Spring naar bijdragen
Yvn

Een lange weg

Aanbevolen berichten

Yvn

Hoi allemaal, vanmiddag kwam ik via Google het blog artikel van Carmen tegen over de eetstoornis als identiteitsstoornis. Dat kwam binnen zeg! Zoveel herkenning. Ik heb al meer dan 10 jaar last van eetbuien, in de ene periode in mijn leven meer dan de andere, en ik ben er zo klaar mee. Een jaar geleden hebben we een zoontje gekregen en ik wil niet dat hij met een moeder opgroeit die onopgeloste psychische problemen heeft. Die zich soms afsluit, die niet helemaal laat zien of kan laten zien wie ze is. Zo’n kleintje voelt zulke dingen namelijk haarfijn aan weet ik uit eigen ervaring... Maar ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik moet doen. Professionele hulp zoeken? En waar dan? Bij HC? Ergens anders? Wat me tegenstaat in hulp zoeken is dat het dan ineens zo’n groot ding wordt. Ik functioneer best goed ondanks het slaaptekort 😉 en wil mijn omgeving niet lastigvallen met dit gedoe. Ja, ik vind het gedoe en ik wil er graag van af, maar ik schaam me er ook voor en wil het niet groter maken dan het is. Pff, die twijfel. Herkent iemand dit? Iemand advies? Alle herkenning of tips zijn welkom!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
PeggyV

Hoi Yvn,

 

Wat goed dat je je verhaal hier deelt en op eigen houtje op zoek gaat naar (professionele) hulp, knap! Ik vind het heel mooi om te lezen dat je zoontje als het ware voor dit inzicht heeft gezorgd, dat bewijst de kracht van kinderen maar weer eens.

 

Het lastigvallen van je omgeving herken ik heel erg goed! Hoe vaak ze ook zeggen dat dat niet gebeurt, het voelt tóch zo. Mijn moeder liet dit bijvoorbeeld tijdens een paniekaanval alsnog weten waardoor dat gevoel alleen maar versterkt werd. Maar ondanks dat staat ze ook altijd voor me klaar, ook al is het maar met een luisterend oor. Erover praten, en dan ook vooral met je omgeving, is heel belangrijk. En misschien is een eerste volgende stap om langs de huisarts te gaan en uit te leggen waar je mee rondloopt? Je kunt HC altijd aankaarten als jij je er goed bij voelt.

 

Hopelijk heb je hier iets aan 🌸 In ieder geval heel veel succes! Ik ben benieuwd hoe je proces verder gaat verlopen.

 

Liefs, Peggy.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Onderkennen dat je een probleem hebt en er wat aan willen doen, zorgt er juist voor dat het niet groter wordt dan het is. Ik herken alle bedenkingen die je hebt bij het idee om hulp te zoeken, vooral die dat je wel functioneert. Maar je functioneert niet vrij: je hebt de eetbuien nodig om je staande te houden.

 

Ik vind het heel mooi dat je zoontje een drijfveer is om aan jezelf te werken. Daar spreekt al heel veel moederliefde uit en als jij gelukkiger wordt en dealt met je problemen zal je alleen maar groeien, en kun je er ook nog veel beter voor je zoontje zijn. Alleen al het voorbeeld geven van goed gaan zorgen voor jezelf en hulp mogen aanvaarden is enorm waardevol voor hem om te mogen meekrijgen van jou.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Linsey

Ja mooi wat Jessie schrijft!

De twijfels en het KLEINER maken dan het is, het voor jezelf houden, is denk ik wel inherent aan eetproblematiek. 

Als ik het eerste stuk lees, lees ik een serieus probleem. Dat je al heel lang alleen met je meedraagt. 

En ik vermoed waar je over al die jaren ook ongelukkig in bent. 

Goed dat je onderzoekt of je hulp gaat/wil inschakelen !

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elsara74

Hi Yvn,

 

Wat mooi dat je zoontje je net wat meer aanzet tot nadenken over hoe je met je problemen om kunt gaan zodat je er beter voor hem kunt zijn!

Hopelijk durf je de stap te nemen om hulp te zoeken. 

 

Op 18-6-2018 om 22:27 zei Yvn:

Wat me tegenstaat in hulp zoeken is dat het dan ineens zo’n groot ding wordt. Ik functioneer best goed ondanks het slaaptekort 😉 en wil mijn omgeving niet lastigvallen met dit gedoe. Ja, ik vind het gedoe en ik wil er graag van af, maar ik schaam me er ook voor en wil het niet groter maken dan het is. 

 

Even stukje herkenning: Hierin herken ik me namelijk helemaal.  Ik denk ook dat wanneer ik hulp zoek, het ineens allemaal echter/groter wordt, maar dat is mijn gedachte.  Aan de situatie op zich verandert er natuurkijk niets, het zijn onze eigen gedachten die er een waardeoordeel aan geven. Ik heb een dochter van 14 die nu echt wel doorkrijgt dat haar moeder en haar relatie tot eten wat lastig is. Ik heb wel wat verteld maar niet precies wat, alleen dat ik erg veel moeite heb met maathouden met snoep en lekkere dingen maar niet dat ik last heb van eetbuien. 

