Spring naar bijdragen
rooss

Slechte gevoelens over eten

Aanbevolen berichten

rooss

Hoi allemaal,

 

Ik heb gemerkt dat ik veel steun kan halen uit jullie reacties. Jullie begrijpen me echt, en dat vindt ik heel fijn.

Ik heb op dit moment een eetstoornis, en merk dat ik steeds wat meer achteruit ga. Ik zit met veel gevoelens, en vraag me af of jullie hier ook last van hebben. Ik voel me soms best alleen, omdat weinig mensen in mijn omgeving mij begrijpen, en hier kan ik dus ook niet met ze over praten. Daarnaast sta ik nog op de wachtlijst.

 

- Ik kan me na het eten van de meest kleine dingen (fruit, groenten) echt mega slecht voelen over mezelf. Dan kan ik echt boos op mezelf worden en mezelf vreselijk vinden. Hoe gaan jullie om met zulke gevoelens?
- Ik eet daarnaast eigenlijk niet meer buiten de deur omdat het me heel veel stress geeft vooraf. Ik heb dan namelijk geen controle meer over de keuze van het eten en hoe dit wordt bereid, en kan hiervan echt wakker liggen 's nachts en overdag heel gestrest over zijn. Hoe gaan jullie hier mee om? Hebben jullie dit ook?

 

Ik hoor graag ervaringen van jullie, zodat ik er misschien iets van kan leren. Of gewoon dat je je verhaal doet, dat zou ik al heel fijn vinden.

 

Liefs!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Irina

Lieve @rooss

Fijn dat je je zo welkom voelt op het forum :) 

Wat naar dat je je op het moment niet fijn voelt en zoveel last hebt van (negatieve) gevoelens. 

 

Dat je etentjes gaat vermijden, omdat je zo de controle niet meer hebt over het eten is heel herkenbaar en een erg vervelend gevoel. Zeker omdat het je zoveel energie kost als je hier dagen van tevoren al over piekert. Weten je vrienden/vriendinnen met wie je op dat soort momenten wilt eten van jouw situatie af? Je zou eventueel kunnen voorstellen bij jou thuis te gaan eten. Hierdoor ben je toch gezellig samen, maar houd jij rust in je hoofd doordat jij bepaalt wat jullie gaan eten en zelf kookt. 

 

Wat betreft de boze gevoelens die je krijgt na het eten: waar baal je op dat moment het meest van? Waar wordt jij zo boos van? Wat voor gedachten spoken er op zo'n moment door jouw hoofd? Het is goed van je dat je deze gevoelens erkent en bij jezelf nagaat waarom je deze gevoelens krijgt. Kunnen ze plaats maken voor meer reëele gevoelens? Als tip, probeer op dat soort momenten vooral afleiding te zoeken. Doe iets waar jij blij van wordt,  zodat je vooral niet in die boosheid blijft hangen. 

 

Je was nog niet in behandeling toch? 

 

Liefs, Irina

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Marion

Fijn om te horen dat je steun hebt aan de reacties. 

 

Mijn manier is vooral geweest om zo min mogelijk te vechten met de eetstoornis, maar wel streng zijn naar mezelf. Ik wist, en dat weet jij ook, dat boos worden op jezelf omdat je fruit en groente eet, compleet onterecht is. Dat is echt het eetstoornisgevecht en die moet je niet aangaan. Streng zijn voor jezelf. Groenten en fruit moet je gewoon eten. Klaar.

 

Uit eten gaan is een ander verhaal. Dat zorgt inderdaad voor zoveel spanning en stress dat het gevolg waarschijnlijk zal zijn dat je nog minder gaat eten. Niet doen. En dan met de reden om jezelf de spanning en stress te besparen, niet om eten te vermijden. 

 

Het is wel ingewikkeld. Vooral kijken wat voor jou helpt. Mij hielp het om heel rationeel te zijn. Niet meegaan in de es, niet meegaan in de emoties die er omheen liggen. Straks in je behandeling ga je daarmee aan de slag. Dan is daar tijd genoeg voor. Ik heb 25 jaar niet buiten de deur gegeten (of met heel veel angst en stress en spanning) en uiteindelijk komt het straks weer. Forceren heeft mijns inziens geen nut. Doe wat je kan om voldoende binnen te krijgen en als dat alleen kan als je alleen bent of thuis bent, dan is dat maar zo op dit moment. 

