Spring naar bijdragen
Seolenna

Stroom aan gedachten

Aanbevolen berichten

Seolenna

Het lukt me niet meer, ik verlies het, ik zit gevangen, ik weet het niet meer, ik weet niet wat te doen, ik weet niet wie te bellen, ik weet niet wat te zeggen. Al 21 jaar is het hetzelfde liedje. Eten, me dik voelen, denken aan eten ieder moment van de dag, zodra ik alleen ben moet ik eten, bewegen, bezig zijn, ik dwing mezelf om in ieder geval 1 uur per dag te mediteren, sta er vroeger voor op, soms om 04.00, liefst twee uur per dag maar blijkbaar wil ik dat niet altijd want dan ga ik eten en ben ik de misselijk en te veel pijn in mijn buik om uberhaupt rechtop te zitten. Vrienden zijn druk, gezin, relatie, werk, familie ook druk en begrijpen me niet altijd, willen me niet altijd begrijpen, kunnen of willen er niet altijd voor me zijn. Ik heb vanavond 113online gebeld. Me aangemeld voor online therapie. Een paar dagen wachten. Ik trek het niet meer. Ik zit gevangen. Gevangen in dit bestaan, gevangen in dit lijf. Gevangen. Zo voelt het.

 

Vandaag bevestigd gekregen dat ik me pas in januari bij Human Concern zal aanmelden en niet eerder ivm zorgverzekering overstap en verwijzing huisarts die dan niet meer geldig zou zijn (welkom in Nederlands Regeltjesland) en de wachtlijst voor Bilthoven is nu 18 weken en dit is pas tot de intake. Dan de intake procedure door, kijken of we met elkaar willen en kunnen samenwerken en dan wachten op start behandeling. Ik vroeg of ik dan zou moeten rekenen op vanaf nu een klein jaar en ik kreeg hierop een bevestigend antwoord... De moed zakt me in de schoenen. Ik voel me alleen, eenzaam. Ik wil met anderen zijn en ik wil alleen zijn. Ik ben in de war. Ik werk, om in ieder geval maar bezig te zijn, maar ik kan alleen maar denken aan eten, me nuwelijks concentreren. En o ja, ik werk ook omdat ik niet weet hoe anders aan mijn geld te komen. Ja, ik weet het, bijstand oid maar kom op, ik ben 35, ik moet sowieso iets doen en wil iets doen voor de maatschappij en dus is mijn werk prima. Dus ja, werken, in oktober weer een vipassana (nu in Belgie waarschijnlijk, al aangemeld) en nu als 'dienaar'. Dan maar snel weer een vipassana, misschien 20 dagen dit keer? Maar damn, hoe dit vol te houden?


Gisteren sprak ik mijn laatste ex (twee jaar samen geweest, 1 jaar samengewoond, ik was zanger en kreeg een miskraam halverwege) hem 4,5 jaar niet gesproken, sinds het uit is, we 'moesten' elkaar nu spreken doordat er geld van mijn rekening werd gehaald door een pas van hem wat nog gekoppeld bleek aan mijn rekening.. Geen relatie gehad meer na hem, deze relatie was heftig, ik zat zeer slecht, projecteerde zo ongeveer al mijn angsten op hem en botvierde mijn angsten in de vorm van woede op hem. Was zo blij toen het uit was (ik was twee keer weg gegaan, uiteindelijk haalde hij de stekker definitief uit de relatie, hij had uiteindelijk wel de guts en was gewoonweg te moe van alles), mijn vader overleed twee weken later(na een ziekbed van twee jaar, zo lang onze relatie zo ongeveer was) en ik was zo blij dat ik niet ook nog met mijn ex te dealen had. Maar jeetje, ik die jaren en de jaren ervoor was ik dus zo bezeten door angsten: dat hij (en eerder had ik dit gevoel/angsten bij andere vriendjes) me in de steek zou laten, vreemd zou gaan want alle meisjes waren leukker, slimmer, liever, mooier , etc. dan ik. Met al die angsten heb ik hem en de relatie geen kans gegeven denk ik, ik was zooo onzeker. En gisteren sprak ik hem dus, het was heerlijk en voor het eerst sinds jaren maakte mijn hart een sprongetje. En daardoor raak ik nog meer in de war dan dat ik al ben.

