Spring naar bijdragen
Katjakim

Mijn geheim gaan vertellen

Aanbevolen berichten

Katjakim

Hallo, lieve mensen..

Ik wil morgen gaan vertellen aan een leraar wat er aan de hand is met mij. Maar ik durf het niet echt. Ik ben bang dat hij het aan andere verteld en mijn ouders er dus ook achter komen. Ik wil het graag kwijt kunnen aan iemand, maar ik wil echt niet dat mijn ouders het ook weten. Ik heb al genoeg gedoe thuis.

 

Gister had ik het met mijn moeder over onze familie en vroeg ik wanneer mijn oma en opa langs mijn vaders kant zouden komen zegt ze:"nu we het toch over familie hebben het contact met die mensen is verbroken eindelijk...dat hadden we al veel eerder moeten doen. 

 

Mijn vader had voor mijn moeder een andere vrouw en ze hadden 2 kinderen gekregen. Maar die relatie is stuk gelopen en daarbij ook de relatie met zijn ouders (dus mijn opa en oma). Mijn vader kreeg een relatie met mijn moeder enige tijd later waren wij er (ik, mijn broertje en zusje) mijn oma kwam nog af en toe langs en ook mijn halfzus en halfbroer zag ik regelmatig. Wat ik altijd heel leuk vond, nu bijna 4 jaar geleden hebben mijn halfbroer en halfzus het contact met mijn vader(en dus ook met mij) verbroken. Ik vond het echt heel erg. Mijn ouders zeiden altijd het is toch beter zo. 2 jaar geleden zag ik mijn opa voor het eerst. Ik was heel blij...daarna kwamen ze regelmatig langs. Wel was er vaak ruzie tussen mijn vader en zijn ouders...laatst dus ook (ik zat op dat moment op school) en dit is zo uit de hand gelopen dat mijn ouders definitief het contact verbroken hebben. Maar het zijn mijn opa en oma. En ik vind het echt erg. waarom kunnen we niet gewoon een normale familie zijn? 

 

Maar hoe dan ook. Sinds katja weg is (eigenlijk was katja niet alleen mijn pony, maar ze was gewoon echt  alles voor me) ben ik echt alleen. Mijn vrienden lieten me in de steek net toen ik het moeilijk had. Met mijn vader heb ik ook elke dag ruzie. En ja...dit heeft ervoor gezorgt dat ik een eetstoornis heb ontwikkeld, mezelf snijd en ik helemaal niet meer kan slapen. Op school gaat het niet, thuis gaat het niet...ik ben gebroken, kapot...altijd als ik ergens mee zat ging ik naar katja, ze was er altijd voor me...ik haat mezelf zo erg. En ik geef mezelf de schuld van eigenlijk alles..

 

Maar hoe moet ik dit gaan doen? Hoe kan ik dit aan mijn leraar vertellen wat er is zonder dat hij het doorverteld aan iemand? 

 

Groeten,

Katjakim

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mandyhelfrich

Heyy @Katjakim wat heftig allemaal, mijn ouders hebben ook 12 jaar geen contact gehad met de ouders van me vader, gelukkig is dit nu ongeveer 6 jaar herstelt, hier had ik het ook heel moeilijk mee, vooral in de december maand en rond de verjaardagen. Zelf heb ik 7 jaar met het geheim gelopen dat ik een eetstoornis heb, sinds net iets voor afgelopen zomervakantie heb ik me ouders in vertrouwen genomen en vertelt over de eetstoornis en ben uiteindelijk in behandeling gegaan en gaat nu al een stuk beter, het is zeker niet makkelijk om zo iets te vertellen en het zal daarna ook niet altijd even makkelijk zijn, maar uiteindelijk zal het goed komen en ben je blij dat je de juiste beslissing genomen heb. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Dapper dat je het gaat vertellen!

