Spring naar bijdragen
Cobra

"Ouder zijn/worden" met eetstoornis

Aanbevolen berichten

Cobra

Hoi,

 

Zijn er nog meer mensen die kampen met extra schaamte omtrent het hebben van een eetstoornis die wat ouder zijn? 

 

Ik heb er best veel moeite mee. Ook omdat het me al veel tijd heeft gekost. Om me heen gaan vrienden zich settelen, huizen kopen, kinderen krijgen en hebben vaste banen etc.

 

Door de AN heb ik veel tijd gemist, studeer ik nu nog (ben 27), woon ik in een studio, heb geen auto, geen vast werk (wel freelance), nu net een beginnende relatie etc. Daardoor voel ik me vaak een loser, iedereen ging en gaat door en ik stond en sta straks weer stil..

 

Tien jaar geleden had ik hier geen last van, maar nu wordt dat steeds erger.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Ik herken niet zozeer wat jij beschrijft met betrekking tot mijn ES. Maar het achterliggende gevoel, dat alle mensen om je heen de levensmijlpalen bereiken "zoals het hoort" en dat je zelf "achterloopt", herken ik wel. Maar ja, wie bepaalt hoe het leven hoort te zijn? En dat de mensen om je heen al die dingen doen, wil niet zeggen dat hun leven automatisch ideaal is of dat er bij hen niks kan gebeuren (baan kwijtraken, relatie die stukloopt, etc). Bovendien kan je geneigd zijn te bagatelliseren wat je wél hebt. Van alle dingen die je bij anderen ziet, heb je zelf eigenlijk alleen de auto écht niet. Van alle andere zaken heb jij wel een variant op jouw manier. Je studeert, hebt werk, een woning, een beginnende relatie.

 

Ik vind het hoe dan ook niet iets om jezelf voor te schamen. Maar misschien kun je er motivatie uit halen? Als je voelt dat je stil staat is het tijd om in beweging te komen. Ook met een ES kun je jezelf ontwikkelen en groeien. Sterker nog, dat is echt nodig om ervan te kunnen genezen.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Lydia

Ik ervaar een beetje hetzelfde als Jessie. Ik heb al een ruime 8 jaar geen eetstoornis meer, maar ik herken soms wel het achterliggende gevoel. Ik ben nu 29 jaar en van de afgelopen 7 jaar ben ik 5 jaar erg ziek geweest en pas sinds 2 jaar aan de betere hand. Tsja en dan loopt het leven nou niet bepaalt zoals bij de meeste doorsnee mensen. Maar zoals Jessie al zegt, wie bepaalt hoe het leven hoort te zijn? Buiten dat vormt hetgeen wat je mee maakt ook wie je bent. Stond jij echt op alle gebieden stil? Of was je ondertussen wel aan het groeien op andere gebieden die wat minder tastbaar zijn (emotioneel, inzicht in jezelf, inzicht in het leven etc.)? Dus behalve wat het je gekost heeft, heeft het je ook dingen opgeleverd? En als dit niet zo is en je echt volledig stil staat/stond, dan is het zoals Jessie al aangeeft misschien wel tijd om te kijken hoe je in beweging kunt komen? Probeer jezelf dan vooral niet te vergelijken met anderen (en wat anderen hebben), maar kijk juist naar wat jij leuk vindt, belangrijk vindt, waar je in zou willen groeien of ontwikkelen.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Lucy

Ik herken het wel, mijn ES duurde van 2001 tot ~2013 en mn tussen 2007-2012 ging het erg slecht. Toen had ik wel het idee dat ik dingen miste: relatie (s), uitgaan, studentenlol, enz. Maar ik kreeg in 2012 - tijdens ES en depressie!! - een relatie en wij krijgen in de komende weken ons 3e kindje.  Ik ben volledig hersteld, leer nog steeds over mezelf, heb mijn zelfvertrouwen terug, een leuke baan en een fijn huis.  Dus het kan ineens anders zijn. Dat heeft niet zozeer met de ES te maken maar ook met geluk. Vriendin van mij is net zo oud maar heeft geen relatie, vindt dat ook een groot gemis, maar zij heeft geen ES gehad alleen puur bad luck.... 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske

