Spring naar bijdragen

Tips bij niet ingaan op urge voor eetbui


Elsara74
 Share

Aanbevolen berichten

1 uur geleden zei Elsara74:

@Jessie ja nadenken maar ook doen he.... en dat vergt moed. Alleen nadenken is niet voldoende..

Nee, maar nadenken is een heel goed begin. Echt hoor. Ik wilde in het begin van mijn behandeling alleen maar inzicht vergaren, maar dat heeft me uiteindelijk wel zover gebracht dat ik ook stappen ging zetten.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Jessie dank je dat is fijn om te horen. Daar ben ik ook mee bezig! Ik krijg wel steeds meer inzicht en wil eigenlijk dat ik dst meteen kan inzetten maar dat is toch wel een stuk moeilijker. Heb nu in elk geval wel 3 eetbui vrije dagen achter elkaar en dat is wel fijn. Maar nog niet de oplossing, hoe graag ik dat ook wil geloven 🙈

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Hi, heb toch maar een afspraak bijnde huisarts gemaakt. Kan pas volgende week donderdag en hoop dat ik dan nog durf. Gisteren ging weer helemaal niet goed en ik moet iets gaan doen. Hebben jullie nog tips voor het bezoek aan de huisarts? Vragen die ik kan stellen iod?

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Elsara74 wat goed en dapper van je. 

Ik zou het gesprek beginnen met aangeven dat je het erg spannend vindt, dat je haast niet durft of wat ook maar bij je past. Dat geeft ruimte.

Zijn er valkuilen voor je in zo'n gesprek? Zodat je situatie, boodschap en vraag niet goed overkomt? 

Kan je zelf al goed onder woorden brengen wat je vraag is?

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Wat goed @Elsara74! Geeft het maken van die stap je ook wat rust?

Van te voren een briefje maken kan wat van die spanning wegnemen, met een samenvatting van de klachten en wat je eraan wil doen/ van de huisarts wilt (een verwijzing, dat hij of zij meedenkt, informatie over mogelijke behandelingen..).

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Hey @Linsey en @Nikki208 dank je wel voor jullie reactie, ik vind het doodeng! Geeft me niet echt rust, meer onrust omdat ik dan moet toegeven dat het niet lekker met me gaat, dat ik niet meer weet hoe ik het zelf kan oplossen. Ik los het liever zelf op maar doe dat nu niet. Ik zal inderdaad zeggen dat ik het doodeng vind. Mijn valkuil is als eerste dat ik niet meer durf, helemaal als het een paar dagen wel “goed” gaat. Dan denk ik is eigenlijk niet nodig, kan het zelf wel. Omdat het gisteren echt niet lekker ging en ik dit niet meer wil heb ik vandaag gebeld, in een opwelling.  Had gehoopt dat ze maandag konden maar dat lukt niet. Nu zit er bijna een week tussen, een week waarin ik veel kan nadenken, en de afspraak kan cancellen. Daarom

meld ik t ook hier, soort stok achter de deur. 

Ik zal inderdaad een briefje maken met vragen die ik heb zodat ik niets vergeet. Een valkuil kan zijn dat ik niet eerlijk durf te vertellen hoe het met me gaat. Ik ken de huisarts ook niet, heb haar nog nooit gezien. We hebben niet altijd dezelfde namelijk. En als ik me niet veilig voel weet ik niet of ik het durf te vertellen. Heb wel om een vrouwelijke arts gevraagd. 😉. Hoop dat ze begripvol is en meedenkt. Je voelt je zo kwetsbaar dan. 

 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

7 uur geleden zei Elsara74:

Hi, heb toch maar een afspraak bijnde huisarts gemaakt. Kan pas volgende week donderdag en hoop dat ik dan nog durf. Gisteren ging weer helemaal niet goed en ik moet iets gaan doen. Hebben jullie nog tips voor het bezoek aan de huisarts? Vragen die ik kan stellen iod?

Hey

Er is al zoveel gezegd maar ik wil je even complimenteren. Je durft jezelf kritische vragen te stellen, je durft antwoorden te geven op kritische vragen, je denkt erover na en je zoekt hulp! Chapeau!

Goed plan een briefje, en de arts is niet om jou te veroordelen maar om met je mee te denken!

Probeer het niet als bedreiging te zien maar als iets dat jou verder kan helpen!

 

Sterkte en succes alvast!

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Wat goed dat je die stap gezet hebt!