 

Wat rot, zo'n situatie waarin familieleden geen contact meer willen. Jij zit er maar tussenin terwijl je geen inspraak krijgt. Weet je, jij mag zelf bepalen met wie jij contact wil. Als jij contact op wil nemen met je oma/opa of je halfbroer/-zus, dan mag dat. Zou je dat prettig vinden?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Nikki208

Heei Katjakim, 

wat goed dat je het gaat vertellen! 

 

13 uur geleden zei Katjakim:

Maar hoe moet ik dit gaan doen? Hoe kan ik dit aan mijn leraar vertellen wat er is zonder dat hij het doorverteld aan iemand? 

En op de lange termijn? Wil je uiteindelijk wel dat je ouders het weten?

 

Je zegt dat je jezelf overal de schuld van geeft, wat een zware last om op je te nemen!

Wat andere mensen doen, hoe ze met elkaar omgaan, is buiten je macht. Je hebt het recht om om alle hulp en steun te vragen die je nodig hebt.

 

Liefs, Nikki

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
MyrthedD

Hee Katjakim!

 

Wat onwijs dapper dat je van plan bent het te gaan vertellen!!

Zou je het wel uiteindelijk aan je ouders gaan vertellen of niet?

 

Ik herken wel erg bij mezelf wat je schrijft dat je jezelf overal de schuld van geeft. Dat is zo zwaar eigenlijk he? En heel eenzaam kan het voelen. Des te dapper dat je het gaat delen!

 

Ik wens je heel veel succes vandaag!

 

Liefs Myrthe

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maartje

Hey Katjakim

Heb je het verteld vandaag?

Hartelijke groetjes

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Irina

Lieve @Katjakim

Wat een heftige periode maak je door zeg!  

Goed van je dat je wel iemand in vertrouwen wilt nemen over je eetstoornis. Is dat gelukt gisteren? 

 

Liefs, Irina

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Marjolein

Ik ben ook benieuwd hoe het is gegaan! Superknap dat je dit wilde doen!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Katjakim

Hallo iedereen...

Het is me niet gelukt om het te vertellen. Dit komt omdat ik bang ben dat alles aan mijn ouders wordt verteld. Wat mijn thuissituatie alleen maar erger zou maken. En ik weet niet wat het moment is om het te vertellen en hoe je zo'n gesprek begint.  Ik zie die leraar donderdag weer tijdens de sportdag...dus dan zou ik het kunnen vertellen. Maar er zijn zoveel andere mensen op dat moment dat ik moeilijk een gesprek kan beginnen en ik weet nog steeds niet hoe...

:wacko:

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mandyhelfrich

@Katjakimheb je niet een vertrouwenspersoon bij jou op school waarmee je een afspraak zou kunnen maken, ze mogen niet zonder jou toestemming iets vertellen aan je ouders. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Katjakim

@Mandyhelfrich ik weet niet of wij die op school hebben. Wel zijn er een paar leraren aan wie ik het zou kunnen vertellen...maar mogen hun wel je ouders informeren zonder toestemming?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mandyhelfrich

@Katjakimbij mij is het zo dat zonder niks mogen vertellen aan me ouders, ik ben dan wel 19 dus ik weet niet of dat er iets mee te maken heeft 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Katjakim

@Mandyhelfrich bij mij mag het denken ik wel..want ik was 4 maanden geleden "heel moe"...en toen had mijn mentor mijn ouders gebeld terwijl ik had gezegt dat ik dat niet wilde. Dus daarom vertrouw ik haar ook niet meer

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Liferider

O dat is idd geen goede ervaring met je mentor. :(

 

Wat is de motivatie dat je het wilt delen? Of had je dat al ergens gezegt?

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Katjakim

@Liferidermijn motivatie om het toch te delen is denken ik omdat ik het kwijt wil aan iemand en ik weet dat ik niet gelukkig ben op dit moment..en hier wil ik verandering in brengen. Maar ik wil geen hulp, ik kan dit zelf oplossen maar ik zou gewoon mijn verhaal met iemand willen delen..dat ik niet alles alleen moet verwerken enz.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
maartje1

@Katjakim jouw verhaal lijkt heel erg op mijn verhaal toen ik 14 jaartjes jong was! 

