Spring naar bijdragen
Seolenna

Delen van gedachte en huidige situatie

Aanbevolen berichten

Seolenna

Hoi,

Ben sinds 2,5 weer mijn bed uit. 2,5 dag dus in bed gelegen. Onwijze vreetbuien gehad. Eigenlijk episodes van eetbuien vanaf woensdagmiddag op werk (begon zelfs al paar dagen ervoor) tot zeer extreem woensdag heel de dag: werd om 05.00 wakker, ben direct doorgegaan met eten en zou een sleutel terugbrengen voor een vriend maar wilde hem en zijn vrouw niet onder ogen komen dus ben in de auto gestapt om de sleutel terug te brengen zodat niemand me zou zien én om naar pompstations te rijden om alvast eetbuivoedsel te halen. Toen de supermarkten open waren, direct meer voedsel gaan halen en rond 16u wederom. Lees: ik durfde niet maar ik wílde, dus ben in mijn soort van 'pyama' naar de supermarkt gereden (lopen wilde ik niet) en heb mijn boodschappen gedaan. Met schaamte... Het enige wat ik nog wel heb gedaan van te voren is mijn tanden poetsen.
Eigenlijk zou ik al vakantie hebben, maar gezien een situatie op werk, moest ik nog wel doorwerken. Dus vanuit huis gedaan via telefoon en mail tussen de eetbuien door.
Dit verstoppen en in bed liggen met zúlke eetbuien was een tijd terug. De eetbuien worden de laatste maanden wel groter en groter weer. Braken doe ik niet. Mijn compensatie is bewegen (racefietsen, hardlopen, minstens 6 dagen per week) en vasten/weinig eten. Dit heb ik de afgelopen dagen dus niet gedaan. Woensdag was ik zo vol dat ik eigenlijk niet kon slapen, liggen, ademen, etc. 

Ja, wat is eraan vooraf gegaan.
Wat sommigen weten is dat ik nu sinds bijna vier weken terug ben in NL. De laatste maanden in Nepal, waar ik aan de slag was in een baan, waren behoorlijk pittig. Er werd veel van me gevraagd, ik voelde me er vrij alleen maar ook vond ik het een super uitdaging en was ik trots op wat ik deed. Wat ik lastig vond is het weinige aan sociaal contact dat ik opbouwde. Ik heb toch echt knuffels nodig once in a while en het krijgen van die knuffels, lukte me niet. Ik had heel veel twijfels over wat ik wilde/wil met mijn toekomst. Ik voel me vast zitten, verloren, ik voel me alsof ik in een soort van vacuüm zit, ik voel me alsof ik aan het opgeven ben. Door de druk die werk op me legde en het weinige praten over wat er echt in mij omging, kwamen de eetbuien weer meer de hoek omkijken na een vrije lange anorectische periode waar ik ook laag zat in gewicht. Wel bleef ik een soort van mooi weer spelen naar de buitenwereld en ik denk ook naar mezelf.
Tijdens een vipassana retraite van 10 dagen, besloot ik dat het tijd was naar huis te komen. Dat ik het nodig heb mensen om me heen te hebben die me goed kennen en die ik goed ken. Dat ik tijd met hen moest gaan besteden. Moest gaan delen wat er in me omgaat, etc. En ook dat ik me moest gaan aanmelden voor toch weer behandeling van mijn eetstoornis. Eindelijk is de motivatie weer daar en ik voel dat het moet. Ik kan het niet meer alleen. Ik maak mijn lichaam echt kapot en ook maak ik mijn toekomst kapot door te blijven vasthouden aan patronen die niet goed zijn voor mij.


Nou, weer in Nederland. Logerend bij mijn moeder, in woningen van vrienden en familie die op vakantie zijn. Nu in de woning van een lieve lieve vriendin op een prachtige plek met uitzicht op de Veluwe. Genieten, zou je denken! Nou, ergens weet ik dat ik geniet van de rust maar ik geniet niet... Heb direct werk gezocht, om geld te verdienen maar ook om bezig te zijn en niet volledig terug te vallen in de eetstoornis. Direct ben ik terug gevallen trouwens toen ik in NL kwam: werken, dagelijks moeten sporten en dit ook doen (nu al opkomende blessure in been), eetbuien, weinig eten (maar vooral eetbuien), mezelf dus opsluiten is er ook weer bij gekomen, weinig mensen bellen omdat ik denk te merken dat ze druk genoeg zijn. Ik voel me een soort van gedesillusioneerd of zo. Een soort van dat de werkelijkheid zó confronterend is dat ik het niet trek. En ik vermijd, alsof ik ook bewust vermijd. En dit voelt zó slap! Kom op man, ik ben 35 en géén 5 jaar oud!

