Spring naar bijdragen

Tips bij niet ingaan op urge voor eetbui


Elsara74
 Share

Aanbevolen berichten

Hee hallo, er is alweer een week voorbij te tijd gaat zo hard en er gebeurt zo veel. Ik lees jullie reacties altijd meteen, wil het vaak even laten bezinken en wil ook eigenlijk veel eerder reageren helaas lukt dat vaak niet omdat ik daarvoor een rustig moment wil uitzoeken, waarop ik ook alleen ben en dat is vaak lastig. 

 

@Seolenna 

dank je wel voor je uitgebreide antwoord zo fijn! En helpend!

Op 5-10-2018 om 14:55 zei Seolenna:

Wat is er aan de hand met jouw moeder? En waar is jouw vader? Misschien 'moet' ik dit eerder gelezen hebben, maar ik kan het me dan niet meer herinneren

Mijn moeder heeft een dwarslaesie, opgelopen toen zij als 15-jarig meisje in ondiep water dook, waarbij ze haar nek brak. Ik ken haar dus ook niet anders. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 2 was en mijn vader is 5 jaar geleden overleden. 

 

Mijn moeder en ik hebben echt altijd een hele goede band gehad, vanaf dat ik 8 was waren we nog met zijn tweeen. ik vond altijd dat ik de beste moeder had: lief, zorgzaam, sterk ook met alles wat ze allemaal heeft meegemaakt, nog altijd positief in het leven staand, kijkend naar wat wel goed was, dankbaar ook. Ze legde geen beslag op me, liet me vrij, niet overbezorgd na het overlijden van mijn broer. Echt ik was en ben gek op mijn moeder. Denk dat ik me daarom ook zo schuldig voel dat ik haar nu zo ontwijk. Voorheen ging ik 3/4/5x per week even bij haar langs want ze woont om de hoek. Niet lang, 15 min kon het zijn. Nu kom ik soms 2 weken niet, dat vreet aan me omdat ik weet dat ze me mist. 

We konden ook altijd goed praten over allerlei gevoelens... alleen nu lukt het me niet meer. Het voelt gewoon alsof ik los van haar moet komen om overeind te blijven mocht ze komen te overlijden. Klinkt cru, misschien hard maar niet lang geleden zou ik zijn ingestort als ze zou komen te overlijden. Onze levens waren zo met elkaar vervlochten dat er zo’n enorm gat zou zijn ontstaan. 

5 jaar geleden werd mijn vader erg ziek, half jaar zwaar ziekbed er bleef niets van hem over, daarna onderging mijn moeder 2. Eenvoudige operaties maar daar kwamen complicaties bij en heeft ze een tia gehad en nog iets wat er oo leek. Alles bij haar is heftiger omdat ze al bijna 60 jaar een dwarslaesie heeft en haar lichaam op is, ze ook hartklachten heeft. Het ene is nog niet achter de rug of er volgt iets nieuws of het neemt toe.  Dit  alles duurt nu 5 jaar bij elkaar en ik ven gewoon op, door alle emoties en zorgen. 

 

Ik denk dat mijn moeder wel

open staat, alleen ik weet niet hoe ik het moet doen, zonder haar energie op te nemen. Dat is ook de reden dat ik haar ontloop, haar energie zuig ik op als een spons en en ben ik helemaal leeg. 

Maar ik doe dat zelf, wil de schuld niet bij haar leggen, ze weet t niet, weet niet beter. Haar wereld wordt steeds kleiner, en ze doet echt haar best nog te genieten van de kleine dingen. Alleen voelt het alsof ze (haar geluk) steeds afhankelijker wordt van mij. Hoewel ze ook echt wel zelf nog dingen onderneemt. Ik denk dat ik die verantwoordelijkheid zelf op me heb genomen, zonder dat ze daarop heeft aangestuurd. 

 

Op dit moment weet ik gewoon echt niet wat goed is, hoe ik het moet doen met mijn moeder waardoor ik haar blijf ontlopen en daardoor haar verdriet vergroot. Conflictvermijdend gedrag dus... 

daarbij heb ik geen idee hoeveel tijd we nog hebben omdat haar fysiek steeds verder achteruit gaat en haar zin in leven afneemt. Wat voor mij ook voor een bepaalde druk zorgt. Maar ook die druk leg ik mezelf op. Wil

de schuld niet bij iemand anders leggen. 

