Spring naar bijdragen
Bloem01981

Nieuw met diabetes, morbide obees en gedachten bij ETEN

Aanbevolen berichten

Bloem01981

Goedenavond,

 

Anderhalve week geleden is diabetes bij mij vastgesteld.

Ik moet drastisch afvallen, aangezien ik morbide obees ben.

Sinds de diagnose heb ik alles dat ongezond is laten staan en probeer ik zo goed mogelijk te leven.

Ik merk dat ik er steeds meer moeite mee krijg.

Iets waar ik nooit eerder bij stil heb gestaan, maar nu wel, is dat ik denk dat ik een eetstoornis heb.

Eentje waarbij je maar blijft vreten. Vooral in de avond en in de weekenden.

Onder de mensen kan ik me prima inhouden, maar zodra ik alleen ben, dan vreet ik alles wat los en vast zit. Elke dag weer.

Daarom ben ik natuurlijk ook morbide obees en daarom is nu suikerziekte vastgesteld.

Ik mag dan wel de knop hebben omgezet en sinds anderhalve week niet meer hebben "gevreten", maar hoe langer het duurt, hoe meer moeite ik ermee krijg.

Ik denk alleen maar aan eten. Chinees, snack, pizza, veel vlees, veel pasta met pastasaus, worst, kaas en veeeeel van dat alles.

Gek wordt ik ervan, helemaal gek.

Ik heb nog niet toegegeven, maar o o o o o wat heb ik zin in hartige dingen.

Ik weet dat het leven dat ik tot anderhalve week geleden leidde vergif is voor mij, ik weet het dondersgoed, maar ik raak het gevoel, de drang naar alles dat ongezond is, niet kwijt.

Honger, mijn hoofd heeft honger. Ik heb volgens de regels voldoende gegeten, maar mijn hoofd heeft zo'n honger.

Wat moet ik?

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske

Hoi Bloem,

 

Hoe gek het ook klinkt, ik denk dat het goed is dat je je hier bewust van bent geworden. Het is heel moeilijk om van overeten 'om te schakelen' naar een gezond eetpatroon. Je schrijft dat je vooral eet als je alleen bent. Weet je ook waardoor het komt dat je zo naar eten verlangt, waar het voor staat? 

 

Zelf heb ik ook overgewicht en veel eetbuien gehad. Daarmee onderdrukte ik depressieve gevoelens, verdriet, boosheid, verveling, etc. Ik denk dat het belangrijk is om erachter te komen waarom je zo graag wilt eten, zodat je op een andere manier om kunt gaan met de gevoelens die je hebt.

 

Daarnaast denk ik dat het belangrijk is om niet te streng te zijn in je nieuwe, gezonde eetpatroon. Eet vooral voldoende en gun jezelf zo nu en dan wat extra's. Ook dat kan helpen om de eetbuien tegen te gaan. Heb je ook begeleiding van een diëtiste?

 

Hoe dan ook, ik vind het knap dat je de verantwoordelijkheid voor je gezondheid neemt. Voel je vrij om hier te schrijven als je dat prettig vindt!

 

 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Hoi Bloem,

Super dat je hier bericht, dat je deelt! Dat is zo'n stap naar herstel! 

Je schrijft dat je denkt een eetstoornis te hebben. De diagnose diabetes is vastgesteld door wie? Welke arts begeleid jou? En heb je met deze arts besproken wat jij denkt over dat je een eetstoornis hebt? En de mensen om je heen, familie, vrienden, collega's: zijn zij op de hoogte? 

Je schrijft dat jouw hoofd honger heeft. Ik snap heel heel goed wat je bedoelt daarmee. Ik denk dat deels jouw hoofd honger heeft omdat het al jaren zo leeft en niet ineens wil veranderen. Anderszijds denk ik ook dat jouw gevoel honger heeft. En daarmee bedoel ik dat er waarschijnlijk een heleboel gevoelens zijn die jij jarenlang hebt weg gegeten waardoor je ze niet of minder hoefde te voelen. 

Mijn twee laatste vragen voor nu zijn: wat denk je te willen met de gedachte dat je denkt een eetstoornis te hebben? Ga je dit alleen aan en hier op het forum of ga je professionele hulp inschakelen en weet je de weg?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Bloem01981

Hoi Eslke en Seolenna,

 

Bedankt voor jullie berichten.

Ja, ik weet waar het aan ligt.

Het is wegeten van leegte, eenzaamheid. Het voleten gaf altijd zo'n heerlijk voldaan gevoel. Het doorslikken van al die vettigheid/zoetigheid voelde zo ontzettend heerlijk.

Het volraken van de maag, voldaan.

Ik ben inmiddels zo morbide obees, dat een slechte avond of week echt geen verschil maakt.

 

De diagnose is per toeval gekomen bij de internist in het ziekenhuis, tijdens een controle bloedonderzoek ivm trombose en dubbele longembolie. Ik ben bij het diabetesspreekuur geweest in de huisartsenpraktijk, maar deze dame wist echt niks. Ik ging met 2 A-viertjes aan informatie naar huis, niks wijzer verder.

 

Komende dinsdag heb ik een afspraak met een dietiste. Ik hoop daar meer duidelijkheid te krijgen over hoe ik evenwichtig moet eten met suikerziekte.

Niet streng zijn is nogal moeilijk, aangezien ik niet zomaar een paar kilo overgewicht heb, maar echt zorgwekkend veel. Daarom vind ik niet dat ik mezelf iets mag gunnen. 

 

De trombose en longembolie weet iedereen om me heen.

De suikerziekte weten mijn ouders/zusje, 2 collega's en een vriend. Ik ben er nog niet klaar voor om dit wereldkundig te maken. Ik wil er eerst wat aan doen om mijn situatie te verbeteren.