Aan het werk geweest voor deze dagen, laatste dag was vrij pittig. Ook twijfelde ik al langer over wel of niet naar festival gaan, wel of niet bij een man langs, etc. De eetbuien kwamen meer en meer, moeilijker te controleren en ook heb ik het idee dat ik er 'gewoonweg' vol in ging. 'Eten wat ik wil, me volstoppen, dan hoef ik maar niets anders te doen'. Ontlopen van moeilijke situaties en emoties. En ook deze situaties en emoties niet écht bespreken. Ik merk aan mezelf dat ik met regelmaat wél dingen bespreek maar dat ik ook niet echt het achterste van mijn tong laat zien, soms niet eens naar mezelf. En als ik het bij mezelf wel zie, schrijf ik het bijvoorbeeld ook niet op, alsof ik het ook ontken voor mezelf. Op best veel vlakken accepteer ik mezelf hoor, maar er is echt nog een stuk - ik noem het steeds 'het laatste stuk'- wat nog steeds niet geaccepteerd wordt door mezelf.

Ja, wat is dat dan? Een deel heeft te maken met eenzaamheid. Met dingen in mijn leven niet oppakken. Niet de volledige verantwoordelijkheid willen dragen voor dingen? Maar een groot ding heeft volgens mij ook te maken met mannen, relaties. Als ik kijk naar het verleden, zijn er altijd wel mannen in mijn leven waar ik op de één of andere manier mee bezig ben. Niet altijd w.b.t. relatie, heb nu meer dan 4,5 jaar geen relatie bijvoorbeeld, maar wel bezig met nadenken over mannen, contact hebben, soms een maandje of twee contact. Vaak zijn het wel één of twee mannen waarmee in contact heb maar nooit dat ik ze beide tegelijk zie, dat niet. En die zie ik dan als een soort van potentiële partner en ik kijk uit naar of dit ook kan, past, etc. Ondertussen ga ik het niet aan, ik ontloop het contact ook. Via whatsapp of zo: heel makkelijk. Maar face to face een enkele keer. Merk dat het moeilijk op  te schrijven is, ben nog verdoofd van het op bed liggen en de verdovende middelen die ik heb genomen en daarnaast vind ik het daadwerkelijk ook lastig om op te schrijven en hoop ik dat jullie me kunnen helpen d.m.v. het stellen van relevante vragen om meer inzicht te krijgen.

Ik ben dus niet naar het festival wat tot maandag zou duren. Dan zit ik met het volgende: twee verjaardagen morgen. En ik wil er wel heen maar nu niet, niet als ik me voel zoals nu en niet na zoveel dagen eetbuien waarin ik en aangekomen, opzwollen hoofd van de opgezette klieren en vasthouden van vocht... Wat nu?! Weer ontlopen? Weer mijn zusje teleurstellen en de aandacht naar me toetrekken op deze manier? Die andere verjaardag, dat is wat gemakkelijker om onderuit te komen. Maar weet je, ook als ik niet ga, dan zal het lastig zijn want dan voel ik me tekort schieten en ik had het misschien ook wél als een beetje prettig kunnen ervaren en daar ligt een eetbui dan weer op de loer. 

Ergens voel ik dat ik het bijna niet meer trek, dit gevoel, deze strijd, dit alleen zijn, en ik wil weer gaan eten zo, weer terug mijn bed induiken. Maar nee, ik MOET sporten, wielrennen. Maar nee, dat trek ik nu niet, voel me nog te verdoofd. Ik denk dat ik ga wandelen als alternatief. Heb de huisarts gebeld. Daar was ik vorige week ook maar met een heel 'mooi weer' gezicht. Nu weet ik niet wat ik van haar wil. Misschien een soort van aandacht, meedenken met wat te doen het weekend. 
Ondertussen wacht ik op 113online om terug te komen met een reactie voor een paar weken behandeling via hen. 
En inschrijven bij Human Concern kan pas in september. Ze gaan proberen mijn intake wel te plannen in januari. Dat duurt nog een tijd hè? O man, wat nou te doen in de aankomende tijd... Nou, daarom dus gesprek met de huisarts en 113online. 