 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Jessie hee, dank je wel voor je heldere blik, zo mooi!

ja het voelt voor mij heel normaal zoals mijn moeder en ik altijd met elkaar om zijn gegaan, was daar eigenlijk ook dankbaar voor dat we zo’n goede band hadden (hebben?). Maar er is natuurkijk een reden dat ik op mijn 18e een jaar naar Amerika ben gegaan omdat ik het in NL niet meer trok, om op te laden, dingen te doen die ik in NL niet deed omdat ik mijn moeder niet ongerust wilde maken. Zo wild was ik niet hoor, maar in NL hield ik onbewust toch rekening met mijn moeder bij alles wat ik deed. Maar dat deed ik zelf, niet omdat zij het me opdroeg. 

Ik weet niet hoe ik de grens moet aangeven bij mijn moeder, dat is waarom ik haar nu ontloop. En ook dat vind ik weer zwak van mezelf. 

De relatie tussen mijn moeder en mij is idd meer als gelijke dan als moeder dochter, zoals je zo mooi omschrijft. Daar heb ik nooit bij stil gestaan. We hebben ook voor elkaar gezorgd, wat ik als normaal beschouw maar misschien was dat niet gezond?

en de situatie wordt idd onhoudbaar, dat merk ik doordat ik me steeds meer terugtrek en de es steeds sterker wordt en ik het toelaat. 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Mamalou hi, dank je wel voor je reactie. Super fijn!

Die vraag hoe ik therapie ga combineren heb ik mezelf ook afgevraagd en eerlijk gezegd heb ik nog geen idee. Ik durf ook niet zo ver vooruit te kijken, bang dat ik dan terugkrabbel. Ik weet het, ik steek een beetje mijn kop in het zand maar ik probeer het stapje voor stapje te doen anders overzie ik het niet meer of durf ik het niet meer denk ik. Ik ben me ervan bewust dat ik dingen zal moeten gaan veranderen en ik heb geen idee hoe therapie eruit gaat zien en hoeveel tijd het kost. Ze hebben bij HC aangegeven dat het sporten echt minder moet, hoe?? Maar goed, als dat zo is, levert dat ook al tijd op. 

Ik zal ervoor gaan. Zal dingen anders moeten doen en daartoe ben ik echt bereid. Voor nu heb ik nog heen helder beeld maar ik heb er vertrouwen in dat dat uiteindelijk wel gaat komen. 

Op 5-10-2018 om 17:25 zei Mamalou:

 

Je bent nu al burn out van je gezin, je werk, je sport, je moeder, de hele combi van jezelf wegcijferen.

Niet raar dat je het liefst je bed in duikt en het dekbed over je hoofd trekt, rust.

Je krijgt therapie omdat je ziek bent en zolang jij je niet ziek gedraagt, blijft iedereen nog alles van je verwachten, ze weten niet beter.

Je hebt jaren iedereen verwend, tijd dat je jezelf wat meer aandacht gaat geven en aandacht gaat vragen.

 

Zo heb ik het niet bekeken: burn out? Zo voelt t niet maar nu je het zo zegt, zit er wel een kern van waarheid in. Wat niet wil zeggen dat het continu zo is... hoewel ik wel elke dag denk, laat me met rust, laat me alleen, sluit me ergens op zonder eten of gewoon met 3 maaltijden per dag en meer niet... om van dat hele gedoe met eten af te zijn, dan is er geen keuze. 

 

Je geeft aan :je krijgt therapie omdat je ziek bent. ..... dat is nog steeds een dingetje voor me... geef ik nog niet helemaal toe, of ik ontken dit nog, noem het beestje niet bij zijn naam... geloof het nog niet helemaal... of wil er niet aan. Ziek? Zo voel ik me niet, vind dat zo raar. Herken je dit?

Ik zou niet weten hoe ik me ziek zou moeten gedragen dan ook? Zodat anderen het zouden zien?? Hoe dan? Wil nog steeds dat zo min mogelijk mensen het weten dus ga ik gewoon door, zoals altijd. 