 

Eetstoornis heb ik zelf bedacht de afgelopen dagen, waar ik na ben gaan denken, omdat ik me echt vreselijk voel. Ik ben ontzettend emotioneel, denk alleen maar aan slecht eten, wat ik niet meer doe. Nadenkend over hoe ik de afgelopen jaren heb geleefd kan ik me vinden in het obsessief eten in de avond of als mensen niet kijken. Stel ik heb niks gemakkelijks in huis, dan trek ik alle kasten meerdere malen open om te kijken wat ik dan wel kan eten en doe dat dan ook. Dit is nu verleden tijd, omdat ik suikerziekte heb, maar het gevoel is sterker dan ooit.

Ik ga de eerstoornis zelf verwerken, samen met jullie. Ik wil dit niet aan de grote klok hangen. Zoals ik de afgelopen jaren heb geleefd, is moeilijk te begrijpen. Ik zit niet te wachten op be/veroordelende blikken van, zie je wel, eigen schuld, moet je maar niet teveel eten. Ik heb er genoeg tranen om gelaten, nog steeds eigenlijk. Ik hoop hier hulp te krijgen.


 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Zo ontzettend herkenbaar wat jij schrijft Bloem, over het eten, het gevoel wat het eten jou geeft, de vorm van troost; het favoriete kutgevoel. En dan de schade die het aandoet door de jaren heen. Bij jou diabetes en andere dingen, bij mij botontkalking en andere dingen. Wat een rotziekte! En we doen dit onszelf aan, zo bizar. 

Je bent heel streng voor jezelf, en misschien is dit ergens nu ook wel nodig..? Streng op bepaalde vlakken, milder op andere vlakken (denk ik). 

Ik ben blij dat in ieder geval een aantal mensen weten van de diabetes. Dat zij er in ieder geval voor je kunnen zijn. Als ik het goed begrijp, weten heb je met hen niet gesproken over jouw probleem met eten, toch? Wat gedachten die in mij opkomen en die ik graag met jou deel: 'Zouden ze niet ergens wel weten van jouw eetprobleem omdat je door de jaren heen flink bent aangekomen, en misschien merkten zij wel andere dingen, zagen zij wel andere signalen? Is het misschien wel zo dat deze mensen er zelf niet over durven te beginnen naar je, terwijl ze dit wel zouden willen? Misschien, als jij erover begint, zijn zij wel heel opgelucht en kunnen ze er voor jou zijn en wellicht kun jij ze er wel voor jou laten zijn. Wellicht, heel misschien, voel je je dan zelfs wel meer verbonden met anderen en voel je je ietsje minder eenzaam'? Wat denk jij over die gedachten?

Die be/veroordelende blikken, die begrijp ik vanuit jouw gedachten, vanuit jouw 'hoofd', vanuit de manier waarop jij schijnbaar tegen jezelf praat en gewend bent te praten. Dit zijn echter JOUW gedachten, die kun je niet projecteren op anderen, hoe graag je dit ook wilt. Het is eigenlijk niet eens fair naar anderen, je doet hen (ook al wil je dit niet) en jezelf hiermee te kort denk ik.Jij wilt ook niet dat anderen invullen wat jij denkt, denk ik? Waarom dit dan wel doen voor anderen? Een eetstoornis, is dat iemands eigen schuld? Is een hartkwaal iemands eigen schuld? Ook al is het door eigen toedoen, denk je dat iemand daarvoor kiest en het bewust doet? Hetzelfde geldt voor een eetstoornis: er zijn onderliggende redenenen waardoor iemand een eetstoornis ontwikkelt. Ik denk dat het jouw eigen gedachten zijn: dat jij jezelf de schuld geeft van de eetstoornis, van de longembolie, van de diabetes. Just so you know: ik geef jouw nergens de schuld van. Ik omarm je, stuur je liefde en kracht voor deze nieuwe dag en ik wens voor jou vandaag dat je het fijn zult hebben.

Met jou, ga ik het vandaag ook proberen fijn te hebben. Ik heb vreselijke dagen achter de rug en ik ga er weer voor --> BAM! 

Groetjes,

Seolenna

 

“All that we are is the result of what we have thought. The mind is everything. What we think we become.”

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Bloem01981

Ik ben streng voor mezelf, omdat ik mezelf volledig verantwoordelijk houd voor de schade die nu is ontstaan.

Oke, ik heb een kutopvoeding qua eten gehad.

Mijn moeder en zusje waren morbide obees, maar hebben zich beide laten opereren.

Ik pieker er niet over. Nooit, never. Ik vind dat zooo zwak. 

Van huis uit ben ik gezond eten niet heel erg gewend. Ja, door de week in de avond wel gewoon aardappels, groente, vlees, maar voor de rest witbrood, nooit samen brood eten. In de weekenden wordt er niet eens brood gegeten. Op zaterdag tussen de middag bruine bonen of kapucijners of winterkost. In de avond patat. Op de zondag tussen de middag de gewone warme maaltijd, in de avond altijd iets van snack. In de avonden in het weekend 's avonds ook altijd ongezonde dingen. Ontbijten hebben we nooit samen gedaan, daar vinden mijn ouders niks aan. Samen fruit eten nooit gedaan. Mijn vader is redelijk normaal, wel buikje, maar die is niet zo gevoelig voor veel eten. 

Ik heb dit gedrag voortgezet en het is alleen maar erger geworden in de loop der jaren. Ik had ervoor kunnen kiezen om gezond te leven, dat heb ik niet gedaan, ben in de zwakte van het gemakkelijk lekker eten blijven hangen.

Maar me laten opereren als mijn zusje en moeder? NOOIT, al zou het wel de gemakkelijkste oplossing zijn.

 

Ik ben dus niet ineens veel aangekomen, dit is mooi opgebouwd in de vele jaren. Daarom ben ik ook zo lang lichamelijk sterk gebleven denk ik, de spieren/organen zijn erin meegegroeid tot het punt dat het teveel is geworden.

