Spring naar bijdragen

"Ouder zijn/worden" met eetstoornis


Cobra
 Share

Aanbevolen berichten

Dat is idd een goede vraag.. nee ik het verschrikkelijk vinden als een van mijn dierbare zou doen wat ik zou doen bij mezelf.. Ik maak die vergelijking wel eens hoor.. Maar dan meer om voor de mensen om mij heen die zich zorgen maken en zich machteloos voelen... Ik baal er onwijs van dat ik hun die zorgen geef.. Ik wil het anders maar het lukt me niet alleen.. als dat wel zo zou zijn was het makkelijk geweest.. Ik baal er echt van dat ik dit mijn omgeving aandoe.. krijg zoveel vragen/opmerkingen/mensen die de hoop hebben opgegeven... :( maar t lukt me niet... en ik wil wel graag... Maar t lukt echt niet...

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Misschien ook herkenbaar in deze context: in de diepste dalen vond ik het heel moeilijk om te relativeren. Ik gooide alles wat anderen hadden op een hoop en concludeerde dat mijn leven eigenlijk niks voorstelde:

Vriendin X heeft een leuke relatie, vriendin Y heeft een mooier huis, vriendin Z gaat een toffe reis maken en vriendin Q heeft een auto. "Ik heb geen relatie, geen eigen huis, geen reis en geen auto, dus ik faal op alle gebieden."

Terwijl vriendin X achteraf best jaloers bleek op mijn baan, vriendin Y ook huilend op de bank zat omdat ze geen vriend had en vriendin Q die auto eigenlijk niet goed kon betalen.

 

Vergelijken met anderen is zo vreselijk moeilijk en daarmee riskant. Want ten eerste weet je niet wat er zich achter de voordeur afspeelt - mooi weer spelen doen we nu eenmaal allemaal graag, maar ten tweede heeft niemand alles, en heeft iedereen wel "iets". Het is nog steeds een valkuiltje voor mij als ik somber / gespannen ben, dan is mijn werk ineens niet goed genoeg, mijn spaarrekening niet groot genoeg en mijn huis niet leuk genoeg, maar ik kan dat heel snel relativeren door te kijken naar wat er allemaal wel is. 

  • Like 3
Link naar opmerking
Deel via andere websites

Ik herken dat toch ook wel. Ik ben dan wel 'pas' 24 maar heb door mijn eetstoornis veel te veel gemist. Ik heb geen school kunnen afmaken, geen studie (En ga ik dat volgend jaar wel doen!) en zo nog meer dingen. Als ik me vergelijk met mijn beste vriendin heb ik veel gemist maar misschien gaat het daar al wel mis: het vergelijken. Zo dat kunnen?

Link naar opmerking
Deel via andere websites

1 uur geleden zei MyrthedD:

Als ik me vergelijk met mijn beste vriendin heb ik veel gemist maar misschien gaat het daar al wel mis: het vergelijken. Zo dat kunnen?

Absoluut... als ik naar mezelf kijk in elk geval.
Het voelt gewoon kak dat leeftijdgenootje vaak al hun eerste "echte" toffe baan hebben, een normaal inkomen, daarmee dromen kunnen najagen zoals reizen. Of juist een gezin gaan stichtten. Ik heb geen eens een middelbare schooldiploma, terwijl ik weet dat ik slimmer ben dan sommige. Ik heb sommige van mijn klasgenootjes letterlijk door de studie geholpen toen ze vastliepen, uren met ze gestudeerd en ze dingen uitgelegd. Nu ben ik uitgevallen en gaan zij afstuderen. Dit voelt zo zuur. Niet dat ik het hen niet gun, maar ik gun het mezelf ook. Dus in die zin vergelijk ik zeker.