Voor mij ook herkenbaar. Mijn eetstoornis is begonnen toen ik een jaar of 17 was en ik ben nu 33. Ik ben inmiddels heel ver in mijn herstel, maar begin me daardoor ook steeds meer te realiseren wat ik allemaal mis, en ook wat ik in de afgelopen jaren gemist heb. Als vrienden een huis kopen, trouwen, een kind krijgen, op reis gaan of iets dergelijks, is het altijd wel even slikken. Niet zozeer omdat ik al die dingen zelf ook wil, maar omdat zij stappen zetten en ik niet. Maar ik durf er inmiddels wel op te vertrouwen dat het wel komt. Ik heb me lange tijd minderwaardig gevoeld doordat ik in veel dingen achterbleef, maar dat heb ik tegenwoordig veel minder. Ook bij mijn vrienden gaat niet altijd alles van een leien dakje. Ik heb ook vrienden zonder baan, zonder relatie, zonder auto en zonder huis. Het is soms ook maar net waar je de focus op legt. Je schrijft dat je studeert, in een studio woont, een relatie hebt en ook nog werkt. Genoeg dingen om trots op te zijn! 27 is nog hartstikke jong ;) 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93

Heel herkenbaar <3 
Heb soms ook het gevoel dat ik zo graag dingen wil inhalen! Mijn middelbare school tijd, mijn studietijd ... mijn tijd bij mijn ouders thuis.
Dat kan niet, steeds meer tijd gaat verloren en kan niet opnieuw geleefd worden terwijl ik deels wel iets moet qua studie/werk oid.

Ik probeer het steeds meer los te laten. Me te richtten op het nu in plaats van op wat ik gemist heb in het verleden of angst dat de toekomst niet gaat lopen zoals ik wil. Proberen verwachtlingsloos te zijn zodat elk mooi moment een cadeautje is.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Liferider

Ik heb niet zo zeer dat ik dingen niet heb gedaan maar meer dat ik nu verder wil met mijn leven maar niet kan omdat ik nog therapie nodig heb. (plaatselijk gebonden)

Moeilijk thema dit.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske

@Liferider Wat zou je graag willen wat nu niet kan? En: zijn er dingen die je wilt die wel kunnen? Dit zijn overigens ook vragen die ik mezelf nu stel. Welke stapjes kan ik wél alvast zetten, ondanks de beperking die er door therapie is? Want anders houdt het elkaar zo in stand.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Liferider
Just now, Elske said:

@Liferider Wat zou je graag willen wat nu niet kan? En: zijn er dingen die je wilt die wel kunnen? Dit zijn overigens ook vragen die ik mezelf nu stel. Welke stapjes kan ik wél alvast zetten, ondanks de beperking die er door therapie is? Want anders houdt het elkaar zo in stand.

Weg uit nederland. 

De tweede vraag is moeilijk. Ik wil verandering, een zingevend werk vinden maar weet niet waar mijn kwaliteiten liggen, weet niet wat mogelijk is.... En eigenlijk wil ik het ook niet per se hier. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske

@Liferider Het gaat een beetje off-topic, maar zou je hier ook hulp bij willen/kunnen zoeken? Bijvoorbeeld een loopbaantraject of iets dergelijks? Het zijn best grote vragen en zeker als je helemaal nog geen richting weet, kan het goed zijn daar met iemand anders naar te kijken. Het heeft mij wel geholpen in ieder geval. 

  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Liferider
34 minutes ago, Elske said:

@Liferider Het gaat een beetje off-topic, maar zou je hier ook hulp bij willen/kunnen zoeken? Bijvoorbeeld een loopbaantraject of iets dergelijks? Het zijn best grote vragen en zeker als je helemaal nog geen richting weet, kan het goed zijn daar met iemand anders naar te kijken. Het heeft mij wel geholpen in ieder geval. 

Klinkt interessant..... Ik ga even op zoek wat dit inhoud.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Marion

Zelf heb ik daar helemaal geen last van. Ook niet gehad. Ik ben nu 40 en een jaar of twee (gaat het zo snel?) hersteld. Ik denk dat dat vooral ook komt omdat ik bijvoorbeeld nooit heb willen trouwen, nooit een kinderwens heb gehad, etc. Ik kan me goed voorstellen als dat wel je wensen zijn, dat dat behoorlijk zwaar kan zijn. En dat mag ook, vergeet dat niet. Het hoeft niet allemaal rozengeur en maneschijn te zijn. Ik heb tijdens mijn herstel ook een enorm rouwproces meegemaakt. Ik kon voor het eerst verdrietig zijn om alles wat ik gemist had en dat was eigenlijk heel helend. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cobra

Dank voor jullie reacties. Ik bedoelde niet zozeer iets willen hebben in materie zoals een auto, maar het dus niet hebben van een rijbewijs. Het gaat om bepaalde processen en ontwikkelingen in bepaalde levensfasen die wel, niet, later of nog ik vorm aan het ontwikkelen zijn. 

 

Hoe ouder ik word, des te harder de confrontatie met stilstand, voorheen en nu. En hoe moeilijk bepaalde dingen zijn zoals een (intieme) liefdesrelatie aangaan omdat de AN zich er tussenin boort. 

