Spring naar bijdragen
Meer

Hoe serieus moet ik mijzelf nemen?

Aanbevolen berichten

Meer

Hoi,

 

Ik ben 22 jaar en heb denk ik wat problemen met eten.

Spoiler

48 kilo en een BMI van 17,4

Ik weet niet goed of ik hulp moet zoeken en hoe serieus ik mijzelf moet nemen.

 

Vanaf mijn 15e heb ik altijd al gedachtes gehad dat ik dik was, (in vergelijking met anderen zag ik wel dat ik dat niet was, ben altijd tenger geweest) en dat ik altijd al de drang heb gehad om af te vallen. Het is in die periodes heel erg met ups en downs gedaan, ik begon met lijnen, hield dat niet vol en kreeg eetbuien, soms had ik ook periodes dat ik wel normaal at. 

 

Vanaf de zomer merk ik dat ik minder met hoeveelheden. Ik sla vaak dingen af, zoals taart (of vraag of een heel dun stukje). Ik voel me wel vaak schuldig als ik iets ongezonds heb gegeten.

Ik drink al heel lang alleen maar water, thee of koffie. Fris drink ik echt met hoge uitzondering. Ik ben in al die jaren wel wat kilo’s afgevallen, maar het schommelde ook. 

De laatste week lijkt er wel een knop om te zijn gegaan en ben ik wat strenger geworden. Ik eet wel drie maaltijden per dag, maar alles geminderd. Tussendoortjes bestaan uit fruit of een cracker. Ik ben wat afgevallen en merk dat m’n broeken minder strak zitten, daar schrik ik dus wel van. Ik zeg dan dat ik nu gewoon normaal moet eten, maar dat gebeurt dan niet.

 

Ik ben nu aan het piekeren of ik met iemand hierover moet praten. Ik heb niet het idee dat het heel ernstig is maar de gedachtes dat ik graag wil afvallen (hoewel ik tegen mezelf zeg dat ik dat niet wil, maar diep vanbinnen wil ik het wel) en de gedachtes over dat ik dik ben zegt me dat het niet helemaal normaal is hoe ik denk.

Ik ben wel bang dat als ik nu hulp zoek ik aan moet komen en dat wil ik dan weer niet.

Niemand weet hiervan, alleen m’n moeder zegt soms dat ik wat meer ‘spek’ moet eten.

 

Verder heb ik het wel vaak koud en menstrueer ik onregelmatig, maar dat hebben meer vrouwen.

 

Ik weet niet zo goed wat te doen...

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Ten eerste ben ik er een groot voorstander van om jezelf te allen tijde serieus te nemen :) Wat je denkt en voelt heeft altijd een reden, dus dat hoef je niet weg te wuiven.

 

Je hebt gelijk dat er meer vrouwen zijn die het vaak koud hebben en onregelmatig menstrueren. Er zijn ook veel vrouwen die met afvallen/lijnen bezig zijn. Maar is wat andere mensen doen echt belangrijk als we het hebben over hoe jouw leven eruitziet en hoe happy jij bent?

 

Je zit nu nog op zo'n grens waarbij mensen nog kunnen denken dat je "gewoon" van nature heel dun bent. Stel dat je het even zo laat zoals het nu gaat, wat zal er dan gebeuren? Ga je dan stilletjes steeds wat meer afvallen, denk je?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
EmmaTeuntje

Ik ben natuurlijk geen professioneel persoon die kan vaststellen hoe serieus je eetstoornis is, maar dat maakt denk ik niet zo veel uit. Heb je er zelf last van? Zit het je in de weg om een gezond leven te leiden? Ik denk als het antwoord op deze vragen ja is, je jezelf zeker serieus moet nemen. En aan jouw verhaal te horen, beheersen gedachten over eten een groot deel van je leven en gedachten. Het hoort overigens ook bij een eetstoornis dat je twijfelt of je wel echt een eetstoornis hebt (dus dat je die twijfel hebt is niet gek hoor!). Ik zou je in ieder geval kunnen aanraden om met iemand te bespreken wat je bezighoudt zodat je wat minder hoeft te piekeren daarover en je minder alleen rond loopt met al die gedachten, want dat is echt erg naar voor je...