 

Ik wil ophouden met hechten, Alles komt en alles gaat. Ook deze gedachten. Ik bedoel: geen verwachtingen, ik wil geen verwachtingen meer. Hiervoor mediteer ik: gelijkmoedig zijn oefenen, oefenen om niet hechten aan iets of iemand of aan het leven of aan pijn of aan genoet maar de waarheid zien. Alles komt en alles gaat --> acceptatie, radicale acceptatie. En toch kan ik al jaren, met een flinke (de langste tussenpoze ooit) periode van zo'n 3,5 a 4 maanden, niet stoppen met eten, vreten, eetbuien, vasten, sporten, angsten. Niet meer stoppen met nadenken over eten. Niet meer stoppen met sporten. Niet meer stoppen met van alles moeten. Ik wil niet meer sporten. Ik wil niet meer denken. Ik wil slapen, slapen en niet meer wakker worden. Ik wil me vrij voelen. Ik wil me geliefd voelen, ik wil geknuffeld worden, ik wil samen zijn met iemand van wie ik houd, met iemand voor wie(ns oordelen/zienswijze) ik NIET bang ben, samenzijn met iemand die ik volledig vertrouw. Ik vertrouw daadwerkelijk NIEMAND voor 100%. Ik weet niet hoe. Wie neemt mij nou? Wie neemt mij met ... kilo, met ... kilo, met ...kilo?! Zo denkt mijn hoofd. Dus ik doe er alles (nee niet alles maar dat maak ik mezelf wijs) aan om slank te zijn. En dan ben ik slank en dan zie ik het niet en eigenlijk ziet het er niet uit en het maakt niet uit want ik VOEL me niet happy! En gewicht, lijf: het kan nog zo 'perfect/mooi, etc.'  zijn maar het maakt allemaal niet uit als je niet gelukkig bent: uitstraling, DAT is wat uitmaakt, je goed voelen, DAT is wat uitmaakt. DAT is wat maakt dat je wilt bbestan, DAT is wat maakt dat anderen bij je willen zijn, DAT is wat maakt dat je dingen wilt doen, wilt ondernemen, wilt creeren. Perfect, mooi, al dat soort concepten: ze bestaan niet echt, niet echt, als je begrijpt wat ik bedoel.

Ik los dit alles op (het gemis en mijn onzekerheid) door op te vullen met eten en met het 'oplossen' van dit eten door te sporten en te vasten want 'O als ik maar niet aankom, want dan... (en dan zijn er heel veel gedachten waarvan ik weet dat het niet zo is maar gevoel en gedachten staan niet op een lijn en ik ben denk ik gewoonweg verslaafd geraakt aan denken op deze manier)'. Ja, dit doe ik dus al 21 jaar, damn... Ik ben zo moe, zo moe... De rek is er aan het uit gaan. Ik val en val en weet niet meer hoe mezelf op te vangen. Ik wil mezelf niet meer opvangen, mijn kracht raakt op, ik wil getroost worden, geliefd, gevoed op die manier. Ik probeer vrienden nu te betrekken, mijn zusje ook. Mijn zusje reageert vandaag helemaal niet op mijn berichtjes van vanmorgen , wat een antwoord was op wat van haar vragen en vanavond gebeld maar geen reactie. Ze weet dat ik me niet goed voel en dit niet reageren is niets voor haar? Mijn gedachten zijn ' ze is klaar met mijn verhalen over eten en me rot voelen maar ze durft het niet te zeggen, dit is hoe wij het in ons gezin doen'. Natuurlijk, het kan iets anders zijn, ik ben me bewust met dat ik andermans gedachten niet kan lezen. 

 

Anyway, een 'lang' en wat warrig verhaal. Ik ga het niet doorlezen en aanpassen (heb het toch wel gedaan want ik dacht dat het anders echt TE onduidelijk was voor jullie om te lezen en ook voor mij als ikhet morgen terug zou lezen). Eindelijk schrijf ik iets meer uitgebreid, een gedachtestroom die eruit moet, die gedeeld moet worden, pfffff al maanden wil ik dit doen, in ieder geval is een paar proent nu uit mijn hoofd en in de ether, in het gedeelde bewustzijn van ons allen. Dank je wel, als je hier gekomen bent en dit dus gelezen hebt. Dank je wel.