Maar het zijn ook de verwachtingen vanuit de maatschappij denk ik. Een van de eerste vragen bij kennismaking is toch wel: Wat doe je? Alsof dat definieert wie je bent....
Als dat mij zou definiëren dan zou ik letterlijk een eetstoornis zijn en dat wil ik niet, dat weiger ik! Ik ben zoveel meer dan dit. 
Ook op verjaardagen: Familie vraagt altijd wat ik nu dan de hele dag doe? Ze snappen het gewoon niet hoe een 24-jarige meid "thuis" kan zitten en kan wachten. Zeker omdat hulpverlening zo lang laat wachten... Heb al meerdere keren gehoord, stop gewoon met wachten, zet je schouders eronder, doe normaal en start gewoon weer met je opleiding! 
Ik voel me dan zo'n faal want ze snappen niet hoe onmogelijk dit momenteel is. :( 

Maar die verwachtingen leg ik tegelijkertijd ook bij mezelf neer. It sucks ..... 
En dit is iets waarbij ik me moet neerleggen. Eigen tijd en eigen proces. Ik weet dat als ik al deze ervaringen "overleef" het me alleen maar sterker en beter en mooier maakt. Maar daar koop ik nu gewoon niks voor en ik denk dat het zoveel winst kan zijn als je durft te rouwen erom. Uiteindelijk heb ik ook gewoon veel verloren hierdoor:
Geen normale kindertijd / geen kind zijn, veel gemist van de middelbare school (met name bovenbouw), geen studententijd, nooit gefeest, los geweest, me misdragen, onverantwoordelijk durven zijn. Nooit buiten de lijntjes gekleurd. Geen diploma's, lastiger carrière pad, etc.

 

Over die laatste twee denk ik wel dat ik dit kan omzettend in mijn kracht. Dat ik er creatiever door ga denken. Ik moet mijn mannetje gaan staan dat mensen me gaan aannemen om mij, om wie ik ben, omdat ik leuk ben, talentvol ben en een berg ervaring en wijsheid mee kan brengen. Of dat nou als zelfstandig ondernemer is of in loon dienst. We shall see.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

En als je aan al die 'verwachtingen' voldoet, wil dat nog niet zeggen dat je een perfect leven hebt.

Een paar jaar geleden had ik namelijk alles: een universitaire master op zak, een mooie reis gemaakt naar Zuid-Afrika, daarna een eerste baan, vrijwilligerswerk, een auto, een plekje om op mezelf te wonen, een vast contract, een mooi inkomen, vrienden, enz... Geweldig leven toch? Alles toch om gelukkig te zijn. 

Maar kennelijk zegt het helemaal niks over hoe het écht met je gaat. Ik kreeg een terugval, moest opnieuw de hulpverlening in, ziekenhuisopname volgde, gastgezin, baan kwijt, re-integratie tweede spoor, enz. enz. Wat is er over van het lijstje wat ik net postte?: de auto en m'n eigen plekje (gelukkig wel weer!) en vrienden (die juist duidelijker dan daarvoor). 

Dus ook al lijkt een ander alles te hebben wat jij niet hebt, ook dat is maar relatief... Je weet niet hoe die persoon er verder werkelijk aan toe is. Misschien wel depressief, misschien wel elke dag ruzie met een familielid, misschien wel elke avond mishandeld door haar man/vriend, misschien wel een onvervulde kinderwens, misschien wel smetvrees (en daarom dus altijd zo'n prachtig mooi en schoon huis).... Je weet het niet...

  • Like 2
Link naar opmerking
Deel via andere websites

@IV93 en @MyrthedD ook weer herkenbaar. "Verwachtingen"  van de maatschappij hebben alleen betekenis als je ze persoonlijk aantrekt. Een (inmiddels niet meer) vriendin van mij zei na de geboorte van mijn eerste kind: 'je gaat nooit meer naar festivals en nooit meer op stap.' Eerst voelde ik me suf en saai, totdat ik dacht: festivals ging ik al zelden heen omdat ik dat niet leuk vind en op stap gaan heb ik ook nooit echt leuk gevonden, dus eigenlijk is het voor mij heel oke. Zij projecteerde haar leven op het mijne, vanuit haar mening. Mijn mening is anders. Het heeft jaren gekost om zo dicht bij mezelf te komen dat ik nu eerst durf te luisteren naar mijn eigen gevoel / gedachtes, maar het is enorm waardevol. 

 

Dat brengt mij op een ander punt wat te weinig wordt benoemd: door een eetstoornis (of een andere ernstige aandoening, psychisch of fysiek) te doorleven en achter je te laten krijg je iets wat anderen niet hebben. Zij hebben misschien een huis en een auto, wij hebben bakken aan levenservaring, mensenkennis, zelfbewustzijn en doorzettingsvermogen. En dat verschil ga je merken, tenminste, ik zie die verschillen nu echt om me heen. Tussen de mensen die "iets"  hebben meegemaakt en op zichzelf durven te vertrouwen, en de mensen die door het leven zijn gerold en hun uitglijders nog gaan maken. Tel je winst eens uit als je op je 30e al de zelfkennis hebt die een ander misschien pas op z'n 50e heeft. Daarom zie ik de eetstoornis nu ook niet meer alleen als negatief (want: veel gemist), maar als een essentieel deel van wie ik geworden ben en van de manier waarop ik nu, op mijn 34e, in het leven sta. 

