Spring naar bijdragen
Anoniem1

Terugval of niet?

Aanbevolen berichten

Anoniem1

Hallo,

 

Ik heb me aangemeld op deze site, omdat het me heel erg helpend leek om advies, tips en steun te krijgen van mensen die ook echt weten wat het is om met een eetstoornis te leven. Ik ben nog een beetje zoekende op de pagina, maar ik hoop dat ik het zo goed doe.

Begin dit jaar ben ik in therapie gegaan voor een atypische anorexia stoornis. Ik had veel van anorexia, maar net niet alles. Ik heb therapie gehad, maar heb dit niet echt als zwaar ervaren. Dit is voor mij, achteraf, al heel gek. Naar mijn idee hoort het wel zwaar te zijn om echt te herstellen. Inmiddels heb ik sinds juni geen therapie meer en ben ik “uitbehandeld”. Het ging een klein tijdje goed, maar nu loop ik alweer heel erg tegen dingen aan. Ik kan niet meer genieten op vakantie, in het dagelijkse leven, ga alles met betrekking tot eten weer heel serieus nemen en selecteren, totaal ontevreden zijn met mezelf en ik merk dat ik als persoon ook weer minder actief en mezelf ben. Ik ben nu bang dat ik dalijk terugval, maar tegelijkertijd wil ik geen hulp meer omdat ik wil afvallen en het zelf op wil lossen. Ik weet niet goed wat ik moet doen. Hoort dit bij het proces? Moet ik me zorgen maken en toch weer hulp in gaan schakelen ook al sta ik daar niet 100% achter? Ik heb al lang zitten nadenken maar kom er niet echt uit. Ik hoop dat jullie mij kunnen helpen! Is dit misschien ook herkenbaar (geweest) voor jullie? 

 

Lieve groetjes! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Wat is jouw idee van zwaar? Ben je naar jouw idee met je vorige behandeling tot de kern van je eetstoornis gekomen? Je werd uitbehandeld verklaard, maar is dat hetzelfde als hersteld?

 

Wat betreft je terugval: én afvallen, én het zelf oplossen gaat in mijn optiek niet samen. Ik denk dat het heel verstandig is als je ingrijpt nu je merkt dat het er weer in aan het sluipen is.

  • Like 1
  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Anoniem1

 

bewerkt door Anoniem1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Anoniem1
2 uur geleden zei Jessie:

Wat is jouw idee van zwaar? Ben je naar jouw idee met je vorige behandeling tot de kern van je eetstoornis gekomen? Je werd uitbehandeld verklaard, maar is dat hetzelfde als hersteld?

 

Wat betreft je terugval: én afvallen, én het zelf oplossen gaat in mijn optiek niet samen. Ik denk dat het heel verstandig is als je ingrijpt nu je merkt dat het er weer in aan het sluipen is.

 

Mijn idee van zwaar tijdens een therapie, is dat je wel merkt dat je aan jezelf aan het werken bent. Dat heb ik niet echt gehad. Ik heb meer het idee gehad dat ik wat dingen leerde over een herstel, maar het bij mezelf niet heb gezien als een herstel. Ik zie het meer als ik eet weer omdat het moet. Ik wil ook niet meer terug, maar voel me nu wel heel ongelukkig in me lichaam zoals hij nu is. 

Ik weet niet of ik echt evht hersteld ben. Natuurlijk zal het altijd invloed op me blijven houden, maar nu lijkt het gewoon terug te komen. 

 

Dankjewel voor je reactie, doet me al erg goed om te horen van iemand die ook weet hoe het is 😊

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Tasha

Welkom hier! Heb je destijds een plan gemaakt wat je zou kunnen doen in geval van terugval?

  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Anoniem1
9 uur geleden zei Tasha:

Welkom hier! Heb je destijds een plan gemaakt wat je zou kunnen doen in geval van terugval?