Ik weet niet of het verhaal warrig is... Té warrig of dat het wel mee valt.

Ik kijk uit naar vragen die jullie stellen, misschien dat ik daardoor iets verder kom in mezelf. En daardoor ervaar ik vast wat steun. 

Met liefde,


Seolenna

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Miryanna

Heey @Seolenna

 

Als ik dit lees denk ik niet ‘wat een warrig verhaal’. Ik denk vooral ‘wat moet je vast zitten op dit moment’. Ik denk dat een stukje lopen op dit moment misschien wel prettig voor je kan zijn. Sporten lijkt mij geen verstandig idee. Ten eerste al de gedachte die er achter zit, ten tweede omdat jouw lichaam , zoals je zelf ookal zei, dat nu echt niet goed zou trekken. Het houdt vocht vast en is waarschijnlijk helemaal in de war van de plotselinge vele voeding wat het binnen heeft gekregen. Misschien heb je wat dingetjes in het huisje wat gebeuren moet? Wat misschien als afleiding kan werken? Verder weet ik niet of je van tekenen , bullet journaling , kleuren, puzzelen houdt? Misschien kun je een douche/bad nemen?

 

Wat duren die wachtlijsten voor hulp lang hè ... daarom heel fijn dat je hier je verhaal durft te doen en ons een beetje laat meekijken. 

 

Het gedeelte wat je zegt over dat je het slap vindt van jezelf, dat je 35 bent en geen kind van 5 , raakt me een beetje. Ik vind het erg voor jou dat je het als 35 jarige niet moeilijk mag hebben. Moet je alles weten nu je volwassen bent? Moet je overal mee kunnen dealen? Ik vind van niet. Je blijft altijd leren, je hele leven lang.

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

Hoi Seolenna, 

 

Wat speelt er veel en het klinkt voor mij als overspoeld raken door alles wat je hebt meegemaakt en wat je nu doormaakt. Wat vervelend dat je zo vast zit op het moment en je zo slecht voelt over jezelf. 

Maar heftig voor je en heel herkenbaar van hoe mijn ES vorig jaar was. Ook qua lichamelijke klachten, heb al bijna 5 jaar ook een blessure aan mijn benen door overmatig bewegen en niet goed omgaan met voeding en compensaties. Vorig jaar moest ik ook een half jaar wachten bij HC voor ik op intake kon komen, die tussentijd heb ik toen met hele slechte periodes afgewisseld met bezoeken/hulp via het ziekenhuis (dat was voor mij vrij makkelijk, omdat ik diabetes type 1 heb, ook ben ik toen een week opgenomen geweest, om het eetpatroon te doorbreken) en daarnaast had ik een hele fijne coach die ik elke maand sprak over de dingen die gebeurde in mijn leven, zodat ik dit iets beter kon dragen en niet nog destructiever werd.

 

Het ontlopen van je gevoel is ook heel herkenbaar. Sinds een tijd probeer ik dit toch aan te gaan, door het eerst op te schrijven. Ik merk dat dit er toch voor zorgt dat ik meer overzicht en inzicht in mijn eigen gedachten krijg (het is soms zo'n warboel), waardoor ik dit als ik de moed eenmaal heb verzameld met iemand kan delen die wat dichterbij mij staat. Is er iemand in jouw leven die iets dichterbij jou staat en waarvoor de drempel iets lager is, om iets van jezelf te delen?

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Lucy

Lieve meid, wat heb je het zwaar.

En wat ben je hard tegen jezelf. Je MOET van alles, en jouw hele wezen protesteert daartegen, in de vorm van eetbuien. Die eetbuien zijn de enige rust die je jezelf gunt. Je moet "iets" met een relatie (maar laat het niet toe, begrijpelijk, je hebt nog te veel zelfhaat om iemand anders toe te durven laten), je hebt heel veel behoefte aan contact maar durft dit ook niet aan te gaan omdat je je schaamt voor jezelf (sleutel in de brievenbus doen ipv even langsgaan) en alles moet anders zijn dan het nu is. Ik snap die eetbuien. Je bent mega onzeker over je situatie en je vindt het eigenlijk niet goed genoeg. Eetbuien zijn dan jouw "coping", het enige waar je even rust vindt. Heel kortstondig maar, want je weet natuurlijk ook wel dat je van eetbuien op de lange termijn niet gelukkiger wordt.