Ik begrijp wel wat je bedoelt met dat anderen dus ook niet beter weten en dus dezelfde verwachtingen houden. Zo blijf ik in een vicieuze cirkel zitten natuurlijk..

 

ik hoop hierin met therapie ook stappen te kunnen zetten.. met oa grenshantering.  

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Mary dank je wel voor je lieve woorden ook!

eigenlijk is sporten mijn ontlading maar blijkbaar is dat niet voldoende. Een strandwandeling met de hond vind ik ook heel fijn. Maar ook daarvan moet ik altijd een beetje bijkomen. Het is allemaal ontspannend en inspannend. 

Ik vind het fijn om gezellig met mensen/vrienden te zijn en ik vind het heerlijk om alleen te zijn. 

Al van jongs af aan kamp ik met een te kort aan energie. Blijkbaar heb ik nooit echt gevonden wat me echt oplaadt realiseer ik me nu. Ja een goede nacht slaap helpt. En eten (suiker) heb ik altijd gebruikt als bron van (foute) energie/ troost en ontlading. Ook heb ik geprobeerd suiker of snoep/koek weg te laten, maar dat hielp niet echt en na verloop van tijd (aantal weken) begon ik er weer mee, ik kon het niet volhouden. 

 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Oh ja woensdag begin ik met de startgroep bij HC. Ik ben erg zenuwachtig want pas ik wel in de groep, ben ik niet veel ouder dan de anderen? Is het niet overdreven? Allemaal twijfels. 

De afgelopen weken vond ik zwaar en de es slaat meteen zijn slag.

Spoiler

Afgelopen 2 weken elke dag 1 of soms 2 eetbuien per dag, gewicht wat nog nooit zo hoog is geweest, paniek, bijna elke dag compenseren, steeds meer sporten dat zelfs collega’s steeds meer vragen gaan stellen.. etc  

Ik ben blij als therapie begint en ook bang dat het dan nog erger wordt en hoe ik daarmee dan om zal gaan. 

 

Bedankt voor het lezen, je tijd en energie!

lieve groet💋

Link naar opmerking
Deel via andere websites

9 uur geleden zei Elsara74:

Zo wild was ik niet hoor, maar in NL hield ik onbewust toch rekening met mijn moeder bij alles wat ik deed. Maar dat deed ik zelf, niet omdat zij het me opdroeg.

Mijn moeder heeft ook nooit tegen me gezegd dat ik haar moest ontzien. En toch deed ik dat al van jongs af aan. Ik denk dat je als dochter haarfijn aangevoeld hebt dat zij dat van je nodig had.

 

10 uur geleden zei Elsara74:

Ik weet niet hoe ik de grens moet aangeven bij mijn moeder, dat is waarom ik haar nu ontloop. En ook dat vind ik weer zwak van mezelf

Dit is bij uitstek een thema waar je in therapie mee aan de slag zou kunnen gaan, want uit wat je erover gedeeld hebt blijkt wel hoezeer jouw relatie met je moeder in verband staat met je eetstoornis. Je hoeft jezelf echt niet kwalijk te nemen dat het je niet op eigen houtje lukt om dit om te draaien. Het is een ontzettend complexe situatie, die zowat je hele leven zo gegroeid is. Dat verander je niet even 1, 2, 3. In therapie kun je samen met je behandelaar gaan ontdekken wat je nodig hebt en hoe je dat aan zou willen pakken.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Jessie dank je💕

 

Ik denk dat je gelijk hebt, dst je dat als kind aanvoelt idd. 

Bij HC hebben ze ook aangegeven de relatie met mijn moeder te willen onderzoeken dus dat gaat zeker aan bod komen. Ik vind het zo moeilijk wil nog steeds juist verdriet bij haar voorkomen i.p.v. veroorzaken. 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

2 uur geleden zei Elsara74:

Ik vind het zo moeilijk wil nog steeds juist verdriet bij haar voorkomen i.p.v. veroorzaken. 

Natuurlijk wil je dat. Maar er zal linksom of rechtsom iets moeten veranderen, want jou kapot zien gaan zal haar óók verdriet doen.

