Spring naar bijdragen
Mandyhelfrich

Afstandelijk na begin behandeling

Aanbevolen berichten

Mandyhelfrich

Sinds ongeveer 3 maanden ben ik een behandeling gestart tegen de es, alleen begin ik erg afstandelijk te zijn tegen iedereen dus ook me ouders. Is dit normaal als je een behandeling bent gestart? En hebben jullie hier ook ervaringen/tips voor? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Miryanna

Hey Mandy

 

Als je start in een behandeling wordt er van alle kanten aan je getrokken. De ES voelt zich aangevallen en jijzelf hebt daar onder te lijden omdat je tegen de ES in aan het gaan bent. Je omgeving kan dus niet veel goed zeggen of 1 van de twee stemmen in je hoofd voelt zich aangevallen. 

Voorbeeldje: mijn vader kan niet zeggen "wow wat eet je goed zeg!".. want dat vind mijn ES echt niet oké, maar als hij zich bemoeid met het weinige eten vind de echte ik dat niet tof. 

Geen wonder dus dat je botsingen gaat krijgen en je af gaat zetten tegen je omgeving.

 

Wat ik als tip wil meegeven, wat erg lastig is hoor, bespreek de moeilijke dingen met je omgeving. Wat ze beter wel en beter niet kunnen zeggen, hoe ze je kunnen helpen en wat je van hen verwacht. 

Ook je ouders zijn een beetje de 'dupe' van de eetstoornis dus ik hoop dat jullie een goede band hebben en jij er ook voor hen kan zijn. Zo komt het van twee kanten. 

Verwacht niet dat ze alles zullen snappen/begrijpen (gelukkig maar want dan zouden ze hetzelfde hebben) maar ik hoop wel dat ze je steun kunnen bieden. Een behandeling is loeizwaar en, het maakt het net een stukje minder lastig als je dit in je omgeving wat kunt bespreken.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mandyhelfrich

Uiteindelijk zijn me ouders er mee gekomen, dat ik wat afstandelijker wordt en veel op me slaapkamer alleen zit, dit wordt natuurlijk veroorzaakt door de es. Uiteindelijk wordt zichtbaar wat zo'n ziekte allemaal kan aanrichten. Ik ben blij dat me ouders me er op aan hebben gesproken zodat ik er iets mee kan doen, wat ik nu ook zeker doe, en dit ook donderdag aan zal geven bij me psycholoog. 

@Miryannazoals wat jij al zegt over de opmerking 'wow wat eet je goed zeg!', dit vind de es zeker niet leuk om te horen, zelf vindt ik het wel fijn om te horen, omdat ik met deze opmerking tegen de es in ga, en er niet meer in mee ga. 

  • Like 2

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Marjolein

Hee Mandy, ik vind het ook heel herkenbaar. Ineens kwam iedereen (en vooral mn ouders bij de eerste behandeling) aan mijn eetstoornis én gingen er allemaal "achterdeurtjes" voor de eetstoornis dicht. 

 

Goed dat je er wat mee gaat doen :) 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93

Heel erg herkenbaar. Zeker omdat mijn moeder intensief bij de behandeling betrokken word - ik kan haar dan verder niet zo goed hebben ofzo. Dit voelt heel lullig! Maar tja, het gebeurd.

Hoe reageren je ouders erop? En kun je erover praten op het moment dat ze het aangeven?

 

x

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Lydia

Hey Mandy, ik herken het ook hoor. En ik ben niet eens specifiek in behandeling geweest voor mijn eetstoornis. Op eetstoornisgebied is er al van alles gezegd. Op een wat algemener therapie gebied heb ik vooral gemerkt dat het aangaan van je problemen een heel kwetsbaar proces is. Er gebeurt van alles, je voelt van alles, je wordt je bewust van dingen die je niet bewust was, je krijgt spiegels voor gehouden die je misschien liever niet wilt zien etc. En ik weet niet of je het herkent, maar ik voelde me altijd erg verantwoordelijk naar mijn ouders toe. Ik wilde liever niet dat ze wisten dat ik worstelde. Deels uit schuld en schaamte, deels ook om ze te behoeden voor pijn (ik was al een zorgenkindje namelijk) etc. Dus trok ik me terug.

 

Gelukkig hebben jouw ouders het goed opgemerkt en aangekaart. Super knap trouwens dat je dat dan vervolgens ook binnen kunt laten komen en je niet juist in het verzet gaat. Het bespreekbaar maken is denk ik toch het beste wat je kunt doen uiteindelijk. Een tip die ik nog kan geven voor op de momenten dat iets eens te moeilijk is om bespreekbaar te maken: geef dan eens een cijfer (of een kleur of vorm) aan hoe je je voelt.

 

Succes met je gesprek donderdag!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Irina

Hi @Mandyhelfrich!

Goed van je dat je in behandeling bent gegaan voor je eetstoornis! In wat voor zin ben je afstandelijk tegen je ouders? Kun je hier voorbeelden van geven? 

In ieder geval vond ik het tijdens mijn eetstoornisperiode erg naar dat mijn omgeving, inclusief mijn ouders, zich meer gingen bemoeien met mij en mijn eetstoornis. Toen ik in behandeling "moest", werd er best veel op mij gelet (tijdens en buitenom eetmomenten), wat mij erg frustreerde en ik hierdoor best vaak afstandelijk/boos reageerde naar mijn omgeving toe. 

Ik weet niet precies wat jou afstandelijk maakt in het contact met je ouders, maar misschien zou je kunnen uitleggen waarom je zo reageert en wat je wel/niet fijn vindt. 

 

Veel liefs, Irina

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mandyhelfrich

@Irinaik sluit mezelf vooral af van de rest, ga vaak alleen naar me kamer toe, dit waarschijnlijk omdat de eetstoornis niet wil dat ik in de omgeving van andere mensen kom, dit omdat ik heel bang ben voor oordelen van andere over mij. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden


×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.