Ik wil je vragen om adviezen vooalsnog voor je te houden, die krijg ik veel en dat helpt me niet nu want ik schrijf dit bericht om te delen en dieper in mezelf te komen. Hoe goed bedoeld ook adviezen ook zijn, dit is niet het juiste moment want het brengt me waarschijnlijk verder van mezelf af dan dichterbij. Aan jouw relevante en scherpe vragen, delen van je eigen relevante ervaringen o.i.d. kan ik op dit moment meer hebben, voel ik. 

Met liefde en metta,

Seolenna

IMG-20170619-WA0018.jpg

IMG-20180106-WA0002.jpg

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Miryanna

Lieve @Seolenna Ik lees zoveel wanhoop in je verhaal en ik kan lezen dat je echt moe bent. Als ik je verhaal zo zie? Dan begrijp ik dat heel erg goed! Je vraagt ook of we willen reageren als wij dit herkennen. Ik herken zelf veel punten in wat je geschreven hebt. Het enorme diepe verlangen naar een knuffel, liefde en hiermee bang zijn dat mensen je verlaten als je je gaat hechten. Wat ook veel is bevestigd in jouw leven. Je voelt je gevangen en dat is ook wat ik herken. Een hele poos terug heb ik ook een poos eten en sporten gehad. Die periode duurde bij mij niet zo lang maar hierdoor kan ik wel wat snappen hoe jij je moet voelen. Al helemaal na zoveel jaren.. 

Ik merk ook, in hoe je schrijft, dat je veel op jezelf betrekt. Mensen geven geen antwoord? ‘Ligt vast aan mij, ze zijn mij zat’ en dat komt doordat je zo negatief over jezelf denkt. Het ligt écht aan je mindset. Ik ga eerlijk toegeven dat mensen moe van jij met je eetstoornis kunnen worden. Dat kunnen mensen ook van mij. Mensen om mij heen zijn ook enorm zat van mij met mijn eetstoornis, maar niet van mij als persoon! En daar zit het grote verschil. En wellicht ook een grote motivatie. Eten is jouw troost geworden omdat je het tot nu toe niet goed in mensen om je heen hebt kunnen vinden. Ik vind dat echt heel verdrietig. Maar weet wel dat ook jij geen hopeloos geval bent. Jij bent liefde waard, pas als jij jezelf liefde kunt geven ga je de liefde van mensen om je heen merken. En als je liefde en troost in mensen om je heen vinden kunt, heb je dat minder in eten nodig (oeps toch een soort van advies ) . Verder, ik herken het en je bent niet alleen. Ik vind het fijn dat je dit uitgeschreven hebt en ik hoop dat ook dat het je wat heeft geholpen / gaat helpen en je wat inzicht heeft gegeven / gaat geven.

liefs Miryanna

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Poeh, wat een strijd. De wanhoop spat er vanaf. Luchtte het een beetje op om dit allemaal op te schrijven?

 

Jezelf dwingen om zo lang te moeten mediteren klinkt een beetje tegenstrijdig. Wat levert meditatie je op? Heb je het idee dat het je helpt om tot de kern te komen?

 

Wat je schrijft over niet hechten lijkt haast een beetje alsof je jezelf wil dwingen om 'verlicht' te zijn, maar de manier waarop je dat beschrijft klinkt echt totaal niet prettig. Eerder geforceerd en vanuit een enorme pijn. Je benoemt dat je al 21 jaar deze issues hebt. Wat was er vóór die 21 jaar? Hoe is dit zo gekomen?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Hey Miryanna en Jessie,

Dank jullie wel voor jullie reactie, dit doet me goed. Mensen die wat mee lezen en nadenken over wat ik schrijf en me vragen stellen. Gelukkig heb ik lieve vrienden en lieve zusjes, maar het is anders als mensen het niet herkennen vanuit eigen ervaring en de jaren die het duurt, dat maakt dat niet alleen ik me hopeloos voel soms maar ook mijn vrienden en familie. Ze willen het allemaal graag voor me oplossen maar woorden schieten tekort. 

