Spring naar bijdragen
Lisax

Mentaal niet sterk genoeg

Aanbevolen berichten

Lisax

Het gaat eigenlijk al flink wat weken niet zo goed met me. Iedere dag heb ik eigenlijk het gevoel alsof ik het allemaal niet meer aankan. Dat alles me te veel is. Dat de pijn die ik voel ondragelijk is en het verdriet niet te stoppen. Ik ben in ongeveer twee maanden tijd erg veel aangekomen en zit over een paar kilo op een gezond bmi. Lichamelijk moet ik wel. Ik trek het gewoon niet meer om alles te doen met weinig eten en ondergewicht, maar mentaal kan ik dit allemaal niet aan. Het is een grote chaos en ik heb me zelf op extreem ondergewicht nooit zo slecht gevoeld als nu. Ik kan alleen maar van mezelf walgen en wensen dat ik weer dun was. Sinds twee jaar en vijf maanden heb ik vanmorgen weer geautomutileerd omdat ik het echt niet meer trok. Het idee spookte al weken in m'n hoofd en vanmorgen voelde ik me zo intens verdrietig en depressief toen ik waker werd dat ik het niet tegen kon houden. Ik weet gewoon niet meer wat ik met mezelf aan moet. Ik heb nog therapie bij HC, maar ik ga er waarschijnlijk mee stoppen. In twee jaar tijd heeft het me niet veel gebracht, ik ga er met lood in m'n schoenen heen en ik kom er gewoon niet verder.

Ik wil dit allemaal niet meer. Ik dacht dat aankomen mezelf beter zou laten voelen, maar het is compleet het tegenovergestelde. Ik voel me vreselijk. Ik kan alleen maar denken aan de dood en ik zie het echt niet meer zitten. Ik weet gewoon niet wat ik met mezelf aan moet. Is dit een fase waar iedereen mee te maken krijgt waar je doorheen moet? Ik heb het namelijk nog nooit zo erg gehad in al die jaren dat ik aankwam en weer terugviel.

Ik hoorde van de week dat een jongen van een andere studentenvereniging zijn leven heeft beeindigd. Ik schaam vreselijk dat de gedachten echt in m'n hoofd rondgaan, maar ik ben haast 'jaloers' op deze jongen. Ik wil zo graag dat dit alles stopt, maar ik heb het er lef er niet voor. Ik wil ook niet dat m'n ouders met deze pijn straks zitten. 


Ik weet gewoon echt niet meer wat ik met mezelf aan moet op dit moment. Ik heb het gevoel dat ik niet sterk genoeg ben om m'n eetstoornis te verslaan.. Ik kan dit allemaal gewoon niet meer aan. Ik zit nog niet eens op een gezond gewicht en nu voel ik me al zo vreselijk naar. Ik kan alleen maar huilen. Ik word iedere dag wakker met een intens gevoel van verdriet, eenzaamheid en wanhoop. Ik wil dit niet meer, maar ik kan er geen einde aan maken omdat ik niet wil dat m'n ouders dan met deze pijn en verdriet zitten. Ik weet gewoon echt niet meer wat ik moet doen. Ik weet niet hoe ik hier doorheen moet. Als ik me nu al zo slecht voel, hoe slecht moet ik me dan wel niet gaan voelen met een gezond gewicht? Ook al is dit iets waar je doorheen moet, dan nog. Ik kan dit niet. Het breekt me te erg op. Ik kan gewoon niet fantsoenlijk meer functioneren door dit gevoel.
Nu eet ik braaf, maar ik wil alleen maar meer en meer automutileren. De drang zit zo hoog. Dan heb ik nog liever dat ik mezelf uithonger dan dat ik straks weer allemaal nieuwe littekens heb.
Ik kan dit gewoon niet aan en ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik wil zo graag wakker worden morgen en me niet kut voelen. Zo graag, terwijl ik weet dat het toch wel zo zal zijn.
  • Sad 2

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Linsey

Hoi Lisax, ik heb je gelezen.. wat een wanhoop en radeloosheid gaat er uit van je bericht. Erg verdrietig dat je je zo diep ellendig voelt dat je geen hoop ziet geen perspectief! :'-(

Goed dat je van je af schrijft. Weten mensen in je nabije omgeving ook hoe je je voelt?