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
SylviaVG

Heel herkenbaar wat je schrijft. Ik heb lange tijd getwijfeld of het wel ernstig genoeg was waarmee ik zat. Toen heb ik een keer gebeld met de receptie van Human Concern en mijn situatie uitgelegd. Dat heb ik als heel fijn ervaren! Zij namen mij heel serieus en dat gaf een prettig gevoel. Het feit dat je hier over nadenkt en je afvraagt of je jezelf serieus moet nemen, zegt denk ik al dat je graag met iemand wil praten hierover. Ik hoop dat je helderder krijgt wat je moet doen!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Lucy

Hi @Meer

of je nou een BMI van 23 of van 13 hebt, als je last hebt van je omgang met eten (in de breedste zin van het woord) dan zou ik daar zeker wat mee doen. Een goede stap is al om je hier op dit forum aan te melden en mee te schrijven, dan kan je ook voor jezelf helderder krijgen waar je nou mee zit en waar de grootste uitdagingen liggen. Buiten dat moet je jezelf altijd serieus nemen, want jij bent de enige die voelt wat jij voelt. Vergelijken met anderen heeft sowieso geen zin want iedereen is en denkt anders. 

Draai het eens om: hoe zou jij graag met eten om willen gaan? En in hoeverre lukt dat nu niet? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
MyrthedD

Ha Meer,

 

Welkom als eerste :) 

Ik vind, zoals de mensen hierboven al zeiden het heel belangrijk dat Jij jezelf serieus neemt. Wat JIJ voelt is oke. Hoe JIJ bent, is oke.

 

En als jou omgang met eten je stoort en je in de gaten hebt dat je omgang met eten niet helemaal gezond is, zou ik daar zeker stappen in ondernemen. Ik herken het heel erg, dat vergelijken met anderen. Overal is het gras groener of meer of erger. Maar dat heeft geen enkele zin en vreet alleen maar energie die je veel beter in jezelf kan stoppen.

 

Nogmaals, ik denk dat het heel goed is dat je jezelf serieus neemt en hier stappen in onderneemt. Heb je iets nodig (van ons) om dat te bereiken?

 

Liefs Myrthe

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Meer

Thanks iedereen! Inderdaad als ik voel dat het niet goed zit, moet ik dat serieus nemen. Ik voel wat ik voel. Maar de drempel om het tegen iemand te zeggen is zó groot. Zo bang voor de reactie van de omgeving, met name m’n ouders. Die wil ik gewoon niet teleurstellen en ze confronteren met het feit dat ik niet de ‘perfecte’ dochter ben. 

Tot nu toe dus nog geen actie ondernomen... wel aan het lijnen gebleven..

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
MyrthedD
2 uur geleden zei Meer:

Thanks iedereen! Inderdaad als ik voel dat het niet goed zit, moet ik dat serieus nemen. Ik voel wat ik voel. Maar de drempel om het tegen iemand te zeggen is zó groot. Zo bang voor de reactie van de omgeving, met name m’n ouders. Die wil ik gewoon niet teleurstellen en ze confronteren met het feit dat ik niet de ‘perfecte’ dochter ben. 

Tot nu toe dus nog geen actie ondernomen... wel aan het lijnen gebleven..

Misschien zou je het voor jezelf op kunnnen schrijven wat je kwijt zou willen?

Of je zou het kunnnen mailen om het te delen. Je hoeft het niet meteen face-to-face te doen he!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

@Meer vinden je ouders het belangrijk dat jij 'de perfecte dochter' bent?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Meer
15 uur geleden zei Jessie:

@Meer vinden je ouders het belangrijk dat jij 'de perfecte dochter' bent?

Ik denk niet dat ze dat inderdaad belangrijk vinden, ik denk dat ik het vooral belangrijk vind om dat te zijn... het is meer iets wat ik mezelf opleg

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
10 uur geleden zei Meer:

Ik denk niet dat ze dat inderdaad belangrijk vinden, ik denk dat ik het vooral belangrijk vind om dat te zijn... het is meer iets wat ik mezelf opleg

Heb je er wel eens over nagedacht waarom je jezelf dat oplegt?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
maartje1

@Meer herkenbaar hoor.

Mijn moeder vond het juist heel pijnlijk toen ze een keer las dat ik de perfecte dochter wilde zijn. 

 

Wat een last je jezelf dan oplegt... 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Meer
Op 13-1-2018 om 08:52 zei Jessie:

Heb je er wel eens over nagedacht waarom je jezelf dat oplegt?

Waarom... goede vraag... Heb ‘m een paar keer aan mezelf gesteld, maar weet eigenlijk niet zo goed waarom. Het is iets wat in me zit; altijd streven naar perfectie, willem voldoen aan verwachtingen (van bv mn ouders), mensen niet teleurstellen, kans op fouten zo klein mogelijk houden zodat ik geen kritiek kan krijgen en ‘afgewezen’ wordt.

 

2 uur geleden zei maartje1:

@Meer herkenbaar hoor.

Mijn moeder vond het juist heel pijnlijk toen ze een keer las dat ik de perfecte dochter wilde zijn. 

 

Wat een last je jezelf dan oplegt... 