Miryanna, je schrijft ook een periode veel gesport te hebben, vast gezeten te hebben in die cirkel denk ik dan (? dit is even een check bij je). Hoe ben je eruit gekomen? Hoe is het nu met jou omtrent eten, denken aan eten, obsessie met lichaam en gewicht? 

Jessie, ja het luchtte wel op om het op te schrijven. Om het uit me te hebben. Ik denk dat het goed is daarmee door te gaan. Hopelijk start volgende week de begeleiding vanuit 113online. Telefonisch en per mail of chat denk ik. Dit weekend wil ik ook een brief schrijven, aan mezelf en een aantal andere mensen. Dit niet om hen te sturen maar om meer op papier te krijgen en de inzichten die ik in mijn meditaties krijg uit te schrijven. Daarover schrijf jij dat ik zo lang moet mediteren. Dit is echter niet het geval. Het is een geheel vrijwillige eigen keuze;-). Ik wil dit, het helpt me ontzettend om rust te krijgen, geduld, minder dingen tegelijk te doen, meer structuur te krijgen, minder naar mijn eigen gedachten te luisteren, dingen uit te stellen en te zien wat belangrijk is voor mij en wat niet. Dit pad bevalt mij wel en het gaat langzaam en als ik kijk naar twee jaar terug, zijn er dingen in mijn leven die veranderd zijn: ik eet met anderen, ik kom dagelijks buiten, ik reageer op berichtjes en telefoontjes, ik kan soms eetbuien uitstellen of voorkomen, vier maanden lang geen enkele eetbui gehad afgelopen jaar (dit was nooit eerder in mijn leven voorgekomen), ik kan ademen en bewust zijn van mezelf, mijn lijf, zelf-liefde en liefde voor anderen, minder gedachten aan niet willen leven, meer leven in het moment i.p.v. in verleden en/of de toekomst, etc. O.a. hierom mediteer ik. Dat vergt discipline en omdat het me helpt meer dan enige therapie mij ooit geholpen heeft, focus ik mij hierop op dit moment in mijn leven en het komende jaar tot Human Concern en ik elkaar ontmoeten. 

Ja, daarvoor: onveilige situatie thuis voor vele jaren vanuit kleins af aan, rol-verwarring in de familie (zusjes, moeder), misbruik in vroege pubertijd, moeder en oma met eetstoornis verleden en depressies, dat soort dingen. Heel verklaarbaar waarom mijn gedragspatronen zijn en ik ken ze, ik zie ze. Maar alsnog zijn er blinde vlekken. Die wil ik meer zichtbaar hebben. Mijn verleden ken ik behoorlijk goed en om dat zichtbaar te maken heb ik veel hulp gehad. Nu tijd om de ingesleten patronen, want ik zie voornamelijk dat nog, als een verslaving eigenlijk, te doorbreken. 

Benieuwd of jullie (na deze beschrijving) nieuwe vragen hebben, die mij misschien kunnen helpen om meer op te schrijven (want ook dit helpt me!) en blinde vlekken te gaan zien. 

Dank jullie wel!

Seolenna
 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Miryanna
29 minuten geleden zei Seolenna:


Miryanna, je schrijft ook een periode veel gesport te hebben, vast gezeten te hebben in die cirkel denk ik dan (? dit is even een check bij je). Hoe ben je eruit gekomen? Hoe is het nu met jou omtrent eten, denken aan eten, obsessie met lichaam en gewicht? 



