Spring naar bijdragen

Aanbevolen berichten

rooss

Hoi,

Ik heb nu sinds twee weken de diagnose eetstoornis gekregen.

Nu merk ik dat mijn omgeving zoals vrienden, vriendinnen of familie niet goed begrijpen wat dit inhoudt. Nu is dit natuurlijk ook zo omdat ze zich er niet in hebben ingelezen en niet goed geïnformeerd zijn over de verschillende vormen. Alleen vinden sommige hierdoor het erg raar dat ze me wel lunch of avondeten zien eten. Dit zeggen ze dan ook tegen me: "waarom eet je dan wel lunch?" Of ze kijken me raar aan als ze me iets zien eten. Ik ben juist zo trots op mezelf dat ik dat nog eet. Ik werk hard aan mezelf, en dit soort opmerkingen brengen me aan het twijfelen en maken me nog meer onzeker.

Hoe zijn jullie omgegaan met mensen die niet goed begrepen wat een eetstoornis was? Of die opmerkingen maakte over je eetpatroon?

Liefs

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
maartje1

Hee Roos! 

 

Mijn ouders waren soms een beetje onhandig in opmerkingen maken. Zo wilde ik het proberen om na jaren weer een toetje te eten waarop papa zei: 'Daar wordt je dik van hoor!' 

 

Ik had er moeite mee. Na veel herhaling geloof je er ook in, en kan je niet meer met gezond verstand beredeneren dat het nog zo slecht of erg niet is. 

Hier had ik in ieder geval last van. 

 

Probeer dan zo goed mogelijk te vertellen dat dat niet helpt. Een eetstoornis gaat eigenlijk helemaal niet over eten. Het probleem wordt geuit met eten of niet eten. 

Daarnaast zit een eetstoornis in je hoofd, en is het voor een buitenstaander lang niet altijd zichtbaar (en lang niet alle magere mensen hebben anorexia. Dat word ook vaak klakkeloos ingevuld. En misschien ben ik er ook schuldig aan). 

 

Ik vind het knap dat je het al hebt vertelt aan je familie en vrienden, en dat je al zo hard aan jezelf aan het werken bent! 

Krijg je nu ook een behandeling? Zetten ze het nu in gang? Of ben je met iets heel anders bezig? 

 

Het zou verstandig zijn om zelf te vertellen wat het inhoud. 

Desnoods zoek je een site uit, waarvan je vind dat ze het goed uitleggen, en print je dat uit. 

 

Of neem ze mee naar zo'n informatie-avond van human concern bijvoorbeeld! 

 

Liefs

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
7 hours ago, maartje1 said:

Het zou verstandig zijn om zelf te vertellen wat het inhoud. 

Desnoods zoek je een site uit, waarvan je vind dat ze het goed uitleggen, en print je dat uit.

Dit is ook mijn tip. Er zijn veel vooroordelen over eetstoornissen, dus je kan je omgeving het beste gewoon uitleggen dat het (bv met lunch eten) niet zo werkt als zij denken. Hopelijk kunnen zij je, als ze het beter gaan begrijpen, ook beter steunen!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
rooss
9 uur geleden zei maartje1:

Hee Roos! 

 

Mijn ouders waren soms een beetje onhandig in opmerkingen maken. Zo wilde ik het proberen om na jaren weer een toetje te eten waarop papa zei: 'Daar wordt je dik van hoor!' 

 

Ik had er moeite mee. Na veel herhaling geloof je er ook in, en kan je niet meer met gezond verstand beredeneren dat het nog zo slecht of erg niet is. 

Hier had ik in ieder geval last van. 

 

Probeer dan zo goed mogelijk te vertellen dat dat niet helpt. Een eetstoornis gaat eigenlijk helemaal niet over eten. Het probleem wordt geuit met eten of niet eten. 

Daarnaast zit een eetstoornis in je hoofd, en is het voor een buitenstaander lang niet altijd zichtbaar (en lang niet alle magere mensen hebben anorexia. Dat word ook vaak klakkeloos ingevuld. En misschien ben ik er ook schuldig aan). 

 

Ik vind het knap dat je het al hebt vertelt aan je familie en vrienden, en dat je al zo hard aan jezelf aan het werken bent! 

Krijg je nu ook een behandeling? Zetten ze het nu in gang? Of ben je met iets heel anders bezig? 

 

Het zou verstandig zijn om zelf te vertellen wat het inhoud. 