Eten is een symptoom van wat daar onder zit. Tuurlijk wil je minder eetbuien, maar het is niet het hoofdprobleem. Er zit iets onder, een stuk onzekerheid, jezelf niet goed vinden zoals je bent. Waarom niet? Misschien ben jij wel de allerleukste vrijgezelle 35-jarige die er rondloopt!! Heb jij die tijdelijke werkloosheid nodig om je eigen pad te kunnen vinden (als het te zweverig klinkt, roep maar hoor). Had je het nodig om in Nepal te ervaren dat je behoefte hebt aan (lichamelijk / mentaal) contact met andere mensen.

 

Wat werkt er nu wel voor jou? Je gedachten opschrijven, gedachtenschema's maken, iemand bellen, dansen, zingen, douchen.. noem maar op.

Sporten is misschien niet de beste optie; dat is veel "mannelijke energie", oftewel weer veel andersoortige spanning. Jij hebt zachtheid en mildheid nodig, naar jezelf toe maar ook naar de wereld om je heen. Jouw lijf weer aanpakken (het lijkt haast straffen: ik MOET sporten) door heftige inspanning zorgt waarschijnlijk alleen maar voor meer moeheid en spanning.

 

Ik kan jou niet vertellen wat je moet dóen, dat weet jij zelf wel. Ik hoop alleen dat je het aandurft om ook daadwerkelijk te gaan voelen wat jij nodig hebt. Diep van binnen voel jij genoeg vermoed ik... maar durf je er ook naar te luisteren??

 

Ik wens je veel wijsheid en mildheid toe 💙

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Tasha

Lieve Seolenna, wat heb je het zwaar! Wanneer heb je je gesprek met de huisarts? Lijkt me fijn dat je ter overbrugging op korte termijn al hulp kunt krijgen. Wees lief voor jezelf, of je nu 5 of 35 bent, je hebt het nu gewoon moeilijk. Dikke knuffel voor jou!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna


Lieve allen,

Bedankt voor jullie reacties. Die steunen mij onwijs. 

Ja, het voelt inderdaad als 'vast zitten (in een soort van oneindige spiraal naar beneden)'. Natuurlijk wéét ik ergens wel dat dit niet het geval is maar ik laat mezelf er steeds weer in vallen waardoor ik op die momenten steeds denk dat het uitzichtloos is. Jullie snappen wel wat ik bedoel denk ik;-).

Ben vanmorgen gaan bellen met wat instanties en ben wat kleine dingen gaan doen die ik wilde/moest doen. Heb een stukje gelopen en mijn telefoon wist mij zelfs te vertellen dat ik mijn 10.000 passen voor vandaag behaald heeft (heb net een nieuwe telefoon en deze doet dat dus), hier kon ik nog wel enigszins om grinniken. Heb dus gekozen om níet te gaan sporten. Dus een paar winnetjes voor deze dag in ieder geval. Mijn jongste zusje uitgebreid gesproken. Zij vertelde dat het soms als oneerlijk voelt: als ik weg ben in het buitenland hebben we nauwelijks contact. Nu ik terug ben, vrij intensief en intens in de zin van hoe het met me gaat en dat ik aangeef steun/hulp nodig te hebben en dat dit één belangrijke reden is dat ik weer in NL ben. Ze vindt dit moeilijk, voelt zich op een zekere manier soms wat gebruikt. Ja, dat snap ik wel, is ook waar ik wel huiverig voor ben. We zijn heel anders, onze geschiedenis is best een ingewikkelde. Ze vindt het overigens ook fijn dat ik haar soms wel bel en vraag om hulp, die kant is er ook wel. We hebben gesproken over een soort van middenweg zien te vinden in ons contact. Zij stelt 'onzin'-gesprekken op prijs, dus ik zal haar wat vaker opbellen ook voor dat soort gesprekjes. Ben blij dat we dit soort - ook wel confronterende - gesprekken voeren want voor mij maakt het dat we dan wel écht contact hebben i.p.v. alleen maar blabla. 