 

Ik werk op een plek waar veel vrouwen werken. Er wordt ontzettend veel geroddeld. Dat hou je niet voor mogelijk. Ik ben over het algemeen niet onderwerp van roddel hoor, gewoon zoals er over iedereen wordt geroddeld, maar ik zie hoe er over anderen wordt geroddeld. Voorbeeld, ze kijken elke dag wat iemand van een andere afdeling in de kantine op het bord legt, omdat ze een dikke kont heeft en altijd snacks koopt. Zodra iemand aan tafel iets afwijkends in zijn of haar bakje heeft, wordt dit uitgebreid uitgemeten, inclusief hoofdschudden en afkeuring. Als iemand iets heeft of doet, hebben ze er altijd hun eigen gedachten over, die over het algemeen niet klopt. Zelf doe ik niet mee aan het geroddel, al zit ik er wel middenin.

 

Als ik hierover ga vertellen, dan weet ik zeer zeker dat het een compleet eigen leven gaat leiden als ik er niet ben. Dit is geen onzekerheid, ik ben vrij zelfverzekerd op mijn werk, maar ik weet hoe het bij ons gaat en heb hier echt helemaal geen zin in. 

 

Tot nu toe heb ik een prima dag overigens.

Ik stond op als een zombie ivm dat vele gejank de afgelopen dagen, maar een drukke, hectische en gezellige werkochtend maakte m'n dag goed.

Dan thuiskomen en met deze berichten is hartverwarmend.

 

6 uur geleden zei Seolenna:

Met jou, ga ik het vandaag ook proberen fijn te hebben. Ik heb vreselijke dagen achter de rug en ik ga er weer voor --> BAM! 

Hoe gaat dit voornemen?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna
6 uur geleden zei Bloem01981:

Hey Bloem, er gaat iets mis met het berichtje, krijg het niet anders dus maar zo.

Wow,ik snap dat je van kinds af aan niet anders kent. Eten op deze manier is jouw voorbeeld geweest. En zoals ik het lees aten jullie vaak niet samen. Smeerde je dan jouw eigen brood? Hoe oud was je toen dit begon? Weet je nog hoe jij je toen voelde? 

Herkenbaar voor mij in deze zin: na mijn jaar anorexia veranderde dit in boulimia toen ik 15 was. Mijn moeder dekte nooit de tafel voor mij, at wel samen met mijn zusjes. Ze vond dat ik toch nooit aan tafel kwam dus ze kookte en dekte de tafel niet meer voor mij, dan had ze niet nog meer gezeur aan haar hoofd. Mijn eetstoornis was er blij mee, maar mijn pubermeisje voelde zich compleet vergeten, stom, en niet belangrijk. Heel pijnlijk. 

Fijne werksfeer daar zeg! Hahaha. Dames die liever naar anderen kijken dan naar zichzelf? Kan mij voorstellen dat dit voor jou niet als een veilige omgeving voelt! Dus begrijp het helemaal hoor, dat je het daar nu niet gaat vertellen. Kies jouw mensen maar lekker uit, mensen die bewezen hebben er voor je te zijn.

Super dat je een prima dag hebt! 

Lief dat je vraagt naar de mijne. Hij begon lastig, een soortgelijk gevoel als jij had denk ik. In de middag werd het beter. Denk ook dat drie uur flink fietsen daaraan heeft bijgedragen: pure compensatiedrang... En heb op de weegschaal gestaan en het viel me mee. Ja, alleemaal factoren die er niet toe doen, die ik niet zou moeten doen met deze intentie, I know I know I know. Maar fijn bij mijn oma geweest vandaag en gisterenavond een heel fijn gesprek met mijn zusje gehad, pittig en flink gehuild. Ben haar dankbaar, de steun die ze me biedt ondanks dat ze het moeilijk vind en er nog steeds niets vana begrijpt (L). 
Nu weer eetbui gehad en misselijk en buikpijn. Wil nog steeds meer eten. Morgen start ik mijn nieuwe werk, hoop dat het me lukt niet meer te eten en op tijd te gaan slapen zodat ik wat uitgerust verschijn daar. Ga mijn best doen niet meer te eten nu. Lief blijven voor mezelf, lief blijven voor mezelf, zoals ik ook bij een ander zou doen! 

Bewust zijn dus, mediteren dus. Slapen dus.

Met liefde, 

Seolenna

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Bloem01981

Ik smeer mn eigen brood zolang ik me kan herinneren oftewel, ik kan me niet heugen, oprecht niet, dat mijn moeder ooit brood voor mij heeft gesmeerd.

Wat ik me herinner is dat ze altijd nog op bed lag als wij eruit waren.

Wellicht een iets vertekend beeld van vroeger, maar zo staat het mij bij.

Ze zegt bewust huisvrouw te zijn geworden om voor ons te zorgen, maar wat ik me herinner is dat ze altijd tv keek, elke avond tv kijken en er werd elke avond voor 4 uren op een videoband opgenomen om de volgende dag te kijken. Ze is wel goed in huishouden, het huis is altijd spik en span. Ze zat nooit met thee voor ons klaar. Nooit de dag doornemen, zoals je bij anderen ziet. Toen ik ouder werd, werd me altijd verteld dat ze er altijd voor ons was, dat ze geen baan had, maar thuis was. Ja, inderdaad, ze was thuis.... Wat ik me bij klasgenootjes herinner is dat ze half 4 uit school kwamen en dat er een kopje thee met een biskwietje klaarstond. 

Op school deed ik het altijd goed, daarover schepte ook op bij anderen. Vervolgopleidingen gingen ook goed. Het opscheppen naar anderen kreeg ik wel mee, maar wat ik enorm heb gemist is dat ze eigenlijk geen idee had wat ik deed. Ik deed een goede opleiding.... Geldt nu nog steeds, ze heeft geen idee wat ik doe en is ook niet echt geïnteresseerd. Voorbeeldje: Een week na mijn dubbele longembolie heeft mijn baas mijn werklaptop thuis gebracht, zodat ik hier wat kon doen als dat lukte. Mijn moeder kwam hier schoonmaken, want ik kon vrij weinig. Nu had ik mijn laptop thuis, dus DE kans om te laten zien wat ik nou eigenlijk doe. Ik heb aangegeven dat ze kon kijken, maar nee, geen seconde. Daar was ik echt teleurgesteld in.