Desnoods zoek je een site uit, waarvan je vind dat ze het goed uitleggen, en print je dat uit. 

 

Of neem ze mee naar zo'n informatie-avond van human concern bijvoorbeeld! 

 

Liefs

Hoi Maartje,

 

Allereerst, wat een ontzettend lieve en fijne reactie, dank je wel!
Hier heb ik zeker wat aan, en ik ga dit proberen toe te passen op mijn omgeving.

 

Ik ben van mezelf altijd erg gesloten geweest, maar heb gemerkt dat open zijn richting je omgeving erg helpt en dat zij dat ook zullen waarderen.
Ik sta helaas nog op de wachtlijst voor een behandeling bij Human Concern. De laatste twee weken gaat het echter achteruit, en vandaar dat ik wat steun probeer te zoeken op dit forum! 

 

Liefs 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
rooss
2 uur geleden zei Jessie:

Dit is ook mijn tip. Er zijn veel vooroordelen over eetstoornissen, dus je kan je omgeving het beste gewoon uitleggen dat het (bv met lunch eten) niet zo werkt als zij denken. Hopelijk kunnen zij je, als ze het beter gaan begrijpen, ook beter steunen!

Hoi Jessie,

 

Dank je wel voor je reactie. Ik ga dit in het vervolg proberen!

Liefs

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
maartje1
7 uur geleden zei rooss:

Ik ben van mezelf altijd erg gesloten geweest, maar heb gemerkt dat open zijn richting je omgeving erg helpt en dat zij dat ook zullen waarderen.
Ik sta helaas nog op de wachtlijst voor een behandeling bij Human Concern. De laatste twee weken gaat het echter achteruit, en vandaar dat ik wat steun probeer te zoeken op dit forum! 

 

Herkenbaar!

Ik ben en was heel gesloten. Niet (meer) zozeer om dingen te vertellen die vervelend zijn geweest, maar meer om mijn gevoelens daarover bespreekbaar te maken. 

Het helpt mij om het dan op te schrijven. Ik mailde vaak mensen, drukte briefjes in hun handen (met name bij mijn mentor. Dan vroeg ik of hij het wilde lezen als ik weg was, om ongemakkelijke situaties te vermijden). Hier kwam hij dan later op terug. 

 

Zo zijn er best veel manieren om iets toch te uiten, zonder dat dat altijd face-to-face hoeft. (Het is wel beter natuurlijk, maar ik klapte bijvoorbeeld vaak dicht, en wist dan geen nuttig woord meer uit te brengen.) 

 

Wachtlijsten zijn altijd erg vervelend. Heb je een vriendin, vertrouwenspersoon of buurvrouw (ik zeg maar wat, haha) die jou op dit moment kan helpen?

Die persoon hoeft er niets van te begrijpen, maar daar kan je misschien wel je hart luchten. 

Ik vond het bijvoorbeeld al fijn als iemand wel probeerde mee te denken, je serieus nam en je respecteerde. 

 

Succes en sterkte!

 

Liefs

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Blackmos

Hey roos

 

Erg herkenbaar wat je schrijft... als je omgeving immers van je diagnose afweet en je ziet eten denken ze idd oké het valt wel mee of; oow ze eet dus het zal wel goed gaan. Maar hun zien en voelen die strijd van binnen niet die jij op dat moment voert. En hun kunnen zich daarin ook niet verplaatsen. Het is zo onwijs lastig om het uit te leggen aan je omgeving. Ik zelf ben geen prater en vind het onwijs lastig on uit te leggen wat er in mij omgaat. Ook omdat ik dat zelf amper weet.  Ik heb de mensen waarvan ik ze een stuk meer uitleg gunde een link gestuurd van proud2beme daar staat het heel mooi omschreven. Ik kreeg op die link alleen maar positieve reacties. Misschien ook iets voor jou?

 

Weet dat de mensen je hier op het forum wel begrijpen!! Het is gewoon vermoeiend.. 

 

Ik hoop dat je door blijft zetten ondanks de opmerkingen. 

