht (nog voor mijn geboorte). Nadat ze is afgevallen tot een slank postuur, is ze zo bang geworden om ook maar iets aan te komen, dat ze er continu mee bezig is.

Toen ik ook een eetstoornis kreeg, werd mijn moeder nog dwangmatiger, en maakte de verkeerde opmerkingen. Toen ik met ondergewicht weer voor het eerst zat te stuntelen met een bakje vla zei mama: 'Daar wordt je dik van hoor!' (Wat pas gebeurt nadat je elke dag twee pakken leeg eet. Maar goed.)

Mama maakte er een soort wedstrijdje van, en ik wilde erboven staan. Gezond doen. Maar ik was ook ziek. Stond ook absoluut niet stevig in mijn schoenen, dus werd er door in meegezogen.

 

Ik ben 18 jaartjes jong en ik woon nog thuis.

inmiddels ben ik hersteld (na negen jaar) en zie ik dat mama er ook relaxter in is geworden.

Alsof ik een soort tegenstander ben waarvan ze moet winnen.

 

Mama houdt zielsveel van mij.

En dat zal ze ook altijd blijven doen.

Maar ze heeft ook iets heel dwangmatigs.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

@dianab de eetstoornis van mijn moeder heeft er zeker voor gezorgd dat ik al mijn hele leven rommel met eten en sporten. Tot op de dag van vandaag, maar onderhand ben ik bijna 30 en wil ik niet meer mijn moeder de schuld geven van mijn gedrag rondom eten en sporten. Wat ik nu vaak nog wel doe, omdat ik mezelf wijsmaak dat ik niet beter weet. Maar weet ik niet beter, of durf ik niet beter?

 

@flowi misschien wel geen vrouw, maar we hebben wat dit betreft veel gemeen geloof ik ...

Tijdens mijn magere periodes noemt mijn moeder me mooi en kunnen we het samen goed vinden door samen te sporten en extreem weinig/'gezond' te eten. Als ik probeer te luisteren naar mezelf, door rustiger aan te doen, voedzamer te eten, dan kom ik meestal aan in gewicht (altijd wel gezond gewicht). Als ik dan benoem dat ik er moeite mee heb dat ik ben aangekomen dan koopt zij sportkleding voor me, een springtouw, etc zodat ik wat aan mijn lijf kan doen.

Dat maakt me erg ongelukkig en dan ga ik weer meer sporten in de hoop dat mijn moeder me mooi zal vinden. Waar zij vervolgens weer een strijd van maakt. Het maakt me intens verdrietig dat zij er goed in is om zichzelf uit te mageren en mager te blijven en dat ik er mega ongelukkig van word, dus weer 'normaal' probeer te doen en dan van haar te verliezen.

 

Op dit moment is mijn relatie nihil met mijn ouders. Mijn moeder zie ik het liefst zo min mogelijk want als ik haar zie voel ik me groot, vet, vlezig en ben ik de dagen daarna van slag en moet ik echt m'n best doen om niet met eten te gaan rommelen. Wat me niet vaak lukt, dus verval ik iedere keer weer in oude patronen. Dan na een paar dagen kom ik weer 'bij zinnen' en dan begint mijn gevecht opnieuw.  Ik ben echt te moe voor deze eeuwige strijd die ik nooit zal winnen, het maakt me heel verdrietig en daarom heb ik mezelf nu aangemeld voor behandeling. Ik ben erg benieuwd of en hoe therapie me los kan weken van de ES relatie die ik heb met mijn moeder...

 

Mijn vader laat mijn moeder zoals ze is, wat natuurlijk prima is. Echter zie ik hem nauwelijks zonder mijn moeder waardoor ik hem liever ook zie. Mijn vader zegt dat ze nou eenmaal zo is en dat ze niet zal veranderen en heeft zich er bij neergelegd denk ik...

Ik vind het heel naar dat ik me zo terugtrek van mijn ouders, vooral van mijn vader. Eigenlijk lijk ik enorm op mijn vader, dat is wie ik ook wil zijn, maar ik wil graag de aandacht en liefde van mijn moeder voelen. Dus door net zo te doen als zij hoop ik dat ze mij zal accepteren en mooi zal vinden. Hier heeft ze alleen helemaal geen ruimte voor, omdat ze dus meestal met gewicht en uiterlijk bezig is.