Ik zal je het hele verhaal besparen (tenzij het het graag wilt lezen), maar misschien dat het helpt als ik vertel hoe het bij mij destijds is gegaan. 

 

Ik had een hele fijne mentor in de tweede van de middelbare school. Hij is enorm druk (ADHD), spontaan, grappig, direct en begripvol. Vanaf het eerste mentorgesprek merkte ik dat ik mezelf heel erg op mijn gemak bij hem voelde, en dat ik vrolijk van hem werd. Ik had toen nog niet besloten om hem te vertellen van mijn eetstoornis, maar durfde hem wel te vertellen dat ik een hele moeilijke zomer achter de rug had gehad. Hij reageerde hier heel direct op. Totaal niet vanuit een boekje en heel erg als zichzelf. Hij gaf praktische adviezen en dat had ik op dat moment ook gewoon nodig.

 

Ik liep regelmatig vlak langs de biologielokalen waar hij lesgaf, en dacht dan: ik kan het nu vertellen, ik kan het nu vertellen...

Maar ik durfde het steeds niet. Ging dan toch maar naar huis of naar de volgende les. 

Het knaagde aan me. Ik liep ergens mee rond en wilde het kwijt. Maar hoe? Ik liep met dezelfde angsten rond als jij. 

 

Totdat mijn moeder dat jaar mijn dagboekje vond, waarin ik hele studies over calorieën had opgeschreven. Daarnaast vonden ze ook mailtjes tussen mij en een ander meisje met een eetstoornis. Wij deelden onze problemen en struggles. We zette elkaar niet aan tot 'gestoord' gedrag, maar het was gewoon een fijn idee om te weten dat er iemand anders was die hetzelfde deed als jij, zonder nog echt te weten waarom. 

In die mailtjes stond dat mijn mentor er vanaf wist. Dit had ik gelogen, wetende dat mijn ouders die mailtjes ooit konden vinden. Ik had het verhaal hier en daar wat verdraait en had het ondertekend met een andere naam. Alleen herkende mijn moeder mijn manier van schrijven. 

 

Ze mailde mijn mentor met de vraag of hij er inderdaad iets van wist. Hij had geen idee. 

Die volgende dag maakte ik een diagnostische toets, en heeft hij mij heel de tijd heel bezorgd aangekeken. 

 

Vervolgens ben ik door mijn moeder mee naar de huisarts gesleept. Ik liet wel wat los, maar niet alles. Ik kende mijn huisarts niet zo goed en wist niet of ik mijn verhaal aan hem toevertrouwde. Mijn huisarts stelde de diagnose eetstoornis samen met een psycholoog en hij zei dat hij vond dat mijn mentor het ook moest weten. Hij was immers de eerste die er wat van had meegekregen en die zich ook zorgen maakte. 

 

Ik heb het toen tegen mijn mentor gezegd, en dat heeft iets heel moois tot stand gebracht. Ik mocht altijd bij hem aankloppen op mijn hart te luchten of gewoon een gezellig praatje te maken. Zelfs in de jaren dat hij niet meer mijn mentor was. Ik ben toen niet vaak bij hem langs geweest, maar het idee dat er iemand wilde helpen en in mij geloofde, zorgde er al voor dat ik enorm groeide, mezelf welkom voelde en mezelf ook wat beter ging voelen. 

 

Op mijn zestiende verjaardag gaf ik een boek uit over mijn eetstoornis. Bij de boekpresentatie is hij ook geweest, en heeft hij nog gesproken. Hij vertelde dat hij snapte dat ik later een wereldreis wilde maken (stond in mijn boek) en dat hij het volle vertrouwen had dat ik dat met een gezond lichaam en een gezonde geest ging doen. Ik heb toen spulletjes gekregen om op reis te gaan, en een scratch-wereldkaart. 