Liefs

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Wat een strijd, meis. Zou je dit met je therapeut durven te bespreken? Het lijkt me sowieso belangrijk om te bekijken hoe het komt dat je zo opziet tegen elke afspraak en niet het gevoel hebt vooruit te komen.

 

Je gevoel dat het nu je aangekomen bent ineens veel slechter gaat, is een bekend fenomeen. Je zet het (niet-)eten en dun zijn niet meer in als coping om je gevoelens af te vlakken. Nu voel je in alle hevigheid wat je daarmee wegstopte. Maak het bespreekbaar.

 

Heel veel sterkte iig!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jillie
2 uur geleden zei Lisax:

Ik word iedere dag wakker met een intens gevoel van verdriet, eenzaamheid en wanhoop.

100% herkenning. Op dit moment. Ga door het zelfde heen.

Op moment dat je eetstoornis niet meer als copingmechanisme inzet, komt al je gevoel keihard omhoog. En ook hier moet je (moeten we) doorheen. Dat is de weg naar herstel. 

Ooit wordt dit beter. Ook al is nu totaal niet zichtbaar hoe. Het is nu éxtra zwaar omdat je voor het eerst (?) je copingmechanisme loslaat, dus niks meer hebt om je gevoel mee te dempen, om je rotgedachten te onderdrukken. En waardoor je na lange tijd ook

Spoiler

het automutileren

weer hebt ingezet. Omdat je íets nodig hebt om de onrust/spanning/angst/verdriet aan te kunnen. Ook dat herken ik. En heb ik gebruikt als tool om alles te kunnen handelen. Maar ook dat is niet de oplossing. Het enige wat je kunt doen is: er dwars doorheen. Dwars door de pijn, de angst, de wanhoop, de eenzaamheid heen. En ook ik weet niet hoe ik dat moet gaan doen, ook ik denk elke ochtend weer: hóe dan. En tóch ga ik door. Want veel slechter dan dit kan het niet worden. 

 

Het verschil met jou is dat ik wel een heel fijne therapeut heb (nu wel gelukkig, eerst niet). En ook bij de diëtiste kan ik veel kwijt. Wat maakt dat jij zo op ziet tegen de therapie? Zou het je kunnen helpen om te wisselen van behandelaar? Als je stopt bij HC en elders verder wilt, zul je waarschijnlijk weer te maken krijgen met lange wachtlijsten... 

Een jaar geleden liep ik er ook erg tegen aan dat ik bij m'n toenmalige therapeut niet verder kwam, ik niets aan de gesprekken had, er verwarder wegkwam dan ik er heenging, enz. Ik heb dit aangegeven. We hebben eerst nog geprobeerd samen verder te gaan en te werken aan wat er mogelijk tussen ons in stond. Maar het werkte niet. Ik ben hier duidelijk over geweest. Heb aangegeven waar mijn behoeften lagen. Dit was moeilijk, maar wat ben ik blij dat ik dit gedaan heb! Sinds januari heb ik nu een heel fijne therapeut. Dat kan echt hét verschil maken. En dat gun ik jou ook. Zou je het aan durven geven? Dat het niet zo loopt? Dat je er tegenop ziet elke keer? Zou je samen durven onderzoeken wat jij wel nodig hebt om therapie 'fijn' te maken? Eventueel door te wisselen van therapeut? Bij HC kan dat hoor!! Echt. 

 

Zet 'm op!