 

Ben ook nog gewoon jong, maar in het volwassen leven en de maatschappij ervaar ik dit echt als iets wat heel zwaar is.. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cath

Hoi Cobra,

 

Ik herken je post. Ben zelf ook 27 en net afgestudeerd na 7 jaar. 

Woon inmiddels, na een aantal jaren op kamers gewoond te hebben, weer thuis bij mijn ouders. 

Ik spiegel mij ook aan mijn leeftijdsgenoten, maar vooral ook aan studiegenootjes die tegelijk zijn begonnen, inmiddels al een paar jaar werkzaam zijn, hun eerste huis kopen en zwanger raken. Dan voel je je toch wel ''achter lopen'' op bepaalde levensgebieden. Tegelijk mag ik ook mijn zegeningen tellen dat ik voor komend jaar werkzaam mag zijn voor de opdrachtgever bij wie ik ben afgestudeerd en tijdelijk even bij mijn ouders kan wonen totdat ik meer vastigheid hebt wat werk betreft. Desondanks heb ik wel een knagend gevoel dat ik ''verder'' had kunnen/moeten zijn, dan ik nu ben. 

 

Je verteld dat je nu studeert en freelance werk doet. Heb jij voor jezelf een beeld waar je heen wilt met je studie? Geeft dat jou motivatie?

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ingrid1971

Ik kan mij nog herinneren dat ik dat gevoel ook wel gekend heb, iedereen in mijn omgeving zag ik vorderingen maken maar ik niet. Ik stond stil dacht ik, voelde ik. Maar niets was minder waar, ik vocht tegen de es en ik maakte sprongen in mijn vooruit gang maar dat zag ik niet, wilde ik niet zien. 

Ik wilde ook samenwonen, een carriere maken, etc. Maar mijn tijd kwam, toen ik het los kon laten mijn eetstoornis. 

 

Ik zal een voorbeeld geven, rond mijn 28e was ik herstellende, we woonden twee jaar samen, we gingen trouwen en we wilden een kind. Maar tja dat ging niet van harte, mijn lijf was er nog niet aan toe, mijn geest was  hersteld van es maar mijn lijf dacht daar anders over. Het heeft vijf jaar geduurd (met de nodige zkh behandelingen) voordat er kleine was. Ik had het op een gegeven moment maar losgelaten, dan gaan we toch honden fokken. We waren ook al met buitenland bezig. Toen de kleine er was hebben we ons inderdaad weer op het buitenland gericht en daar hebben we ook een poosje gewoond. 

 

Het leven loopt zoals het loopt, je kan op sommige dingen geen invloed hebben en daar kan je dan beter geen energie insteken. 

Soms komen er kansen voorbij in je leven en die moet je pakken heb ik ervaren. En nu denk ik, pluk de dag, en maak er zelf een feestje van een ander doet dat niet voor je.;)

 

Dus het gevoel is niet raar en onbekend. Ieder doet het op zijn eigen tempo, je kan het niet forceren, misschien kan je het beter loslaten en kijken naar de dingen die je wel hebt.:D

 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Blackmos

Hier nog iemand van 28 met een es... 

 

Ik herken wat je zegt, ik schaam mezelf ook onwijs.. want vaak zijn het toch pubers die hiermee rondlopen en geen volwassene.. 

 

Jij hebt nog redelijk wat bereikt in je leven zie ik.. buiten dat ik 2 leuke banen heb en een huis mis ik een relatie toch ook wel. Wil ooit toch wel kinderen maar zoals het nu gaat moet ik daar niet aan denken.. moet mezelf eerst beter voelen. Maar het feit dat ik 28 ben en het nu zo slecht gaat daar schaam ik me toch wel heel erg voor en denk ik zou ik ooit nog een leuk persoon tegen het lijf lopen? 

 

Ik heb vandaag de moeilijkste beslissing in tijden genomen, eigenlijk gisteren al. Ik heb me aangemeld bij HC en ben vandaag bij de huisarts geweest die voor mij een verwijzing heeft geregeld. Ik heb nog steeds een dubbel gevoel. Ben ik het wel waard? Ben ik niet te oud? Waarom kan ik het niet alleen? Is deze stap niet te groot? Is het wel erg genoeg? 

 

Ik ben 28!?!?!? pff voelt toch wel als falen.. zowel men leeftijd als dat ik het niet alleen kan.. weg controle.. naja ik ga het zien.. wil beter worden. Niet meer continu bezig zijn met eten, kcal, compenseren etc.. Ik wil rust.. kan zo ook niet langer meer door. 