 

Bij mijn diploma-uitreiking kreeg ik een cadeautje van hem, en zei hij me dat ik hem moest beloven om echt echt echt contact te zoeken op het moment dat het niet goed ging. Ook vroeg hij of ik af en toe wilde laten weten hoe het met mij ging. 

 

Inmiddels ben ik genezen van de eetstoornis!

Die mentor heeft besloten om les te gaan geven aan de andere kant van Nederland :P 

Ik spreek hem nog af en toe via Facebook of Whatsapp. 

 

Bij mij is er dus wel iets moois tot stand gekomen, en dat is heel wat. 

Wie weet wat voor moois er bij jou tot stand komt als jij het aan je leraar verteld. :)

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Katjakim

@maartje1wat fijn om te horen dat iemand je zo erg steund...en wat ben jij dapper zeg!! Ik hoop ook dat jij een mooie wereldreis gaat maken (of heb je dat al gedaan?) Ook leuk om te horen dat je er zo positief in staat door bijvoorbeeld een eigen boek te schrijven, respect!..ik hoop dat ik de moed bij elkaar krijg om het te vertellen maar ik weet niet hoe je zo'n gesprek moet beginnen...bedankt voor je berichtje wat een dapper en mooi verhaal:rolleyes:

 

Xxx

Katjakim

 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
maartje1

@Katjakim dankjewel! 

Het ging allemaal wel met trilbeentjes, angstzweet en enorm hard gebonk van mijn hart hoor ;)

Ik vond het heel moeilijk om te praten en klapte vaak dicht tijdens een gesprek. Soms heb ik daar nog steeds last van. 

 

Ik vind schrijven minder moeilijk, en ik kan dan ook beter to the point komen. Ik heb toen een brief geschreven voor mijn mentor, en heb die aan hem gegeven. 

Hij wilde hem al openmaken toen ik erbij stond, maar dat vond ik te eng, dus ik riep heel hard: 'Nee!' Hij vroeg of hij het later moest lezen, en ik zei dat ik het fijner vond dat hij dat deed als ik weg was. 

Dat vond hij een goed plan. Twee dagen later heeft hij een gebaar gemaakt of ik een gesprekje kon inplannen. Ik keek denk ik een beetje benauwd om mij heen. Al mijn vriendinnen stonden erbij, dus hij zei: 'Maxime, je hebt je strafwerk nog steeds niet ingeleverd. Vanmiddag om drie uur wil ik je even spreken!' (Want naast een meisje met een eetstoornis, was ik ook gewoon heel ondeugend en een enorme kletskop, dus dat hij dit zei verbaasde mijn vriendinnen niks, haha!) Ik knikte toen dankbaar, en ben toen na schooltijd bij hem langsgekomen. Die brief was dus al aanleiding voor een gesprek. Hij heeft het altijd opgestart door het te hebben over luchtige dingen (wist je dat vanavond alle attracties gratis zijn bij de kermis? En etc.) en begon dan zelf over wat ik had geschreven, aangezien ik er zelf nooit over durfde te beginnen. 

 

De andere keren heb ik hem ook altijd een briefje geschreven. Hij wist intussen dat ik niet wilde dat hij het las waar ik bij was, dus dat heeft hij ook nooit gedaan. 

 

Zou dat een optie voor jou kunnen zijn? Iets opschrijven. 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
maartje1

Oh en PS:

Hopelijk reageert jouw leraar ook op zo`n ontzettend fijne manier :)

Ik duim voor je!

 

En als je hulp nodig hebt bij het schrijven ervan, of wat dan ook, laat het ons of mij weten! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Marjolein

Ik herken wat je zegt dat je het allemaal alleen wilt doen. Zo was ik ook, en nu nog steeds een beetje ook al ben ik in behandeling ;-) 

 

Ook herken ik het verhaal van @maartje1 Dat eerste stuk had echt door mij geschreven kunnen zijn :P 

 

Ik had op de middelbare een docente bij wie ik wist dat ik haar (misschien wel) kon vertrouwen. Zelf heb ik nooit de stap durven zetten maar ik heb zo vaak op het punt gestaan (ook op de sportdag, zij was gymdocent, lol). Toen mn ouders achter t hele gebeuren kwamen, hebben ze haar (na een k** discussie met mij) gebeld. Vreselijk.. voelde me zo naar. En niemand anders die ervan af wist, ik deed t allemaal zelf. Mn vriendinnen durfde ik t ook niet te vertellen. Zo zonde.. 