 

Hoe is het voor jou dat je ouders van niets weten? Kan je met je verhaal bij anderen terecht?

Ik neem het mijn moeder ook erg kwalijk, maar ik voel me daar ontzettend schuldig over. Herken je het schuldgevoel?

 

@maartje1 Fijn om te lezen dat je moeder wat relaxter is geworden omtrent eten. Bizar hoe dierbaren de plank mis kunnen slaan door dat soort dingen te zeggen. Vast met de goede bedoelingen, maar dat maakt een herstel des te lastig. Hoe is jouw relatie met eten op dit moment? En hoe is het voor jou om bij je moeder te wonen?

 

& Ongetwijfeld dat je moeder zielsveel van je houdt!!

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

@Sammi. Ik leef redelijk gezond. Doordeweeks eet ik heel veel gezonde dingen. In het weekend ben een feester, haha!

 

Ik let dus wel een beetje op wat ik eet, omdat ik fit wil blijven. 

 

Mama gaf toe dat ze me nu eigenlijk wel mooier vindt dan zo dun. 

Dat er echt niets afhoeft omdat ze me zo al prachtig vindt. :)

Al blijven de opmerkingen wel: 'pas op hoor! Daar wordt je dik van!' 

Papa zegt het ook vaak. Tegen hem zeg ik meestal: 'Je bent zelf dik.' (Tegen mijn vader kan dat, haha! Mama zou het veel te serieus nemen.) 

1 persoon vindt dit leuk

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Het feit dat je moeder je mooi noemt lijkt me erg fijn! 

 

Het is zeker goed om te letten op je voedsel aangezien je maar 1 lijf hebt waar je de rest van je leven mee moet doen. Maar de balans met feestjes in het weekend klinkt als een goed jong leven 😏

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

 

 

 

 

@Sammi wat jammer dat er zo'n ongezonde band is met je moeder en dat het lijkt of je nooit goed genoeg bent. Het gekke is toch dat je toch veel meer waarde zou moeten hechten aan wie je bent , of je een goed mens bent dan aan of er een kilo meer of minder weegt. Ik kan me voorstellen dat je heel graag de goedkeuring van je moeder wilt maar zo te lezen ga je dat nooit volledig krijgen. Logisch en verdrietig dat je daar afstand van moet nemen

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

@dianab dat klopt. De waardering zal ik mezelf moeten leren geven. Ik zou graag wel weer een band met haar opbouwen. Een band zonder dat ik verlang naar bevestiging/goedkeuring/waardering. Ik hoop over een tijdje sterk genoeg te zijn om dat (aan) te kunnen.

 

Wel ben ik een boek aan het lezen over patronen doorbreken (gaat over je innerlijke kind en oudermodi). 

Dat geeft heel veel inzichten over mijn opvoeding en hoe ik sommige dingen heb ervaren. 

 

Ben je hiermee bekend? Misschien dat zoiets jou ook wat meer inzicht kan geven waar bepaald gedrag rondom eten vandaan komt. 

 

Hoe gaat het nu met je? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

@Sammi  Ik vind het aan de ene kant prettig dat ze het niet weten maar aan de andere kant "triggert" mijn moeder me eigenlijk altijd als ik haar weer zie door bepaalde uitspraken en/of gedrag. Ik kan haar dit dus maar gedeeltelijk kwalijk nemen omdat zij niet weet van mijn es maar tegelijkertijd vraag ik me af of ze dit wel zou kunnen laten als ze er wel van zou weten.. Dat ze volgens mij nog steeds ziek is neem ik haar niet kwalijk maar dat ze haar es gerelateerde verknipte gedachten vaak (altijd) brengt als een hele gezonde leefstijl of gewoon gezonde gedachten zeer zeker wel. Tegenwoordig benoem ik dan ook zakelijk, zonder waardeoordeel of emotie en met correcte argumenten dat het absoluut niet klopt wat ze dan zegt (want ook mijn vader vindt het maar lastig en geeft weinig tegengas meer, wat ook wel weer logisch is). Wat denk ik wel scheelt is dat ik me fysiek natuurlijk niet kan vergelijken met haar (überhaupt niet met vrouwen dus een van de weinige voordeeltjes als man met een es denk ik) waardoor ik fysiek dus nooit echt door haar getriggerd wordt of ben in het verleden.. Ik kan er nu trouwens wel beter mee omgaan dan eerder mede omdat ik er van tevoren al van uit ga dat bepaalde opmerkingen gemaakt kunnen worden. Alleen mijn vriendin en een aantal directe collega's weten er van dus ik kan wel terecht bij anderen maar met name het forum helpt mij om herkenning te vinden en er over te praten (wat ik niet graag doe:unsure:)