Ze denkt vast dat ze goed voor mij doet, omdat ze over bepaalde dingen kan opscheppen, maar ik had veel liever gehad dat ze zich meer voor mij interesseerde, ipv wat andere mensen over mij denken.

 

Mijn moeder is erg van het laten zien dat het goed gaat en dat ze het goed doet: tegen iedereen zeggen dat ze er vroeger altijd voor ons thuis was, dat ze niet werkte, omdat wij geen "sleutelkinderen" mochten zijn, opscheppen over goed doen op school en interessante opleiding doen, opscheppen over leuke baan, ik denk dat het altijd netjes hebben van het huis hier ook bij hoort, want aan de buitenkant is alles perfect. Nu gebeurt dat op een andere manier, mijn zusje is altijd ziek en het gaat regelmatig mis, ga ik verder niet over uitweiden, want doet niet ter zake, maar ze moet in ieder geval erg vaak naar ziekenhuis, zorgverleners, etc etc. Wat doet mijn moeder? Die rijdt overal naar toe met haar. Mooi toch? Wat zie ik? Ik zie iemand die via deze weg weer positieve aandacht vraagt, hoe? Door iedereen te vertellen dat ze overal met haar heen gaat, door te zeggen dat ze het zwaar heeft, door te zeggen "ach, we zijn het gewend" met een blik dat mensen uitnodigt om medelijden te hebben of bewondering dat ze zoveel doet. Mijn moeder weigert hulp. Ik zeg zo vaak dat ik wel kan rijden, maar ze weigert elke hulp. Ik zeg dan ook gewoon tegen haar dat ze het zelf doet, dat ze dan ook niet moet zeuren, als ze weer es klaagt dat het haar teveel wordt. Ik geef zo vaak aan dat ik kan helpen. Mijn hulp wordt nooit gebruikt.

 

Het lijkt nu alsof ik mijn moeder aan de grond gelijk maak. Ja, dat lijkt echt zo, maar toch moet ik het schrijven, want zo ben ik opgevoed en ik heb er echt last van gehad. Ik ben ervan overtuigd dat mijn moeder heeft gedaan waarvan zij dacht dat goed was. Ja, ze was er inderdaad altijd, fysiek, maar niet emotioneel. Ik heb haar wel es gevraagd naar haar gedrag en hoe ze op mij overkomt en wat dat met mij doet. De reactie die ik kreeg was dat ik daar niet over moest praten. BAM, meteen afgekapt. 

Mijn moeder komt zelf ook uit zo'n gezin. Broers met dure mercedessen, motoren. Ja, dat konden wij niet betalen, dus moest ze op een andere manier mooi weer spelen. Nou ja, moest...dat voelde voor haar zo, omdat zij uit zo'n gezin kwam. Zien en gezien worden. Ik heb daar dus niks mee. 

 

Mijn vader? Dat is een bezig mannetje. Die werkt 38 uur per week, daarna is de keuken zijn domein, na koken/eten doet hij een klein dutje en gaat weer verder met andere bezigheden, tuin, andere werkzaamheden. Hij was altijd degene die de brandjes tussen mijn moeder en ons bluste. Hij houdt niet van conflict, hij is de rustige van de twee. Mijn vader en moeder zijn erg gelukkig samen, dus zijn drukdoen is geen compensatie om niet thuis te hoeven zijn, hij kan gewoon moeilijk stilzitten. Ik kan goed met mijn vader overweg, doe ook veel dingen met hem, maar op emotioneel vlak niet.

 

Laat duidelijk zijn, ik weet heel erg zeker dat mijn ouders onbeschrijflijk veel van mij/ons houden. Ze zouden hun leven laten voor ons. Dit was hun manier van opvoeden.

 

Op emotioneel vlak ben ik dus veel te kort gekomen en heb ik alles zelf moeten ontdekken en ontwikkelen. Dat betekent wel dat ik over een behoorlijke zelfkennis beschik, maar ook dat ik leegte voel in mijn opvoeding.

 

Jeetje, wat een lulverhaal op zo'n klein vraagje, kan ik me herinneren vanaf wanneer ik mijn eigen brood smeer.

 

Seolenna, Wat gebeurt er in jou als je zo'n positieve dag hebt dat je toch weer een vreetbui krijgt?

Kleine vraag, maar ik weet zeker dat er veel in je hoofd gaande is.

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske

Hoi Bloem,

 

Het klinkt alsof je op emotioneel vlak veel tekort bent gekomen (en nog komt). Dit is voor mij heel herkenbaar. En ja, mijn ouders houden ook heel veel van mij, daar twijfel ik niet aan. Maar ze vinden het moeilijk hun gevoelens te delen en ons contact blijft vaak oppervlakkig. Ik realiseer me inmiddels dat zij dit ook niet anders kunnen, omdat ze dat zelf ook niet in hun opvoeding hebben meegekregen, maar het blijft pijnlijk. Hoe ziet je leven er verder uit? Heb je een relatie of vriendschappen waarin je meer kunt delen hierover?

 

Je schrijft dat je geen hulp wilt, omdat je het niet aan de grote klok wilt hangen. Ik hoop dat wij je hier kunnen steunen en dat je, als je op den duur de behoefte wel hebt, ook professionele hulp in schakelt. Herstellen van een eetstoornis is zwaar, daar mag je echt wel hulp bij vragen.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93

Hoi Bloem,

 

Herkenbaar hoor... dat stuk over dat je in je opvoeding op emotioneel vlak veel tekort bent gekomen. Zonder dat je ouders dit bewust hebben gedaan. Het blijft pijnlijk en een groot gemis, ook voor je eigen ontwikkeling. Het is niet gek dat je dingen ontwikkelt om dat gat te dichten. In dit geval misschien dus een eetstoornis. Ik zeg even misschien omdat het nog niet vastgesteld is door een professional ;)

Dat je problemen hebt met en rondom eten lijkt me vaststaan, enkel en alleen al omdat je het zelf zo ervaart!