 

Dat het anders moet, betekent niet dat je haar straks helemaal niet meer kan steunen. Juist als het contact op zo'n manier ingevuld kan worden dat het voor jou goed te doen is, zul je veel meer voor haar kunnen betekenen dan nu. In het vliegtuig moet je ook eerst je eigen zuurstofkapje opdoen en daarna pas dat van iemand die het zelf niet kan.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Jessie

dank je wel weer voor je heldere uiteenzetting, dit helpt echt! Mooi hoe je dat zo kan💕

 

vanochtend  stond ineens mijn moeder voor de deur met de boodschap dat ze het niet meer trekt, dat ze wil weten wat er aan de hand is. Ik voelde me voor het blok gezet. Ze gaf aan dat ze niet weet hoe ze zich tov mij moet gedragen en dat dit al speelt vanaf januari... ja dat is idd de periode de de es zich duidelijk aan het ontplooien was. 

Ik heb aangegeven ermee bezig te zijn, dat ik bij de huisarts ben geweest en dat ik tijd en ruimte nodig heb. Dat ik het ook niet meer weet, dit ook niet leuk of fijn vind maar niet kan zeggen wat er precies aan de hand is. 

Ze sloot af met: nou tot ooit!

ik ben kapot, zo boos, zo verdrietig. Dit voelt zo manipulatief alsof ze me wil dwingen. Ik kan het niet, ben er niet klaar voor, wil het niet. Ben nu gaan fietsen om mn hoofd leeg te maken maar ook dat helpt niet. Ik weet t even niet meer. Wil liefst niets meer, alleen maar weg fietsen zo lang mogelijk, alleen zijn. 

Mmaar vanmiddag komen vrienden, borrelen en eten. Dit deden we voorheen vaak, mijn man wilde dat graag, ik zie er zo tegenop. Nu helemaal. Masker weer op. 

Gisteren wandeling gemaakt, wilde alleen maar vroeg mijn man mee, leek me goed even samen zijn. Hij zei helemaal niets, antwoordde kort op mijn vragen of dingen die ik vertelde. Het voelde alsof ik het voor hem gezellig moest maken, ik voelde me ellendig, hij keek boos, raakte me niet aan, ik had beter alleen kunnen gaan. Ik voel me alleen, ook met anderen om me heen. Dan ben ik liever echt alleen, zonder het gevoel het iemand naar de zin te moeten maken. Normaal ben ik altijd degene die ervoor zorgt dat we praten met elkaar, open zijn. Ik kan het niet meer, heb juist nodig dat een ander (mijn man of iemand anders) mij een knuffel geeft zonder er om te hoeven vragen, liefde, verbinding toont, uit zich zelf, vanuit liefde, omdat hij of zij daar behoefte aan heeft of mij veiligheid wil geven. Ik wil niet meer de sterkste zijn, de lijm, de verbinding. 

Heb even niet mijn weekend  

bedankt voor het lezen, had even behoefte het van me af te schrijven. 

Lieve groet🌸

 

 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Wat veel en heftig allemaal voor je, alsof je je verloren voelt.. De confrontatie met je moeder, die duidelijk voelt dat er iets aan de hand is en je man waarmee het in contact niet prettig voelde. Natuurlijk roept dit veel emoties op. Vanaf afstand stuur ik je graag een virtuele knuffel.

 

Heb je jezelf ingehouden toen je moeder zo direct aan jou vroeg wat er aan de hand was? Bijvoorbeeld over de ES en wat je moeilijk vindt?

De relatie tussen jou en je moeder ken ik natuurlijk niet verder dan wat je hier en daar over hebt beschreven en dat je veel rekening met haar probeert te houden. Zou de reactie van jouw moeder ook kunnen voortkomen uit bezorgdheid over jou of betrokkenheid voor jou? En dat zij al een tijd het idee heeft dat ze minder van jou ziet? Zoals ik al zei ik ken jullie relatie niet, en daardoor zou ik er ook helemaal naast kunnen zitten. Maar haar reactie op jou komt op mij over, alsof ze zich wat onmachtig voelt en niet weet wat ze moet/kan doen. En vanuit die onmacht misschien teveel druk op jou legt. Maar dit kan ik misschien ook helemaal verkeerd zien.