 

Het schuldgevoel ken ik zeker en dit vind ik ook erg lastig. Wat mij wel helpt is te kijken naar de situatie alsof het over een vriend/vriendin gaat met zijn/haar moeder en dan kan ik eigenlijk nooit ontkennen dat ik veel harder ben naar die moeder in die gevallen. Dat bevestigd mij dan weer even dat mijn schuldgevoel onterecht is, niet dat het dan ineens helemaal weg is maar het helpt wel iets... Hoe ga jij hier mee om?

 

Verder ben ik wel erg benieuwd naar de titel van dat boek (?) & eens met de woorden van @dianab aan jou.

 

Daarnaast vind ik het knap hoe je er mee omgaat en er naar kijkt :) en ik ben er van overtuigd dat een behandeling je ook kan helpen om er beter mee om te leren gaan ..

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Wat vreselijk als je moeder een es is en je er elke dag mee geconfronteerd word! Dat zal erg lastig zijn, en erg frustrerend. Ik vind het knap hoe jullie ermee omgaan! 

 

Ik zou niet weten wat ik zou doen als er in mijn omgeving nog iemand met een es zou zijn. Erg lastig en zwaar lijkt me. En zeker als iedereen in haar omgeving er wel vanaf weet en van jou situatie niemand! Moeilijke strijd.. 

 

Wens jullie veel sterkte en succes.. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

@Sammi gelukkig heb ik het geluk om zelf niet in zo'n situatie te zitten. Wel kan ik me indenken hoe verdrietig het moet zijn dat je gewicht zwaarder zou wegen ( haha woordgrapje) dan al het andere dat naar mijn idee maakt wie je bent. Of je voor jezelf kan zorgen, aardig bent voor andere, een poesjes uit de sloot zou redden of weet ik veel wat.

 

Dat gewicht belangrijk is voor jezelf kan ik me nog voorstellen ( daarom ben ik ook hier) maar voor de rest van de wereld zou het toch niet uit moeten maken en zeker voor je moeder niet. 

 

Hoe gaat het nu met je? Weet je al welke richting je op wilt gaan?

 

1 persoon vindt dit leuk

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Leuk woordgrapje @dianab, heel toepasselijk! ;) 

Ik ben het met je eens dat gewicht niet samenhangt met de persoon die je bent. Of nouja, mijn rationele gedachten zijn het met je eens, maar mijn gevoel schiet nog alle kanten op. Deze gevoelens hoop ik o.a. te kunnen (leren) omvormen bij therapie. Ik hoop dat ik in mezelf leer geloven en mezelf van waarde ga vinden in welke situatie dan ook en bij wie dan ook.  

 

Het boek: "De moed van imperfectie " heb ik vorig jaar gelezen en dit boek gaat over dat je streeft naar verbetering, bijvoorbeeld afvallen, want als ik dat heb bereikt DAN pas ben ik goed genoeg. Waardoor het nooit genoeg zal zijn. Dit boek gaat erover dat jezelf zijn en jezelf accepteren het moedigste is wat je in het leven kan bereiken.

Herken je dat toevallig? De gedachte dat als je een bepaald doel bereikt, dat je DAN (pas) goed genoeg zal zijn?

 

Afgelopen weekend heb ik een (healthy) taart gebakken. Ik vind koken en bakken heel erg leuk, maar doe het nooit omdat ik het zelf niet op wil eten. Dit weekend kreeg ik vriendinnen op bezoek en wilde ze verassen. Het gaf me een enorm blij gevoel dat ik mezelf gunde om 1) te bakken wat ik leuk vind, en 2) om ook nog om het te proeven! Gewoon het feit dat je het jezelf dan gunt, dat geeft een heel tevreden gevoel. Dus dat was echt een overwinning. Een taart buiten te deur is echt 100 stappen te ver, al die suikers..... maar voor afgelopen weekend ben ik erg tevreden. 

