Spring naar bijdragen
AnnaP

Is herstellen van een eetstoornis mogelijk?

Wat denk jij?  

102 leden hebben gestemd

  1. 1. Is herstel van een eetstoornis echt mogelijk?

    • Daar twijfel ik aan, anderen misschien wel maar ik niet
      14
    • Alleen als je werkt aan de onderliggende oorzaken
      24
    • Ja absoluut en daar ben ik het bewijs van!
      18
    • Ja en die hoop helpt mij bij het herstel
      18
    • Ik weet het niet
      26
    • Anders, namelijk (geef hieronder je reactie)
      2


Aanbevolen berichten

AnnaP

Hoe denk jij hierover? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
SanneS
11 minuten geleden zei AnnaP:

Hoe denk jij hierover? 

Ik twijfelde welke ik in zou vullen. 

"Ja, daar ben ik t bewijs van" heb ik uiteindelijk gekozen, omdat "ik aan t onderliggende heb gewerkt". :) 

 

het kan echt! :-) en ik voel me ook safe genoeg om de afbouwfase in te gaan. :) Ongeveer 3 mnd, is het afgelopen voor mij bij HC :) 

 

 

  • Like 1
  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mandyhelfrich

Ik denk als je eenmaal een eetstoornis heb of hebt gehad, dat je er wel mee kan leren omgaan en dat je zelf keuzes gaan maken, maar dat een eetstoornis toch altijd een beetje bij je blijft, dat je er nooit voor 100% van af kan komen. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Marion

Tot twee jaar terug geloofde ik het niet. Ik telde al 25 jaar calorieën. Ik stond al 25 jaar lang dagelijks op de weegschaal. Ik wist precies hoeveel ik aankwam of afviel als ik een bepaalde dagindeling had en een bepaald voedingspatroon. Ik heb meerdere malen gedacht dat ik hersteld was en toen was het, kan ik nu achteraf zien, omgaan met de eetstoornis en het je leven niet meer laten beheersen. Nu kan ik zeggen dat ik echt volledig hersteld ben en dat had ik nooit, maar dan ook nooit gedacht. Maar het kan. 

 

Iemand vroeg mij laatst: "Hoe weet je nu dan zo zeker dat je hersteld bent?" Ik denk dat ik dat zeker weet omdat ik nog heel erg veel problemen heb (depressie, sociale angst, ontwijkende persoonlijkheidsstoornis, HS, PDS, arbeidsongeschikt, enz) en er zit gewoon geen enkele reflex meer in mij om door middel van de eetstoornis om te gaan met deze problemen. 

  • Like 2
  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Sasha85

Voor mezelf denk ik van niet

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
chiara

Ik geloofde vroeger nooit dat het voorbij kon gaan. In mijn gedachten kon je 'accepteren' dat eten een probleem zou blijven en zou het minder aanwezig worden, maar altijd blijven sluimeren/op de achtergrond aanwezig zijn. Eigenlijk zoals Marion in haar reactie hierboven beschrijft.

 

Toch kan ik nu zeggen dat ik écht hersteld ben en dat het - tijdens de eetstoornis - vooral 'veilig' voelde om te denken dat het nooit over zou gaan. Zo kon ik het bij me houden en zou ik er nooit echt afscheid van moeten nemen. Langzamerhand ben ik ervan overtuigd geraakt dat het echt volledig kan herstellen en zie ik de eetstoornis niet meer als iets wat ik nodig heb; iets wat voor mij achteraf het belangrijkste punt in mijn herstel is geweest. 

 

Dus ja, ik denk dat het kan. Ook als dat niet zo lijkt - jullie zijn stuk voor stuk hartstikke sterk en hebben veel meer in jullie mars dan jullie nu denken. Dat weet ik zeker :-). 