 

Dit was voor ik überhaupt doorhad dat ik een probleem had met eten. Ik had er veel last van dus in die zin wist ik dat het een probleem was maar ik legde het bij mijzelf. Ik was een mislukkeling, had geen discipline, was een ‘vreter’ etc. Etc. Maar geen klein deel van mij dacht erover om hulp te gaan zoeken. Nadat er iets gebeurd was wat veel impact op mij heeft gehad sloeg het eten om in minderen. Sporten hoefde dus niet echt meer (maakte ik ervan in mijn hoofd) dus dat is in 1 x gestopt. En tot op de dag van vandaag heb ik hier geen sterke drang meer naar. Alleen op momenten dat ik voor mijn idee een eetbui heb gehad kan ik die drang wel ervaren. Maar goed, ik ging in 1 klap minderen. Ik zou de wereld en mijzelf wel ff laten zien dat ik echt wel discipline had, dat ik echt wel sterk genoeg ben om eten af te staan. Ondertussen was het ook een soort verdoving. Waar eten mij eerder ook verdoofde maar na de tijd een rotgevoel bezorgde, verdoofde minderen mij ook maar dan met na de tijd een trots gevoel. Toen een aantal jaar later het wel echt uit de hand begon te lopen ben ik toch hulp gaan zoeken. En ik ben nu inmiddels klaar met die behandelingen. Op eetstoornisgebied. Nu is het aan mijzelf om ermee te doen wat ik kan en wil. Ik probeer nu zelf de ballen hoog te houden.

Het maakt wel dat ik bang ben dat ik eetbuien ga krijgen en door ga slaan in eten als ik mijzelf eten echt toesta. Maar het is maar de vraag hoe reëel het is.

Dit is mijn ervaring ermee en dat hoeft niet te zeggen dat het bij jou zo gaat lopen. Dat weet ik niet. Wel hoop ik dat je hier hulp bij gaat krijgen want het is zéker wel een probleem. Iets wat ik toen niet echt zag, ik legde het vooral bij mijzelf en hoe stom ik wel niet was, maar wat ik nu echt wel inzie. En het laat ook zien dat het eigenlijk dezelfde kern is. Hoe je het in het eten ook uit. Een probleem met eten is een probleem met eten. 

Maar ik ben er dus een beetje met een verkeerde manier vanaf gekomen. Ik weet ook niet hoe het was bij mij in vergelijking met jou hoor. Maar het heeft wel overeenkomsten en ik herken het bij jou in ieder geval wel! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Miryanna

Er speelde trouwens ook een hoop spanning mee wat eten niet makkelijker maakte waardoor het mij denk ik lukte om te minderen. 

Niet dat dat eetpatroon goed was hoor. 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Miryanna

@Seolenna heb je verboden voedsel wat je in eetbuien juist gaat eten?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
2 uur geleden zei Seolenna:

vier maanden lang geen enkele eetbui gehad afgelopen jaar (dit was nooit eerder in mijn leven voorgekomen)

Wat was er in die 4 mnd anders waardoor dat kon lukken? En waardoor sloeg het uiteindelijk toch weer om?

 

Fijn dat het mediteren je zoveel brengt! In je initiële bericht leek het een beetje alsof je het jezelf als verplichting oplegde die misschien meer spanning toevoegde, maar nu je het zo op een rijtje zet klinkt het erg positief en is het 'dwingen' mss meer zoiets als jezelf een trap onder je kont geven omdat je weet dat het je veel brengt.

 

2 uur geleden zei Seolenna:

Mijn verleden ken ik behoorlijk goed en om dat zichtbaar te maken heb ik veel hulp gehad. Nu tijd om de ingesleten patronen, want ik zie voornamelijk dat nog, als een verslaving eigenlijk, te doorbreken

Welke patronen bedoel je dan, behalve natuurlijk je struggles met eten? Ik herken wel wat van wat je beschrijft, bv de omgedraaide rollen tussen jou en je moeder. Leeft dat in het hier en nu ook nog door? Voor mijzelf was het erg helend om daar stappen in te zetten, met name dingen uitspreken en grenzen aangeven.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna
Op 4-8-2018 om 09:07 zei Miryanna:

Het maakt wel dat ik bang ben dat ik eetbuien ga krijgen en door ga slaan in eten als ik mijzelf eten echt toesta. Maar het is maar de vraag hoe reëel het is.