 

Weet je waarom je man zo reageerde op jou? 

 

Ondanks alles wat er speelt hoop ik wel voor je dat de bijeenkomst bij HC en de start hiermee, jou verder zal helpen. Die stap is in elk geval gezet. De eerste keer(en) vond ik het ook spannend, maar de manier waarop de groep begeleid werd was heel prettig, iedereen werd in zijn/haar waarde gelaten, ongeacht leeftijd of soort ES. 

 

Knuffel!

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Hee @Mary wat lief! Dank je☺️  

Tja was niet echt mijn weekend. Na het fietsen, wachtend op de visite hebben mijn man en ik nog wel even kort met elkaar gepraat en vandaag via de app (ja allebei aan t werk🤦🏼‍♀️) nog eea verteld. En soms is dat ook gewoon makkelijker omdat je er beter over ns kunt denken, zonder meteen te moeten reageren.  En het is wel goed. Ik heb hem gevraagd nu de sterkste te zijn, niet op mij te rekenen om dat te zijn omdat het me gewoon nu niet lukt. Dat ik een knuffel nodig heb zonder er om te vragen. Ook als hij denkt dat ik het niet wil... we doen ons best. En beaamt dat het nu idd niet echt leuk is. Aangeven hoe druk het momenteel in mn hoofd is: wel eten/niet eten/ wat eten/ hoeveel eten/ sporten/ bewegen/ etentje met vrienden... hoe dan... etc. Dat er weinig andere ruimte is in mijn hoofd momenteel. Hopelijk begrijpt hij het een beetje. 

 

Ja ik heb me ingehouden, mijn moeder is niet binnen gekomen, ze overviel me zo enorm. Heb niets verteld over de es, wel dat ik naar de huisarts ben geweest. En ja ze is bezorgd, en voelt zich onmachtig. Maar ik heb haar al een aantal keer gevraagd om tijd en ruimte, dat ik niet boos ben op haar, niemand ernstig ziek is (😔) het niets met haar te maken heeft (dacht ik toen dus.....). Ze heeft aangegeven me die tijd en ruimte te willen geven alleen ondertussen maakt ze telkens opmerkingen waardoor ik ke schuldig voel, voel dat ik haar tekort doe, haar verdriet doe en juist dat maakt dst ik nog meer afstand neem. Een vicieuze cirkel dus. En de relatie met mij moeder was erg goed, misschien wel te goed, dst ik haar teveel wilde ontzien. In elk geval niet wilde bijdragen aan nóg meer verdriet omdat ze al zo veel verlies en verdriet geleden heeft in haar leven. En dat is nu juist wat er wèl gebeurt. Maar je ziet het wel goed hoor. 

 

En bedankt voor de bemoedigende woorden voor de start bij HC. Dat is wel heel fijn!

Ja en enorm spannend, en ik kijk er ook echt naar uit omdat ik zo graag wil dat het anders wordt. Echter wel bang voor wat het gaat brengen, los gaat maken. 

 

Lieve groet💋

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Elsara74 jij en je moeder zijn niet verantwoordelijk voor elkaars gevoel. Ik denk dat het zo gegroeid is dat jullie dat allebei wel zo zien. Op hoe je moeder met haar gevoelens omgaat heb je geen invloed, maar je kan zelf gelukkig wel leren om meer onderscheid te maken, en dat ook echt te vóelen, tussen wat van haar is en wat van jou is. Lijkt nu wrs nog heel ver weg en misschien niet eens haalbaar, maar het zal een bevrijding zijn.

 

Hoe reageerde je man op wat jij aangaf mbt dat hij nu de sterkste moet zijn en dat je wel eens een knuffel nodig hebt zonder erom te moeten vragen? Kan hij daar iets mee?

  • Like 2
Link naar opmerking
Deel via andere websites

Wat knap van je dat je je grens hebt aangegeven bij je man en wat openheid hebt gegeven over wat er in je hoofd afspeelt. Het is ook lastig om anderen hierin mee te kunnen nemen, maar wel belangrijk wanneer je hier begrip en steun voor wilt krijgen. Hoe heeft hij hierop gereageerd?