 

Dat klinkt misschien als een gek advies, maar ik hoop dat je begrijpt hoe ik erin sta. Op sommige momenten is erger voorkomen prioriteit nummer 1. 

 

Liefs, Marion

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93
15 uur geleden zei rooss:

- Ik kan me na het eten van de meest kleine dingen (fruit, groenten) echt mega slecht voelen over mezelf. Dan kan ik echt boos op mezelf worden en mezelf vreselijk vinden. Hoe gaan jullie om met zulke gevoelens?

Fijn dat je je welkom voelt hier Rooss. Zo voelde ik me ook toen ik hier net kwam (nog steeds trouwens). Blijf lekker meelezen en schrijven, het is nooit teveel of te weinig oke ;).

Ik herken je beide punten heel erg. Hoe ga ik ermee om? Negen van de tien keer nog niet goed. Wat ik wel heb geleerd is dat afleiding voor mij erg belangrijk is wil ik het niet fout laten gaan nadat ik iets gegeten heb. Mijn spanning is het hoogst de eerste 30 tot 60 minuten na het eten. Vaak kruip ik dan even het forum op of ga ik chatten of bellen met vriendinnetjes. Afleiding, afleiding, afleiding. Als ik echt iets heb gedaan wat ik lastig vond (wat tegenwoordig helaas nog wel zeldzaam is maar wat ik zeker wil uitbouwen) dan helpt het me ook wel het gewoon uit te spreken tegen iemand. Laatst nam bijvoorbeeld een goede vriendin een paar grote stappen en daarop besloot ik voor volle (soya) yoghurt te kiezen ipv magere (gewone) yoghurt. Zij herinnerde me eraan dat stappen zetten moeilijk is maar wel mogelijk, hoe klein ook. Plus ik heb erg veel interesse in veganistisch eten dus de magere, wel dierlijke, producten kiezen is voor mij echt iets eetgestoords. Toen zij haar stoere stap vertelde zei ik: "Oke, ik doe met je mee. Ik loop nu toch in de supermarkt, ik werk het thuis gelijk naar binnen. Heb je tijd om de eerste 30 min daarna te blijven appen zodat het goed blijft gaan?" Ik heb toen bijna alleen maar gezegd dat ik me zo kut en schuldig voelde maar het is wel een succes ervaring geweest op dat moment waardoor ik nu weet dat ik het kan. Vraag hulp, je hoeft het niet alleen te doen.

 

15 uur geleden zei rooss:

Ik eet daarnaast eigenlijk niet meer buiten de deur omdat het me heel veel stress geeft vooraf. Ik heb dan namelijk geen controle meer over de keuze van het eten en hoe dit wordt bereid, en kan hiervan echt wakker liggen 's nachts en overdag heel gestrest over zijn. Hoe gaan jullie hier mee om? Hebben jullie dit ook?

Ja heel erg. Zelfs een sapje vind ik al doodeng. MAAR - hoe lang speelt dit al? Hoe korter dit speelt hoe makkelijker te doorbreken. Eigenlijk is dat met alles qua ES zo. Als je opmerkt dat je iets "nieuws" ontwikkelt qua regeltje of iets dergelijks, probeer er gelijk mee te stoppen. Anders komt er enkel meer bij en bij en bij. Ook hierin, vraag hulp. Het is rete moeilijk, ik heb nog geen passend antwoord gevonden behalve dat ik weet dat ik het ook gewoon moet doen. Ik ben er eerder doorheen gegaan. Het is doen doen doen en de spanning durven ervaren. Maar jij bent zoveel sterker dan je denkt. Echt <3 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
rooss
15 uur geleden zei Irina:

Lieve @rooss

Fijn dat je je zo welkom voelt op het forum :) 

Wat naar dat je je op het moment niet fijn voelt en zoveel last hebt van (negatieve) gevoelens. 

 

Dat je etentjes gaat vermijden, omdat je zo de controle niet meer hebt over het eten is heel herkenbaar en een erg vervelend gevoel. Zeker omdat het je zoveel energie kost als je hier dagen van tevoren al over piekert. Weten je vrienden/vriendinnen met wie je op dat soort momenten wilt eten van jouw situatie af? Je zou eventueel kunnen voorstellen bij jou thuis te gaan eten. Hierdoor ben je toch gezellig samen, maar houd jij rust in je hoofd doordat jij bepaalt wat jullie gaan eten en zelf kookt. 

