Spring naar bijdragen
xamneee

Erover praten

Aanbevolen berichten

xamneee

Hoi allemaal :)

 

Ik ben Amber, 15 jaar oud. Ik heb problemen met eten. Het liefst eet ik niks, en als ik moet eten dan voelt het alsof ik het niet goed doe. Dan straf ik mezelf daarvoor.. 

Dit is al behoorlijke tijd zo, en m'n mentor (met wie ik overigens een goede band heb) had al 2 keer een gesprek met mij erover, waarin ik alles ontkende. Laatst ben ik dan toch zelf naar hem toe gegaan & alles eerlijk verteld. Toen heb ik met hem de afspraak gemaakt dat ik het binnen een week aan m'n moeder zou vertellen. 

Dat heb ik dus niet gedaan. Ik zie m'n mentor pas dinsdag weer, dus dan zal hij waarschijnlijk wel vragen of ik het heb verteld. Ik zal dan wel eerlijk zeggen van niet.

 

Ik wil het wel vertellen aan m'n moeder, maar ik durf niet. Om meerdere redenen

1) Nu is het zo dat ik vaak alleen avondeet, omdat ik weet dat ik daar niet onderuit kan komen (omdat ik dit verberg voor m'n ouders). Zodra ik het vertel, weten ze ervan. Waarschijnlijk gaan ze me dan alsnog zeggen dat ik moet eten. Ik weet bijna zeker dat ik me dan wél tegen het avondeten ga verzetten, en dan eet ik niks meer op een dag. Dit klinkt natuurlijk heel fijn in m'n oren, maar ik ben niet achterlijk en weet best dat ik dat niet moet doen. Ja, het klinkt misschien echt raar maar om mezelf te "beschermen" tegen mezelf (als je het nog snapt).

 

2) Als ik lees hoe ik mijn probleem omschrijf, zou ik wel zeggen dat het meer dan een probleem is. En dat het dus wel ernstig is. Maar als ik dan kijk naar mijn gewicht, dan zie ik dat niet terug. Daarom twijfel ik heel erg of het wel nodig is om te vertellen & om naar de huisarts te gaan..

 

Tja, ik weet verder niet wat jullie hiermee moeten maar ik wilde het graag ergens kwijt 

 

Liefs,

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Hoi Amber, goed dat je het in elk geval aan je mentor verteld hebt. Weet je, je hoeft niet per se (veel) ondergewicht te hebben. Ook met een normaal gewicht of overgewicht kan iemand een heel ernstige eetstoornis hebben. Het draait meer om alle gedachten die je hebt en alles wat je wel of niet mag van jezelf. En als ik jouw bericht zo lees, weet jij dondersgoed dat het in je koppie niet goed zit.

 

Misschien wordt het avondeten inderdaad een strijd zodra je ouders er vanaf weten. Ik herken dat wel, dat het makkelijker is om "normaal" te doen als niemand weet wat er in je omgaat. Maar bekijk het eens van de andere kant: Als je ouders het weten, kunnen ze jou ook steunen en misschien zelfs helpen bij het vinden van hulp.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske

Hoi Amber,

 

Knap van je dat je je mentor over je probleem met eten hebt verteld en nu hier je verhaal opschrijft. Ten eerste ben ik het met Jessie eens: gewicht zegt niet zoveel. Op ieder gewicht (ondergewicht, gezond gewicht en overgewicht) kun je een eetstoornis hebben. Dat jij zo met eten bezig bent en niet voldoende eet, zegt eigenlijk al genoeg.

 

Ik snap dat het lastig is om het aan je ouders te vertellen. Toch zou ik je aanraden dit wel te doen. Het is vaak moeilijk om weer normaal te gaan eten en daarbij kun je alle hulp gebruiken. Misschien kunnen ze met je mee gaan naar de huisarts? Het kan fijn zijn om hulp te zoeken en er met iemand over te praten.