 

Dapper dat je dit durft te erkennen. Ik hoop dat het je snel lukt een volgende stap te nemen en dat is minder streng zijn voor jezelf. Je kan het verleden toch niet meer veranderen + het is jouw schuld niet. Iedereen maakt "fouten" daarvan groei en leer je en wordt je uiteindelijk een mooier mens. Bovendien is een eetstoornis niet zomaar een fout maar een ziekte. Tegen iemand met longontsteking zeg je toch ook niet "tja, dat is dom... had je maar niet moet gaan......." 

Ziek is ziek, nu is het een kwestie van de voor jou juiste mensen betrekken en accepteren om te herstellen. Fijn dat je dit forum gevonden hebt.

 

Voel je alsjeblieft vrij om te blijven posten! x

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Hai lieve Bloem,

Tijd voor mij om weer op het forum te zijn, mijn excuses voor mijn zeer late reactie. Ik ben blij jouw reactie op de mijne te lezen en dat anderen al gereageerd hebben. 
Hoe was het voor je dat er zo'n lang antwoord kwam op de vraag over het smeren van jouw brood;-)?

Ik vind het heel mooi om te lezen dat je schrijft en schrijft en schrijft en ook nog schrijft dat het eruit moet! Super. En zeker nodig voel ik. Je mag schrijven wat je wilt. En ik lees dat je die zelfkennis hebt. Kennis: hoofd. Leegte: gevoel (=/staat gelijk aan: opvullen met eten??). Hoe voelt het voor jou trouwens, om dit opgeschreven te hebben? Wat denk je als je het terug leest?

Wat jámmer! Wat jammer dat jouw moeder niet wilde lezen over jouw werkzaamheden. Sta je stil bij het gevoel dat het in jouw losmaakt, ook bij de gevoelens die horen bij de andere situaties die je beschreef? En welke gevoelens komen er dan naar boven en waar in jouw lijf voel je ze? 

Wederom herkenning in wat jij schrijft, nu over jouw moeder en dit gedeelte van jouw geschiedenis: mijn moeder hetzelfde w.b.t. aan de buitenkant laten zien dat het 'o zo goed gaat' maar eigenlijk... En hierbij zichzelf en ook mijn zusjes en mij emotioneel verwaarloosde (ja, net als jouw moeder doet zij dit ook nog steeds). En dit heb ik overgenomen, ook het aan de buitenkant laten zien dat het goed gaat. Helaas, ik wil dit graag anders. En ja, voor een groot deel is het ook anders. Maar toch denk ik dat ik flinke blinde vlekken heb op dit gebied eigenlijk. Zo was er deze week een situatie op werk waar ik flinke eetbuien over heb gehad en me echt rot over voelde. Maar ik vond dat ik het fout had gedaan en me niet moest aanstellen. Tot mijn verbazing belden teamleden mij op om deze situatie en zeiden dat ze het zo vervelend voor me vinden, dat ik deze shit over me heen krijg, etc. (ze weten niet van het eten en mijn gevoel hoor, maar ik was zo verbaasd over hun opmerkingen en hun belletjes; blijkbaar is het wel logisch dat ik me rot voelde??? en ik praat er niet over??? en ik ga het dus weg eten??? (overigens: daar ben ik nóg mee bezig...)).

Benieuwd hoe het nu met je is, ga zo even rondkijken of ik nog nieuwe berichtjes zie van je ergens op het forum. Zo niet, dan hier mijn vraag: hoe gaat het met je de laatste twee weken? 

Als reactie op jouw vraag aan mij: "Seolenna, Wat gebeurt er in jou als je zo'n positieve dag hebt dat je toch weer een vreetbui krijgt?

Kleine vraag, maar ik weet zeker dat er veel in je hoofd gaande is".
Tsjah, wat gebeurt er....? Goede vraag en voor mij nog steeds lastig om te beantwoorden. Ik krijg vaak eetbuien in de avonden, als ik alleen ben. Vanaf ongeveer 16u wordt het standaard moeilijk, bouwt de drang naar eten zich op zo gedurende de dag en 16u is al jaren een soort van 'magic time' (en dan op een niet leuke manier). Ik denk dat het enerzijds een vorm is van gewenning om te eten als ik alleen ben. Anderszijds denk ik dat het een opvullen is van de leegte van het alleen zijn, ook het alleen zijn ná een leuke dag met anderen. Ik geloof dat ik me vrij eenzaam voel. Ik merk graag wel een relatie te willen, daar ergens ook wel naar op zoek te zijn. Maar het vervolgens niet durven aangaan. Dan laat ik het eten het in de weg staan. Ook denk ik spanning weg eten. Spanningen die ik ervaar gedurende de dag: niet mooi, slim, slank, leuk genoeg te zijn. Mensen teleur stellen, dingen niet goed doen, etc. In ieder geval dat gevoel heb ik. Het lijkt wel alsof ik mezelf continu zit na te jagen. Ook ben ik regelmatig boos op mezelf merk ik omdat ik vind dat ik erg lui ben. Ook lui omdat ik toch steeds weer verval in hetzelfde gedrag omtrent het eten, mezelf terug trekken bijvoorbeeld. Steeds doe ik het weer terwijl ik het niet wil. Of wil ik het wel? Gedachten ook als "ik ben nu 35, ik doe nog steeds hetzelfde als toen ik 15 jaar was als het gaat om gedrag omtrent het eten, dus ja wat zal er van me worden? Dit gaat vast zo door, waar eindigt het met mij? Dit wil ik toch niet? Ik voel me gevangen. Ik wil het anders maar ik ben te stom/dom/lui om er iets aan te doen dus eigenlijk wil ik het vast niet anders, nou dan moet ik maar mooi op de blaren zitten". Ook vind ik mezelf gemeen, egoïstisch. Het gaat steeds maar over mij. Ik help te weinig mensen vanuit oprechte intentie om hulp te geven vind ik en dan excuseer ik het voor mezelf met 'ja maar ik heb het ook moeilijk'. Etc. 
Je hebt gelijk Bloem, mijn hoofd zitten vol gedachten die ik te weinig uitspreek aan mensen. Ik dúrf over sommige gedachten ook niet te spreken met mensen. En ik voel mezelf als 'te veel'. En nu ik dit laatste schrijf, komen er tranen. Why? 'Te veel'....?