 

Wat betreft de boze gevoelens die je krijgt na het eten: waar baal je op dat moment het meest van? Waar wordt jij zo boos van? Wat voor gedachten spoken er op zo'n moment door jouw hoofd? Het is goed van je dat je deze gevoelens erkent en bij jezelf nagaat waarom je deze gevoelens krijgt. Kunnen ze plaats maken voor meer reëele gevoelens? Als tip, probeer op dat soort momenten vooral afleiding te zoeken. Doe iets waar jij blij van wordt,  zodat je vooral niet in die boosheid blijft hangen. 

 

Je was nog niet in behandeling toch? 

 

Liefs, Irina

 

 

Lieve Irina,

Bedankt voor je fijne reactie. 

 

Mijn vrienden weten er eigenlijk niet van af dat ik op dit soort momenten er ook veel moeite mee heb. Ik moet dit ze eigenlijk wel eerlijk gaan vertellen, want dit gaat mij meer rust geven. Jou idee om ze dan thuis uit te nodigen is zeker iets om te onthouden voor in de toekomst.

 

Ik vind het moeilijk om mijn gevoelens te beschrijven, maar ik wil hier zeker wel over na denken de komende tijd. Eventueel kan ik deze gevoelens voor mezelf opschrijven, want misschien werkt dit beter. En op dat soort momenten zal ik dan ook meer afleiding moeten zoeken.

Bedankt voor je tips, dit helpt mij heel erg!
 

Nee ik ben nog niet in behandeling! Ik sta nog op de wachtlijst helaas.

 

Liefs, Roos.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
rooss
40 minuten geleden zei Marion:

Fijn om te horen dat je steun hebt aan de reacties. 

 

Mijn manier is vooral geweest om zo min mogelijk te vechten met de eetstoornis, maar wel streng zijn naar mezelf. Ik wist, en dat weet jij ook, dat boos worden op jezelf omdat je fruit en groente eet, compleet onterecht is. Dat is echt het eetstoornisgevecht en die moet je niet aangaan. Streng zijn voor jezelf. Groenten en fruit moet je gewoon eten. Klaar.

 

Uit eten gaan is een ander verhaal. Dat zorgt inderdaad voor zoveel spanning en stress dat het gevolg waarschijnlijk zal zijn dat je nog minder gaat eten. Niet doen. En dan met de reden om jezelf de spanning en stress te besparen, niet om eten te vermijden. 

 

Het is wel ingewikkeld. Vooral kijken wat voor jou helpt. Mij hielp het om heel rationeel te zijn. Niet meegaan in de es, niet meegaan in de emoties die er omheen liggen. Straks in je behandeling ga je daarmee aan de slag. Dan is daar tijd genoeg voor. Ik heb 25 jaar niet buiten de deur gegeten (of met heel veel angst en stress en spanning) en uiteindelijk komt het straks weer. Forceren heeft mijns inziens geen nut. Doe wat je kan om voldoende binnen te krijgen en als dat alleen kan als je alleen bent of thuis bent, dan is dat maar zo op dit moment. 

 

Dat klinkt misschien als een gek advies, maar ik hoop dat je begrijpt hoe ik erin sta. Op sommige momenten is erger voorkomen prioriteit nummer 1. 

 

Liefs, Marion

Wat geef je veel fijne tips, dank je wel. Hier kan ik echt mee vooruit.  Ik vindt het fijn om te horen hoe jij erin staat, en jou ervaringen te horen. Wie weet, helpt dit mij ook wel.

 

Liefs;

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Marion

Zorg wel dat je voor jezelf echt heel eerlijk bent en goed onderscheid maakt tussen je verstand en de eetstoornis. Dat is wel een must, maar als ik jou zo hoor lukt je dat ook wel. Succes! X

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
rooss
35 minuten geleden zei IV93:

Fijn dat je je welkom voelt hier Rooss. Zo voelde ik me ook toen ik hier net kwam (nog steeds trouwens). Blijf lekker meelezen en schrijven, het is nooit teveel of te weinig oke ;).