 

Ja we hebben wel gepraat over wat ik dan kan doen en ik zou weer contact op kunnen nemen. Alleen ik voel me daar niet meer fijn bij. Bijv. Ik zou met vriendinnen erover praten, maar ik heb het geboel hun alleen maar tot last te zijn als ik dat doe en dat ik weer aankom met iets. Soms dan zeg ik wel iets wat betrekking heeft op de eetstoornis, maar daar word niet echt op gereageerd. Ik voel me op het moment ook wel alleen en dat ik er alleen voor sta. Op sommige momenten zou ik mezelf helemaal willen afsluiten of gewoon weg willen zijn van alles. Maar ik wil tegelijkertijd geen hulp meer omdat dan bang ben dat ik nog “dikker” wordt en me schaam

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Tasha

Lastig hè?! Je voelt je ongelukkig in je lichaam en grijpt terug naar je ES, terwijl je wel weet dat die je niet gelukkiger gaat maken. Wat zou jou nu wel kunnen helpen? 

  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Anoniem1
9 uur geleden zei Tasha:

Lastig hè?! Je voelt je ongelukkig in je lichaam en grijpt terug naar je ES, terwijl je wel weet dat die je niet gelukkiger gaat maken. Wat zou jou nu wel kunnen helpen? 

Eigenlijk weet ik t even niet meer, ben al best lang zo aan het twijfelen over wat ik dan zou kunnen doen. 

ik denk dat ik het gewoon aankijk tot het wel erger word en echt de hulp nodig heb

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Miryanna
3 uur geleden zei Anoniem1:

Eigenlijk weet ik t even niet meer, ben al best lang zo aan het twijfelen over wat ik dan zou kunnen doen. 

ik denk dat ik het gewoon aankijk tot het wel erger word en echt de hulp nodig heb

Herstel is wel iets wat je diep van binnen echt moet willen. Als je die motivatie niet hebt dan is het heel lastig en kun je bijv wel een behandeling aangaan maar met het idee ‘daarna kan ik toch weer mijn eigen (eetstoornis) gang gaan’ is het lang niet zo effectief. Die gedachte heeft bijna iedereen in behandeling wel hoor trouwens maar het ligt er ook aan wat je er tegenover kunt zeggen waarom dat niét nodig is. 

Ik weet niet of dit bovenstaande bij jou het geval was hoor.

Wat zou je willen? Wat denk je van een leven zinder eetstoornis.. zou je daar voor open staan? Of zie je nog (te) veel voordelen aan je eetstoornis?. Het klinkt ook echt alsof je jezelf niet echt serieus neemt. En als je afwacht tot het erger wordt dán wordt de weg wel heel zwaar. Ik geef je ergens wel een beetje gelijk hoor, ik weet niet of veel mensen het met mij eens zijn, maar soms moet je echt een soort diepte punt bereiken om motivatie te vinden. Dat zeiden ze in mijn eerste behandeling ook. Toen stuurden ze mij weg omdat mijn motivatie niet groot genoeg was en ik een nog dieper diepte punt zou moeten bereiken omdat ik anders niet zou herstellen. Klinkt heel naar hoor. Maar zo is het soms wel. 

In die zin vind ik het heel lastig om je adviezen te geven. En ik twijfelde ook of ik dit kon zeggen maar dit is wel mijn ervaring hiermee. 

+ ik ben ook heel benieuwd naar je antwoord op Jessies vraag. Als je weet waarom je dingen doet zoals je ze doet is het makkelijker om er mee bezig te gaan

  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Anoniem1
15 minuten geleden zei Miryanna:

Herstel is wel iets wat je diep van binnen echt moet willen. Als je die motivatie niet hebt dan is het heel lastig en kun je bijv wel een behandeling aangaan maar met het idee ‘daarna kan ik toch weer mijn eigen (eetstoornis) gang gaan’ is het lang niet zo effectief. Die gedachte heeft bijna iedereen in behandeling wel hoor trouwens maar het ligt er ook aan wat je er tegenover kunt zeggen waarom dat niét nodig is. 

Ik weet niet of dit bovenstaande bij jou het geval was hoor.