Ha, ook een heel verhaal op een vrij korte vraag. Dank je wel Bloem. 

 




 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Bloem01981
Op ‎15‎-‎8‎-‎2018 om 13:13 zei Seolenna:

Ik vind het heel mooi om te lezen dat je schrijft en schrijft en schrijft en ook nog schrijft dat het eruit moet! Super. En zeker nodig voel ik. Je mag schrijven wat je wilt. En ik lees dat je die zelfkennis hebt. Kennis: hoofd. Leegte: gevoel (=/staat gelijk aan: opvullen met eten??). Hoe voelt het voor jou trouwens, om dit opgeschreven te hebben? Wat denk je als je het terug leest?

 

Dat stuk over mijn ouders had ik al spijt van toen ik op de -plaats-knop-.

Ik haal ze echt ontzettend naar beneden. 

Oké, ik heb levenslang last van hoe ik ben opgevoed, maar de opvoeding is gedaan zoals zij dachten dat het goed was.
Ik kan wel blijven klagen, maar er verandert niks mee.

 

 

Op ‎15‎-‎8‎-‎2018 om 13:13 zei Seolenna:

Wat jámmer! Wat jammer dat jouw moeder niet wilde lezen over jouw werkzaamheden. Sta je stil bij het gevoel dat het in jouw losmaakt, ook bij de gevoelens die horen bij de andere situaties die je beschreef? En welke gevoelens komen er dan naar boven en waar in jouw lijf voel je ze? 

 

Teleurgesteld, voor de zoveelste keer, dat is het gevoel wat er dan komt. Machteloosheid, omdat ik eigenlijk vraag om aandacht om MIJ, dus niet alleen de aanwezigheid, die ik weer niet krijg. Volgens mij heb ik toen een paar marsen of snickers opgegeten toen ze weg was. Het is alweer een poos geleden.

Op ‎15‎-‎8‎-‎2018 om 13:13 zei Seolenna:

Benieuwd hoe het nu met je is, ga zo even rondkijken of ik nog nieuwe berichtjes zie van je ergens op het forum. Zo niet, dan hier mijn vraag: hoe gaat het met je de laatste twee weken? 

We zijn heel wat weken verder. Vakantie periode.

Ik heb me de gehele vakantie weten te beheersen. Geen enkele keer patat, chinees, snelle hap, chips, snoep, overdaad aan worst, kaas, megaveel eten, overdaad aan versgebakken witbrood, ik heb werkelijk alles gelaten.

Heb elke dag evenwichtig gegeten. Ben vanaf 17 juli tot nu 11 kg afgevallen. Aangezien ik morbide obees ben zie je daar niks van. Ik merk het ook niet, zie het niet, niemand ziet het, ook niet de mensen die inmiddels wel weten dat ik diabetes heb.

Ik voel me ondanks dat ik me hou aan het "dieet, nooit voldaan, nog steeds niet. Ik heb nog steeds de ontzettend grote drang naar veel patat, een hele bak babi pangang, sushi, hele worsten.

Gelukkig ben ik dus niet, voel me al heel lang niet-voldaan. De buik is nooit vol zoals ik dat wil. Het is wel vol van groente enzo, maar niet dat zalige gevoel van wat ik eigenlijk wil eten.

Mijn hoofd zegt nog steeds niet, het is goed wat je hebt gegeten, ook al weet ik dat ik qua voedingsstoffen goed zit.

Ik merk dat ik steeds meer moeite krijg met mij te beheersen.

 

Wel heb ik zo nu en dan 1 chocolaadje gegeten. Dus echt 5 gram. (dit vond de diëtist heel goed) Helaas krijg ik daar geen zaligheidsgevoel van, want ik wil meer

 

Ik heb een bloedsuikermeter gekocht, ik meet mijn suiker elke dag, meerdere keren, om zo inzicht te krijgen in de effecten van de voeding die ik nu krijg.

 

Al met al ben ik ontzettend veel met eten bezig, omdat ik me nooit voldaan. Hoe kan ik zoveel mogelijk hartige voedselvolume proppen in een zo laag mogelijk calorie hoeveelheid (ongeveer 1500), koolhydraat beperkt, niet teveel vet, voldoende eiwit, voldoende vezels.  (ik kom van 3000 tot 6000 calorieën per dag)

 

Seolenna, hoe is het met jou gegaan de afgelopen maand?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
47 minuten geleden zei Bloem01981:

Dat stuk over mijn ouders had ik al spijt van toen ik op de -plaats-knop-.

Ik haal ze echt ontzettend naar beneden. 

Oké, ik heb levenslang last van hoe ik ben opgevoed, maar de opvoeding is gedaan zoals zij dachten dat het goed was.
Ik kan wel blijven klagen, maar er verandert niks mee.

Kan dat naast elkaar bestaan? Dat je ouders geen slechte mensen waren, maar hun best gedaan hebben én dat je ouders jou beschadigd hebben?