  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Lucy

Lieve @Lisax, wat ongelooflijk herkenbaar. Aankomen betekent dat je veilige haven wegvalt. En wat moet je dan, behalve al die angst en wanhoop en verdriet voelen? Dit is zo'n ongelooflijk moeilijke fase. Je lichaam moet aankomen omdat je anders helemaal nergens meer toe komt, maar mentaal loopt het niet synchroon. Dit is heel logisch, en ook je gedachten om er af en toe niet meer te willen zijn ("rust willen") is helemaal niet vreemd. Misschien helpt het je al om te horen dat zo veel mensen deze zelfde gevoelens en gedachten hebben in deze fase. Het enige wat je kan doen is het bespreekbaar maken. Jouw therapeute weet ook dat dit erbij hoort en zij kan je helpen om hier op de best mogelijke manier doorheen te komen. Want het wordt echt beter. Ik weet niet wanneer, maar het gaat beter worden. En daar doe je het voor, hoe ver weg dat nu ook nog lijkt...

Heel veel sterkte!!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Lisax

Heehee,

 

Dankjewel voor jullie lieve reacties. Mijn vriendinnen weten er deels wel van af. Afgelopen dinsdag heb ik enorm hard bij ze zitten huilen, maar eigenlijk liet zelfs dat me ook niet beter voelen.

Misschien ook omdat ik het deel over er niet meer willen zijn en automutilatie weg heb gelaten. Ik wil niet dat ze zich onnodig zorgen gaan maken, want ik zou het toch nooit zo erg maken dat ik er aan overlijdt. 

 

Ik heb m'n therapeut van HC gemaild van de week dat ik er mee wil stoppen, maar tevens is het dan ook weer strijd in m'n hoofd. Als ik er dan echt mee stop, wat dan? Maar anderzijds zie ik het ook niet voor me dat ze me nog verder kan helpen. Ergens wil ik ook helemaal niet dat ze me verder probeert te helpen. Het voelt zwak om dit met haar te doen. Ik wil het zonder hulp, omdat ik zo klaar ben met al die therapie. Ik ben al sinds m'n 13e steeds wel/niet bezig met therapie, opnames en behandeling, het komt zo m'n strot uit. Dat ik het ook betwijfel of een andere therapeut of instelling me wel kan helpen. 

 

Ergens is het wel 'fijn' om te horen dat het blijkbaar 'normaal' is en meer mensen dit ervaren, maar anderzijds ben ik er niks mee geholpen. Ik weet niet hoe ik er doorheen moet. Ik weet niet hoe ik dit uitzit zonder het nare gevoel op een andere destructieve manier te compenseren. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Het is gewoon een grote chaos en ik kan er niks mee. Ik kan me niet voorstellen dat ik me vanzelf beter ga voelen door het er gewoon maar te laten zijn. Daar zijn alle achterliggende gedachten toch niet mee opgelost? Ik weet gewoon niet meer wat ik moet..

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
MyrthedD

Hee lieve jij

 

Wat heb ik de neiging je een knuffel te komen geven.. Dus hier even vitueel!
Wat een strijd lever je. Ik voel je wanhoop en verdriet door mijn scherm heen.

Heel veel liefs

 

Myrthe

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
kimspie

@Lisax nu las ik net je bericht wat dus ook in mij doorgaat.. :( 

vindt het erg voor je. voel ook precies wat jij omschrijft. ga verder niet uitleggen , want dit is het precies..!!

wil je hierin steunen, je staat er zeker niet alleen voor! 

 

knuff en liefs, 

 

Kim

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
kimspie
   Inhoud verbergen

het automutileren

weer hebt ingezet. Omdat je íets nodig hebt om de onrust/spanning/angst/verdriet aan te kunnen. Ook dat herken ik. En heb ik gebruikt als tool om alles te kunnen handelen. Maar ook dat is niet de oplossing. Het enige wat je kunt doen is: er dwars doorheen. Dwars door de pijn, de angst, de wanhoop, de eenzaamheid heen. En ook ik weet niet hoe ik dat moet gaan doen, ook ik denk elke ochtend weer: hóe dan. En tóch ga ik door. Want veel slechter dan dit kan het niet worden. 