Het voelt voor mij eigenlijk ook als een last en zorgt het voor heel veel onrust.. maar tegelijkertijd is mijn perfectionisme mijn houvast en hou ik er situaties voor m’n gevoel mee onder controle

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
maartje1

@Meer klinkt heel tweestrijdig 

'het is een last maar het geeft houvast.'

'het geeft veel onrust, maar het is een houvast.'

 

Waar heb je die houvast precies voor nodig? 

Wat levert het op? 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
9 uur geleden zei Meer:

Het is iets wat in me zit; altijd streven naar perfectie, willem voldoen aan verwachtingen (van bv mn ouders), mensen niet teleurstellen, kans op fouten zo klein mogelijk houden zodat ik geen kritiek kan krijgen en ‘afgewezen’ wordt.

Is dat wel eens voorgekomen, dat je je bekritiseerd of afgewezen voelde?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
AnnoB

Hoi Meer, 

 

Wat kan ik mezelf herkennen in jouw verhaal. Dat streven naar perfectionisme, terwijl mensen eigenlijk verre van "perfect" zijn. Wat is jouw beeld van perfect, speelt ook een grote rol. Als je de lat steeds hoger legt, zul je hem nooit bereiken. 

Spoiler

Zo had ik het ook met kcal, soort van langzaam afbouwen, gevoel van controle als je datgene wat je van te voren uitgedacht had, werkelijk gehaald had eind van de dag. Ik houd alles bij en heb de lat zo hoog gelegd (in beperking van kcal) dat ik soms te kampen heb met uitbarstingen qua eten. En dan dat teleurstellende gevoel, waarmee je daarna moet dealen, bah. 

 

Mijn tip voor jou, maar ook voor mezelf is denk ik om je beeld van perfectionisme bij te stellen. Bijvoorbeeld een doel voor jezelf te stellen dat je dagelijks voldoende gezonde voedingstoffen neemt, gezonde tussendoortjes en jezelf toelaat om een paar keer in de week te mogen "zondigen" en wel dat lekkere taartje neemt, zodat je er misschien ook nog van kunt genieten. Of je kunt zelf eens aan de slag gaan om een verantwoorde taart te maken, dat doe ik ook wel eens als de verleiding te groot is :) 

 

Hoop dat je er iets aan hebt. Het is iig goed dat je zelf inziet dat je je op glad ijs bevind. Het is belangrijk om voor jezelf een goede balans te vinden, maar hebben wij daar wel een realistisch beeld van? Misschien ook goed om eens aan een vriendin te vragen waar je goed mee kunt praten en van weet dat die wel een juiste balans heeft. Zo'n vriendin had ik ook, ik was altijd jaloers op haar, ze was ook mooi slank en kon wel altijd mee eten. In mijn ogen was ik gezetter als haar, bleek achteraf dat ik 10kg lichter was dan zij was. Zo slecht is dat zelfbeeld dus, ik ambieer om net als haar te kunnen leven. Genietend van de mensen om haar heen, niet altijd lettend op alle kcal en toch gezonde maaltijden nemen. Het inspireert mij, ook al lijkt het nog ver weg voor ik zover ben. 

 

Heb jij ook zo'n inspiratie? Leg de lat niet te hoog voor jezelf. Stel realistisch en bewust je doelen samen zodat ze haalbaar zijn voor jezelf en je achteraf niet schuldig hoeft te voelen. 

 

Ik schrijf dit niet alleen naar jou, probeer het mezelf ook vaak op te leggen en weet hoe moeilijk het soms is. Toch hebben we iedere dag weer een nieuwe kans om de juiste draad toch weer op te pakken. 

 

Hoop dat het je een beetje kan bemoedigen😊

 

Liefs AnnoB

& fijne avond!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Wit.

Hoi @Meer,

 

Knap dat je hier je verhaal deelt!

Wat al eerder is gezegd: jezelf serieus nemen is altijd een goed idee! Het feit dat je hier een berichtje plaatst (super goed!), zegt al genoeg denk ik. Het zegt dat je er mee zit, dat je jezelf zorgen maakt en ergens graag zou willen veranderen.

Wees niet bang voor welke oplossingen er dan moeten gaan komen (ik las dat je bang bent om dan te moeten aankomen). Maar probeer in kleine stapjes te denken. Het gaat uiteindelijk ook helemaal niet over eten. Dat is een uiting van een heel ander probleem. Zodra je met dat probleem aan de slag zult gaan, zul je merken dat het eten uiteindelijk wat meer naar de achtergrond zal verdwijnen.

 

Ik hoop dat je inmiddels links of rechts om hulp hebt gevraagd.

Ben benieuwd!

 

Heel veel succes.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Happie

@Meer Ik herken me erg in dat perfectionistische. Het kan enorm lastig zijn! Knap dat je het hier deelt inderdaad. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden


×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.