Spring naar bijdragen

Aanbevolen berichten

CLO

Hallo lezers,

Ik ben een tijdje weg geweest van de site. Mijn dochter heeft sinds december 2016 (diagnose) anorexia. Ze woont met haar moeder en zusje in Duitsland waar ze naartoe zijn vertrokken toen haar moeder en ik besloten uit elkaar te gaan. Na een tweetal behandelingen in kliniek in Hedeilberg in periode maart - juli 2017 waarvan de twede 8 weken amulante dagbehandeling, is ze eind Juli een aantal weken (+/- 6 weken) bij mij in Nederland geweest. In erste instantie leek dat redeelijk goed te gaan totdat ze in September ploteseling, een paar dagen voor intakegesprek bij HC, in een negative spiraal kwam en in een week meer dan 1,5 kilo kwijt raakte. In overleg met haar moeder, haar huisarts in Duitsland en onze huisarts hier is toen besloten dat ze zo snel mogelijk opgenomen moest worden om de gewichtsafname te proberen te stoppen en te kantelen. Daartoe is ze in september 2017 opgenomen in kliniek in Heidelberg op een afdeling van het universiteitsziekenhuis aldaar  en sinds 5 december in een specialistische eetstoorniskliniek in Bad Oeynhausen in Duitsland (Klinik Am Korso).

De behandeling daar lijkt nu langzaam af te lopen en mijn dochter heeft aangegeven dat ze naar Nederland wil komen en hier haar school af wil gaan maken. Ik vind het natuurlijk heel fijn dat een van mijn kinderen weer bij mij komt wonen maar zie ook een zware taak op me afkomen. Ze is nog lang niet genezen van de eetstoornis en zal hier verder in therapie moeten. Ze heeft inmiddels bijna zo'n 40 weken doorgebracht in klinieken, waarvan 8 weken in dagbehandeling en de daar geboekte vooruitgang lijkt erg beperkt.

Vraag waar ik mee zit: hoe ik mij als vader het beste op kan stellen om ervoor te zorgen dat ik haar  zoveel mogelijk echte steun verleen in plaats van goedbedoelde intenties die geen effect hebben.

De laatste weken wordt ik iets strenger met haar door haar te wijzen op haar eigen verantwoordelijkheid en dat ze, als ze echt beter wil worden zoals ze zegt, ze ook strenger met zichzelf moet zijn en haar doelen duidelijk voor zichzelf moet definieren met daarbij de dingen die ze moet realiseren om die doelen te bereiken; dat ze in kansen moet gaan denken in plaats van angsten te leven. Het monster eetstoornis is nog erg sterk in haar en ze laat zich daar nog regelmatig door overrompelen en daar maak ik mij veel zorgen over voor wanneer ze straks hier is.

De vraag waar ik mee worstel is hoe ik het leven met mijn dochter straks het beste kan structureren om haar kans op genezing te optimaliseren. Daarbij moet zij haar eigen verantwoordelijkheid houden, zij is tenslotte de enige die dat beest in haar hoofd kan verslaan, ik en de rest van haar omgevening kunnen haar daar alleen bij mentaal bij steunen.

 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mlies

Dat is een moeilijke periode voor jullie beiden. Ook een hele heftige en ook grote vraag. Ik vind dit zelf te lastig om te beantwoorden. Als ze binnen HC gaat starten zijn er groepen voor betrokkene om juist deze vragen te stellen en ook steun en tips van andere betrokkene te krijgen. En in samenspraak met uw dochter kan het ook zijn dat u een keer mee gaat naar de therapie om dan te vragen wat de beste aanpak is. Ik denk dat open communicatie het belangrijkste is, proberen niet de rol van therapeut over te nemen maar de ouder te blijven die uw dochter wilt begrijpen en steunen. Heel veel sterkte!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Het lijkt me in ieder geval belangrijk dat er een ambulant nazorgtraject gestart wordt voor uw dochter. De overgang van opname naar thuis wordt een uitdaging. Zoals Mlies al zegt, kan u als vader niet de therapeutenrol op u nemen.

 

Misschien is het voor u wel prettig om ook samen enkele gesprekken met een therapeut te hebben. Dan kunt u het hebben over uw vraag hoe u haar het beste kan steunen en wat u kan/mag doen als het de verkeerde kant op dreigt te gaan.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
SylviaVG

Dat denk ik ook, HC helpt op verschillende manieren ook de omgeving / betrokkenen. Ik denk dat het uw dochter kan helpen als u haar probeert te begrijpen zonder te oordelen of te adviseren wat zij moet doen of hoe zij moet denken. Het is altijd fijn als je serieus wordt genomen en je problemen er mogen zijn. Luisteren zonder oordelen en vraag haar bijvoorbeeld: hoe kan ik je helpen? / Is er iets wat ik kan doen voor je? / Wat heb jij op dit moment van mij nodig? 