 

@Jillie Dit omschreven stukje heeft mij een zetje gegeven, een motivatie, en extra kracht.. heel mooi gezegd, thanks! :) 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Lessonsinlife

ik herken me erg in het stukje.. klaar met therapeuten... dat heb ik ook een beetje...

maar ik weet ergene ook dat ik niet helemaal happy in mijn vel zit..

 

lastig.. hoe is het nu? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Marion

Veel herkenning ook hier. Ik begon weer te voelen toen ik weer ging eten en toen kwam eindelijk de depressie eruit die ik jaren met de eetstoornis had onderdrukt. Ik ben nog steeds depressief, niet meer suïcidaal gelukkig, maar het leven is zwaar. Ik vond het echter nog veel zwaarder toen ik zo diep in mijn eetstoornis zat, dus ik kan me voorstellen dat je denkt, als dit het is, dan maar weer terug naar het niet eten. 

 

Ik zou zeker, wat Jessie ook zegt, bespreken met je therapeut wat er niet goed gaat. Ik ben destijds van therapeute gewisseld omdat het bij haar alleen maar slechter met me ging. Soms is een manier van werken van iemand gewoon niet passend voor je. Ik weet dat het niet makkelijk is om aan te geven en niet alle therapeuten staan er open voor om je een andere toe te wijzen, maar ik vind dat dat eigenlijk wel moet. Het gaat tenslotte om jou welzijn. Ik ging met sprongen vooruit toen ik bij mijn andere therapeute kwam. Probeer het in ieder geval te bespreken. 

 

Medicijnen? Gebruik je die? Ik slik zelf antidepressiva. Ook geen feest, maar het is er allemaal wel draaglijker door geworden. Ik wens je veel sterkte en moed. Hou ons op de hoogte. Tenminste, als je daar behoefte aan heb. X

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Lisax

Dankjewel voor jullie lieve berichtjes allemaal. Sorry dat ik een beetje laat reageer, maar ik heb een druk leven met een fulltime stage en ben dan soms gewoon te moe om te reageren.. 

 

Ik ben afgelopen donderdag weer bij m'n therapeut geweest. Ik had haar daarvoor nog een hele open mail gestuurd met wat er allemaal in mezelf om ging en waar ik tegenaan liep. Gelukkig reageerde ze lief op en denkt ze erg met me mee. Ze gaf donderdag aan dat ze vermoedens heeft dat er eigenlijk meer speelt dan alleen m'n anorexia, maar dat is misschien ook een hechtingsprobleem/stoornis heb. Ergens deed het me veel pijn om te horen, maar ergens is het ook een opluchting. Ik heb hier soms zelf ook over zitten denken (lees veel over stoornissen ed door m'n studie), want veel symptomen komen daarvan overeen. Het zou veel kunnen verklaren, maar besef dat de weg nog zo ontzettend lang is maakt me zo verdrietig. Toch weer een nieuwe instelling en therapeut zoeken, gezien ze me hiervoor niet bij HC kunnen helpen. Ook het feit dat alles uit m'n jeugd me dit heeft opgeleverd en het idee dat ik misschien wel al genezen had kunnen zijn van alles als dit eerder was aangepakt.. Het maakt me zo moedeloos allemaal. Komende donderdag heb ik weer een afspraak met haar en met de hoofdbehandelaar om te kijken wat zij denkt.

 

Voor de rest, het gaat moeizaam. Ik kan soms wel iets beter overweg met m'n gewicht en de laatste paar dagen heb ik af en toe, durf het haast niet te zeggen, korte momentjes dat ik wel inzie dat m'n broek nu bijvoorbeeld mooier staat en dat ik wel oke kan zijn met m'n taille. Alleen voelt het bijna verkeerd om dit te denken en nu ook te delen. Alsof het niet mag van mezelf. Het liefst wil ik gelijk alles weer afkraken en zeggen dat ik moet afvallen en dit ook doen, maar ik weet ook dat dat me niet gaat helpen. Het liefst wil ik het eigenlijk ook weer weghalen hier, omdat ik me er een soort van voor schaam en er ongemakkelijk van word ofzo. Ik weet het niet goed. Ik probeer me ook maar in te praten dat ik echt moet aankomen naar een gezond gewicht, een getal in m'n hoofd halen, er op focussen zodat ik er aan kan 'wennen' en het relativeren.