Wat zou je willen? Wat denk je van een leven zinder eetstoornis.. zou je daar voor open staan? Of zie je nog (te) veel voordelen aan je eetstoornis?. Het klinkt ook echt alsof je jezelf niet echt serieus neemt. En als je afwacht tot het erger wordt dán wordt de weg wel heel zwaar. Ik geef je ergens wel een beetje gelijk hoor, ik weet niet of veel mensen het met mij eens zijn, maar soms moet je echt een soort diepte punt bereiken om motivatie te vinden. Dat zeiden ze in mijn eerste behandeling ook. Toen stuurden ze mij weg omdat mijn motivatie niet groot genoeg was en ik een nog dieper diepte punt zou moeten bereiken omdat ik anders niet zou herstellen. Klinkt heel naar hoor. Maar zo is het soms wel. 

In die zin vind ik het heel lastig om je adviezen te geven. En ik twijfelde ook of ik dit kon zeggen maar dit is wel mijn ervaring hiermee. 

+ ik ben ook heel benieuwd naar je antwoord op Jessies vraag. Als je weet waarom je dingen doet zoals je ze doet is het makkelijker om er mee bezig te gaan

Dat is idd wel een lastige vraag. Ik weet niet of ik geholpen wil worden en de motivatie daaevoor heb idd, maar aan de andere kant wil ik ook niet meer naar de tijd die ik toen had. Ik werd er toen ook een beetje depressief van. Ik weet niet of ik die motivatie heb gehad tijdens mijn behandeling. Misschien niet of misschien wel een beetje. Ik ben er soms wel klaar mee en wil zonder eetstoornis leven, maar ik wil ook me eigen gang kunnen gaan en niet zoveel eten als hun mij opleggen. Dat heb ik vooral als negatief ervaren. Je moest iets eten en dat moest. Ze hadden wel begrip als het even niet lukte, maar ik moest het alsnog eten. Je hebt ook wel gelijk en ik moet denk ik ook gewoon kijken wat ik wil en of ik er echt voor kan gaan, of ik het onder controle kan houden of uiteindelijk toch echt wel weer hulp moet gaan zoeken. 

Dankjewel voor je advies! 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Miryanna
7 minuten geleden zei Anoniem1:

Dat is idd wel een lastige vraag. Ik weet niet of ik geholpen wil worden en de motivatie daaevoor heb idd, maar aan de andere kant wil ik ook niet meer naar de tijd die ik toen had. Ik werd er toen ook een beetje depressief van. Ik weet niet of ik die motivatie heb gehad tijdens mijn behandeling. Misschien niet of misschien wel een beetje. Ik ben er soms wel klaar mee en wil zonder eetstoornis leven, maar ik wil ook me eigen gang kunnen gaan en niet zoveel eten als hun mij opleggen. Dat heb ik vooral als negatief ervaren. Je moest iets eten en dat moest. Ze hadden wel begrip als het even niet lukte, maar ik moest het alsnog eten. Je hebt ook wel gelijk en ik moet denk ik ook gewoon kijken wat ik wil en of ik er echt voor kan gaan, of ik het onder controle kan houden of uiteindelijk toch echt wel weer hulp moet gaan zoeken. 

Dankjewel voor je advies! 

Kijk vooral naar wat het je oplevert om met je eetstoornis mee te gaan en wat je kwijt bent of gaat raken als je met de eetstoornis mee gaat. De positieve punten die je ervaart aan de eetstoornis worden vaak heel erg groot gemaakt en de negatieve klein. Maar zoals je zelf nu, gelukkig, zegt heeft het je ook heel veel nadelen opgeleverd. Ik snap wat je zegt over eten opleggen. Ik heb dat zelf ook als heel rot ervaren maar het heeft mij wel geholpen. Ik denk ook dat dat echt nodig is want een eetstoornis kan heel geniepig en stiekem zijn. Overal vind het weer achterdeurtjes. (Net een soort plaag als ik het zo bekijk ). En zo wordt het voor het blok gezet. En onthoud , je hebt je eetstoornis niet voor niets. Ergens levert het je wel dingen op. Als je ook die kunt benoemen + waar het je in belemmerd kun je een afweging maken. Heeeel makkelijk gezegd nu hoor en er komt vanalles bij kijken, dat weet ik, je motivatie zal ook heel erg wisselend zijn. De ene keer sterker en de andere keer weer op de achtergrond. Ook dat hoort bij herstel.