 

We staan er dus niet alleen voor zo te zien, veel leeftijdsgenoten die er ook last van hebben.. helaas:( 

 

liefs

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Lucy

@Blackmos gefeliciteerd met je aanmelding bij HC! Wat een belangrijke, spannende, grote stap. Ik wens je heel veel succes toe. 

  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Ingrid1971

Blackmos; ik vind het heel dapper dat je je hebt aangemeld bij HC, ik wens je veel sterkte en kracht toe. :).

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske

@Blackmos Wat goed dat je je hebt aangemeld, zo te lezen moest je daarvoor veel weerstand bij jezelf overwinnen. Je bent zeker niet te oud en verdient alle hulp en steun die je hierbij nodig hebt. Sterkte!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
12 hours ago, Blackmos said:

Hier nog iemand van 28 met een es... 

Ik herken wat je zegt, ik schaam mezelf ook onwijs.. want vaak zijn het toch pubers die hiermee rondlopen en geen volwassene..

Ik denk dat dat echt een fabeltje is. Alleen al hier op het forum zijn zoveel vrouwen die hun ES misschien wel als tiener kregen (maar vele niet--ik zelf bv. pas toen ik 23 of 24 was), maar er pas als volwassene vanaf gekomen zijn of nu als volwassene nog bezig zijn met die strijd.

 

Super dat je je aangemeld hebt bij HC!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Blackmos

Bedankt allemaal voor de lieve reacties.. 

 

Ik zag heel erg op tegen de diagnose.. en wilde die eigenlijk niet hebben... :( maar het kan zo niet verder.. Ik heb me aangemeld mede door iemand hier van het forum.. :)

 

@Lucy dankjewel.. hoop dat t gaat helpen

 

@Elske Een onwijs grote stap, maar ik wil zo graag weer dat het beter word.. t gaat erg slecht momenteel.. heb alles geprobeerd om de diagnose niet te krijgen maar nu mezelf er maar bij neergelegd. Heb hem nodig om mezelf weer beter te voelen denk ik...

 

@Ingrid1971Wat lief van jullie dat jullie het dapper vinden, ikzelf vind het meer falen op dit moment.. Maar het kan zo niet langer!! 

 

@Jessieidd mijn eetpatroon is ook al sinds mijn 12e niet goed... altijd wel controle kunnen houden maar slaat nu een beetje door.. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93
3 uur geleden zei Blackmos:

Wat lief van jullie dat jullie het dapper vinden, ikzelf vind het meer falen op dit moment.. Maar het kan zo niet langer!! 

Probeer wat liever te zijn voor jezelf.
Als je dak lek is, zou je het dan "falen" vinden als je de loodgieter belt. Of zou je het "falen" vinden als je de loodgieter niet belt.
Het dak van jouw huisje, je lichaam, je mentale toestand lekt. En je hebt om hulp gebeld zodat je het kan "fixen". 

Zo klinkt het heel makkelijk en eenvoudig en dat is het zeker niet! Maar het is de enige logische stap. Je laat je echte dak toch ook niet lekken en gaat dan toch ook niet in de regen zitten?

<3 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Blackmos

Ja dat klopt @IV93 maar laat dat nou net het geen zijn waar ik veel moeite mee heb... het gunnen en lief zijn... voor andere geen probleem hoor en voor mijn huis ook niet.. voor mezelf is dat wat lastiger.. Maar je hebt een punt.. Ik wil juist leren om dat wel te kunnen :(

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93
17 minuten geleden zei Blackmos:

het gunnen en lief zijn... voor andere geen probleem hoor en voor mijn huis ook niet.. voor mezelf is dat wat lastiger.. Maar je hebt een punt.. Ik wil juist leren om dat wel te kunnen :(

Probeer jezelf te blijven corrigeren. Wat mij heel erg kan helpen (want ik herken die innerlijke criticus) is door te denken: "Wat vind ik als een ander in deze situatie zat...?" 
Dit kan al zo bijdragen aan wat liever zijn voor mezelf. Want wat maakt het dat jij jezelf minder gunt. 
En ja, ik kan 1000000 redenen bedenken waarom ik mezelf minder mag gunnen. Maar ook daar weer mee, anderen in dezelfde situatie zou ik die dan ook minder gunnen? Het antwoord is altijd nee. Tenzij ik me inbeeld dat het iemand is die mijn broertje en zusje eindeloos en gewetenloos veel pijn heeft gedaan. Dat is de enige situatie waarin ik iemand zoveel ellendige gedachtes gun als dat ik op mezelf stort. En fact: Ik heb mijn broertje en zusje nooit bewust en gewetenloos pijn gedaan. Dus is er misschien een kleine kans dat ik 't niet verdien wat ik over mezelf heen stort. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden


×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.