 

Het lijkt mij ook moeilijk voor jou dat je zo bezig bent met het niet tonen aan je moeder wat zich allemaal afspeelt, dat afschermen lijkt mij zoveel energie te kosten. Ik hoop voor jou dat je een manier gaat vinden over hoe je meer van jezelf kunt laten zien aan je moeder. Misschien meer in wat zich in jou afspeelt (moeite met plek innemen voor jezelf, hard werken om alles in goede banen te leiden, oververmoeidheid hierdoor en moeite om dit proces op het moment te kunnen stoppen -- als ik er naast zit geef het gerust aan hoor, jij weet tenslotte het beste wat er in je afspeelt, maar ik had het idee dit uit je berichten te kunnen halen) in plaats van jouw manier van omgaan met moeilijkheden (ES- ook al heeft dit ook een grote invloed op hoe jij je voelt over jezelf, maar misschien dat dit nog te ingewikkeld is om uit te kunnen leggen).

 

Eén van de thema's tijdens de startgroep van HC gaat ook over het delen met anderen, zitten ook mooie uitleg en opdrachten bij die je veel inzicht kunnen geven en voor jezelf duidelijk kunnen maken wat je wel of niet wilt delen met anderen. Want je hoeft natuurlijk ook niet alles met iedereen te delen. 

 

Laat je weten hoe het vandaag is geweest bij de startgroep? Ik hoop dat je een positieve ervaring hebt gehad/gaat krijgen!

 

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

  • 3 weeks later...

Beste @Elsara74

ik ben net lid geworden van dit forum en las jouw verhaal. Heel veel herkenning, van de eetbuien, te kleine kleding tot een met de complexe relatie met mijn moeder. 

Ik ben inmiddels twee jaar in behandeling bij HC en veel onderwerpen zijn aan bod gekomen. Ik zit nog volop in de strijd en heb nog nare gedachtes over mijn uiterlijk en gebrek aan zelfvertrouwen/ te hoge eisen. 

Toch wil ik je graag een paar dingen meegeven:

- ook ik heb kleding in verschillende maten en vond op een gegeven moment dat ik maar met te kleine kleding moest lopen als straf en als stok achter de deur. Bovendien wilde ik zo min mogelijk in spiegels kijken. Dankzij mijn therapeut heb ik toch de stap gezet om nieuwe, grotere kleding te kopen. Ik voelde me uiteindelijk toch beter hierdoor en kon inzien dat ook ik er ondanks mijn flinke overgewicht er toch verzorgd en hip uit kon zien.

-  de relatie met mijn ouders kwam ook aan bod tijdens therapie. Had ik niet verwacht van tevoren, maar bleek toch relevant. Ik heb geleerd beter voor mezelf op te komen, minder afhankelijk te zijn van de mening/ goedkeuring van mijn moeder. De relatie is hierdoor veranderd, maar voor mij in positieve zin.

- ik vind HC fantastisch. Ze geven me de tijd geeft die nodig is om te herstellen. Geen deadlines, verwachtingen etc. Ga rustig op zoek naar de onderliggende redenen van jouw ES. 

Ik wens je veel succes; je kunt het!

Groetjes,

Isabella

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Hoi,

Waar moet ik beginnen? stap zomaar in hier en hoop dat het ok is. ik wil zó graag mijn verhaal even kwijt en het voelt zo urgent. ik ben 47 en heb al vanaf mijn 12e binge eating en eetverslaving. meerdere diagnoses. tevens autisme en complex PTSS.

ben voor oa eetprobleem uitgebreid in behandeling geweest, maar niet alles is "geneesbaar".

ik moet er mee leven. na 20 jaar afgevallen van maat 60 naar maat 44. helemaal zelf!! trots.

maar nu momenteel enorme terugval. alweer 12 kilo ongeveer erbij.

zonet opnieuw me na een normale maaltijd helemaal volgepropt me een grote beker "Oops" yoghurt, kipnuggets en 2 enorme bekers Ben& Jerry's. Voel me zo walgelijk. zo schuldig. slap.😢

ik wil never nooit meer zó enorm dik worden. Maar heb sinds paar maanden enorme terugval. veel vreetbuien. en het voelt zo verschrikkelijk rot en eenzaam. maar ik geef niet op. Voel me gebroken. dat wel.

ik ben nu net een half uur geleden lid geworden van "ik ook van mij."

iemand die zich herkent in mijn verhaal? schrijf me alsjeblieft,

liefs Judie.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Judie, wat ontzettend naar voor je dat je je zo schuldig en eenzaam voelt. Ik vind het heel sterk en knap van je dat je juist nu op dit forum bent gekomen en meteen al (een deel van) jouw verhaal deelt. Daar kan je echt trots op zijn! 

