Spring naar bijdragen
Tatum

Heb ik een eetprobleem?

Aanbevolen berichten

Tatum

Hallo, ik ben Tatum en ik ben 15 jaar. Ik zit nu al een dik halfuur te twijfelen of ik iets zal plaatsen of niet, maar ik heb toch besloten om het te doen. 

 

Ik kamp nu meer dan een jaar met het veranderen van gedachten, om het zo maar even te noemen. Ik wissel van periodes van een sterke afkeer naar eten naar periodes van dat het me eigenlijk niet zoveel uitmaakt, ook al zit het eten dan wel altijd in mijn achterhoofd.

 

Laat ik beginnen met het tweede. Ik ben een grote voorstander van 'body positivity'. Het maakt mij niet uit of iemand wat meer weegt dan ik, want ik kan niet weten waardoor het is gekomen en misschien is hij/zij er ook niet blij mee en is er keihard mee bezig. En sommige mensen zijn gewoon niet geboren om dun te zijn. Ik vind dan ook niet dat je iemand gewoon aan de kant kunt zetten, omdat diegene niet het 'ideale' lichaamsgewicht heeft. Ik kan me er ook mateloos aan irriteren als iemand iets zegt van "Misschien moet hij/zij maar eens naar de sportschool."

Ook mensen met ondergewicht kunnen er in verreweg de meeste gevallen niks aan doen dat zij dit ondergewicht hebben. Ik vind dus ook niet dat mensen hier zo'n commentaar op moeten leveren.

Ik weet dat het menselijk is om vooroordelen te hebben, ook ik heb ze, maar ik zou graag willen dat mensen zich wat meer konden verplaatsen in de andere persoon.

 

In periodes van dat eten me niet zoveel uitmaakt, ben ik grotendeels in staat om dit denkbeeld op mijzelf toe te passen. 

Ja, ik heb iets meer vet om mijn buik en mijn billen, maar dat vind ik dan juist wel mooi. In zo'n periode eet ik best veel, dit doe ik wel stiekem. Ik werk dan regelmatig zo 2 repen chocolade, een stroopwafel en andere koekjes die ik kan vinden naar binnen in korte tijd. Hierna voel ik meestal niet veel schuldgevoel, terwijl ik weet dat het slecht voor mijn lichaam is. Ik justificeer dit een beetje voor mijzelf doordat ik wel 4-5 keer in de week sport.

 

Maar dan is er een ommekeer. Meestal wordt dit getriggerd door filmpjes of teksten die met gezond eten of eetstoornissen te maken hebben. Ik ben hier erg gevoelig voor. Dan volgt er een periode van dagelijks wegen, eten weggooien onderweg naar school, calorieën tellen, vermijden van chocolade en koekjes (met héél erg veel moeite) etc.

Ik probeer dan ook tijdens het avondeten zo weinig mogelijk op te scheppen, maar meestal valt mijn moeder dit op waardoor ik wel meer moet opscheppen. Ik doe ook mijn uiterste best om het ontbijt over te slaan, maar dit lukt ook vaak niet. Dat ervaar ik dan als heel erg frustrerend.

 

Deze periode kan kort duren (1 week tot 3 weken), maar ook langer. (het langste was ongeveer 3 maanden) Meestal val ik weer terug in mijn eetgewoonten (hiermee bedoel ik de chocola en de koekjes) en ga ik langzaamaan mijn lichaam weer accepteren, maar dit kan ook zomaar weer omslaan.

 

Wellicht kan mijn gedrag ook beïnvloed zijn door mijn genen. Mijn moeder en haar moeder hebben beide aan anorexia nervosa geleden. Dit merk ik nu nog aan mijn moeder ook al is het zo'n 20 jaar geleden voor haar.

 

Ik hoop dat ik het zo een beetje duidelijk gemaakt heb, ik vind het nogal moeilijk om het te verwoorden.

 

Mijn vraag is: Zien jullie dit als een eetprobleem en heeft iemand misschien tips voor mij?

 

Alvast bedankt.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Marion

Goed dat je besloten hebt om het bericht toch te schrijven. Wel of geen eetprobleem of eetstoornis, doet er niet toe. Het is belangrijk dat je je verhaal kwijt kan.

 

Om maar meteen antwoord te geven op je vraag: Als iets je zo bezighoudt, als je terugvalt in bepaalde patronen (die in dit geval om eten draaien) dan lijkt me dat zeker een probleem. Veel eten, dan weer weinig eten, stiekem eten, dagelijks wegen, op een ongezonde manier omgaan met eten, allemaal tekenen van problemen met eten en gezien het feit dat eetstoornissen deels genetisch bepaald zijn, denk ik dat je er heel erg goed aan hebt gedaan om hier aan de bel te trekken. 

 

Ik kan en mag geen diagnose stellen, maar het klinkt alsof je op weg bent een eetstoornis te ontwikkelen. Je zou er eigenlijk achter moeten zien te komen waarom je op deze manier met eten omgaat. Waarom gooi je je eten weg? Waarom weeg je dagelijks? Waarom mag je niet gewoon lekker genieten van die reep chocolade, maar moet er iets tegenover staan? Dat lijken eenvoudige vragen, maar als je ermee aan de gang gaat zul je zien dat er veel meer achter zit. Het kan soms best veel emoties oproepen en misschien kom je wel dingen tegen waarvan je schrikt of die je niet had verwacht. Ik denk dat het heel goed is om hiermee aan de slag te gaan. In ieder geval voor jezelf, maar wellicht ook op ander niveau. Een eetstoornis ontwikkelen gaat langzaam en geleidelijk en vaak hebben we het zelf niet door voordat het te laat is. 