 

Ik heb niet het idee dat je daarover 'blijft klagen'. Het komt eerder over alsof je jouw pijn wegrationaliseert omdat je ouders geen slechte mensen waren. Maar ook met de beste bedoelingen kunnen mensen fouten maken die voor een ander ingrijpende gevolgen hebben, zelfs levenslang. Het is net zoiets als wanneer iemand per ongeluk tegen je schenen trapt. Doet dat dan geen pijn omdat het niet expres was? Natuurlijk doet dat wel pijn. 

 

Ik vind het ontzettend knap dat je je aan je dieet gehouden hebt de afgelopen tijd! Kan me wel voorstellen dat het erg zwaar is omdat de drang naar eten niet zomaar weg is. Maar je bent echt supersterk bezig! Misschien heb je er wat aan om in gedachte te houden dat toegeven aan die drang je uiteindelijk ook niet écht gelukkiger maakt. Het geeft alleen een beetje verlichting voor heel even, meer niet.

 

Is er bij de diëtiste ook ruimte om die innerlijke strijd te delen?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Bloem01981
8 minuten geleden zei Jessie:

Is er bij de diëtiste ook ruimte om die innerlijke strijd te delen?

 

De diëtiste is een heel lief meisje, maar ze is erg jong en heeft niet veel ervaring.

Ze doet veel volgens het boekje, wat geleerd is op school of cursus.

Ik heb haar ook gevraagd hoeveel obese patiënten ze heeft gehad, dat zijn er 4. 

Ik heb veel aan haar wat betreft de keuze van voeding, maar ze kan niet putten uit veel ervaring met morbide obesen met diabetes type 2.

Mijn innerlijke strijd zeg ik wel tegen haar, maar ze is nog te onervaren om het psychologische stukje goed te kunnen begeleiden.

Heb bijvoorbeeld aangegeven dat ik dit lang kan volhouden, maar dat ik op een punt kom waar ik alle chinezen en cafetaria in mijn omgeving op ga kopen.

De reactie is dan dat we het niet zover moet laten komen, maar geen inhoudelijke reactie waar ik echt iets mee kan.

 

Een standaard patiënt ben ik niet gezien mijn extreme gewicht in combinatie met mijn ziektes.

Ik ga niet wisselen van diëtiste, ik gun haar de lering en ervaring die ze met mij kan opdoen en ze is een fijn persoon.

 

ennnn, ze begrijpt hints. Ze zei de tweede keer dat ik de vorige keer niet op de weegschaal had gestaan. Ik gaf als antwoord dat ik dat zo fijn aan haar vond, dat we dat niet hebben gedaan en dat ze me geloofd op mijn woord. Ze ging meteen verder met het volgende onderwerp. Daarmee kreeg ze nog meer respect dan ik al had voor haar. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
14 minuten geleden zei Bloem01981:

Mijn innerlijke strijd zeg ik wel tegen haar, maar ze is nog te onervaren om het psychologische stukje goed te kunnen begeleiden.

Sta je ervoor open om voor dat stuk iemand anders te zoeken? Dat deze diëtist je op eetgebied begeleidt en een ander het psychologische op zich neemt.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Bloem01981
26 minuten geleden zei Jessie:

Sta je ervoor open om voor dat stuk iemand anders te zoeken? Dat deze diëtist je op eetgebied begeleidt en een ander het psychologische op zich neemt.

 

Ik wil de diëtiste de kans geven om hierin te groeien, net als ik groei in hulpverlening, het aannemen van zorg.

Dit is ook nieuw voor mij, ik ben, los van een oorontsteking hier en daar (en onlangs die trombose en embolie natuurlijk), nooit in aanraking geweest met zorgverlening.

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Ik lees nu pas de reactie van Jessie en wat jij schreef! 

Wat knap hoe je bezig bent met de lijst en het aannemen van zorg! Heel mooi om te lezen. 

10 uur geleden zei Bloem01981:

Sta je ervoor open om voor dat stuk iemand anders te zoeken? Dat deze diëtist je op eetgebied begeleidt en een ander het psychologische op zich neemt.

 

10 uur geleden zei Bloem01981:

Ik wil de diëtiste de kans geven om hierin te groeien, net als ik groei in hulpverlening, het aannemen van zorg.

 

11 uur geleden zei Bloem01981:

Heb bijvoorbeeld aangegeven dat ik dit lang kan volhouden, maar dat ik op een punt kom waar ik alle chinezen en cafetaria in mijn omgeving op ga kopen.

De reactie is dan dat we het niet zover moet laten komen, maar geen inhoudelijke reactie waar ik echt iets mee kan.

 

Een standaard patiënt ben ik niet gezien mijn extreme gewicht in combinatie met mijn ziektes.

Ik ga niet wisselen van diëtiste, ik gun haar de lering en ervaring die ze met mij kan opdoen en ze is een fijn persoon.

 

ennnn, ze begrijpt hints. Ze zei de tweede keer dat ik de vorige keer niet op de weegschaal had gestaan. Ik gaf als antwoord dat ik dat zo fijn aan haar vond, dat we dat niet hebben gedaan en dat ze me geloofd op mijn woord. Ze ging meteen verder met het volgende onderwerp. Daarmee kreeg ze nog meer respect dan ik al had voor haar. 

Ik vind dat het je siert dat je haar de kans wilt geven om te groeien. Het lijkt erop dat je wat dubbele dingen schrijft over haar. Je schrijft dat je hints snapt en je schrijft dat ze geen inhoudelijke reactie geeft waar je echt iets mee kunt. 

Of jij bij haar blijft of niet: zij groeit echt wel, daarvoor ben jij niet verantwoordelijk. Hoe zou je je voelen om haar de dingen te vertellen die je hier hebt geschreven over jullie contact?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Hoi Bloem, en nu pas lees ik jouw bericht van nu 17 uur terug, de lange reactie op mijn reactie van 15 augustus. Ik weet niet waarom mijn e-mail inbox mij daar niet naar toe bracht en waarom ik het niet gezien heb... Een heel mooie uitgebreide reactie schrijf je daar zeg. 