  • Like 3

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
SanneS
9 minuten geleden zei Sasha85:

Voor mezelf denk ik van niet

Waarom denk jij van niet? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Rebekka

Ik heb op 1 gestemd.. op dit moment geloof ik nog steeds wel dat herstel mogelijk is, omdat anderen daar het "bewijs" van zijn. Maar voor mezelf is dat geloof, vertrouwen weg... (mede dankzij HC therapeut X 😔)

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
SanneS
1 minuut geleden zei Rebekka:

(mede dankzij HC therapeut X 😔)

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Irina

"Ik ben er zeker van dat je kunt genezen, want daar ben ik het bewijs van"- heb ik gestemd. 

 

Als ik terugkijk op de periode na mijn behandeling - en dus genezen verklaard was, denk ik dat ik toentertijd nog niet volledig hersteld was. Ik had geleerd om op een andere manier met mijn emoties om te gaan, assertiever op te treden, maar had dit nog niet vaak genoeg in de praktijk kunnen brengen. Ik merkte dat ik bij heftige gebeurtenissen vaak weer het 'niet-eten' nodig had en was mij hierzelf van bewust. Inmiddels sta ik veel steviger in m'n schoenen dan 10 jaar geleden en weet ik om te gaan met (voor mij) moeilijke momenten. 

 

Ik ben er dus zeker van dat je kunt genezen, maar dit kost veel tijd en gaat gepaard met ups en downs. En Laat dit jezelf vooral niet ontmoedigen, je komt er wel! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
MyrthedD

Ik weet zeker dat je kunt genezen van een eetstoornis. Ik ben zelf genezen dus 'ik ben daar het bewijs van'. Na 12 jaar eetstoornis was ik volledig de hoop verloren en de eetstoornis was mijn wereld. Ik dag was gevuld alleen maar kook en afval/aankom programma's/documentaires/films etc, sport, laxeren, eetbuien, braken, verdriet, paniek, walging, boosheid maar ook vreugde als de weegschaal weer positiever was die dag. Ik weigerde om aan te komen maar wilde wel leven. Ik was ervan overtuigd dat ik 'gewoon' kon leven hoe ik toen leefde en wel gelukkig kon zijn. Ik onderschatte mijn probleem gigantisch. Tot mijn lichaam aangaf het niet meer aan te kunnen en ik bij HC terecht kwam. Daar heb ik geleerd wat de achterliggende redenen waren en geleerd hoe ik met mijn emoties op een goede manier kon omgaan ipv mijn eetstoornis in te zetten op dat moment. 

Ik denk wel dat een eetstoornis altijd een soort wolf is die altijd je in de gaten houd op de achtergrond tot wanneer-ie kan toeslaan. Dit wel bij extreem heftige gebeurtenissen, puur als coping. Ik ben nu zelf met EMDR bezig om de laatste achterliggende dingen aan te pakken en ben ervan overtuigd dat dat laatste stukje coping helemaal kan verdwijnen! (Wat nu puur een losse gedachte een keer is waar ik niets mee doe, maar echt irritant ). Ik weet zeker dat als EMDR klaar is ik helemaal afgerekend heb met dat monster.
Dus ja, ik ben voor 95% hersteld, op naar de 100%! :) 

  • Like 2

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93

Ik heb gezegd ik weet het niet. Ik geloof namelijk zeker wel dat herstel mogelijk is maar dat er ook verschil zit tussen iemand die 1 jaar een ES heeft gehad of 25 jaar. Begrijp me niet verkeerd, dat ene jaar kan net zo heftig zijn. Maar met 25 jaar word het denk ik wel een onderdeel van je identiteit.
Ik geloof dat de juiste hulp van cruciaal belang is en ook dat je dus nog kunt genezen na 25 jaar. Maar ik denk wel dat het dan altijd je zwakke plek blijft waarop je waakzaam moet zijn. 