 

Belangrijke punten op een briefje zetten en dat meenemen is wat ik zelf denk ik zou doen. Als houvast. Bv opschrijven hoeveel eetbuien je de afgelopen maand ongeveer gehad hebt en vooral ook de strijd in je hoofd die je nu steeds voert.

 

(Zelfs bij therapie vond ik het altijd lastig om dat soort dingen terug te halen. Bv hoe het de afgelopen week gegaan was. Ik zei altijd "goed!" en dat was niet gelogen, maar ik stond zo slecht in contact met mn gevoel dat er op dat moment gewoon niets anders actief aanwezig was.)

 

En qua omdenken dat het allemaal wel meevalt: als het allemaal wel meevalt zal een professional dat ook zeker inzien en ben je lekker snel klaar;)

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Elsara74 Ik lees al even mee in dit topic en vind het ook heel knap van je dat je deze stap nu hebt gezet, echt klasse! Verder helemaal eens met voorgaande reacties.. Ik vond het destijds ook doodeng (net als iedereen denk ik) om met mijn verhaal naar een voor mij totaal onbekende huisarts te moeten en ik herken de door jou genoemde valkuilen ook helemaal van bij mijzelf. Ik heb toen een brief geschreven met daarin benoemd; mijn gedrag en gedachten, die valkuilen, en mijn vragen en heb die nadat ik me heb voorgesteld gewoon aan haar gegeven (zodat ik in het begin niets hoefde te zeggen en niets vergat) Dit beviel uitstekend achteraf. Misschien niet jouw manier maar weet dus dat dat ook gewoon kan, en zij wat dat betreft niets raar vindt en het slechts knap zal vinden dat je bent langsgekomen en haar in vertrouwen hebt genomen. Laten staan die afspraak dus, en ook echt gaan (ondanks alle gedachten..) 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Maartje @Jessie @flowiWOW dank jullie wel allemaal voor jullie bemoedigende reacties! Zo fijn!

Voel me daardoor wel echt gesteund. Ik vind dit zo’n bizarre situatie, ook eigenlijk zo onwerkelijk, ik denk dat ik er steeds zelf uit kan stappen en toch lukt het niet. En ik begrijp dat niet, dat ik het niet meer in de hand heb. Ik denk dat daarom de stap om hulp te vragen naast oa de enorme schaamte, ook zo moeilijk is. Het voelt niet werkelijk, maar is het wel. 

 

Ik zal proberen het bezoek niet als een bedreiging te zien, maar zo voelt het wel

een beetje

Spoiler

Wat als ik niet meer mag afvallen ook al zit ik ver boven ondergewicht?? Dat vind ik doodeng. 

 

 

Maar de opmerking van jessie vind ik ook een goeie, het omdenken, je hebt gelijk als zij het niet ernstig vinden ben ik snel klaar. Hoe het dan verder moet weet ik niet maar vind het wel een goeie 😉

 

en die brief vind ik ook een goed idee, en daarin zal ik al jullie tips verwerken. Ik weet precies wanneer ik de eetbuien heb gehad, en ook mijn gedachten die ik elke dag heb zal ik op papier zetten. Heb ik wel even wat te doen nog. Maar dan ga ik tenminste wel goed voorbereid. 

 

Echt super bedankt voor jullie tips en ondersteundende woorden. Zo welkom! Echt! 

Nu de moed houden en niet denken het is niet zo ernstig ik doe het wel zelf. Want dat denk ik nu wel al een aantal maanden en het wordt eigenlijk alleen maar erger 🙈

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

Hoi allemaal,

 

Wellicht hebben jullie iets aan deze tip (moet hem zelf ook nog proberen).

*Voor en nadelen van een eetbui opschrijven en daar naar kijken als je drang krijgt. Geen idee of het werkt, maar proberen kan altijd.

 

Bedankt voor de tip van de timmer! Die ga ik zeker proberen.

 

Groetjes, Roza.