 

Ik hoop dat we je hier kunnen steunen. 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
dianab

Hoi tatum,

 

Welkom op het forum. Ik ben ook pas nieuw en kan je dus weinig tips geven maar ik hoop dat je hier vind wat je zoekt

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Tatum

Dankjewel voor jullie reacties.

 

@Marion Ik zal nadenken over de vragen die jij in je bericht noemde en hoop dat ik hierdoor wat meer inzicht krijg in mijn gedrag.

 

Ik had helemaal niet door dat ik misschien wel een eetstoornis aan het ontwikkelen ben en dat vind ik best wel eng. Daarom vind ik het erg fijn dat ik hier gesteund word, bedankt daarvoor :)

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Marion

Ik snap dat dat best eng klinkt en ik heb ook wel even getwijfeld om die term te gebruiken, maar voorkomen is beter dan genezen en dat geldt zeker voor eetstoornissen. Ik hoop dat we je hier kunnen ondersteunen En wellicht geeft dat je al een heleboel inzichten en kom je weer een stapje verder. X

  • Like 2

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
maartje1

@Tatum. Hee Tatum! 

Goed dat je het toch hebt geplaatst, daar is het forum nu eenmaal voor :)

Knap! 

 

Ik weet niet precies hoe het bij jou gaat lopen maar ik weet natuurlijk wel hoe het bij mij is gegaan. 

Misschien dat het jou een beetje kan helpen van: 'nee joh! Daar herken ik mezelf echt niet in!' Of: 'daar herken ik mezelf misschien iets teveel in.'

Voor ik begin wil ik zeggen dat ieder zijn of haar eetstoornis anders verloopt, dus dat mijn verhaal geen maatstaaf is voor jouw verhaal. 

 

Als ik zo terugkrijg op mijn eetstoornis begon het er vrij vroeg in te sluipen. Op mijn negende begon ik met mijn brood weg te gooien. Ik hoefde het niet. Vond het overbodig. In diezelfde periode werd ik ook gepest. Ik paste totaal niet tussen de leerlingen waarmee ik op school zat.

 

In het laatste jaar (door een auto-ongeluk ben ik blijven zitten) van groep 8 werd ik het ergst gepest. In dat jaar begon ik ook met braken. 

 

Op de middelbare had ik het naar mijn zin. Ik had veel vriendinnen en voelde mezelf voor het eerst thuis op school. Ik voelde dat ik er mocht zijn. 

Ik ging beter eten, meer eten. Ik kwam aan en werd wat voller. 

 

Mama zei dat je onderhand een badpak nodig had om al mijn vet bij elkaar te kunnen houden. Het was een grapje, maar het viel verkeerd. Als ik er zo op terugkijk was ik superslank. 

 

Ik kreeg periodes dat ik weinig at, afgewisseld met periodes dat ik veel at en eetbuien kreeg. 

 

In het tweede jaar had ik het op sociaal gebied nog meer naar mijn zin, maar toch ging het slechter. 

Waarschijnlijk had dat er mee te maken dat ik vervelende dingen uit het verleden nooit had besproken of een plekje had gegeven, en het begon mij te kwellen. 

 

Ik begreep niet waar het verdriet, de pijn en de zelfhaat vandaan kwam. 

Het gevoel maakte mij eenzaam. 

Ik wilde niet meer voelen. Begreep het gevoel niet, en wist niet wat ik ermee moest. 

 

Ik heb mezelf op eten en sporten gestort. Ik was verslaafd. 

Maar hierdoor was mijn gevoel afgezwakt en dat leek ik op dat moment nodig te hebben. 

Het was gevoel te overweldigend voor mij. 

 

Het sporten en weinig eten heb ik in eerste instantie onbewust gedaan. 

Ik wist pas dat er iets loos was op het moment dat ik niet meer durfde te eten. 

 

Eerst had ik periodes waarin ik normaal at, afgewisseld door periodes dat ik vrijwel niets at. 

De periodes van bijna niets eten werden steeds langer en op mijn vijftiende begon ik in te zien dat ik een probleem had. Hulp zoeken wilde ik niet. Een eetstoornis leverde mij veiligheid op. Ik was bang voor wat ik zou zijn zonder eetstoornis. 

 

Hopelijk ben je dit voor lieve Tatum. Ik gun niemand zo'n leven.. 

Inmiddels ben ik hersteld, en ik kan met een overload aan eerlijkheid zeggen dat dat zo bevrijdend is! Dat mijn leven zelfs op de doodsaaie of spannende dagen zoveel leuker is! Zoveel mooier! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cynthia

Hoi Tatum, ik ben ook nieuw hier en weet niet zo goed wat ik moet zeggen op je berichtje, behalve dat het herkenbaar is en dat ik het superknap van je vindt dat je het zo durft uit te typen en te plaatsen! Hopelijk vind je op het forum de steun en de antwoorden die je zoekt.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maartje

Van harte welkom!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden


×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.