In die zin vind ik het veel op een verslaving lijken al moeten wij letterlijk in contact blijven met onze verslaving ipv te kunnen/moeten ontwijken.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Lucy

@IV93 ik snap je punt - hoe langer de ES duurt, hoe meer het verweven is met leven & denken. Kan ik wel inkomen. Maar dat wil niet zeggen dat iemand met 20 jaar ES niet zou kunnen genezen. Het proces duurt misschien langer omdat er meer "ontrafeld" moet worden, maar genezing is denk ik ook dan nog wel mogelijk. De lastige vraag is ook: wat is herstel? Is dat iemand met een gezond gewicht die kan leven met eventuele resterende nare gedachten? Of iemand die helemaal geen nare gedachten meer heeft? Iemand die normaal functioneert? 

Als ik voor mezelf spreek, is herstel wel degelijk mogelijk. En ik kom van ver & diep. Na 13 jaar ES werd mijn laatste behandeling afgerond en was ik op papier "hersteld", maar het echte herstel ging in de jaren daarna door. Waar ik in het begin nog wel eens moeite had met een avond veel eten en wijn (onzeker over of dat normaal was en of ik me nou wel of niet vol mocht voelen) sleet dat er uit. Daarna werd het steeds makkelijker om op straat te eten, waar anderen het kunnen zien. Toen werd sporten echt leuk ipv toch nog stiekem wat dwangmatig. En ten slotte liep ik langs een dinerbuffet zonder daar ook maar over na te denken (hoeveel mag ik, hoe vaak is normaal, welk eten wel of niet, wat is gezond) en dacht ik: ik ben van ver gekomen. 

Wat ik wil zeggen: behandeling is niet alles. Het is wel de basis, maar daarna heeft het herstel ook onderhoud nodig. Bewust bezig zijn met eventuele triggers die er nog zijn en eerlijk zijn over dingen die nog moeilijk zijn. En dat is geen schande want herstel is een lange weg. Maar ik denk zeker dat het mogelijk is, ook bij langdurige ES'en. 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Voor mij is het een combinatie van "Alleen als je aan het onderliggende werkt" en "Ja, ik ben er het bewijs van".

 

Ik merk bij mezelf dat mijn lichaam écht waarderen nog niet gelukt is en dat maakt me, hoewel ik geen eetstoornis meer heb, toch altijd een beetje gevoelig/kwetsbaar voor de gedachte dat afvallen mijn leven beter zal maken. Meestal is dat alleen op de achtergrond aanwezig, maar in moeilijke tijden komt zo'n gedachte weer meer op de voorgrond. Als ik kijk naar de afgelopen 7 à 8 jaar heb ik er het grootste deel van de tijd minder last van gehad en is het me gelukt stappen vooruit te zetten. Maar ik blijf depressieve periodes hebben en dan is dat echt mijn zwakke plek, dat de daarmee gepaard gaande zelfhaat zich ook tegen mijn lichaam uit. Het verschil is dan, dat ik er redelijk mee om kan gaan en het niet tot een terugval leidt. Want tja, de drive waarmee ik mijn lichaam zo heb gemarteld en er zo ontzettend van genoot om dat te doen, die heb ik echt op geen enkele manier meer.

 

Overigens zie ik mijn eetstoornis inmiddels ook niet meer als hét probleem dat ik had. Het is nu meer een hoofdstuk in het verhaal dat ik ongelukkig was en het op een gegeven moment onhoudbaar werd.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Theo

Een x aantal jaar geleden zou ik hebben aangegeven 'ja, daar ben ik het bewijs van.' maar inmiddels voel ik me eerder het bewijs van dat het niet kan... Dat het misschien voor sommige mensen wel is weggelegd, maar niet voor iedereen (en dan niet specifiek alleen ikzelf).

Ik heb wel inmiddels zoveel geleerd dat ik niet meer terug zal vallen naar waar ik destijds zat. Maar voor mijzelf denk ik niet dat het iets is dat ooit helemaal weg zal zijn...