Focussen op de verbeteringen in haar therapie kan ook fijn zijn. Complimenten geven. 

 

Succes en sterkte ermee!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
MyrthedD

Wat bent u een super leuke vader, het feit dat je haar goed wil begrijpen en er voor haar wilt zijn vind ik erg mooi en fijn. Super!

Ik vond het zelf fijn als mijn vader mij ook positief benaderde, dus niet alles negatief benadrukken ('eet is door' oid, maar 'je bent al goed op weg met je bord, je kan die laatste happen ook!'). Die insteek is echt al heel anders en zorgde voor minder spanning bij ons thuis. Wie weet kunt u hier iets mee.

 

Ik wens jullie veel sterkte thuis! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Happie

Wat goed dat u hier zo mee bezig bent. Als ik kijk naar mijn eigen vader is het vooral het niet veroordelend zijn dat mij erg helpt. Ik voel me daardoor veilig en deel veel met hem. Natuurlijk is het wel belangrijk om kritisch te blijven, want een eetstoornis blijft geniepig. Als ik u verhaal zo lees doet u dat heel goed door haar op haar verantwoordelijkheid te wijzen. Misschien kunt u haar ook vragen hoe u haar kunt helpen?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Melissa1983
Op 21-2-2018 om 15:40 zei CLO:

Hallo lezers,

Ik ben een tijdje weg geweest van de site. Mijn dochter heeft sinds december 2016 (diagnose) anorexia. Ze woont met haar moeder en zusje in Duitsland waar ze naartoe zijn vertrokken toen haar moeder en ik besloten uit elkaar te gaan. Na een tweetal behandelingen in kliniek in Hedeilberg in periode maart - juli 2017 waarvan de twede 8 weken amulante dagbehandeling, is ze eind Juli een aantal weken (+/- 6 weken) bij mij in Nederland geweest. In erste instantie leek dat redeelijk goed te gaan totdat ze in September ploteseling, een paar dagen voor intakegesprek bij HC, in een negative spiraal kwam en in een week meer dan 1,5 kilo kwijt raakte. In overleg met haar moeder, haar huisarts in Duitsland en onze huisarts hier is toen besloten dat ze zo snel mogelijk opgenomen moest worden om de gewichtsafname te proberen te stoppen en te kantelen. Daartoe is ze in september 2017 opgenomen in kliniek in Heidelberg op een afdeling van het universiteitsziekenhuis aldaar  en sinds 5 december in een specialistische eetstoorniskliniek in Bad Oeynhausen in Duitsland (Klinik Am Korso).

De behandeling daar lijkt nu langzaam af te lopen en mijn dochter heeft aangegeven dat ze naar Nederland wil komen en hier haar school af wil gaan maken. Ik vind het natuurlijk heel fijn dat een van mijn kinderen weer bij mij komt wonen maar zie ook een zware taak op me afkomen. Ze is nog lang niet genezen van de eetstoornis en zal hier verder in therapie moeten. Ze heeft inmiddels bijna zo'n 40 weken doorgebracht in klinieken, waarvan 8 weken in dagbehandeling en de daar geboekte vooruitgang lijkt erg beperkt.

Vraag waar ik mee zit: hoe ik mij als vader het beste op kan stellen om ervoor te zorgen dat ik haar  zoveel mogelijk echte steun verleen in plaats van goedbedoelde intenties die geen effect hebben.

De laatste weken wordt ik iets strenger met haar door haar te wijzen op haar eigen verantwoordelijkheid en dat ze, als ze echt beter wil worden zoals ze zegt, ze ook strenger met zichzelf moet zijn en haar doelen duidelijk voor zichzelf moet definieren met daarbij de dingen die ze moet realiseren om die doelen te bereiken; dat ze in kansen moet gaan denken in plaats van angsten te leven. Het monster eetstoornis is nog erg sterk in haar en ze laat zich daar nog regelmatig door overrompelen en daar maak ik mij veel zorgen over voor wanneer ze straks hier is.

De vraag waar ik mee worstel is hoe ik het leven met mijn dochter straks het beste kan structureren om haar kans op genezing te optimaliseren. Daarbij moet zij haar eigen verantwoordelijkheid houden, zij is tenslotte de enige die dat beest in haar hoofd kan verslaan, ik en de rest van haar omgevening kunnen haar daar alleen bij mentaal bij steunen.

 

 

 

Hoii, 

 

Volgens mij is je dochter vandaag in de startgroep gestart en zit ze bij mij in de groep. Klopt dat?

 

Groetjes melissa

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.