 

Ik ben ook vooral heel moe steeds. Het gevecht in m'n hoofd is zo'n enorme strijd, zoveel emoties en ook maar emoties weer wegdrukken om te kunnen functioneren op m'n stage. Dan nog gewoon sociaal doen met mensen, het verplichtte sporten van mezelf en studeren. Ik kijk nu alweer uit naar volgend weekend waar ik even een paar dagen niks hoef.

Ik heb gelukkig niet meer geautomutileerd, maar de drang is er nog wel redelijk vaak. [/spoier]

 

Nogmaals heel erg bedankt voor jullie reacties en het delen, ik waardeer het echt heel erg. Ik hoop dat jullie je ook snel wat beter zullen gaan voelen en dat het afneemt.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
13 hours ago, Lisax said:

Voor de rest, het gaat moeizaam. Ik kan soms wel iets beter overweg met m'n gewicht en de laatste paar dagen heb ik af en toe, durf het haast niet te zeggen, korte momentjes dat ik wel inzie dat m'n broek nu bijvoorbeeld mooier staat en dat ik wel oke kan zijn met m'n taille. Alleen voelt het bijna verkeerd om dit te denken en nu ook te delen. Alsof het niet mag van mezelf. Het liefst wil ik gelijk alles weer afkraken en zeggen dat ik moet afvallen en dit ook doen, maar ik weet ook dat dat me niet gaat helpen. Het liefst wil ik het eigenlijk ook weer weghalen hier, omdat ik me er een soort van voor schaam en er ongemakkelijk van word ofzo. Ik weet het niet goed. Ik probeer me ook maar in te praten dat ik echt moet aankomen naar een gezond gewicht, een getal in m'n hoofd halen, er op focussen zodat ik er aan kan 'wennen' en het relativeren.

Mooi dat je (soms) kan zien dat die paar kg extra je eigenlijk goed staat! Het dubbele erbij herkent iedereen hier denk ik wel van zichzelf. Gek he, dat we niet positief mogen denken over onszelf. Wat voor naars zou er gebeuren wanneer we onszelf positief zien?

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Annerie

Dapper en goed dat je hier zo open bent over wat er allemaal in je omgaat. En ik vind het ook heel goed dat je een mail hebt gestuurd naar je therapeut. 

Ik herken ook veel van wat je schrijft uit mijn eigen herstelperiode. Ik vond het vreselijk. Het aankomen vond ik een ramp en ik ging mij mentaal/emotioneel alleen maar veel slechter voelen.

Wat iemand anders hierboven al schreef, als je je ES loslaat dan komt er toch vaak een bak ellende naar boven, die je voorheen onderdrukte met (niet) eten.

En ik herken ook vooral die moeheid. Wat op zich niet gek is, want zo veel  negatieve gedachten en gepieker, dat vreet energie.

Wat je dan vervolgens kan helpen om verder te komen, dat is bij iedereen weer anders denk ik. Ik ben op een gegeven moment gestopt bij mijn HC therapeut en na een tijd bij een andere coach nog een aantal gesprekken gehad over de problematiek die onder mijn ES zat. En yoga heeft mij geholpen om mijn lichaam meer te gaan accepteren. 

Het heeft mij wel een tijd geduurd, maar langzaam maar zeker ging het steeds wat beter. 

 

Verder sluit ik mij aan bij Marion. Jouw behandeling gaat om jouw welzijn. Als een andere instelling/therapeut beter voor je is, maak dat dan vooral bespreekbaar. 

En misschien kan je huidige therapeut je nog wel voor een stukje verder helpen, maar geef vooral ook aan wat voor jou wel/niet werkt. 

 

Heel veel sterkte en succes!

 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Roos33

@Lisax heel herkenbaar..

 

op dit moment zit ik ook op dat punt..die strijd... loslaten...en voelen dat je nog niet bent waar je zou willen zijn..ik herken me erg in het verhaal dat je schrijft! 