 

(een aparte discussie: wanneer spreek je van 'hersteld'?)

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93
3 uur geleden zei Geertje*:

een aparte discussie: wanneer spreek je van 'hersteld'?

Ik vind hersteld echt VOLLEDIG genezen. Geen gedachtes, twijfels of ongezonde neigingen meer AT ALL. Ook niet in moeilijke tijden.

Daarom spreek ik misschien ook wel niet snel van herstellen bij mezelf.... en geloof ik daar niet in.
Ik geloof wel dat er een moment kom dat ik altijd mijn gezonde verstand kan blijven gebruiken. Maar dat vind ik meer een soort van eeuwig in remissie zijn, want gebeurd er echt iets heftigs val je er dan waarschijnlijk alsnog op terug.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

@Geertje* Voor mij betekent 'hersteld' niet alleen geen symptomen meer, maar ook geen behoefte/wens om die symptomen weer opnieuw te hebben. Weten waar jouw eetstoornis voor diende en andere, constructieve coping skills ontwikkeld hebben om diezelfde functie te vervullen.

 

@IV93 Misschien kan je doel wel zijn "verbetering ten opzichte van nu" in plaats van "herstellen". Dat is hoe ik zelf mijn behandeling in ging. Ik wilde helemaal niet herstellen, begon er eigenlijk aan onder druk van mijn toenmalige vriend. Ik wilde niet werken aan eten of mijn gewicht, maar was wel bereid te praten en te proberen meer inzicht in mezelf en mijn eetstoornis te krijgen. Ook toen ik er nog lang niet klaar voor was mijn ES los te laten, heeft dat proces me toch enorm geholpen bepaalde stappen te zetten waar ik veel aan gehad heb en ook veel aan gehad zou hebben als het daarna niet gelukt was te genezen.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93
1 uur geleden zei Jessie:

Misschien kan je doel wel zijn "verbetering ten opzichte van nu" in plaats van "herstellen". Dat is hoe ik zelf mijn behandeling in ging. Ik wilde helemaal niet herstellen, begon er eigenlijk aan onder druk van mijn toenmalige vriend. Ik wilde niet werken aan eten of mijn gewicht, maar was wel bereid te praten en te proberen meer inzicht in mezelf en mijn eetstoornis te krijgen.

O ja absoluut! Dat is zeker mijn doel... en herstel ook hoor. Als er 1% kans is dat het kan ga ik er voor. Maar het is fijner om in subdoelen te werken op het moment dat het moeilijk is ipv voor iets waar je in twijfelt. Dus je hebt zeker gelijk.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
MyrthedD
Op 8-8-2017 om 17:01 zei Jessie:

Voor mij is het een combinatie van "Alleen als je aan het onderliggende werkt" en "Ja, ik ben er het bewijs van".

 

Ik merk bij mezelf dat mijn lichaam écht waarderen nog niet gelukt is en dat maakt me, hoewel ik geen eetstoornis meer heb, toch altijd een beetje gevoelig/kwetsbaar voor de gedachte dat afvallen mijn leven beter zal maken. Meestal is dat alleen op de achtergrond aanwezig, maar in moeilijke tijden komt zo'n gedachte weer meer op de voorgrond. Als ik kijk naar de afgelopen 7 à 8 jaar heb ik er het grootste deel van de tijd minder last van gehad en is het me gelukt stappen vooruit te zetten. Maar ik blijf depressieve periodes hebben en dan is dat echt mijn zwakke plek, dat de daarmee gepaard gaande zelfhaat zich ook tegen mijn lichaam uit. Het verschil is dan, dat ik er redelijk mee om kan gaan en het niet tot een terugval leidt. Want tja, de drive waarmee ik mijn lichaam zo heb gemarteld en er zo ontzettend van genoot om dat te doen, die heb ik echt op geen enkele manier meer.