 

Ben het verder ook helemaal eens met @Jillie. Wat ik hierboven ook al schreef: je weet niet wat er achter de voordeur gebeurt. Ieder huisje heeft een kruisje, alleen durven maar weinig mensen er over te praten (ook weer vanwege de "verwachtingen van de maatschappij" die we onszelf voorhouden). Geen enkel leven is perfect. Minder vergelijken en minder oordelen, daar zou de wereld een stuk mooier van worden. 

  • Like 3
Link naar opmerking
Deel via andere websites

Wat Lucy hier boven zegt sluit ik mij helemaal bij aan. De es heeft mij gemaakt wie ik nu ben, dat heeft er ook voor gezorgd dat ik nu beslissingen maak, die ik denk ik nooit zonder die es ervaring zou hebben gemaakt. Ik leef heel dichtbij mezelf en ik ga gewoon mijn eigen weg..doe mijn eigen ding op mijn manier en dat voelt zo goed. En wat de buitenwereld daar van vind dat boeit mij niet, als ik mij maar prettig voel bij mijn beslissingen.

 

Mensen doen zich soms vaak mooier voor dan het in werkelijkheid is, kijk maar op social media, leuke foto's zie je voorbij komen, maar de dingen die niet leuk zijn delen ze niet. Dus een perfect leven bestaat niet, perfectie nastreven heeft toch geen zin, het is niet haalbaar.

Het is zo heerlijk als je van die perfectie verlost bent:). Als mijn perfectie weer op speelt dan moet ik altijd even gaan zitten, en relativeren waarom ik weer zo absurt bezig ben....^_^

 

 

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

Ik herken ook heel erg veel uit dit topic, maar toch zie ik nu ook al de waardevolle kant die door verschillenden is benoemd. Niet dat een eetstoornis op zich nou zo positief is, maar het kan je zo veel leren. En dat heb ik pas de laatste maanden opgemerkt. Ja, ik heb veel gemist, al mijn vriendinnen hebben een baan, mijn jongere zusje heeft een baan en gaat zelfs trouwen, etc. etc. En ik? Ik heb heel lang over mijn 1e hbo-studie gedaan en ik studeer nog/weer. Maar door heel dit eetstoornis"proces" heb ik geleerd wie ik ben en waar ik naar toe wil. Wat betreft de feitjes qua carrière maken enzo loop ik misschien wel achter, maar ik weet ook dat ik op een heel ander gebied 1000 stappen vooruit heb gezet, die uiteindelijk waardevoller zijn dan wat dan ook. 

 

Dit:

Op ‎20‎-‎10‎-‎2017 om 16:59 zei Ingrid1971:

De es heeft mij gemaakt wie ik nu ben, dat heeft er ook voor gezorgd dat ik nu beslissingen maak, die ik denk ik nooit zonder die es ervaring zou hebben gemaakt. Ik leef heel dichtbij mezelf en ik ga gewoon mijn eigen weg..doe mijn eigen ding op mijn manier en dat voelt zo goed. En wat de buitenwereld daar van vind dat boeit mij niet, als ik mij maar prettig voel bij mijn beslissingen.

Ik begin het ook echt zo te voelen. 

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

Knap dat jullie dat zo kunnen zien en voelen! Op bepaalde momenten kan ik dat ook hebben, maar soms is dit ook het verheerlijken van de AN. 

Natuurlijk brengt de es ook 'positieve' dingen met zich mee en leer je veel en besef je wellicht ook meer hoe bepaalde dingen in elkaar zitten of hoe jezelf in elkaar zit. 

 

Maar toch voelt het alsof ik constant achter de feiten aanloop en op het moment dat ik weer bij ben, raak ik weer achterop. Ik zit ook weer enorm te twijfelen of ik me weer ga aanmelden bij HC. 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Lucy Omdat ik ook klaar ben met therapie..geen 'zin' in. Het bevalt me erg goed zonder therapie en bij andere terugvallen kwam ik er ook weer zelf uit. Plus ik ben niet iemand die makkelijk een nieuwe therapeut vertrouwt en er moet wel echt een match zijn, anders werkt het voor mij niet.