Hoi Miryanna, dank je wel nog voor jouw reacties. Ik had ze al wel gelezen maar nog niet de tijd genomen erop te reageren. Maakt niet dat ik ze minder waardeer hoor!! 
Dank je wel dat je jouw proces beschrijft. Dat wat je beschrijft, herken ik. Zo'n periode heb ik in het verleden ook gekend. Een verkeerde manier, dat weet ik niet. Een vraag die ik wel heb: is de kern van jouw probleem wel opgelost? Ik krijg de indruk van niet...? Maar misschien is die indruk verkeerd? De indruk komt o.a. door wat ik hier citeer. Jouw angst begrijp ik zeer zeker, die heb ik ook! En hoe reëel het is dat weet ik niet... Ik denk dat je misschien wel vasthoudt aan een bepaalde vorm van controle? Als dat zo is, zal dat op één of andere manier gevolgen hebben in de toekomst verwacht ik, maar op welke manier dat weet ik niet. 

Ja, heb zeker wel dat wat 'verboden voedsel' wordt genoemd. Ik sta het me soms wel toe.

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna
Op 4-8-2018 om 10:41 zei Jessie:
Op 4-8-2018 om 10:41 zei Jessie:

Wat was er in die 4 mnd anders waardoor dat kon lukken? En waardoor sloeg het uiteindelijk toch weer om?

Hoi Jessie, ook jij bedankt voor jouw reacties! Ook die had ik wel gelezen maar nog niet de tijd genomen te reageren. 
Het was na een meditatie retraite, ik was aan het reizen en ik kreeg ineens een soort van controle door het mediteren: controle op mijn gedrag: ik kon uitstellen. Maar ik denk dat dit er dus ook wel toe heeft geleid dat ik kon minderen! En dat het anorectische stuk weer om de hoek kwam kijken... Dus een doorslaan naar de andere kant... Dus het voelde goed maar terugkijkend is het denk ik niet per se goed geweest. Al is het stuk van uitstellen en zo natuurlijk wél een goed stuk. Maar het moet wel iets zijn vanuit de juiste motivatie en niet vanuit de motivatie 'het hebben van controle', denk ik...?

Ja idd, het is mezelf meer een trap onder mijn kont geven;-). Wat nu dus weer nodig is, want 1,5 week al mediteer ik NIET... Terugval compleet...

 

Op 4-8-2018 om 10:41 zei Jessie:

Welke patronen bedoel je dan, behalve natuurlijk je struggles met eten? Ik herken wel wat van wat je beschrijft, bv de omgedraaide rollen tussen jou en je moeder. Leeft dat in het hier en nu ook nog door? Voor mijzelf was het erg helend om daar stappen in te zetten, met name dingen uitspreken en grenzen aangeven.

Patronen als in mijn denken, patronen in moeilijke situaties uit de weg gaan, etc. 
W.b.t. mijn moeder: dat is ondertussen uitgewerkt. Ook voor mij was dit erg helend. Wat fijn dat dit bij jou ook het geval is! Ja, moeders en eetproblemen, daar zit veelal een belangrijke (key-)link en volgens mij heel belangrijk dat het uitgewerkt wordt.

Groetjes,

Seolenna

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

@Seolenna fijn dat het mediteren je toen die controle gaf! Maar als je dat dan a.h.w. inzet om de andere, anorectische kant op te duiken brengt het je idd niet verder. Dan verruil je alleen het ene symptoom voor het andere. Wat maakte dat het niet lukte om toen te gaan voor stabiliteit in je eetpatroon?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Hai Jessie, 

 

Wat maakte dat niet lukte om toen te gaan voor stabiliteit in mijn eetpatroon... Ik denk echt omdat ik 21 jaar dit eetprobleem heb en ik er te veel in gevangen zit. Daarom direct toen ik in NL was aangemeld weer voor behandeling en dit keer bij Human Concern. 21 jaar heb ik geen stabiel eetpatroon behalve als ik in een opname zat. 

 

Even voor de goede orde: het is niet een bewust proces geweest toen. Althans: wel bewust van wat er gebeurde maar niet mogelijk om er iets aan te doen. Waartoe het wel heeft geleid ook is dat het mij inzicht heeft gegeven in hoeverre ik de eetstoornis invloed laat hebben op mijn leven en hoe de verkeerde kant dit al is opgegaan. En dit inzicht heeft gemaakt dat ik eindelijk (!) echt gemotiveerd ben voor behandeling:-). A reason for everything / everything for a reason! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.