 

Overigens zie ik mijn eetstoornis inmiddels ook niet meer als hét probleem dat ik had. Het is nu meer een hoofdstuk in het verhaal dat ik ongelukkig was en het op een gegeven moment onhoudbaar werd.

Dit is heel herkenbaar voor me! Nu ik zelf nog aan therapie voor trauma's bezig ben merk ik dat vergelijken etc bij andere meer op de voorgrond komt. Niet vanwege eetstoornis maar automatisme. Logisch ook dat als je aan iets gaat werken wat heel moeilijk is deze automatisch omhoog komen. Ook ik zie het niet meer als eetstoornis maar uit een coping en een gedachte die niet meer van mij zijn maar soms nog wel aanwezig zijn. Meer niet. Ik heb zelf hierdoor wel veel irritaties. Herkent iemand dat?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Karlijn

ik heb gestemd op 'alleen als je aan het onderliggende werkt' maar ik hoop dat ik over niet al te lange tijd kan zeggen "Ja en ik ben daar het bewijs van"

Terwijl ik 4 maanden geleden volledig geloofde in dat het voor iedereen mogelijk was, behalve voor mij. En ging ik alleen maar terug in behandeling om het weer leefbaar te maken, want dat was al genoeg. NEE, dat is het niet! Leefbaar klinkt aardig, maar er is niets aan. 

Ik ben er nog niet, maar veel verder dan ik nog had verwacht wat dat betreft. En ik geloof er steeds meer in dat als ik mijn verleden kan verwerken, herstel echt heel dichtbij is. (Há en dat na 14 jaar eetstoornis, Yes!) 

  • Like 7

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Liferider

Ik weet het niet.

Ik denk wel dat het mogelijk is een gezond eetpatroon te krijgen en vertrouwen in je eigen lichaam te krijgen en (niet) eten niet meer als probleemoplossing/emotie regulatie te gebruiken maar ik kamp erg met lichaamsacceptatie. Ik kan me niet voorstellen dat dit ooit helemaal weg gaat. 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
chiara
12 uur geleden zei Karlijn:

ik heb gestemd op 'alleen als je aan het onderliggende werkt' maar ik hoop dat ik over niet al te lange tijd kan zeggen "Ja en ik ben daar het bewijs van"

Terwijl ik 4 maanden geleden volledig geloofde in dat het voor iedereen mogelijk was, behalve voor mij. En ging ik alleen maar terug in behandeling om het weer leefbaar te maken, want dat was al genoeg. NEE, dat is het niet! Leefbaar klinkt aardig, maar er is niets aan. 

Ik ben er nog niet, maar veel verder dan ik nog had verwacht wat dat betreft. En ik geloof er steeds meer in dat als ik mijn verleden kan verwerken, herstel echt heel dichtbij is. (Há en dat na 14 jaar eetstoornis, Yes!) 

 

Wat een mooi bericht, Karlijn! Je klinkt in ieder geval vastberaden wat al zo belangrijk is :-). Ik hoop dat je dit vast kan houden en met (kleine) stapjes steeds dichterbij dat doel van écht herstellen komt. Ik heb er in ieder geval vertrouwen in! 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
maartje1

Ik ben hersteld! Het bewijs dat het kan! 

 

En geloof me, ik heb zeker tijden gehad waarin ik dacht: 'dit gaat nooit meer lukken.'

Op mijn 16e bestempelde de GGZ mij met 'chronisch'. Ik zette mini-stapjes, was bang voor elke verandering en had geen idee hoe je dat doet: zonder eetstoornis leven. Hoe ik dan moest genezen was me een nog groter raadsel.

De Ggz plante me op de stoep, en daar stond ik dan. 16 jaar en geen idee wat ik moest doen. 'Laat dan ook maar zitten.' Dacht ik in eerste instantie. 

Totdat ik mezelf er bewust van werd dat 16 jaar en een chronische eetstoornis wel heel absurd is. 