Mijn vorige therapeut was echt de allerbeste die ik ooit heb gehad, maar dat heeft heel lang geduurd voordat die band zo kon groeien.

 

En op dit moment denk ik dat het nog niet erg genoeg is om me weer aan te melden. 

 

p.s. het voelt ook als mega erg falen, voor de zoveelste keer..hulp nodig hebben met zoiets stoms.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

12 uur geleden zei Cobra:

. Het bevalt me erg goed zonder therapie en bij andere terugvallen kwam ik er ook weer zelf uit. Plus ik ben niet iemand die makkelijk een nieuwe therapeut vertrouwt en er moet wel echt een match zijn, anders werkt het voor mij niet.

Mijn vorige therapeut was echt de allerbeste die ik ooit heb gehad, maar dat heeft heel lang geduurd voordat die band zo kon groeien.

 

En op dit moment denk ik dat het nog niet erg genoeg is om me weer aan te melden. 

 

p.s. het voelt ook als mega erg falen, voor de zoveelste keer..hulp nodig hebben met zoiets stoms.

Hey Corbra.

Ten eerste het is geen falen!!

Ten tweede, het "bevalt goed zonder therapie" omdat??? Je kwam voorheen zelf uit terugvallen, echt heel heel knap en respect maar het feit dat je (meerdere) terugvallen hebt (gehad) zegt mogelijk wel iets over de kernproblematiek! 

Het is dus niet iets stoms, je hebt een ernstige ziekte en de wortels zitten heel diep!

 

Zou je het ook op die manier durven bekijken, dus dat je door de kern aan te pakken, echt verder komt?

 

Sterkte!

 

M.b.t. dit topic, ik hoop hier ook nog een keer wat te schrijven.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Corba, sta je er wel open voor? Ik snap dat je soms therapie moe bent, had ik ook, het is het proberen waard denk ik. 

Maartje heeft wel gelijk, je wortels zitten diep en als je de kern van het probleem aanpakt dan kan jij zonder een es door het leven gaan, je bent het waard!;)

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Ingrid1971 ik denk niet dat ik opensta voor de therapiën die echte therapiën zijn. Na zoveel therapie en opnames weet ik inmiddels wel hoe de vork in de steel zit en ben ik me bewust van de cirkel. 

 

Ik zoek mijn heling meer in de filosofie dan in moetjes en geforceerde therapiën. (Ik ervaar dat zo)  

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

36 minuten geleden zei Cobra:

@Ingrid1971 ik denk niet dat ik opensta voor de therapiën die echte therapiën zijn. Na zoveel therapie en opnames weet ik inmiddels wel hoe de vork in de steel zit en ben ik me bewust van de cirkel. 

 

Ik zoek mijn heling meer in de filosofie dan in moetjes en geforceerde therapiën. (Ik ervaar dat zo)  

Herkenbaar. ...

En ik zoek mijn heling in het geloof/God ipv therapieën

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

Corba en Linsey, je moet doen wat goed voelt voor jouw! Ik heb hier alleen maar respect voor...:D.

Yoga is voor mij een rode draad door mijn week heen.

 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

53 minuten geleden zei Cobra:

Ik zoek mijn heling meer in de filosofie dan in moetjes en geforceerde therapiën. (Ik ervaar dat zo)  

 

Wat maakt dat je het zo ervaart? Ik zie therapie vooral als iets wat ik voor mezelf doe. Bovendien kun je, zeker bij HC, aangeven wat wel en niet bij je past. Ik wil je niet in een bepaalde richting duwen overigens. Ik vraag het me gewoon af.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Elske 

 

wellicht door jaren en jaren diverse therapiën, veel dwang gevoeld, weinig ruimte om nou te onderzoeken wat me wel hielp. Behalve bij mn HC therapeute, maar soms moest ik toch dingen doen vanwege protocollen, die mij niet hielpen. 

 

Daarnaast vind ik het naar om in een klinische therapeut-cliënt setting te zijn (ok bij hc js dat anders), maar ook het idee dat ik afhankelijk ben van een therapeut om mezelf beter te voelen.