Ik herken je beide punten heel erg. Hoe ga ik ermee om? Negen van de tien keer nog niet goed. Wat ik wel heb geleerd is dat afleiding voor mij erg belangrijk is wil ik het niet fout laten gaan nadat ik iets gegeten heb. Mijn spanning is het hoogst de eerste 30 tot 60 minuten na het eten. Vaak kruip ik dan even het forum op of ga ik chatten of bellen met vriendinnetjes. Afleiding, afleiding, afleiding. Als ik echt iets heb gedaan wat ik lastig vond (wat tegenwoordig helaas nog wel zeldzaam is maar wat ik zeker wil uitbouwen) dan helpt het me ook wel het gewoon uit te spreken tegen iemand. Laatst nam bijvoorbeeld een goede vriendin een paar grote stappen en daarop besloot ik voor volle (soya) yoghurt te kiezen ipv magere (gewone) yoghurt. Zij herinnerde me eraan dat stappen zetten moeilijk is maar wel mogelijk, hoe klein ook. Plus ik heb erg veel interesse in veganistisch eten dus de magere, wel dierlijke, producten kiezen is voor mij echt iets eetgestoords. Toen zij haar stoere stap vertelde zei ik: "Oke, ik doe met je mee. Ik loop nu toch in de supermarkt, ik werk het thuis gelijk naar binnen. Heb je tijd om de eerste 30 min daarna te blijven appen zodat het goed blijft gaan?" Ik heb toen bijna alleen maar gezegd dat ik me zo kut en schuldig voelde maar het is wel een succes ervaring geweest op dat moment waardoor ik nu weet dat ik het kan. Vraag hulp, je hoeft het niet alleen te doen.

 

Ja heel erg. Zelfs een sapje vind ik al doodeng. MAAR - hoe lang speelt dit al? Hoe korter dit speelt hoe makkelijker te doorbreken. Eigenlijk is dat met alles qua ES zo. Als je opmerkt dat je iets "nieuws" ontwikkelt qua regeltje of iets dergelijks, probeer er gelijk mee te stoppen. Anders komt er enkel meer bij en bij en bij. Ook hierin, vraag hulp. Het is rete moeilijk, ik heb nog geen passend antwoord gevonden behalve dat ik weet dat ik het ook gewoon moet doen. Ik ben er eerder doorheen gegaan. Het is doen doen doen en de spanning durven ervaren. Maar jij bent zoveel sterker dan je denkt. Echt <3 

Hoi IV93,

Dank je wel voor je reactie! Ik merk dat ik het heel erg fijn vindt om mijn gedachtes en gevoelens hierop te delen. Ik vindt het niet gemakkelijk, maar het gaat steeds beter!

 

Wat fijn dat je dit soms samen kan delen met je vriendin. Ik kan daarvoor soms steun vinden bij mijn moeder, die dan de keuzes voor mij  maakt in de supermarkt of ergens anders. Natuurlijk is het belangrijk dat ik die keuzes ooit zelf leer te maken. Voor nu werkt het voor mij heel goed als keuzes op het gebied van eten soms worden gemaakt door andere, omdat ik anders echt niet weet wat ik moet kiezen en een uur voor een schap kan staan en alle achterkanten van verpakkingen ga vergelijken met elkaar. En inderdaad, elk klein stapje helpt. Ik heb dat ook met sommige producten zoals mager of halfvol bijvoorbeeld. Heeft je vriendin ook last van een eetstoornis dat je elkaar daarom helpt?
Ik had nooit heel erg nagedacht over afleiding achteraf, maar wil dit zeker gaan proberen.

 

Ik merk dat ik de laatste tijd steeds meer nieuwe en strengere regels voor mezelf opstel, en wat ik zelf ook echt heel vervelend begin te vinden. Hulp is zeker belangrijk, en gelukkig kunnen mijn ouders me hierin ook ondersteunen, alleen neem ik heel weinig van ze aan.  Hoe goed ze me ook willen begrijpen, toch merk ik dat ze me vaak niet begrijpen, hier kunnen zij natuurlijk niks aan doen alleen ik merk dat ik dit wel eens vervelend vind. Ik kan dan geïrriteerd richting hen reageren, terwijl zij het allemaal goed bedoelen...

Liefs

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
rooss
15 minuten geleden zei Marion:

Zorg wel dat je voor jezelf echt heel eerlijk bent en goed onderscheid maakt tussen je verstand en de eetstoornis. Dat is wel een must, maar als ik jou zo hoor lukt je dat ook wel. Succes! X

Bedankt voor je tip! Ik merk dat ik het de laatste tijd wel moeilijk vindt om onderscheid te maken tussen deze twee gevoelens, maar ik ga het proberen!
Liefs

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden


×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.