 

Wat bedoel je met welke richting ik op wil gaan? In mijn behandeling?

 

Hoe gaat het met jou? Hoe was jouw weekend?

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Op ‎20‎-‎7‎-‎2017 om 11:49 zei flowi:

Dat ze volgens mij nog steeds ziek is neem ik haar niet kwalijk maar dat ze haar es gerelateerde verknipte gedachten vaak (altijd) brengt als een hele gezonde leefstijl of gewoon gezonde gedachten zeer zeker wel. Tegenwoordig benoem ik dan ook zakelijk, zonder waardeoordeel of emotie en met correcte argumenten dat het absoluut niet klopt wat ze dan zegt (want ook mijn vader vindt het maar lastig en geeft weinig tegengas meer, wat ook wel weer logisch is).

 

Alleen mijn vriendin en een aantal directe collega's weten er van dus ik kan wel terecht bij anderen maar met name het forum helpt mij om herkenning te vinden en er over te praten (wat ik niet graag doe:unsure:)

 

Het schuldgevoel ken ik zeker en dit vind ik ook erg lastig. Wat mij wel helpt is te kijken naar de situatie alsof het over een vriend/vriendin gaat met zijn/haar moeder en dan kan ik eigenlijk nooit ontkennen dat ik veel harder ben naar die moeder in die gevallen. Dat bevestigd mij dan weer even dat mijn schuldgevoel onterecht is, niet dat het dan ineens helemaal weg is maar het helpt wel iets... Hoe ga jij hier mee om?

 

Verder ben ik wel erg benieuwd naar de titel van dat boek (?) & eens met de woorden van @dianab aan jou.

 

Daarnaast vind ik het knap hoe je er mee omgaat en er naar kijkt :) en ik ben er van overtuigd dat een behandeling je ook kan helpen om er beter mee om te leren gaan ..

 

 

Het leest alsof onze ouders hetzelfde omgaan met de situatie. Mijn moeder zegt altijd over zichzelf dat ze 'gewoon een hele snelle stofwisseling heeft' en dat ik nou eenmaal niet haar bouw heb, maar helaas een stevige bouw (voelt altijd als een steek onder water als ze dit zegt). Mijn vader geeft ook weinig tegengas meer, maar klaagt soms wel over haar obsessieve sportgedrag als ze er niet bij is.

 

Door het boek: Patronen doorbreken (auteurs: Hannie van genderen, Gitta Jacob en Laura Seebauer) ben ik gaan inzien dat mijn moeder vooral heel erg streng is voor zichzelf en dat ik dit dus grotendeels heb overgenomen. Dit noemen ze in het boek 'veeleisende oudermodi'. Doordat ze zo streng voor zichzelf is, zo met zichzelf bezig, ziet ze niet in (of wilt ze niet inzien) wat voor effect haar gedrag op mij heeft gehad. En wat voor effect het nog steeds heeft...

Ze houd niet van zichzelf, vergelijkt zichzelf continue met anderen en doet dit ook bij haar kinderen. We maken er soms wel grapjes over, maar eigenlijk is dit best triest en heb ik mezelf daardoor nooit leren accepteren. Ze heeft me geleerd dat het gras altijd groener is aan de andere kant en benoemt dit ook altijd.

Ik ben zelf heel tevreden en gelukkig met mijn leven (behalve de ES dan), maar zodra ik bij haar ben geweest dan lijkt het allemaal niets meer waard en heb ik gevoel dat ik nooit genoeg zal zijn. Misschien is het inderdaad een goed idee om mijn moeder vanuit een andere kant te bekijken, zoals jij benoemt. Hopelijk vind ik het dan wat minder confronterend om bij haar langs te gaan...

 

Op dit moment zijn mijn ouders op vakantie en om heel eerlijk te zijn ervaar ik het als een opluchting dat ik ze even 4 weken niet hoef te zien....

 

Hoe is het voor jou om als man een ES te ondergaan? & Heb je broers en/of zussen? Zo ja, hoe gaan zij met jullie ouders om?

Erg knap om te zien dat je, ondanks je aangeeft niet graag te praten, toch steun/erkenning opzoekt op het forum en dus wel te praten (of te typen..)

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!


Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.


Nu aanmelden