Spring naar bijdragen
konijntje

herkent iemand dit of weet hij hoe hier mee om te gaan?

Aanbevolen berichten

konijntje

Hallo allemaal,

 

Heb door een slechte relatie met mijn ex en het werk waar ik toen werkte problemen met mijn stoelgang en eten gekregen. Heb zelfs zodaning ondergewicht gehad in het verleden dat ik meerdere malen aan de sonde voeding moest. Ben in middels wel weer op  normaal gewicht en ik werk ook. Maar door mijn problemen met eten en in de tijd dat ik erg mager was en moest aankomen werd ik zo nauwlettend in de gaten gehouden door iedereen. Maar vooral door mijn ex schoonfamilie, die mij bijna letterlijk het eten uit de mond keken om te zien wat en hoeveel ik at. Met als gevolg dat ik nu erg veel moeite heb met het eten in gezeldschap van anderen. Ik eet dan automatische minderen en al ervaar ik het vaak niet bewust dat ik dan last heb van spanning is dat als ik dan thuis ben na op visite te zijn geweest of uit eten met bijv vrienden dat er dan toch opeens iets van me afvalt en ik opeens dan merk dat ik dus nog wel degelijk honger heb of zin in wat. Met als gevolg dan ik dan me echt ga over eten en met buikpijn in bed lig. Ik baal er zo van dat ik niet gewoon leuk en gezellig mee doe met de anderen maar dan alleen thuis me wel ga over eten,gevolg blijf maar aankomen en dan ook nog niet eens door gezonde voeding, pijn in me buik en heb er dan na die tijd niet eens van genoten:-( Op zich funtioneer ik wel maar op het werk wanneer een collega wat aanbied sla ik altijd af ik hef nooit iets en dat voelt gewoon niet goed en leuk.Herkent iemand dit probleem? Of heeft een goed advies of tips?

 

groetjes

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Nikki208

Hallo konijntje,

vervelend dat je je zo bekeken en beoordeeld voelt. Ik vind het knap hoe helder je weet te omschrijven hoe dat bij jou werkt met eten.

Het oordeel van anderen is wat jij denkt dat zij denken, en onbewust geef je dat kijken in je glazen bol nog een negatief tintje, klopt dat? Heb je al dingen geprobeerd om dat mogelijke oordeel tegen te spreken of los te laten?

Je vraagt om tips: een stukje voorbereiding hielp mij goed als ik spanning voelde rondom eten. Bij jou zou dat kunnen zijn om met jezelf af te spreken hoeveel (genoeg!) je gaat eten en ontspanningsmomenten in te plannen. Het niet op je af laten komen maar bewust proberen te oefenen, met vallen en opstaan.

Heb je hier iets aan?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Linsey

Hoi Konijntje, 

Erg herkenbaar.
 

Het lukt mij ook niet voldoende te eten in gezelschap van anderen. Ik heb het dan ook veel vermeden. Het is alsof ik het niet wegkrijg en voel veel spanning. Ik ben bang voor oordelen of opmerkingen, en ben erg opgelucht als het beetje wat ik op heb erin zit en 'het goed afgelopen is'.

Ik heb dit ook over gehouden aan een eetstoornis kliniek waar je voortdurend werd aangesproken aan tafel. Die druk en spanning vond ik heel naar.

 

Wat ik nu doe is juist die situaties opzoeken en ermee oefenen. 

Ik doe het niet omdat het moet, maar omdat ik ernaar verlang weer vrij samen met (fijne) anderen te kunnen eten.

Samen eten ervaar ik ook als iets dat verbindt. Dat vind ik mooi. Ik probeer steeds een beetje meer te nemen. 

De mensen bij wie ik eet weten van mijn problemen ermee en scheppen mij kleine porties op. Dus ze leggen n tegenstelling tot mijn angst helemaal geen hoge lat op. Dat is heerlijk.

 

Weten mensen in jouw omgeving van dit probleem? Zou je iemand in vertouwen durven nemen?

 

Het is naar en niet fijn om zo vol op bed te liggen... 

Hoe kan je een veiligheid voor jezelf inbouwen?

Zijn er situates die te moeilijk zijn? Zou het een idee zijn dat je vooraf al wat eet? Iets dat voor jou oké is?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
konijntje

Bedankt voor jullie reactie meiden!! In die zin wel fijn om te horen dat het herkenbaar is en ik niet de enige hierin ben, al voelt het soms wel zo. Dan heb ik het gevoel dat de andere allemaal 'normaal' zijn behalve ik.

 

Ik ga wel elke keer de 'uitdaging' aan. Eerder vermeed ik dit soort momenten erg, en had ik altijd wel een excuus. Maar nu daar in tegen zoek ik het juist op en ga ik ook graag in op de uitnodiging van mensen als ze me uitnodigen omdat ik ook graag weer 'normaal' wil worden. En dat ik dat soort momenten van samen zijn en eten ook juist er bij vind horen en ook de gezellige momenten zijn om met elkaar van dingen te genieten en lekker bij te kunnen praten. Alleen die onbewuste spanning en toch het vaak opdat moment niet genoeg eten met als gevolg thuis weer over eten frustreert me enorm. En dan denk ik het is me weer niet gelukt! En wil altijd zelf mijn eten op scheppen wanneer andere dat voor mij willen doen schiet ik al meteen in de stress....echt heel raar. Maar ben twee weken terug bij iemand wezen eten en voordat ik het wist wilde ze al voor mij opscheppen en heb dit voor het eerst laten begaan,wist dat het goed bedoelt was en heb het 'toegestaan'' voelde opdat moment niet fijn maar was blij dat ik het achteraf wel gedaan had en toch een 'stapje' hierin gezet heb.

 

En het probleem is niet zo zeer dat wat ik eet een probleem is het zijn meer de hoeveelheden....alles is mijn ogen bij andere zo veel en groot. Terwijl al je gewoon normale portie's eet en daarnaast niet loopt te snaaien het wel mee valt. Maar heb altijd een stemmetje in mijn hoofd die zegt dat ik thuis toch wel de fout in ga en dan thuis wel weer te veel ga lopen snaaien....wat natuurlijk op die manier self fulfillig prophecy is. Dus ja misschien weet ik het ook allemaal wel maar hoe hier mee om te gaan en het om te draaien....

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden


×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.