Spring naar bijdragen
SanneS

lichaamsbeleving i.c.m. een trauma vs eetstoornis

Aanbevolen berichten

SanneS

Tja.. waar moet ik beginnen?

 

Het idee voor dit topic komt vanuit een vraag die ik van @Jillie ontving geschreven in het wegentopic.

link naar vraag en mijn geschreven antwoord hierop is hier  terug te lezen: https://www.ikookvanmij.nl/topic/4374-wegen/?do=findComment&comment=367555
 

Wie weet is het openen van dit topic nog niet eens zo'n slecht idee,  thnx jillie voor het meedenken in de aanloop hierin, ik heb de titel inderdaad meegenomen en het nieuwe topic is geboren ;-) 

 

Ik zou het heel erg fijn vinden om met mensen die zich in dit verhaal herkennen, wat te sparren. gewoon eens zien en lezen of er dingen herkenbaar zijn, met enige focus op hoe ga ik/ gaan we er mee om, hoe zouden we er mee om kunnen gaan.

 

Dit topic raakt misschien een stuk grijsgebied.

Want soms heb je last van diverse problemen op eenzelfde moment. Tot de wetenschap er is, je het begrijpen kunt gaat het prima. Of merk je dat het minder prima gaat en er nog ''huiswerk-zelfstudie'' ligt.

 

Mijn grijsgebied ligt tussen, in remissie zijn van de eetstoornis met de restjes symptomen van zowel triggers die trauma als eetstoornis betreffen.
Misschien is voor anderen wel een heel ander grijsgebied/raakvlak. wat hier ook in dit topic besproken mag worden! deel gerust <---- 

 

Want herken je het misschien dat je de eetstoornis onder controle hebt, maar nog altijd met een vraagteken boven je hoofd loopt omdat je geen ideeee hebt bij wat je voelt??

En dan nog ook moeite hebt, (wat ik vaak heb) om dit te ''ondertitelen'' om het bespreekbaar te maken? 

 

Mijn nieuwsgierigheid zit vooral in hoe voelen dingen aan als je in de eetstoornis zit/hebt gezeten maar er de kennis van heb dat je kunt herleiden waar het vandaan komt maar nog niet goed weet er mee om te gaan... Hoe kun je gevoel uitdrukken..

Nu maak ik persoonlijk veel tekeningen (in 5 min tekeningen topic des tijds door @Liekeee opgestart) heb ik wel eens wat werk durven delen. Neem ik ook mee naar mn sessies en werk ik op die manier met een PMT therapievorm aan mijn lichaamsbeleving en gevoel/emoties reguleren etc.

 

Hoe bespreken jullie die gevoelens? hoe werkt dat bij jullie met schaamte? etc etc.

 

:) geen idee wat dit topic gaat brengen maar ben al blij met de toffe berichtwisseling die ik in weegtopic met Jillie had. En voornamelijk mij af vroeg of ik misschien de enige was of juist niet...

 

wees welkom! schrijf gerust terug ! :)

thnx alvast :D 

 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Brabo

Ik herken het ook wel, fijn te lezen dat ik niet alleen ben hierin. 

 

Wil er inhoudelijk verder niks over kwijt, maar goed dat je topic geopend hebt en ik zal meelezen.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93

Herken het thema zeker....
Vooral een kwestie echter van niet willen voelen. Dit begonnen te onderdrukken dmv eetproblematiek, later automutilatie, eetstoornis, wegvluchten in destructie, wegvluchten in overvolle dagen en nu toch weer een flinke terugval in mijn eetstoornis. 
Ook omdat het gaan voelen, leren voelen en durven voelen werd aangemoedigd in mijn opleiding en ik hierdoor totaal vastliep.

 

Roept vooral angst en walging en zelfhaat op wat onmogelijk op een gezonde manier te verkroppen lijkt.
Maargoed daarvoor is therapie!! :) 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
MyrthedD

Herkenbaar thema hoor. Ik heb door trauma ook een bepaalde coping wat zich lang uitte in een restje eetstoornis. Nu heb ik zelf gemerkt dat dat echt mij totaal niet helpt en minder veiligheid biedt dan bijvoorbeeld praten hiervoor, schrijven, tekenen en dat soort dingen. 
Dat helpt mij op langere termijn vele malen beter. De stap daarnaartoe is een grote en enge geweest maar wel eentje waar ik helemaal geen moment spijt van heb gehad!