 

Ik hoop dat je jezelf serieus neemt hierin. Hoe langer je een eetstoornis hebt, hoe moeilijker het is om te herstellen. 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Marlin

Hoi Amber,

 

Welkom op het forum. Wat goed dat je de tijd hebt genomen om je verhaal hier ook te delen. Weet dat je hier altijd welkom bent om over jouw gevoelens en gedachten te praten. Ik kan me heel goed voorstellen dat het lastig is om dit aan je ouders te vertellen, maar onthoud heel goed dat jouw ouders altijd het beste met je voor hebben. Ze zijn er onvoorwaardelijk voor je en willen dat jij het allergelukkigst bent. Heel veel sterkte Amber en nogmaals, wees heel erg welkom hier om te praten.

 

Liefs,

Marlin

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maartje

Dag Amber

Wat dapper zeg, dat je het je mentor verteld hebt en dat je je hier ook aangemeld hebt!

Ik sluit me helemaal aan bij de bovenstaande reacties!!

Het vertellen geeft de eetproblemen minder ruimte, en dat is uiteraard heel eng maar het gaat om jou!

Hartelijke groetjes

Maartje

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
flowi

Hoi Amber, hartelijk welkom op dit forum en wat goed dat je je nu hier hebt aangemeld :)

 

Ook ik ben het helemaal eens met de voorgaande reacties, en mocht jij vragen hebben stel die dan ook gewoon..

Meestal (eigenlijk altijd) is er wel iemand op het forum die met een specifiek onderwerp ervaring heeft dus dat kan al een hoop vragen, stress, of onzekerheden wegnemen. 

 

Verder vind ik het heel knap van je dat je het al wel met je mentor hebt gedeeld, begreep die het ook een beetje?

 

Nogmaals van harte welkom voor nu & natuurlijk ook sterkte  

 

Grtz floris

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Blackmos

Hoi Amber, 

 

Wat goed dat je je verhaal hier hebt opgeschreven en goed weet wat jouw reactie kan zijn op wat als je het verteld. 

 

Er zijn 2 opties; of je blijft t verzwijgen en zakt dieper en dieper weg in de eetstoornis. Want dat gebeurd echt, ik spreek uit ervaring. Het voelt fijn als ze er niet vanaf weten en jij de rest van de dag je ding kan doen. Maar het wordt steeds erger en erger... en je gaat je echt ongelukkig voelen. Ook jouw omgeving gaat dat opmerken door jouw verschijning en humeur. 

 

Optie 2 is idd open zijn en het gevecht met de eetgestoord gedachtes aangaan. Als je dit gevecht samen met jouw ouders kunt voeren zou ik dat zeker doen! Je eetpatroon klinkt zorgwekkend en zal alleen maar verslechteren als je het voor je houdt. Ga voor openheid, zoek hulp, vraag steun.. hoe lastig ook. 

 

Ik hoop dat je je antwoorden vind hier op het forum en dat het je misschien helpt in de keuze die je gaat maken. Kom er niet dieper in want het is niet leuk!!! Het is vooral heel eenzaam en overleven.. 

 

Liefs

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Irina

Lieve Amber, 

 

Van harte welkom op het forum, heel knap van je dat je hier je verhaal wilt delen. 

Goed dat je zelf inziet dat je op een niet gezonde manier met eten omgaat en dit daadwerkelijk ook als probleem ervaart. 

Ik snap heel goed dat het lastig is om het je ouders te vertellen en bang bent voor wat daarna komt. Fijn dat je mentor er wel vanaf weet. Misschien kun je je moeder op school uitnodigen en samen met je mentor het gesprek aangaan? Mijn ouders moesten destijds bij mijn mentor op gesprek komen, zonder mij, en ik weet nog dat ik dat heel vervelend vond. Het zelf vertellen en het te kunnen delen met iemand die je lief hebt, lucht wel heel erg op. 

Heel veel succes. 

 

Liefs, Irina

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
MyrthedD

Ha Amber,

Welkom hier op Ikookvanmij :) 
Ik lees een fikse strijd, dat vind ik naar voor je!
Het is wel onwijs dapper dat je je mentor uiteindelijk toch eerlijk hebt vertelt wat er speelt. Knap!
Ik begrijp goed dat je het heel moeilijk vind om het je moeder te vertellen.

De redenen die je vertelt waarom je het je moeder niet durft/wilt vertellen is voor mij goed te snappen. Zou het misschien een idee zijn dat je met je mentor samen met je moeder kan gaan praten?

Liefs Myrthe

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden


×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.