  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
1 uur geleden zei Miryanna:

Ik geef je ergens wel een beetje gelijk hoor, ik weet niet of veel mensen het met mij eens zijn, maar soms moet je echt een soort diepte punt bereiken om motivatie te vinden.

Dit is een lastige. Want als je a.h.w. gaat 'wachten' op een extreem dieptepunt waarbij er een ommekeer komt, echt rock bottom, zul je nog verbaasd zijn hoe diep je kan gaan. Een dieptepunt is ook wat je er zelf van maakt en inzicht of motivatie komt echt niet 'ineens' of vanzelf als je er maar slecht genoeg aan toe bent. Een slechtere toestand kan je denken juist zodanig beïnvloeden dat je niet meer helder denkt en niet meer in staat bent om het tij te keren.

  • Like 2

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Miryanna
11 minuten geleden zei Jessie:

Dit is een lastige. Want als je a.h.w. gaat 'wachten' op een extreem dieptepunt waarbij er een ommekeer komt, echt rock bottom, zul je nog verbaasd zijn hoe diep je kan gaan. Een dieptepunt is ook wat je er zelf van maakt en inzicht of motivatie komt echt niet 'ineens' of vanzelf als je er maar slecht genoeg aan toe bent. Een slechtere toestand kan je denken juist zodanig beïnvloeden dat je niet meer helder denkt en niet meer in staat bent om het tij te keren.

Jaa heb je gelijk in hoor! (Ik verwachtte al zoiets terug haha) . Ik denk dat het daarom goed is om wel contacten te hebben met hulpverlening sowieso. En dat je alles echt bespreekbaar maakt. Dieptepunt is misschien ook niet helemaal het goede woord wat ik bedoel. Maar ik weet ook niet echt wat voor andere benaming ik eraan kan geven. Ik bedoel meer een soort ommekeer moment. Het blijft enorm dubbel en die tweestrijd is er ook dan maar er kan wel een moment komen dat je denkt ‘Ik wil gelukkig worden. En ik wil behandeling een kans geven om van mijn eetstoornis af te komen want dit kan zo niet verder..’. Als je dat niet wilt kun je namelijk niet veel in behandeling. Dan is het wachten tot t ooit dwang wordt oid.  

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

@Miryanna ik ben zelf wel in behandeling gegaan toen ik nog geen motivatie had om beter te worden. Mijn eerste doel was gaan begrijpen waarom ik een eetstoornis had.

  • Like 2

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Miryanna

@Jessie Jaa dan is het doel idd anders. Dan is het doel ‘begrijpen waarom je een eetstoornis hebt’ en is het doel niet meteen ‘ik ga een eetstoornis uitschakelen’.

(daar was in mijn behandeling toen blijkbaar geen ruimte voor?) . Want ik heb dat zelf groot en deels uit moeten vogelen omdat ze mij weg stuurden . 

 

Verder snap ik idd je punt wel!

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

@Miryanna het ligt denk ik ook aan de behandelaar / behandelvorm. Ik heb destijds bewust voor HC gekozen omdat ik daar niet direct doelen opgelegd zou krijgen qua gewicht / eetgedrag.

 

Ik snap jouw punt ook hoor! Ergens moet er natuurlijk een ommekeer komen. Een moment waarop je voor het eerst de nadelen van je ES ook écht voelt als nadelen i.p.v. een noodzakelijk kwaad om je 'hogere doel' te bereiken. Het is alleen gevaarlijk om te denken dat dat moment vanzelf zal komen als je maar diep genoeg zit. Niet dat jij zo denkt, maar ik heb mensen om me heen (niet alleen mensen met een ES, maar ook mensen met bv een verslaving) steeds maar nieuwe dieptes zien bereiken omdat ze er a.h.w. van uitgingen dat dat uiteindelijk wel tot die ommekeer zou leiden.

  • Like 1
  • Thanks 1
  • Sad 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.