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

De brief voor de huisarts is klaar, kijk er bijna naar uit..... 

daarbij heb ik vandaag een mail gestuurd naar een hele lieve vriendin wiens dochter anorexia heeft en momenteel in een kliniek zit. Wanneer ik met mijn vriendin was en we over haar dochter spraken voelde ik me zo achterbaks en dat vond ik zo erg. Gisteren was de maat vol en wilde ik haar vertellen hoe het met me gaat zodat we open en eerlijk met elkaar kunnen praten, maar ik kon t niet, durfde het echt niet!!

het zat me niet lekker en ik heb het haar allemaal uitgelegd in een mail, dat ik haar niet nog meer wilde belasten, maar dat ook onze vriendschap me zo veel waard is. Maar goed. Ik heb 3 uur niets gehoord en ik weet dat ze vaak haar telefoon checkt. Man wat een lange stressvolle 3 uur maar ik kreeg zo’n ontzettend lieve mail terug. Zo hartverwarmend!! Zo veel begrip, had ik niet verwacht. Ik dacht dat ze het er niet ook nog bij kon hebben. 

Dit voelt ook wel als een stapje in de goede richting. 

 

 

  • Like 4
Link naar opmerking
Deel via andere websites

Hallo @Elsara74, ik heb de discussie gevolgd en ik vind ook dat je het super goed aanpakt. Ben benieuwd naar je verdere stappen, o.a. na het bezoek aan je huisarts. Niet ontkennen, maar in jou blijven zoeken wat de eetbuien triggert. Om (hopelijk) tot de kern komen en oplossingen vinden die bij jou passen. Er is geen magische formule, maar als je niet begint te zoeken, dan zul je ook niets vinden. Dus zet 'm op! 🔍

 

Liefs, Laurence

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

Hee @Laurence,

 

wat lief dat je het vraagt!

die brief voor de huisarts was echt de beste tip!! Ik durfde namelijk niets te zeggen, zit zo vol schaamte. Zodra ik binnen kwam heb ik de brief overhandigd en gezegd dat ik het niet durfde te vertellen en daarom alles op papier heb gezet. Dus dank voor deze briljante tip @flowi!!

de huisarts was echt een super lieve vrouw, nam de tijd om de brief te lezen, wat ook wel zenuwslopend was voor mij, want wat zou ze wel niet denken... ik ben 43.. Gelukkig nam ze me heel serieus en begreep ze dat het moeilijk was om dit te vertellen en dat ik het had opgeschreven. We hebben het gehad over hoe het nu gaat, wat ik doe, hoe eetbuien eruit zien, mijn gedachten etc. Ze was heel recht door zee. Gaf aan geen diagnose te kunnen stellen maar dat ze vermoedt dat ik boulimia heb, benoemde ook zo van: je hebt een ziekte... dat was super heftig, kwam hard binnen. Want zelf benoem en zie ik het nog als een verstoorde relatie met voeding. Dat klinkt minder heftig, meer als lastig. Ik voel me ook niet ziek en vind ziekte ook nogal wat. 

Ze wil met de praktijk psycholoog bespreken wat wijsheid is met vervolgstappen zonder daarbij mijn naam te noemen. Daarom heb ik donderdag een 2e afspraak bij haar. In de tussentijd wil ik zelf ook onderzoeken wat de mogelijkheden zijn. Op mijn 27e heb ik kort cognitieve gedragstherapie gehad ivm chronische vermoeidheid, dat vond ik echt helemaal niets. Ik zit al zo veel in mijn hoofd, onderzoek, bedenk, analyseer wat ik doe waarom ik dat zo doe. Weet veel over gezond eten en sport ivm mijn werk. Alleen DOE ik niet wat ik weet en voel dat goed is. Het lukt niet, ik wil het maar iets saboteert het. Daarna had ik denk ik nog 7-8 sessies bij andere psycholoog, gewoon om even alles op een rijtje te zetten wat ik allemaal heb meegemaakt. Om te kijken of dat inderdaad veel is of dat ik me aanstelde. Dat wilde ik graag weten. Bleek best veel te zijn, wat ik altijd en nog steeds bagataliseer(de). Want er zijn mensen die veel ergere dingen meemaken... 

voor nu zie ik niet zo veel in cognitieve gedragstherapie door mijn vorige ervaring maar misschien is dat wat voorbarig??? 

Ik wil me in elk geval focussen op de onderliggende oorzaak/gedachte en ga het liefst aan de gang met mensen die zelf een es hebben gehad omdat zij echt weten wat het is, hoe het voelt, wat het met je doet en hoe sterk dat is. Ik ben te eigenwijs om dingen zo maar van iemand aan te nemen als ik niet geloof of vertrouw in diegene die me wil helpen. Of als ik denk dat ze me niet begrijpen. En ik vraag me af of dat bij cgt zo is? Hebben jullie nog tips?

