Spring naar bijdragen
Murky

Wat moet ik doen?

Aanbevolen berichten

Murky

Hallo allemaal,

 

ik ben hier vorig jaar lid geworden en ben niet lang actief geweest. Ik had afgesproken met mijzelf dat als ik het niet op kon lossen alleen, dat ik dan na een half jaar intensief veel eten en braken, hulp zou gaan zoeken. Dit kwam natuurlijk mede doordat mijn partner af wist van het probleem.  Het nam mijn hele leven in beslag en ik was op van de eetbuien. Ik ben gaan sporten en hard mn best gedaan op een andere manier mijn gevoelens kwijt te kunnen. Toen gingen mijn partner en ik uit elkaar. Ik ben alleen gaan wonen en daardoor was er helemaal geen controle meer, niemand die erover praat met je en vraagt hoe het gaat. Want ineens wist niemand het meer. Nu zijn mijn ex-partner en ik een jaar uit elkaar. De tijd die ik mezelf heb gegeven om het op te lossen is voorbij. Het probleem nog steeds even erg aanwezig. Ik kan niet meer normaal eten. Ik weet niet meer wat ik moet eten, voel me enorm snel schuldig als ik eet. Toch kan ik niet stoppen met suiker en slechte voeding. Ik kom elke keer stiekem toch weer een halve kilo aan, Wat voor nog meer stress zorgt. Ik sport niet meer. Mijn lichaam ziet er weer minder uit zoals ik dat graag had gezien en niet sporten, betekend ook geen uitlaatklep, betekend ook meer stress. Alles wat ik kan verzinnen om beter om te gaan met wat er nu speelt zet ik niet door. Ik wil zo graag weer sporten in de hoop dat het misschien effect heeft op mn voeding, alleen ik durf gewoon niet te gaan, misschien angst dat het niet helpt en dat ik faal in mijn laatste poging het zelf te doen. Moet ik er dan aan geloven? Ik ben zo bang dat hulp zoeken betekend dat ik moet gaan praten. Is een eetstoornis ooit alleen voeding? Of komt het eigenlijk altijd voort uit emoties en dat je dus moet werken aan jezelf. Ik snap dat hier vanaf komen werken betekend. Alleen als ik nu zou moeten kiezen zou ik bijna liever mijn eetstoornis in stand houden dan dat ik moet gaan praten over mijn leven. Bang dat het zoveel meer zeer doet dan de eenzaamheid die er nu is. Wat is jullie ervaring met hiermee om te gaan? Kan het zonder hulp? En betekend wel hulp zoeken dat ik moet gaan praten en dingen moet gaan verwerken/accepteren? 

 

Bedankt voor het nemen van de tijd om mijn verhaal te lezen. 

 

Liefs Esther 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
PeggyV

Hoi Esther,

 

Wauw, wat een verhaal en wat knap dat je het hier deelt! Ik denk dat de angst om te ‘moeten’ gaan praten over jezelf en waar je mee zit al bevestiging genoeg is dat je eetproblemen niet alleen om het eten draaien maar dat er veel meer achter zit. Denk je niet? 

 

Uit ervaring kan ik zeggen dat praten en hulp zoeken en krijgen, al enorm bevrijdend kan voelen. Het verzacht de eenzaamheid omdat je niet meer alleen hoeft te strijden. Je moet natuurlijk zelf hard werken inderdaad, maar je krijgt handvaten om met je gevoelens om te gaan en eventuele trauma’s oid te verwerken. Je staat er niet meer alleen voor.

 

Daarnaast ben ik zelf in therapie bij een dramatherapeute van Human Concern. Ik ben tijdens de therapie dus niet alleen aan het praten maar juist heel veel aan het doen. Misschien zou dat iets voor je zijn?

 

Ik denk wel dat het allerbelangrijkste is dat je de wil en motivatie hebt om te herstellen en hulp hiervoor te accepteren. Als je dan zover bent is het misschien een eerste stap om naar de huisarts te gaan, die je dan eventueel naar HC kan doorverwijzen?

 

Heel veel succes, ik blijf graag op de hoogte van je reis.

 

’You never walk alone’ 🌸

 

Liefs, Peggy.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Marlin

Lieve Esther,

 

Wat dapper dat je na een lange tijd de stap hebt gezet om toch je verhaal te doen op het forum. Dat is al 1. De drempel (letterlijk) over gaan om jouw verhaal open te gooien bij iemand voelt misschien heel erg eng. Je weet niet wat je kunt verwachten, maar lieve Esther, het is ontzettend belangrijk om dit bespreekbaar te maken en je gevoelens te tonen. Jij bent het aller- allerbelangrijkste en het is een heel mooi cadeau aan jezelf om een leven te hebben zonder angst, zonder discussies in je hoofd. Ik sluit me aan bij wat Peggy zegt: ga in jezelf op zoek naar de kracht en moed om te willen herstellen. 