Ondertussen toch ook wel weer eetbuivoer gehaald. Het staat nog in de kast. Als een soort van beloning voor mezelf of zo. En een soort van 'ik heb deze weg eenmaal ingezet, laat ik het nou maar doorzetten'. En een soort van 'ik wil gewoon eten, laat me nou'. Denk ineens aan het boek 'patronen doorbreken', dat boek kan wel weer eens relevant zijn om erbij te pakken. Als ik het zo lees, lees ik het boze/bange/impulsieve kind, de straffende ouder. Ik vind van mezelf wel dat ook ik het moeilijk mag hebben, wat ik erg lastig vind te verkroppen is dat ik het moeilijk lijk te blijven hebben op dezelfde vlakken; alsof ik haast niet leerbaar ben daarin of niet wíl leren. Dát stukje vind ik lastig. Steeds maar weer hetzelfde verhaal naar vrienden/familie (de meeste van hen zijn al 21 jaar betrokken dus weten best veel). Gelukkig heb ik zeker mensen met wie ik erover kan praten, ja. Maar het ook regelmatig blijven doen, dat is een tweede. Soms heb ik een periode dat ik er wel over praat, eventjes, want al snel gaan patronen als 'o ik zal wel zeuren, o ze zullen het wel te veel vinden, etc.' aan. Ik vraag het ook wel regelmatig na, maar ook dat lijkt niet altijd alles te veranderen en wederom val ik in dezelfde soort patronen: vermijden. Ik vind relaties met anderen blijkbaar zó ontzettend spannend dat ik het eigenlijk nooit écht naar mijn zin (meer) kan hebben. En dát vind ik zó jammer en lastig. Want het is juist hetgeen waar mijn grootste behoeften lijken te liggen: in dat contact met anderen. Langzaam aan komt het vast goed hoor. 

O dus @Mary, jij bent in behandeling bij HC nu dan? Zo ja, ik ben wel nieuwsgierig hoe je die ervaart.
En ja, heel lange wachtlijsten over ook in de zorg... Fijn dat je in die tussentijd, tussen aanmelding en behandeling, verschillende mogelijkheden had zodat je niet nog destructiever werd.


Ja, ik weet het: die eetbuien zijn de enige rust die ik mezelf gun, de enige ontspanning. Tot nu toe vind ik dat heel moeilijk in andere dingen. Misschien dat hier vriendjes/mannen wel de hoek om komen kijken trouwens: vroeger voelde ik me soms ook nog wel ontspannen als ik in de armen van een ander lag. En ja, ik schaam mij voor mezelf. Ik schaam me zelf voor mijzelf. Wow bizar hè? 

Ik weet wat ik aan het doen ben, ik zie het gebeuren. Als ware ik de observator. Op zich een positieve ontwikkeling. Maar zeker, ik zie dat dit mijn coping is. Nepal o.a. was nodig om tot de inzichten te komen dat de patronen zo sterk zijn dat ik het niet alleen kan verhelpen en gespecialiseerde hulp nodig heb op dit moment. @Lucy je schrijft het heel mooi w.b.t. ook de vrouwelijke en mannelijke energie. De vrouwelijke energie heb ik inderdaad nodig. Zoeken naar wat werkt voor mij. Heb mijn djembees meegenomen en ik luister af en toe muziek, dansen doe ik als ik me beter voel dan nu. Ik heb het allemaal nodig en ik heb iemand nodig die me ermee helpt/begeleidt/coacht, iemand die me scherp houdt, een lerares(leraar). 


Sinds 14u zit ik te wachten tot de huisarts mij belt. Ik denk dat er iets is misgegaan. Net zoals ik van 113online zou horen, wat nog niet is gebeurd. Het zit niet echt mee wat dat betreft maar het zal wel een soort van les zijn om mijn motivatie te testen of zo;-). Nou, die is wel wél hoor! 


Heb er overigens een boekje bij gepakt met wat spreuken. Lees bijvoorbeeld
"Sometimes, tirendnes and a void creep into the very soul. Best to surround oneself with onnosence, wisdom or joy, be it in a human being, an animal or art. It helps".
O die spreuken toch ook! Zo waar en soms zo confronterend... In ieder geval om van te leren.

Dank jullie wel, voor de reacties. De herkenning, erkenning en vragen en toch ook tips doen me goed.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

Wat knap dat je deze stappen vandaag allemaal hebt ondernomen! Bellen naar instanties, moeilijk maar verhelderend gesprek met je zusje, wandeling........... 