Ook voor haar wil ik het goede voorbeeld geven. Ik overweeg al een tijdje om naar de huisarts te gaan, maar heb de stap nog niet durfen nemen, vlak de ernst ook steeds af.  Hopelijk heb jij meer lef en doe je het wel binnenkort. Heel veel

stertke!!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Wendy91

Wat knap dat je je verhaal in ieder geval durft te delen hier op het forum! Daar is al veel lef voor nodig. Ik hoop dat je er voor jezelf uitkomt en beseft dat jij belangrijk genoeg bent om ruimte in te nemen, ook als dat een “last” voor anderen kan zijn. Uiteindelijk zal de last voor jou zo groot worden, dat je jezelf ook niet meer kan zijn, is dat eigenlijk niet ook een soort “last” voor anderen? Ik bedoel het niet negatief hoor! Maar ik merk aan mezelf dat ik sommige dingen zo lang voor mezelf houd en uitstel dat ik inmiddels niet meer goed kan functioneren en ik daarmee extra leun op bijvoorbeeld mijn man en familie. 

 

Heel veel sterkte in ieder geval bij deze moeilijke beslissingen!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maritte

Hoi Yvn,

 

Ik zag dat je bericht al een weekje oud is. Ik ben net gestart als ervaringsdeskundige op dit forum en ik vroeg me af hoe het er nu voorstaat met je twijfel over hulp zoeken of niet. Wat een lastige situatie moet dit voor je zijn en wat goed van je dat je hier om advies vraagt. Als ik het goed begrijp vraag je je af wat je nu het beste kunt doen, wel of geen hulp zoeken voor je eetprobleem.

 

Ik herken je twijfel. Toen ik een eetstoornis had ervaarde ik er zowel voor- als nadelen van. Dit maakte het voor mij heel moeilijk om de keuze te maken om hulp te zoeken. Wat ik lees in jouw bericht is dat je aan de ene kant van je eetprobleem af wil, omdat je er nadelen van ondervind. Aan de andere kant zeg je nog best prima te kunnen functioneren met eetstoornis. Levert de eetstoornis je op dit moment verder ook iets op, behalve dat je er prima mee kunt functioneren?

 

Een tip die mij heel erg geholpen heeft (en die voor mij ook helpt bij het maken van allerlei andere lastige keuzes) is het maken van een lijstje met voor- en nadelen. Je kunt jezelf de vraag stellen: "Welke voordelen zal hulp zoeken voor mijn eetstoornis mij opleveren?" en schrijft alle voordelen op. Daarna stel je de vraag: "Welke nadelen zal hulp zoeken voor mijn eetstoornis mij opleveren?" en schrijf deze ook op. Dit kan inzicht geven in wat vasthouden aan de eetstoornis je oplevert en in wat het je kost. Eventueel kun je aan de opgeschreven voor- en nadelen nog een waarde hangen, bijvoorbeeld door op een schaal van 0-10  aan te geven hoe zwaar elk voor- en nadeel weegt voor jou.

 

Hopelijk heb je iets aan deze tip en lukt het je om een keuze te maken voor jezelf:)

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Laurence

Hallo Yvn,

 

Ik las je verhaal en het spoorde mij aan om het blogartikel van Carmen te lezen. Een prachtige beschrijving van een eetstoornis, waarin ik mij deels herken, maar ook deels niet want ik vind dat er wel te leven valt met BED. Het is geen pretje, maar ik denk niet dat ik er aan dood zal gaan. Ik ben nu 50 en in relatief goede gezondheid ondanks de eetbuien, die ik al zo'n 35 jaar meesjouw. Het probleem zit meer in de sfeer van het mentale welzijn (veel stressklachten en sombere periodes).

 

Wel wik ik je een hart onder de riem steken voor wat betreft je kinderen. Ja, het klopt, kinderen voelen feilloos aan hoe je je voelt. Ze houden je een spiegel voor, kunnen er last van hebben, en kunnen natuurlijk ook bepaalde gedragingen van jou overnemen. Maar dit is geen fataliteit. Ik heb een dochter van 22 die een gezonde relatie tot het eten heeft en behalve het kraken van haar knokkels geen verdere spoor vertoont van verslavingen of psychische problemen. Mijn zoontje van 9 is wel een snoeperd en behoorlijk nerveus. Ik herken dus mezelf meer in hem, en probeer hem te helpen door hem friemelobjecten (die ook in de mond kunnen) aan te dragen ipv eten. So far so good.