 

Liefs

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
rooss
21 uur geleden zei Blackmos:

Hey roos

 

Erg herkenbaar wat je schrijft... als je omgeving immers van je diagnose afweet en je ziet eten denken ze idd oké het valt wel mee of; oow ze eet dus het zal wel goed gaan. Maar hun zien en voelen die strijd van binnen niet die jij op dat moment voert. En hun kunnen zich daarin ook niet verplaatsen. Het is zo onwijs lastig om het uit te leggen aan je omgeving. Ik zelf ben geen prater en vind het onwijs lastig on uit te leggen wat er in mij omgaat. Ook omdat ik dat zelf amper weet.  Ik heb de mensen waarvan ik ze een stuk meer uitleg gunde een link gestuurd van proud2beme daar staat het heel mooi omschreven. Ik kreeg op die link alleen maar positieve reacties. Misschien ook iets voor jou?

 

Weet dat de mensen je hier op het forum wel begrijpen!! Het is gewoon vermoeiend.. 

 

Ik hoop dat je door blijft zetten ondanks de opmerkingen. 

 

Liefs

Hee Blackmos,

 

Wat een fijne reactie, dank je wel!

Nee, precies. Die strijd die je aangaat met je gevoel en je lichaam, wat ontzettend veel energie kost. Ik merk dan ook dat ik het moeilijk vindt om aan ze uit te leggen hoe dit werkt. Het is vaak voor mensen een beetje onbegrijpelijk hoe je je zo slecht kan voelen als je iets eet. Mijn reden om te eten op het moment is omdat het moet, maar niet omdat ik het wil. En vooral mensen in mijn leeftijdsfase begrijpen dit totaal niet, want die vinden eten het lekkerste wat er is. Graag zou ik er ook weer op die manier tegenaan kijken, alleen is dat niet zo gemakkelijk zoals veel mensen denken.

 

Je tip van de link ga ik zeker gebruiken, dank je wel. 

 

Liefs

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
rooss
Op 27-10-2017 om 16:56 zei maartje1:

 

Herkenbaar!

Ik ben en was heel gesloten. Niet (meer) zozeer om dingen te vertellen die vervelend zijn geweest, maar meer om mijn gevoelens daarover bespreekbaar te maken. 

Het helpt mij om het dan op te schrijven. Ik mailde vaak mensen, drukte briefjes in hun handen (met name bij mijn mentor. Dan vroeg ik of hij het wilde lezen als ik weg was, om ongemakkelijke situaties te vermijden). Hier kwam hij dan later op terug. 

 

Zo zijn er best veel manieren om iets toch te uiten, zonder dat dat altijd face-to-face hoeft. (Het is wel beter natuurlijk, maar ik klapte bijvoorbeeld vaak dicht, en wist dan geen nuttig woord meer uit te brengen.) 

 

Wachtlijsten zijn altijd erg vervelend. Heb je een vriendin, vertrouwenspersoon of buurvrouw (ik zeg maar wat, haha) die jou op dit moment kan helpen?

Die persoon hoeft er niets van te begrijpen, maar daar kan je misschien wel je hart luchten. 

Ik vond het bijvoorbeeld al fijn als iemand wel probeerde mee te denken, je serieus nam en je respecteerde. 

 

Succes en sterkte!

 

Liefs

Ja, in de tussentijd zit ik bij de praktijkondersteuner van mijn huisarts. Die heeft er zelf helaas ook ervaring mee gehad, dus bij haar kan ik veel kwijt omdat ze me ook echt begrijpt. Verder praat ik wel met mijn moeder en een vriendin. De rest van mijn goede vriendinnen begrijpen het helaas niet heel goed, waardoor ik dus van die opmerkingen krijg. Ook sturen vriendinnen soms expres heel veel foto's van wat ze aan het eten zijn naar me, terwijl ik dat juist heel vervelend vind. Ze bedoelen het waarschijnlijk goed, maar door te weinig kennis beseffen ze niet hoe veel impact een eetstoornis heeft op iemand en hoe moeilijk het is om dit tegen te gaan. Dit los je niet eventjes op helaas.

 

Dank je wel!

Liefs

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
maartje1

@rooss heb je tegen die vriendinnen gezegd dat het niet handig is om 'voedselfoto's' naar jou te sturen? Dit kan je best zeggen, zolang je het maar op een vriendelijke manier doet! :) 

En uitleggen wat die opmerkingen met jou doen. Het is misschien wel helemaal niet hun bedoeling om jou te kwetsen. En zolang jij niet aangeeft dat je het niet prettig vindt, kunnen ze ook geen rekening met jou houden. 

 

Wat ik deed, als ik iets wilde vertellen wat ik lastig vond, was er even voor gaan zitten. 