Welkom!

 

Ik herken zeker dingen uit jouw verhaal. De enorme frustratie na een eetbui, niet snappen dat je toch bent gaan eten terwijl je eigenlijk niet wilt. 

 

Heb je tijdens therapie inzicht kunnen krijgen in de functie van het (over)eten voor jou? 

 

Sterkte voor nu.

Groetjes,

Isabella

 

 

 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Hoi Judie, wat fijn dat je lid geworden bent, ik weet zeker dat hier mensen zijn die je kunnen helpen. Ik ben ook nog maar net lid en het geeft veel steun. Welkom.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Judie erg knap dat je op eigen houtje zoveel bent afgevallen! Kan me voorstellen dat het je gigantisch frustreert dat er nu toch weer een stijgende lijn in zit. Weet je wat erbij geholpen heeft dat het een tijd lang wel lukte om geen (of veel minder) eetbuien te hebben? Of andersom, wat er sindsdien voor gezorgd heeft dat het toch weer omgeslagen is?

 

Je schreef dat je meerdere behandelingen gehad hebt, ook voor het eten. Dat je meerdere diagnoses naast elkaar hebt maakt het zeker niet makkelijker. Kan me voorstellen dat er misschien ook wel een soort interactie is tussen je problemen, dat het eten bv fungeert als coping voor je ptss. Dat komt iig vaker voor. Dat behandeling in het verleden niet tot genezing geleid heeft wil natuurlijk niet per se zeggen dat je er ook nu niets meer aan zal hebben.

 

Als ik de wanhoop die zo duidelijk aanwezig in je berichtje zie, gun ik je echt dat je niet alleen hier je verhaal kwijt kan maar ook in het echte leven. Heb je mensen in je omgeving die op de hoogte zijn van je problematiek waarmee je erover kan praten?

Link naar opmerking
Deel via andere websites

  • 1 month later...

Hoi elsara, we zijn inmiddels al een maand verder. Hoe is het nu met je? Is de startgroep al begonnen? Ik ben het met de rest eens dat jij echt wel veel meer verdiend dan jij jezelf nu gunt! Ook van mij een dikke knuffel. Ik hoop dat je er inmiddels al meer van je mand krijgt :) wat goed van je om eea bespreekbaar te maken met je man.

Ik ben zelf ook in therapie en sinds ik veel meer met mijn man deel en kan aangeven wat ik van hem nodig heb, scheelt dat zoveel. Ik voel me niet altijd meer zo alleen staan en hij kan soms voor mij relativeren, wat angsten kleiner maken. Ik gun dat jou ook, iemand in je naaste omgeving die jou daarbij kan helpen. 

Hoe is het met je sterren? Je hebt er vast al meer verdiend. In elk geval één vanwege het gesprek met je man en één voor het aangeven van je grens naar je moeder. 

Je gunt jezelf geen nieuwe kleren, omdat je het je eigen schuld vindt dat je bent aangekomen.. Gun je jezelf wel andere leuke dingen? Als kleren kopen zo moeilijk is, kun je jezelf dan wel iets anders gunnen?. Mooie nagels, een leuk boek, tijd om aan een hobby te besteden.. Ik heb geen idee waar je van houdt? Heb je een hobby? Is het misschien mogelijk om eens voor jezelf te bedenken wat je altijd leuk vond om te doen? Misschien kun je daar wat meer focus opleggen dan alleen de focus op de dingen die nu mis gaan? Misschien lukt het om daar even wat aandacht aan te besteden. Zodat je op dat moment en wat minder bezig bent met de dingen die niet goed gaan. Dat zou ik je zo gunnen.

 

Liefs

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

Meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je kunt een opmerking achterlaten als je bent aangemeld



Nu aanmelden
 Share

×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.