 

heb ook heel fijn gesprek met lieve collega gehad aan t strand. Ze probeerde me echt te begrijpen. Vond dat wel moeilijk. Heb niet alles verteld maar wel van de eetbuien. Dat luchtte ook wel op. 

 

En met mijn man gepraat. Hij is zelf op internet gaan zoeken naar eetbuien etc en is nu toch ook wel wat ongerust.. dus hem probeer ik ook gerust te stellen. Maar hij weet ook nog niet alles.. niet de hoeveelheid sporten of het braken. 

 

En mijn moeder wil weten wat er aan en hand is, voelt ook dat er iets niet lekker loopt. Had een soort aanvaring met haar want ben er nog niet aan toe het haar te vertellen. Heb gevraagd of ze me wil vertrouwen dat ik meer zal vertellen zodra ik daar aan toe ben en of ze me tot die tijd meer ruimte en tijd wil geven om dit zelf op te lossen. We zijn altijd super close geweest vanwege het feit dat we vanaf mijn 8e nog met zn tweeën waren nadat mijn broer was overleden. Mijn moeder heeft een dwarslaesie vanaf haar 15e waardoor ik me als kind altijd wel verantwoordelijk voor haar voelde en nooit echt dingen heb gedaan waar zij ongerust over zou worden. Hield met alles wat ik deed rekening met haar om haar niet nog meer verdriet te doen dan ze al had gehad in haar leven. Dit komt er nu ook uit denk ik. 

 

Na het bezoek aan de huisarts dacht ik, nu ga ik de komende week bewijzen dat ik het best zelf kan en dat het bezoek toch wat voorbarig was geweest... tot nu toe lukt dat helemaal niet wat alleen maar extra teleurstelling afwijzing en frustratie oplevert. 

 

In elk geval de afgelopen dagen druk bezig geweest alles proberen te laten bezinken, op zoek weer naar oplossingen en niet gevonden nog. 

Tevens zie ik erg op tegen de vakantie. Ik ben altijd degene die alles regelt en organiseert en daar heb ik nu helemaal de energie niet voor. 

 

Heel verhaal weer, sorry. Er gebeurt ook zo veel. 

En de eetbuien worden er niet minder om, eerder meer... 

bedankt voor het lezen en de interesse, echt super lief!

 

liefs en fijne zonnige zondag!💜🌸💜

 

 

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

Wat fijn dat je serieus genomen werd door de huisarts! 

 

Weet je, als ik zo je verhaal lees, zie ik alweer 10 (bij wijze van spreken) dingen voorbijkomen waarvan ik me kan voorstellen dat ze een rol spelen in hoe je nu met eten omgaat.

 

Ik heb zelf wel goede ervaringen met cgt, maar ik had een behandeling die bestond uit meerdere behandelvormen. Niet alléén cgt of alléén behandelvorm X/Y/Z. Als je al zoveel in je hoofd zit kan bv creatieve therapie of iets fysieks (haptonomie of pmt) beter passen dan praattherapie. De vraag is denk ik vooral hoe je écht met je gevoelens en daarmee jezelf in contact kan komen.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

  • 2 weeks later...

Hoi, het bewijzen dat  ik het zelf wel kan is de afgelopen week niet gelukt.. donderdag voor de 2e keer naar de huisarts geweest. Die week ertussen was goed, want ik heb steeds het idee dat ik het zelf wel kan of dat ik overdrijf. Twijfel ik of ik hulp moet inschakelen, dat het toch niet ernstig genoeg daarvoor is.  Dat keert telkens terug. Wanneer ik dan een week verder ben en op die week terug kijk, merk ik dat het juist minder goed gaat, ik 6-7 dagen per week een eetbui heb (soms 2 per dag)  en ik maar blijf aankomen en in paniek raak en verdrietig word dat ik het zo ver laat komen. Dit ook niet kan begrijpen.  Dan realiseer ik me dat het me niet zelf lukt.

De huisarts raadde me aan om naar novarum in Amsterdam of de Ursula in Leiden te gaan. Ze kende human concern niet. Maar juist het werken met ervaringsdeskundigen spreekt me erg aan. Ik neem aan dat wanneer ik in behandeling ga, het dagbehandeling zal worden. 

 

Ik heb een nieuw topic aangemaakt maar vraag het hier ook maar even want ik merk dat ik zelf dat bericht in die andere groep best moeilijk kan vinden. En donderdag ga ik weer naar de huisarts en wil ik graag al een meer helder beeld hebben zodat ik een keuze kan maken. 

