Spring naar bijdragen

Aanbevolen berichten

Happie

Hallo allemaal,

Ik ben nieuw hier op het forum en vroeg mij af of jullie mij misschien kunnen helpen. Ik heb al best lang een eetstoornis en wil heel graag hiervan af. Ik weet niet zo goed meer hoe... Na 4 jaar therapie ben ik er klaar mee. Ik wil gezond gewicht, normaal eten en vrijheid. Daarvoor moet ik mijn eetstoornis loslaten, maar dat vind ik dus zo ontzettend eng dat ik telkens terugkrabbel. Ik ben uit de kritieke zone en ben sterk genoeg om tegen de eetstoornis in te gaan voor zover het echt noodzakelijk is, maar zit middenin een web van eetregeltjes. Hoe laat je dit los? Hoe verdraag je het aankomen wat daarbij komt kijken? Hebben jullie tips?

Liefs,

Happie

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Mooi dat je dit punt bereikt hebt! Met jouw regeltjes is het misschien een idee ze in stapjes uit te dagen. Houd je 1 dag niet aan 1 regeltje, bijvoorbeeld. Vergaat de wereld dan of is er eigenlijk 'niets' aan de hand?

 

Wat ik me ook afvraag: Heb je in therapie ontdekt wat de functie van jouw eetstoornis is? Dat was bij mijzelf de sleutel tot herstel. Ik probeerde zelf bv. via mijn eetstoornis een gevoel van autonomie te krijgen. Toen ik dat eenmaal echt besefte kon ik stappen gaan zetten (met name naar mijn ouders toe) die mij dat gevoel in het echte leven gaven. Daarna verloor mijn ES aan kracht en lukte het beter om ook qua eten en gewicht stappen te zetten.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Happie

Bedankt voor je reactie Jessie! Een voor een regeltjes doorbreken is wel een goeie. Ik probeer dat ook wel maar het gaat een beetje een stap vooruit en dan weer een achteruit. Dus dan sta ik weer op dezelfde plek. Ik vind het lastig precies te pinpointen wat de functie van de anorexia is. Ik denk vooral veiligheid en houvast creeeren binnen een wereld waarin ik nooit goed en sterk genoeg ben om naar behoren te functioneren. Ik voel me op veel gebieden nog als toen ik een kind was ondanks dat ik volwassen ben en heb ook weinig vertrouwen dat ik het leven aankan. Ik denk dan dat ik een wrak wordt dat overal bang voor is en niks presteert zonder eetstoornis.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Wat betekent "het leven aankunnen" voor jou? Welke aspecten horen daarbij? Misschien zijn die ook wel heel interessant, om stappen te bedenken die daarbij aansluiten. Misschien hoort werk er bv bij voor jou. Dan zou een baantje zoeken en kijken hoe het je vergaat een stap kunnen zijn.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Happie

@Jessie Het leven aankunnen betekend voor mij eigenlijk alleen dat je functioneert in de maatschappij. Dus studeren/werken, zelfstandig wonen, sociale contacten onderhouden, voor jezelf zorgen etc. Op dit moment lukt me dat allemaal wel, maar het kost me soms wel veel energie. Ik heb het idee dat ik daar mijn eetstoornis voor nodig heb om dat te kunnen.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

@Happie mijn therapeute zei ooit tegen mij: Dat volwassene leven waar je zo tegenop ziet, leid je eigenlijk al lang.

Ik had gewoon een baan, zelfstandige woonruimte, vrienden... Herken heel erg wat je schrijft, dat het veel energie kostte.

 

Gewetensvraagje: geeft jouw ES jou dan zoveel energie? Mij persoonlijk kostte mijn ES vooral energie. Was een reden dat ik slechter sliep en zowel fysiek als mentaal minder draagkracht had.

 

Ik vind het leven nog steeds niet 'makkelijk', maar heb niet meer het gevoel dat ik het niet aankan. Meer voor mezelf leren kiezen, echt aanvoelen wat ik nodig had en daar dan naar handelen, was hierin cruciaal. Mijn werk kost bv best veel energie. Dan dwing ik mezelf doordeweeks niet om 's avonds ook nog 1001 dingen te doen.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Happie

Goede vraag @Jessie! Het antwoord is nee. Geen energie meer een soort mentale kracht? Of misschien is dat wel ingebeeld? Ik word juist enorm moe van de eetstoornis, al die gedachten en waarschijnlijk ook door mijn niet gezonde gewicht ( al weet ik niet meer hoe gezond gewicht voelt qua energie ). Ik schat mijn draagkracht over het algemeen ook lager in dan hij is. Dan ben ik super bang voor een lange dag studie en denk ik om 18:00 oh is het al voorbij?

 

hoe is het jou gelukt toch door die angst heen te gaan en in te zien dat je het zonder eetstoornis af kunt?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
7 uur geleden zei Happie:

hoe is het jou gelukt toch door die angst heen te gaan en in te zien dat je het zonder eetstoornis af kunt?

Ik ging me steeds sterker/stabieler voelen door de stappen die ik zette. En voor een deel was het ook gewoon echt eetstoornisgedachten durven doorzien en ontkrachten. Wat je zelf ook eigenlijk al een beetje zegt: je ES geeft je niet echt kracht of energie. Dat zit al in je. Je doet de dingen die bij Het Leven horen al. Op eigen kracht.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Happie

@Jessie Bedankt voor je reacties! Ik ga hier zeker over nadenken. Ik probeer wel de eetstoornis gedachten te ontkrachten maar soms is wat van mij en wat van de eetstoornis is zo lastig te scheiden... 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
20 minuten geleden zei Happie:

@Jessie Bedankt voor je reacties! Ik ga hier zeker over nadenken. Ik probeer wel de eetstoornis gedachten te ontkrachten maar soms is wat van mij en wat van de eetstoornis is zo lastig te scheiden... 

Dat kan idd erg lastig zijn! Als basisregel kun je sowieso aanhouden dat als er feiten zijn die de gedachte tegenspreken, zoals het feit dat een studiedag voor jou voorbij vliegt, je de gedachte dat je je studie niet aankan rustig met een paar korrels zout mag nemen :)

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Happie
4 uur geleden zei Jessie:

Dat kan idd erg lastig zijn! Als basisregel kun je sowieso aanhouden dat als er feiten zijn die de gedachte tegenspreken, zoals het feit dat een studiedag voor jou voorbij vliegt, je de gedachte dat je je studie niet aankan rustig met een paar korrels zout mag nemen :)

Dat is een goede tip! Dankjewel! Mijn gevoel doet dan vaak niet echt mee, ook al weet ik het met mijn hoofd. Moet ik daar gewoon doorheen denk je? Door vaker tegen te spreken en te ervaren?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

@Happie Gevoel ligt vaak wat achter op ratio, dus dat het rationele besef er iig is, is een heel goed begin :) Inderdaad tegenspreken en ontkrachten.

  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.