Ik ging opzoek naar instanties. Het moest in mijn stad zijn, mocht niet teveel kosten en ik moest gewoon volle schooldagen maken vonden papa en mama. 

Het was een rotwerk. De ene instantie wees me af omdat ik minderjarig was. De andere instantie was te duur. Dan was er een instantie die eiste dat ik 2 dagdelen per week kwam (wanneer ik dus naar school moest) en ga zo maar door. 

Ik staakte de zoektocht, en dacht: 'dan wacht ik wel tot ik 18 ben.' 

Totdat ik iemand vond die voor zichzelf was begonnen. Viel niet in het budget wat mijn ouders ervoor wilde geven, maar gek genoeg kreeg ik het allemaal toch voor elkaar. 

Met die therapeut kon ik soms 2,5 uur in gesprek zijn. Ze stopte niet eerder als we nog niet klaar waren. Ze nam echt de tijd en was ertoe bereid mij ècht te helpen. 

Ze was veel vriendelijker, meer betrokken en luisterde beter dan wat ik gewend was. Daarnaast had zij ook een eetstoornis gehad waardoor ik mij vertrouwder voelde. 

 

Ik ben niet vaak bij haar geweest, en veel heb ik dan ook alleen gedaan. 

Maar doordat ik echt heel veel motivatie vond is het me toch gelukt. :)

 

Ook al leek het nog zo onmogelijk. ;)

 

  • Like 5

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93
1 uur geleden zei maartje1:

Totdat ik iemand vond die voor zichzelf was begonnen. Viel niet in het budget wat mijn ouders ervoor wilde geven, maar gek genoeg kreeg ik het allemaal toch voor elkaar. 

Met die therapeut kon ik soms 2,5 uur in gesprek zijn. Ze stopte niet eerder als we nog niet klaar waren. Ze nam echt de tijd en was ertoe bereid mij ècht te helpen. 

Ze was veel vriendelijker, meer betrokken en luisterde beter dan wat ik gewend was. Daarnaast had zij ook een eetstoornis gehad waardoor ik mij vertrouwder voelde. 

 

Ik ben niet vaak bij haar geweest, en veel heb ik dan ook alleen gedaan. 

Maar doordat ik echt heel veel motivatie vond is het me toch gelukt. :)

 

Ook al leek het nog zo onmogelijk. ;)

 

Ergens vind ik het pijnlijk om te lezen dat aan genezen soms een prijskaartje zit en dat het mensen niet waard is dat te betalen... :( 
Of dat er betaald moet worden terwijl iemand dat geld misschien gewoonweg niet heeft.

Voor jou extra blij dat het je toch is gelukt. Zo zie je maar, waar een wil is, is een weg!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
maartje1

@IV93. Met mijn ouders was het niet erg makkelijk. Ze vonden het onzin als ik buiten mijn stad naar hulp toeging, ook al werden de reiskosten vergoed. 

Daarnaast wilde ze gewoonweg niet teveel wegleggen. Al hadden ze het kunnen betalen. 

 

En omdat ik zo kwetsbaar was durfde ik er ook niet op door te drammen. Terwijl ik wel hulp wilde en beter wilde worden.

 

Bij mij thuis heb ik geen steun gehad.

Mijn moeder is zelf best 'eetgestoord' en papa vond dat het wel prima ging.

Ook al heb ik foto's van toen ik 16 was waar ik echt, echt heel dun op ben.

Mijn broer is heel gevoelig, dus die hield ik er liever een beetje buiten. Mijn zus woonde niet meer thuis, en ik vond de vrolijke momenten met haar zo fijn dat ik bang was om het over sombere dingen te hebben. Bang dat de vrolijke momenten ook somber werden.

 

Bij mij thuis zijn we allemaal geen praters en mijn ouders vullen alles erg snel in.

Het resulteerde in een hele, hele eenzame strijd, maar ik heb het toch overleefd. :)

 

  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden


×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.