Nu is het nog soms even spannend omdat ik zelf aan traumaverwerking bezig ben maar ik wil onder geen beding meer naar een eetstoornis terug. Doordat ik me zo bewust ben van het feit dat ik dat niet wil zoek ik bewust andere dingen op. Deze voelen misschien nog onwennig aan maar het is beter, uiteindelijk :) 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Karlijn
Op 28-8-2017 om 17:37 zei SanneS:

Want herken je het misschien dat je de eetstoornis onder controle hebt, maar nog altijd met een vraagteken boven je hoofd loopt omdat je geen ideeee hebt bij wat je voelt??

En dan nog ook moeite hebt, (wat ik vaak heb) om dit te ''ondertitelen'' om het bespreekbaar te maken? 

Dat vraagteken heb ik niet meer, ik weet héél goed nu wat ik voel en kan dit ook goed bespreekbaar maken. Daar heeft mijn geweldige psychologe wel heel erg bij geholpen, door continu te vragen 'wat voel je?' en dan niet op emotie gericht, omdat dat vaak een stap te ver was. Ik moest mezelf dan afgaan van mijn grote teen tot aan mijn hoofd, waar ik iets voelde en wat ik dan voelde. Dat maakte voor mij de drempel een stuk lager, ook omdat ik niet iets moest daarmee en uiteindelijk ook zo heb geleerd dat het erkennen ook kan leiden tot verminderen van de heftige emoties. 

 

Op 28-8-2017 om 17:37 zei SanneS:

Hoe bespreken jullie die gevoelens? hoe werkt dat bij jullie met schaamte? etc etc.

Ik vind het makkelijker om over mijn lichaam te praten als het over mijn eetstoornis gaat, benoemen wat ik te dik vind en wat dus lastig is. Maar als het gaat over trauma's, dan vind ik het veel moeilijker. Ik schaam me vooral over mijn (extreme en destructieve) gedachtes over bepaalde lichaamsdelen. En ik schaam me ook heel erg voor de boosheid die ik heb naar mijn lichaam toe, die vooral trauma-gerelateerd is maar terugkomt in zowel eetstoornis als automutilatie. (niet actief op dit moment, vooral drang weliswaar) Ik bespreek dit dan ook bijna nooit, alleen met mijn psychologe (waar ik over 2 weken met EMDR ga beginnen) omdat ik haar vertrouw en inmiddels al zoveel gênante dingen heb besproken met haar dat ik dat wel 'durf', ondanks veel schaamte en angst. 

Een tip die in 'de kracht van kwetsbaarheid' staat bij schaamte; blijkbaar helpt het om op het moment dat je kapot gaat van schaamte, te zeggen 'Pijn pijn pijn pijn'. Zo geef je een signaal aan je hersenen om uit die survivalmodus (Paniek!Rennen!) te komen. Ik heb dat weleens gedaan en ik vond het wel helpend . Sowieso vond ik dat boek wel fijn, het heeft me wel gemotiveerd om uit te spreken waar ik me over schaam of wanneer ik me überhaupt schaam. 

 

Al hoop ik een hele hoop schaamte achter me te kunnen laten als ik klaar ben met EMDR. Want door je te schamen, zeg je eigenlijk dat je schuld en invloed had op datgene wat je is overkomen en dat is eigenlijk niet zo. (Kan ik rationeel leuk bedenken hoor, maar mijn gevoel loopt nog erg achter) 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Wat ontzettend fijn te lezen dat je een psychologe hebt waarbij het zo veilig voelt, @Karlijn, en waarmee je al zo ver hebt kunnen komen.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93

@Karlijn knap inderdaad. Je hebt duidelijk al veel stappen gemaakt. Zullen er nog veel komen maar gun je vooral dat je die schaamte los kunt laten.... Jij hebt niks om je voor te schamen.

 

En dat is heel makkelijk gezegd. Kan het zelf ook niet terwijl het in theorie voor ons allemaal geldt. Alleen dat ook zelf ervaren is een volgende stap....

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
MyrthedD

Dapper mens ben je zeg Karlijn!

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden


×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.