 

Is er iemand die iets meer wil en kan vertellen over deze 3 klinieken? Ik heb de sites bekeken maar zou graag vanuit jullie ervaringen te weten willen komen wat de verschillen of overeenkomsten zijn tussen deze klinieken zodat ik bewustere keuze kan maken. Vind dat nu erg moeilijk. 

 

Dank jullie wel!!

 

 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Ik kan niet vergelijken, want heb alleen ervaring met HC. Ik voelde me direct aangesproken door de informatie op hun site. Uit de behandelvisie sprak zó veel begrip. Voor het eerst voelde ik me niet aangevallen of in het nauw gedreven door de manier van werken. Ik voelde daarnaast meteen een klik met mijn therapeute, ook erg belangrijk. Ik heb nooit iets hoeven doen wat ik niet zelf wilde. En juist door dat uitgangspunt kon ik zover komen dat ik stappen wilde zetten die eerder ondenkbaar leken.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Hoi Elsara,

 

Ik ben in behandeling bij Human Concern. Volgens mij bieden zij momenteel alleen individuele ambulante therapie aan en Be-Leef!. Bij mijn weten is er geen dagbehandeling meer. Mijn ervaringen bij HC zijn goed. Het heeft me vooral geholpen om tot de kern van mijn eetstoornis en bij mijn gevoel te komen.  De benadering en ervaringsdeskundigheid heb ik als een meerwaarde ervaren in vergelijking tot eerdere (pogingen tot) behandelingen.

 

Ik heb overigens nog wel schematherapie gevolgd bij een andere instelling om intensief met de achterliggende dingen aan de slag te gaan. Ik heb verschillende therapievormen gehad, waaronder CGT. Qua pure eetstoornis heeft CGT me niet echt geholpen, maar wat de onderliggende overtuigingen en gedachten over mezelf betreft juist wel. PMT, creatieve therapie en mindfulness hielpen mij om beter bij mijn gevoel en in contact met mijn lichaam te komen.

 

Ik hoop in ieder geval dat je jezelf serieus neemt hierin en de hulp vindt die bij jou past!

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Hoi elsara, wat ontzettend herkenbaar jouw worsteling met de eetbuien, het willen afvallen en daardoor juist alleen maar meer eetbuien krijgen. Ik hoop echt dat je de juiste hulp zult krijgen om hier van af te komen! Ik blijf je volgen voor tips!!

Ik sta zelf inmiddels driekwart jaar op een wachtlijst voor behandeling. Ik heb bij de intake een eetlijst meegekregen, die mij wel heeft geholpen om van de ergste eetbuien af te komen. Misschien kan het jou ook helpen? Ik heb de eerste weken de eetlijst zo goed mogelijk gevolgd (moet eerlijk bekennen dat ik nog steeds wel smokkelde op sommige punten), en merkte dat de eetbuien echt enorm afnamen. Ik had ze eerst een paar keer per week en dan echt heftig (zak chips, reep chocola, zelfs nog half bevroren brood omdat ik niet kon wachten :O). Inmiddels is het echt lang geleden dat ik zo'n heftige eetbui heb gehad. Door mijn zwangerschap (nu 37 weken) en de bijbehorende misselijkheid die erg lang heeft aangehouden, is mijn eten weer verstoord en mijn angst om te veel aan te komen is weer sterk aanwezig, maar lijnen wil ik ook niet ivm de gezondheid van mijn kindje, dus heb mijzelf voorgenomen om morgen het eetschema weer op te pakken om te kijken of dit mij weer gaat helpen. Ik zag dat de lijst ook op proud2beme staat, daar staan 3 variatielijsten. Hierbij de lijst die ik ongeveer volg. Ik vond het echt mega veel (en at dus niet helemaal alles), maar ben niks aangekomen (Heb een bmi van 23).