 

ik zoek meer verdieping in bepaalde filosofen waardoor ik dingen ga begrijpen en doorbreken, dan wanneer ik me verdiep in het zoveelste g-schemaatje, "hoe voel je je-vraag", huiswerkopdrachten waar ik niet aan toe was maae wel moest doen, gedwongen wegen etc etc. 

 

Maw, als het te geforceerd voelt of er teveel protocollen zijn dan ga ik op slot en werkt het niet.. 

 

Ik sta zelf vrij anarchistisch in het leven en dat is soms heel complex ; ) 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Cobra Ik snap je bezwaren wel. Is je anarchistische manier van in het leven staan ook een vorm van bescherming voor jezelf? Ik doe zelf ook graag dingen op mijn eigen manier, maar ik weet dat het bij mij ook een valkuil is. Want ik laat mensen daardoor ook niet echt dichtbij komen en vind het moeilijk hulp te aanvaarden. In therapie niet. Maar in het echte leven daarentegen :ph34r:

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Elske

 

Interessante vraag, ik gok van niet. Het is juist een manier om mezelf te uiten op een bepaalde manier en te geloven in mezelf en waar ik voor sta. 

Ik benader dingen vaak anders, maar wijs ze niet altijd af. (Ok therapie zoals ik dat heb gehad wel)

 

In mijn omgeving zijn er eigenlijk alleen maar anarachisten, met hen deel ik veel op een andere manier (filosofisch). Dus sluit me niet af, maar mijn omgeving kan mij bv niet helpen in mijn es. 

 

"Maf" dat jij dat niet hebt in therapie en in het echte leven wel, ik heb dat dus andersom. 

 

Niet dat ik de kern van de problematiek opengooi of waar ik mee zit, maar ik ben wel open en deel mijn gevoel, angsten, gedachtengoed etc. 

 

En anderzijds geloof ik ook heel erg in het lijden van de mens, dat dat soms nodig is om weer te groeien.

 

De afgelopen maanden ben ik me er alleen maar meer in gaan verdiepen en naar gaan leven, dat maakt het nu soms ook wel gecompliceerd. De "gewone" maatschappij is en denkt namelijk niet zoals ik.. 

 

 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Prachtig dat een aantal van jullie de voordelen noemen zoals meer levenservaring.

 

Verder herken ik veel... Alle vriendinnen hrbben een relatie en wonen samen, hebben werk... Een 'leven' zoals ze soms zelf zeggen als ik vraag om af te spreken en ze kunnen niet. Dit doet pijn... Vooral als we in een groepje zijn en ze praten over sex met vriend of huis kopen... Word ik verdrietig van, waarom is mij dit niet gegund..? Ikzelf reis heel veel en is leuk geweest maar ben nu toe aan stabiliteit. Alleen dit heeft tijd nodig...

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Storm 1, leuk huis kopen, sex met vriend. maar ook deze mensen, lijken in jouw ogen gelukkig, maar achter elke deur gaat wel wat schuil. 

En geloof mij jouw tijd komt nog wel! It needs time^_^

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Storm1 Wedden dat er ook veel mensen zijn die jaloers zijn op de reizen die jij maakt?

 

Ik weet niet hoe oud je precies bent, maar alle dingen die je noemt zullen bij jou ook gewoon komen. Eerst paste het toch totaal niet in je leven om bv een huis te kopen, als je steeds op reis bent en/of in het buitenland woont? Ik heb in mijn omgeving ook mensen die het kopen nog even uitstellen omdat ze niet aan 1 plek vast willen zitten. Ik zou het van jezelf meer proberen te zien als een keuze dan als iets wat jij niet "kan". En die relatie komt ook vanzelf. Misschien moet je wat meer gaan daten als je graag iemand wil tegenkomen :) 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

  • 4 weeks later...

@Storm1 herkenbaar wat je schrijft..ik heb onlangs een 5 daagse training gevolgd die me erg veel inzichten gaf..maar totaal anders was dan therapue..

toch ben ik momenteel wel aan het twijfelen.. toch weer iets erbij zoeken?maar heb ik nog iets aan weer een therapeut.. weer de huiswerkopdrachten.. 

ik begrijp dat je ervaring hebt met Hc.. wat zijn de dingen waar je tegenaan liep bij hc mbt protocollen wat je noemde? 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je kunt een opmerking achterlaten als je bent aangemeld



Nu aanmelden
 Share

×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.