Ik pakte dan een groot vel papier, en begon er op te schrijven. Ik ben nogal van de lijstjes, dus dan ging ik voor- en tegen lijstjes maken. 

Daarna kwam er een uitkomst, en daar deed ik dan iets mee. 

 

Bijvoorbeeld:

Ik wilde mijn mentor vertellen dat het helemaal niet goed ging, maar ik durfde eigenlijk niet. Daarnaast was ik bang om hem lastig te vallen of zijn humeur te verpesten. 

Ik ging dan een lijstje maken, en goed bedenken of het wel realistisch was wat ik dacht: zou hij inderdaad heel zijn dag laten verpesten door een verhaal dat ik wilde vertellen? Zou ik hem inderdaad lastig vallen? Want eigenlijk had mijn mentor al tig keer gezegd dat ik altijd langs mocht komen en dat ik hem echt niet lastig viel. Zou hij liegen? Nee he?

Ik maakte die gedachtes concreet door lijstjes. 

Oke, dat lastigvallen en humeur verpesten kon ik wegstrepen. 

Nu was het probleem alleen nog dat ik niet durfde. 

Hoe ga ik het dan makkelijker voor mezelf maken?

Schrijven vind en vond ik veel makkelijker dan praten. Dus ik schreef een brief aan mijn mentor. 

Ik bedacht dat ik het niet prettig zou vinden als hij dat meteen zou lezen waar ik bij stond. Dus ik vroeg hem om mijn brief later te lezen, als ik weg was. Hij vond dat prima, en daarmee was mijn probleem opgelost. 

Of in ieder geval: het doel: mijn mentor vertellen dat het niet goed ging, was volbracht. 

 

Ik weet niet of jij er ook zo tegenaan kijkt. 

Misschien vindt jij het wel een stuk minder spannend, misschien niet. 

Kijk maar wat je ermee doet. Misschien heb je er iets aan. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
rooss

@maartje1 Dank je wel, ik ben zelf ook wel van het maken van lijstjes, dus ik kan dit zeker gebruiken. En eenmaal als ik aan een persoonlijk gesprek ben begonnen met iemand, gaat het me eigenlijk opeens heel gemakkelijk af en kan ik goed mijn gevoelens vertellen. Dus alleen dat eerste stapje is moeilijk, maar ik hier valt wel aan te werken.
En tegen mijn vriendinnen moet ik inderdaad eerlijk zijn, dit werkt het altijd het beste.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93
15 uur geleden zei rooss:

Dus alleen dat eerste stapje is moeilijk, maar ik hier valt wel aan te werken.

Helpt het je ook dit aan te geven bij mensen om je heen? Dat ze je kunnen helpen / aanmoedigen dat eerste stapje te zetten?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Marion

Dat is net zoiets als mensen tegen mij wel eens zeggen als ze me in de supermarkt zien (ik ben chronisch ziek): 

 

Hé, ik dacht dat je ziek was?

 

Uh ja, ziek, niet dood. 

 

Ik vond zelf de voorstelling van Maartje Wikkerink, kan even niet op de naam komen, heel erg goed. Die zou je met je familie en vrienden misschien kunnen kijken? Is ook op dvd te krijgen en online te bestellen. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
rooss
1 uur geleden zei IV93:

Helpt het je ook dit aan te geven bij mensen om je heen? Dat ze je kunnen helpen / aanmoedigen dat eerste stapje te zetten?

Ik vindt dit wel moeilijk om aan te geven bij mensen. Bij sommige mensen geef ik dit wel aan, en dan gaat het gesprek daarna ook een stuk gemakkelijker. Maar dat zijn dan wel de mensen waarmee ik altijd al goed heb kunnen praten over mijn gevoelens.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
rooss
1 uur geleden zei Marion:

Dat is net zoiets als mensen tegen mij wel eens zeggen als ze me in de supermarkt zien (ik ben chronisch ziek): 

 

Hé, ik dacht dat je ziek was?

 

Uh ja, ziek, niet dood. 

 

Ik vond zelf de voorstelling van Maartje Wikkerink, kan even niet op de naam komen, heel erg goed. Die zou je met je familie en vrienden misschien kunnen kijken? Is ook op dvd te krijgen en online te bestellen. 

Ja precies, vervelend is dat!

Ik ga hem even opzoeken, bedankt voor je tip!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden


×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.