 

Weet je. Als je het allemaal zelf wilt doen, kom je uiteindelijk op een punt dat het écht niet meer gaat en dan heb je sowieso iemand nodig maar gaat t er een stuk minder leuk aan toe.

Iedereen verdient iemand die naast hem/haar staat. En ook al is dat doodeng en retespannend, dat is fijner als jij er zelf een stap in zet. 

 

Ik begrijp je gevoel van dat de sportdag misschien niet zo handig is. Misschien kun je van tevoren een mail schrijven? 

 

Sterkte meis!! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
maartje1

Het is ook gewoon fijn om te weten dat er iemand is die je zou willen helpen. 

Voel je je een stuk minder eenzaam (tenminste, dat had ik heel erg). 

Voor mij hielp het al dat iemand het wist, want een gezellig praatje deed voor mij al veel goed. Ik denk de gedachte dat ik met eetstoornis nog steeds gewaardeerd werd en gezien werd zoals ik was en ben. 

 

En het is inderdaad fijner als jijzelf contact zoekt dan dat een ander dat doet. 

Anderen zullen dan misschien ook personen benaderen die jij niet zo fijn vindt. Jijzelf hebt ze nu voor het kiezen. :) En eerlijk is eerlijk: ik denk dat je leraar het wel moet melden bij professionals en ouders (als je onder de 18 jaar bent), maar dan heb je in ieder geval de mogelijkheid gecreëerd om bij hem te komen kletsen. 

 

Ik snap dat het doodeng is om het mensen te vertellen, maar jij kan bepalen wat je doet met de hulp die eventueel aangeboden wordt. Tot een bepaalde grens, dan zullen anderen dat voor jou moeten gaan bepalen, maar dat is dan van levensbelang. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Gast Hanneke

Het laatste berichtje is een weekje geleden geplaatst zie ik. Fijn meiden dat jullie zo open zijn over jullie eigen weg. Hopelijk helpt het je Katjakim, ook al is het aan jou om een keuze hierin te maken en kunnen we die stap niet voor jou nemen.

Hoe is het nu met je? 

 

Take care! Hanneke 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
SylviaVG

Ik sluit mij aan bij Hanneke. En ook ik ben heel benieuwd hoe het nu met je is? Ik heb je posts gelezen en ik leef met je mee :-) sterkte Katjakim!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Katjakim

Hallo, bedankt voor jullie lieve berichtjes. Ik haal hier zeker steun uit. Het gaat nog steeds niet goed met me...en ik merk aan mezelf dat ik steeds vermoeider wordt. In mijn hoofd wordt het niet meer rustig, allerlei gedachtes die maar rondblijven hangen en stemmetjes die zeggen wat ik moet doen...het is zo frustrerend. Op school gaat het ook niet echt. Ik heb nog steeds niet echt vrienden binnen mijn klas, en mijn cijfers gaan achteruit...wat het alleen maar erger maken. Mijn beste vriendin wilt gaan stoppen met paardrijden wat inhoud dat ik haar dan haast nooit meer ga spreken..want ze heeft het veel te druk met andere mensen. Wel is er een lichtpuntje...want sinds katja weg is ben ik echt gebroken maar mijn liefde voor dieren zal nooit verdwijnen. Van mijn ouders mag ik geen huisdier tenzij ik het zelf betaal. Ik heb hier heel lang over nagedacht. Maar ik ga het toch doen...het hok heb ik 2e hands al gekocht. En het konijn komt zondag. Het konijn is gratis die komt van een opvang...maar het hok, voer, speeltjes enz...moet ik zelf betalen..dat heb ik er wel voor over

 

Groeten,

Kim

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.