Wauw wat heb ik een respect voor de kracht die je hebt voor de verandering die je hebt gemaakt in jouw eetpatroon! JEMIG WAT KNAP! Wat geeft je nu deze enorme kracht? Ben je veel aan het leren en zo ja, wat dan?

Ik snap wel wat je bedoelt over jouw ouders, het verleden is het verleden en zij hebben gedaan wat zij konden. Wat Jessie zegt, daar voel ik veel voor: kan het naast elkaar bestaan? Dat zij het goed bedoeld hebben, gelukkig! Het zijn vast en zeker goed mensen. Betekent niet dat er niets verkeerd is gegaan in de opvoeding van jou en dat jij daar toen en nu nog steeds last van hebt. Daar kunnen zij echt niets aan doen, vanuit hun goede bedoelingen. Dat jij er gevoelens van verdriet, angst of boosheid over hebt, doet niets af aan hun goede intenties. Waarom zou je wel blij mogen zijn en niet verdrietig, boos of angstig rondom jouw ouders? Wie zou dat ooit bepaald hebben? Het is tijd dat je jouw gevoelens ziet, aandacht geeft en NIET veroordeelt. Dat hoeft namelijk niet, je bent goed, jouw gevoelens zijn er; ze zijn wat ze zijn. Door ze te zien, 'voed' je ze en geef je ze (en dus jezelf) de aandacht die ze nodig hebben. Je leert jezelf meer kennen, jouw grenzen, etc. en in theorie (en met de juiste hulp ook echt in de praktijk) zal de eetstoornis minder nodig zijn: 'de' buik - zoals jij 'jouw' buik verwoorde in het stuk dat je schrijft - zal minder leeg voelen en minder voeding nodig hebben. 

Geluk / tevredenheid, dit komt vast. Ik denk écht dat je hiervoor jouw gevoelens serieus mag nemen, ze mag zien, ernaar mag leren kijken, verdragen, accepteren en ze een plekje geven. Contact maken met anderen, delen, nabijheid voelen van anderen. 

Dank je wel voor jouw vraag over hoe het met mij gaat. 
Ik heb e.e.a. geschreven op het forum, volgens mij kun je in de zoekbalk mijn naam invullen en kun je de posts lezen. Heb ook iets geschreven bij de 'blogs'. 
Ben heel hard gecrasht weer en weer wat hersteld ondertussen. Heb keihard gewerkt, soortgelijk als jij (!), om van alles voor mijn herstel op poten te zetten. Zo is nu overbruggingszorg gestart bij de praktijkondersteuner van de huisarts (geestelijke gezondheid, dit heet 'POH GGZ', misschien voor jou ook een idee!) eens per twee weken en heb ik komende week een gesprek bij een diëtiste; zij is ergens in de 40, heeft veel ervaring en dit heb ik nodig want ik wil gerichte zorg, gesprekken die snel raken wat nodig is om bij te dragen aan mijn herstel. Eigenlijk is mijn doel tot de behandeling bij Human Concern start om niet verder af te zakken. Ik zit rond mijn minimum nu (bijna 20 BMI) en ik probeer het minimaal zo te houden. Vind dit erg lastig en probeer zo min mogelijk naar mijn eetgestoorde gedachten te luisteren. Dit gaat moeilijk en is hard werken. Ben veel openheid aan het geven bij vrienden en familie, mensen om me heen aan het betrekken, het netwerk om me heen te bouwen zoals ik het eigenlijk altijd al nodig heb gehad maar nooit heb gedurfd aan te gaan. Heel zwaar, moeilijk en heel mooi ook. Ik geef meer en meer mijn grenzen aan, experimenteer met dit soort dingen. Ik probeer zoveel mogelijk compassie te hebben voor mezelf, als ik gevoelens van schuld of van schaamte op voel komen dan probeer ik die te bekijken en ook weer los te laten want ik wil ze niet: ze zijn niet nodig. Ook ik heb een moeilijke relatie met mijn ouders (vader is overleden maar moeder leeft). En met mijn moeder heb ik soms gesprekken. Ook over vroeger. Dit doen we al heel wat jaren en soms ik het zwaar en moeilijk. Maar toch bespreken we het. Langzaam komen we dichter tot elkaar. Ik weet dat ik het met mezelf moet oplossen, maar steun vragen mag! Met anderen heb ik de afspraak dat ze aangeven als het hen te veel wordt, als het even niet uitkomt. Die verantwoordelijkheid ligt bij hen. De verantwoordelijkheid om mijn gevoelens te delen, soms nee te horen en te accepteren, mijn gevoelens niet te veroordelen, etc. die ligt bij mij. Ergens moet ik streng zijn voor mezelf maar ik probeer dat steeds te doen met liefde en compassie tonen naar mezelf. Dus ja. Ook ik ben niet gelukkig. Mijn doel is niet meer om gelukkig te zijn. Mijn doel is om het zo leuk en prettig en rustig mogelijk te hebben. Voor mij voelt het dat ik mijn leven daarvoor zelf mag indelen zoals ik het wil. Mét zorg voor mij en mét zorg voor anderen, alles in balans. Ik vind het soms vreselijk, haat het dan bijna en probeer dan zo snel mogelijk te bedenken dat het gewoonweg nu is zoals het is, dat dít gevoel (wat het ook is dat ik heb op zo'n moment) er nu is er ook voorbij zal gaan en ga dan over tot 'de orde' van de dag. Ik probeer wat meer rust te nemen, minder obsessief te bewegen, meer regelmatig te eten, etc. 

Nou, dat is het zo'n beetje voor nu;-).

Ik heb het al gezegd, ik zeg het nog eens: ik voel respect voor hoe jij bezig bent Bloem en fijn dat je 'hier' weer bent.

Liefs,

Seolenna

 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.