Wel vervelend dat je zo moet wachten op de huisarts en 113online, hebben zij jou vandaag nog gebeld of jij hen? En is er iets uitgekomen waar je iets aan hebt? Ik hoop het voor je! En wat je beschrijft is heel herkenbaar, qua gevoel, qua ervaringen in sociaal contact. Ik hoop voor je dat er snel iets op je pad komt, wat de tijd kan overbruggen totdat de behandeling start wat voor jou ondersteunend is.

Een dag als deze is weer meegenomen, probeer ook lief tegen jezelf te zijn als het tegenzit. 

Over je vraag naar mijn ervaring bij HC, heb ik je een PM gestuurd.

 

Nog een paar quotes:

- Accept failure as part of the proces

- Verbondenheid bestaat niet zonder geven en ontvangen. We moeten geven en nodig kunnen hebben.

- A seed has to crack and break to grow.

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Hoi Mary, 

Dank je wel voor jouw uitgebreide reactie ook per PM. 

Ik schrijf even een update, gewoon om te delen.

Vandaag tot 10u in bed geweest, wilde er niet uit. Vond dat ik moest wielrennen maar voelde geen energie en wilde niet zo'n pakkie aan, iedereen die me ziet, alsnog zou ik me dan een soort van verstoppen en erna zou ik toch sowieso een giga eetbui krijgen. Dus zusje gefeliciteerd, etc. 
Mijn moeder nam contact op, denk ivm mijn zusjes verjaardag. Of ze langs kon komen met haar partner. Heb aangegeven liever niet hen samen te ontvangen op het moment, verder niet veel verteld. Ze heeft al genoeg zorgen gehad om mij en ik wil graag dat ze zich nu niet weer meer zorgen gaat maken dan dat ze vast al doet ergens. Heb gechat met 113online om even wat coaching te hebben om deze dag door te komen. We besproken dat ik even naar buiten ging en dan als ik nog wilde ging eten. En dat dat goed is voor vandaag. Dat het nu even gaat om het weekend door te komen.
Gisteren heb ik idd contact opgenomen met huisarts en 113, uiteindelijk 113 wel gelukt, die spreek ik dan dinsdag. Hen ondertussen wel op de chat gesproken ook vanmorgen, zat er weer/nog steeds helemaal doorheen. Tot nu toe vandaag bijna niets gedaan, al ben ik bed uitgegaan, is douchen me gelukt en ben ik gaan lopen  al was het een ommetje naar de supermarkt om eetbuivoer te kopen...  

Vandaag een vriend gesproken, die wilde langskomen maar met dochtertje van twee, dat vind ik echt too much op dit moment, nog wel een keer gebeld toen ik eenmaal buiten was. De wereld voelt raar, het voelt alsof ik wat los sta van de werkelijkheid. En heb werk afgezegd voor woensdag, ik zou invallen voor een vriendin die erg druk is, maar eerlijk is eerlijk: ik kan nu niet goed hulp verlenen zeker niet w.b.t. deze casus.

Ook een andere vriend, één van de jongens waarover ik schreef, berichtte me vandaag. Ik heb hem ge-appt hoe het met me gaat en hij wil langskomen, zegt ie. Ik denk dat het goed is als hij langskomt. Mede om dit contact ben ik een enorme muur aan het opbouwen. Ik kan deze jongen denk ik echt heel leuk gaan vinden maar ik wil mezelf niet verliezen. En er zit nogal wat bagage wat mannen en relaties betreft bij mij. Hij weet dit. Hij zei iets als 'hoe kan ik zorgen dat ik jouw hand kan vasthouden en je door deze modder heen sleuren, want je moet er doorheen maar je hoeft het niet alleen te doen'. 

Dus ja, die dingen gedaan. Nu zit ik, ik lig nog niet in bed. Bed wel opgemaakt, lakens even buiten gehangen en beetje gestofzuigd. In ieder geval probeer ik het niet té boulimisch te laten worden, if you get what I mean.

 

18 uur geleden zei Mary:

- Accept failure as part of the proces

- Verbondenheid bestaat niet zonder geven en ontvangen. We moeten geven en nodig kunnen hebben.

- A seed has to crack and break to grow.