 

Last but not least wil ik nog even het volgende kwijt: he belastend het opgroeien naast een ouder die psychische problemen heeft ook is, daar leert een kind ook van. Namelijk dat je mens bent en dat mensen niet perfect zijn. Het is lovenswaardig dat je van je probleem probeert af te komen (respect!) en hiervoor professionele hulp zoekt. Mocht het niet (helemaal) lukken, schaam je er dan niet voor en blijf met je omgeving erover praten. Zo geef je ook je kind een wijze levensles: met de mensen die van je houden kun je jezelf blijven en je strubbelingen delen. Je hoeft geen theater te spelen. Ik hoop dat dit je enigszins helpt en wens je heel veel sterkte toe 🌸

 

Liefs,

Laurence

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Yvn

Dank allemaal voor jullie reacties. Dat ik er nog niet op heb gereageerd wil niet zeggen dat ik het niet ongelooflijk waardeer wat iedereen schrijft. Alle reacties hebben me dingen gegeven om over na te denken en ik denk nu dat ik toch hulp wil gaan zoeken voor mijn eetproblemen.

 

@Jessie Het klopt helemaal dat ik de eetbuien nodig heb om me staande te houden. Ze fungeren als stress-ontladers. Ik weet dat dit coping mechanisme niet het meest handige is en ik zou het graag anders willen, maar na al die jaren lukt het me niet om dit veranderen. Je hebt helemaal gelijk als je zegt dat ik er daardoor op dit moment niet volledig voor mijn omgeving kan zijn. Niet voor mijn zoontje, niet voor mijn vriend, mijn familie. Ik ben er wel voor ze, maar niet altijd voor de volle 100%. De eetstoornis staat op momenten tussen ons in en dat wil ik niet meer.

 

@Linsey Ja, ik ben inderdaad al heel lang ongelukkig met de eetbuien en ik zou een gelukkiger mens worden als ik ze niet meer nodig zou hebben en een andere manier zou kunnen vinden om met stress om met stress om te kunnen gaan.

 

@Elsara74 en @Laurence Dank voor het delen van jullie ervaringen als moeder. Ik vind het ontzettend knap hoe jullie het met jullie kinderen doen. Ik weet inderdaad dat het niet zo hoeft te zijn dat mijn zoontje mijn probleem over zou nemen. Het hebben van issues an sich is ook niet erg. Iedereen heeft ze en ze horen bij het leven, maar ik wil aan mijn zoontje een andere coping strategie laten zien. Ik wil niet ergens in vluchten. Vroeger als kind heb ik vanalles gevoeld wat er in ons gezin niet in de haak was, maar omdat nergens over werd gepraat kon ik nergens heen met die gevoelens. Dat wil ik nu anders doen. Issues mogen er zijn, maar ik wil er open over zijn en niet meer vluchten. Daarin wil ik het goede voorbeeld geven. Nu ik het  opschrijf lijkt het zo makkelijk. Maar het doen hè... De praktijk is niet zo makkelijk.

 

@Elsara74 Heel veel succes met je puberdochter! 14 jaar is niet altijd een makkelijk leeftijd, voor haar niet, maar ook voor ouders niet. Ik denk dat je dochter er heel veel van zou leren als je je eetprobleem zou gaan aanpakken en je er open over bent naar haar toe. Waarschijnlijk weet ze er toch al meer van dan je denkt. Ik weet zeker dat jij hier ook de moed voor kunt vinden!

 

@Laurence Ik denk ook dat er met de eetbuien op zich best te leven valt, maar door de somberte die er voor mij mee samenhangt zie ik dat niet direct zitten. Verder vind ik het erg mooi mooi om te lezen hoe je kinderen ermee omgaan. De een heeft er helemaal geen last van en de ander lijkt misschien wat meer op jou. Dank voor het delen van je ervaringen! Het helpt me op dit moment om mijn eetbuien te relativeren en om de tijd te nemen om na te denken over verdere stappen.

 

@Wendy91 Het klopt dat ik nu door de eetbuien soms ook een last ben voor anderen. Ik ben niet altijd de vrolijkerd en harde werker die ik eigenlijk ben. Je hebt gelijk. Dank!

 

Na lang wikken en wegen heb ik besloten hulp te vragen aan een dietiste gespecialiseerd in eetstoornissen. Ik volg haar al een tijdje op Instagram en haar persoonlijkheid en aanpak spreken me aan. Eens kijken hoe dat gaat. Het is een begin. Ik ben ermee bezig. Het zaadje is geplant :-).

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Wat goed dat je die stap gezet hebt! Het is belangrijk dat je een klik ervaart, dus fijn dat je via instagram al wat hebt kunnen meekrijgen van wie ze is en hoe ze werkt.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elsara74

Hee Yvn,

 

wat heb je dit allemaal mooi verwoord en wat mooi dat je hulp gaat zoeken! Hopelijk brengt het wat je zoekt en vind je rust, zowel voor jezelf als in je contacten met je gezin. Heel veel sterkte!!

 

liefs💖

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Laurence

Je pakt het in ieder geval goed aan, @Yvn. Praten is super belangrijk in een gezin, omdat kinderen mega voelsprietjes hebben. Praten helpt begrip voor elkaar te kweken, want niemand is altijd 100% consequent, om niet te spreken over het begrip "perfect". Ik wens je alle sterkte toe in de komende tijd. Hou ons op de hoogte! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.