 

Ontbijt:
2 boterhammen met margarine of halvarine
1x (vegetarische) vleeswaren of kaas
1x zoet 
1 beker zuivel

Tussendoor:
1 tussendoortje, zie variatielijst tussendoortjes
1 stuk fruit
1 glas koffie/ thee/ water

Lunch:
3 boterhammen met margarine of halvarine
1x kaas
1x (vegetarische vlees(waren)
1x zoet
1 beker zuivel

Tussendoor:
1 tussendoortje, zie variatielijst tussendoortjes
1 stuk fruit
1 glas koffie/ thee/ water

Avondeten:
4 opscheplepels groenten of 3 opscheplepels groenten en 1 schaaltje rauwkost
3 a 4 opscheplepels aardappelen( 4 a 5 stuks), rijst ( ca 100 gr droge rijst) , macaroni (ca 100 gr) o.i.d.
1 juslepel jus/saus
1 portie vlees(vervanging), kip of vis
1 schaaltje zuivelnagerecht

Tussendoor: 
1 tussendoortje, zie variatielijst tussendoortjes
1 glas thee/koffie/water

N.b. drink minimaal 1,5 liter vocht op een dag.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Hoi @Elske

dank je wel voor je reactie. Echt super fijn! Ik vind het moeilijk om uit te zoeken wat bij me past. Vandaag heb ik hc gebeld en ze bellen volgende week donderdag terug. Ik zal dus nog even moeten wachten. Ik denk dst ik echt naar onderliggende oorzaak moet gaan kijken en daarmee aan de gang moet. 

Op de site staat dat de behandeling begint met een startgroep en daarna individuele therapie. Ik ben benieuwd of je gesprekken hebt alleen met de ervaringsdeskundige of ook met andere therapeuten? En zijn de andere therapeuten ook ervaringsdeskundigen? En hoe je gematcht wordt met een therapeut. Vind het behoorlijk spannend en wil graag weten hoe of wat, soort controle 😔

Maar misschien moet ik gewoon maar ergens beginnen en van daaruit verder kijken. HC sprak me verder wel aan. 

Novarum belde vandaag terug maar helaas kon ik niet opnemen. Morgen weer naar huisarts maar ben nog niet zo veel verder behalve dat ik denk dat aanmelden toch wel een goed idee is. 

Dank je wel voor je reactie! En je tijd!!

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Ha Elsara, 

 

Ik snap dat je het spannend vindt. Dat is het ook! De startgroep is bij mijn weten met een ervaringsdeskundige (die niet opgeleid is tot therapeut) en een ervaringsdeskundige therapeut. Alle therapeuten die ik bij HC heb gehad waren ervaringsdeskundige, behalve de systeemtherapeut (en de arts, diëtist en psychiater). Hoe je gematcht wordt met een therapeut weet ik niet precies. Ik ken wel iemand die problemen had rond een heel specifiek thema. Toen hebben ze goed gekeken wie haar daar het beste bij zou kunnen helpen. 

 

Succes morgen bij de huisarts!

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Hee @Anoniem90

 

dank je wel voor je uitgebreide antwoord en eetlijst. Zo lief!

jee sta je al driekwart jaar op de wachtlijst? Wat lang!! Volgens mij ga je (mensen in het algemeen) pas hulp zoeken wanneer ze het echt niet meer zien zitten en dan nog zo lang wachten?? Wat heftig!! Hoe gaat dat voor je? Waar ga je naartoe voor hulp?

Gefeliciteerd met je zwangerschap, hoe gaat dat voor je, lijkt me best moeilijk met de fysieke veranderingen en wel

gezond willen eten voor je kindje. Heel veel

succes, kan nu binnenkort geboren worden, zo bijzonder! 

Als ik de eetlijst bekijk eet ik volgens mij nog veel meer ( in mijn ogen ook veel te veel, maar minder lukt niet) dan op de lijst staat en toch heb ik bijna elke dag 1 soms zelfs 2 eetbuien op een dag. Maak voor mezelf ook een eetlijst maar ook dat lukt me niet om me daaraan te houden. Mijn doorzettingsvermogen en discipline zijn echt totaal verdwenen. Doe mijn best om

weerstand te bieden maar overal

zie ik tegenwoordig triggers en dat worden er steeds meer. 

Morgen weer naar de huisarts en ga me

wel aanmelden bij een hulpinstantie. Denk nu dst het human concern wordt. Hopelijk is de wachttijd daar geen driekwart jaar. Staat nu op 10 weken op de site. 

Heel veel sterkte en ik wens je een mooie bijzonder tijd met je kindje, is het je eerste! 

 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Hey @Elske

Dank je weer!

heb jij ook de startgroep gedaan? Hoe was dat? 

Ja het bellen zelf alleen al vond ik al

zo spannend. Hart ging als een gek tekeer. 

 

Klinkt alsof ze het inderdaad grondig aanpakken. Thanxx 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je kunt een opmerking achterlaten als je bent aangemeld



Nu aanmelden
 Share

×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.