 

mogelijk ben je al een stapje verder gekomen de afgelopen dagen? 

Voor mij helpt het erg om alles op het moment te zien..hier en nu..

vandaag..

 

ik heb ook vele therapeuten gehad.. en vaak niet het gevoel dat ik verder kwam.. dat het me iets opleverde.. 

en uit eindelijk dat besef.. ik ben diegene die het moet doen..

 

Maar ook voor mij geld dat er mogelijk andere problemen naast de es zijn..

ik wist niet dat dit niet bij hc kon.. wat balen voor je! 

of misschieb een teken dat je nu verder moet kijken?

 

wat denk je dat je op dit moment gaat ondersteunen? wat zoek je.. wat heb je nodig? 

 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Lisax

Ik weet het gewoon allemaal niet meer.. Ik ben zo moe. Mentaal zit ik er zo erg doorheen. Nu ik een heel weekend niks doe, voel ik echt hoe uitgeput ik ben. Het is zo’n enorme strijd in m’n hoofd. Ik wil zo graag mezelf accepteren, maar het lijkt wel of ik het nooit ga kunnen. Iedere keer is er weer iets waardoor ik mezelf weer verafschuw. Ik zou mezelf zo graag willen accepteren. Durven vertrouwen op m’n lichaam. Aan dit hongergevoel kunnen toegeven, zonder bang zijn gelijk kilo’s aan te komen. Ik tril en nog wil ik er niet aan toegeven. Waarom is het iedere keer zo’n enorme strijd? Waarom is het nooit goed genoeg? Wat moet ik doen om mezelf te accepteren? Wat is er fout dat het niet kan. Wat doe ik fout dat het niet lukt. Misschien dat ik te graag wil dat het er niet is. Dat het niet bestaat. Dat alles een grote grap is. Dat het nooit waar is geweest. Ik kan er echt niet meer tegen. Ik snap niet waarom ik mezelf niet kan accepteren. Wat is er mis met me? Ik wil er zo graag van af, maar ik kan het niet loslaten. Ik weet gewoon niet hoe. Het is iedere keer maar lachen en weer doorgaan. Alle emoties wegstoppen. Ik wil niet dat het er is, dus ik kan het er ook niet laten zijn en misschien is dat wel m’n valkuil. Het ontkennen, het wegstoppen, het negeren. Maar het doet te veel pijn om er te laten zijn. Het maakt me zo kapot. Ik kan dit gewoon niet meer. Ik weet gewoon echt niet wat ik er mee moet.

 

Ik ben constant in zo’n enorme strijd met mezelf. Ik maak mezelf zo kapot. Zo gek in m’n hoofd. Ik kan dit niet meer. Ik wil hier zo graag van af..

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maartje

Hey @Lisax wat een strijd! 

Weet je zelf antwoorden op de vragen, over waarom het nooit goed genoeg is? Waarom durf je niet toe te geven aan de trek? 

Zelfacceptatie is een lange weg, dat is geen knop die je zomaar omzet.

 

Wat heel belangrijk is, is jezelf en je ziekte serieus nemen, dus niet lachen en altijd maar doorgaan maar je rust pakken, luisteren naar je lichaam. Waarom verstop je de emoties, wat zit er achter? 

 

Mooi wat je zegt over vertrouwen, je durft niet op je lichaam te vertrouwen maar durf jij je lichaam vertrouwen te geven? Maw..hoe kan je lichaam op je vertrouwen als het niet krijgt wat het nodig heeft?

 

Mooi dat je er van af wilt! Wat kan jou helpen een stap te zetten in de richting van herstel?

Heb je hulp?

 

Veel sterkte!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Ik vraag me hetzelfde af als Maartje. Ben je al eens tot de kern van je ES gekomen, of in de buurt ervan? Waar heb jij hem voor nodig? Je schrijft dat je je emoties wegstopt. Wat probeer jij hiermee op afstand te houden?

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden


×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.