 

Je verhaal kun je hier altijd kwijt en wij denken met je mee en hopen je een stap in de richting naar herstel te kunnen zetten. 

 

Hou je taai🙏

 

Lieve groet,

Marlin

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
2 uur geleden zei Murky:

Alleen als ik nu zou moeten kiezen zou ik bijna liever mijn eetstoornis in stand houden dan dat ik moet gaan praten over mijn leven.

Als je ergens zóveel weerstand tegen voelt, zit daar ook de meeste ruimte voor groei, is mijn ervaring. Nu eet je je emoties weg, of zo komt het over in wat je schrijft. Ik denk dat die manier van coping vroeg of laat onhoudbaar voor je zal worden..je voelt je er nu al niet goed bij, laat staan over een (of twee, of drie) jaar.

 

Om de een of andere reden vermoed ik dat je al best een beetje een beeld hebt van wat jou dwarszit. Klopt dat? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Murky

Bedankt voor jullie reacties. Als ik het nu zo terug lees, zoals jullie ook benoemen, ben ik inderdaad heel angstig om te praten over mijn leven. Er zijn veel problemen ben ik bang. Hoe ik naar mijzelf kijk, dingen die me zijn overkomen, dingen accepteren. Ik heb vanaf mijn 13e tot mijn 25e therapie gehad. Voor verschillende dingen maar altijd komt het op hetzelfde neer. Mezelf moeten veranderen. Dingen moeten verwerken. Terwijl ik voel dat ik moet werken aan acceptatie. Hoe ik in elkaar zit en dat er negatieve dingen op je pad komen. Mensen vergeven. Doorgaan. De vormen van therapie hebben me dat nooit kunnen bieden. Dus heb ik me er geprobeerd bij neer te leggen dat ik nou eenmaal “gebroken” ben. Met alle vormen van negatief gedrag wat daaruit voort komt. Ook ben ik me ervan bewust dat dit niet de rest van mijn leven kan duren omdat het vermoeiend is om zo te leven. Uiteindelijk zou rust, zo fijn zijn. Alleen kunnen zijn met gedachtes. Geen uitweg hoeven te zoeken in eten. 

 

Zijn er andere vormen van therapie waar jullie over hebben gehoord of ervaring mee hebben? Die misschien beter aansluiten bij waar ik behoefte aan heb?

 

liefs Esther. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Hoe bedoel je dat het neerkwam op jezelf moeten veranderen? Ik heb mijn therapie bij HC niet ervaren als mezelf moeten veranderen, maar eerder als mezelf terugvinden. Elke stap die ik daarbij gezet heb was bedoeld om belemmeringen waardoor ik mezelf niet was (of niet kón zijn) op te ruimen. Voor mij hoorde het verwerken van oud zeer daar wel bij, maar dat hoeft natuurlijk niet voor iedereen hetzelfde te zijn.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Murky

Ik kreeg met therapie heel erg het gevoel dat ik mezelf moest veranderen door gevoelens te onderdrukken maar ik ben nou eenmaal een gevoelig persoon. Dus waarbij als kind en puber ik heb moeten leren zo niet te zijn, kwam daar voor mij uit voort dat ik niet mag zijn wie ik ben. Ik denk dat destijds het prettiger was geweest als ik had leren omgaan met emoties. Dus ben ik bang dat ik met therapie weer daarin terecht zou komen maar misschien zijn de manieren veranderd sinds toen. De vorm vorm van therapie die jij hebt gehad klinkt namelijk wel alsof er veel gekeken is naar wie jij als persoon bent en wilt zijn. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Zo heb ik dat zeker ervaren idd. Wat jij beschrijft klinkt voor mij heel onnatuurlijk. Kan me goed voorstellen dat je zoiets niet nog eens zou willen. 

 

Op wat voor manier merk jij bij jezelf dat je gevoelig bent?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Murky

Ik merk dat ik emoties van anderen moeilijk een plekje kan geven, veel op mijzelf betrek. Mijn eigen emoties kan ik soms moeilijk plaatsten, wat ik voel, wat ik ermee moet doen. Hoe ik rust kan ervaring zonder het te zoeken in altijd maar afleiding. Tegelijkertijd kan ik ook heel opgewekt zijn en spontaan en vrolijk en voel ik me goed. Het kan ook alleen zo snel omslaan in machteloosheid. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Dat zijn wel dingen die je kan leren, denk ik. Andermans gevoel meer bij de ander laten en beter leren herkennen wat je zelf voelt. Zonder dat jouw essentie hoeft te veranderen.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Zoscha

Knap dat je weer bent gaan schrijven hier. Dat je erkent dat het niet goed gaat. Dat is al stap 1. 

 

Verder ga ik mee met Jessie.

Zelf heb ik HC ook zo ervaren. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Murky

Fijn om te horen dat jullie er een goede ervaring mee hebben. Ik zal misschien toch goed moeten nadenken om ergens hulp te zoeken en te gaan praten over de dingen die ik lastig vind. Bedankt voor het meedenken 😊

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.