 

Mooie quotes ook. Die tweede voelde ik vandaag toen ik me kwetsbaar opstelde naar vrienden toe. 
Die laatste daar ben ik het mee eens. Het voelt alsof ik aan het cracken ben, wat ik al zei: ik voelde het aankomen en ik weet dat het nodig is. Ik ben echt bezig met het laatste stukjes en iets met 'de laatste loodjes wegen het zwaarst'?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Lucy

Hi @Seolenna, wat goed wat je allemaal al gedaan hebt. Ook al vind jij het niet veel, je bent vandaag al 3x voor jezelf opgekomen en dat is echt heel knap. Je hebt je grenzen aangegeven bij je moeder, bij je werk en bij je vriend-met-dochtertje. Schouderklopje voor jou. En slim ook om niet te gaan wielrennen; je lijf heeft het al zwaar genoeg momenteel. 

Wat een lieve opmerking van die andere vriend. Kan hij je ook helpen zonder dat je verdere gevoelens krijgt, dus als vriend ipv als potentiële partner? Ik snap dat je hem vanwege je bagage wilt afhouden, maar tegelijkertijd heb je behoefte aan steun en contact, een arm om je heen, dus wat dat betreft kan hij je mogelijk wel iets bieden. 

Ik hoop dat je vandaag en morgen nog regelmatig een wandelingetje durft te maken, want dat helpt vaak wel. Daarmee krijg je wat niet-belastende beweging, ben je buiten (groen / natuur is bewezen rustgevend) en heb je afleiding van een eventuele eetbui. Is 3x per dag te doen voor jou? Dat geeft je misschien ook wat structuur in je dag.

 

Voor nu: well done! Ik wens je een rustige avond toe met veel zelfliefde!

 

PS. nog een quote: 

Image.png.jpeg

  • Like 2

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Hi @Lucy
Ja, dat is heel mooi hoe ze dat in Japan doen! Heb zelf een steen uit India die ik op die manier zou willen 'fixen'. 

Dank je. Ik heb inderdaad een paar grenzen aangegeven vandaag. En ietwat aan hulp aanvaard. Blijkbaar gaat het in deze periode echt even om het tellen van dit soort kleine zegeningen. 

Die vriend/potentiële partner. Ja, dat probeer ik. Onze relatie is echter in zoverre dat we het beide denken te zien. Wel hebben - of proberen we - geen verwachtingen. We zijn elkaar ook aan het leren kennen. Ik vind het zelf heel moeilijk om geen verwachtingen te hebben en voor mij is dit een heuse leerschool: bewust zijn van dat ik verwachtingen heb, dat mijn geest zo werkt, maar om er vervolgens niet in mee te gaan. Ik ga proberen om hem er als vriend te laten zijn. Dank je wel voor deze reminder, wat voor mij direct een opening is om het erover te kunnen hebben want ik merk dat het nodig is. Ben net weer even gaan wandelen. De eetbuien zijn heftig, twee keer buiten geweest nu maar laatste keer ging wel erg moeilijk gezien mijn buik zo vol is en pijnlijk dat ik alleen heel oppervlakkig kan ademen.

 

My god, zal ik dit soort periodes ooit écht achter me kunnen laten? Zal ik kunnen voorkomen dat mijn lijf echt nog meer schadelijke gevolgen krijgt in the long run...?! Ja! Het kan, het kan! Eerst nog een keertje breken, zoals die spreuk vertelde. Nog één keer echt breken! Zou ik dit ook ergens vrij doelbewust aan het doen zijn misschien? Het afsluiten van meer dan twee jaar (bewust) dakloos zijn, bewust geen vaste baan hebben, etc.? 

Nu ben ik weer in bed gaan liggen. Heb zelfs mijn tanden gepoetst en iets rustgevend ingenomen. Er is nog iets aan eten in huis en ben benieuwd of ik het kan laten liggen.



"Als je uit de storm komt ben je niet meer dezelfde persoon als toen je erin terecht kwam, dit is waar het bij een storm om draait", Hakuri Murakami.

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary
3 uur geleden zei Seolenna:

wat voor mij direct een opening is om het erover te kunnen hebben want ik merk dat het nodig is.

Goed dat je merkt wat je nodig hebt en het bespreekbaar wilt maken. 

 

3 uur geleden zei Seolenna:

My god, zal ik dit soort periodes ooit écht achter me kunnen laten? Zal ik kunnen voorkomen dat mijn lijf echt nog meer schadelijke gevolgen krijgt in the long run...?! Ja! Het kan, het kan!

Uit ervaring weet ik dat dit zeker kan, zoals je zelf ook al zegt. Je lichaam is heel bijzonder en heeft een gave om op een bepaalde manier te herstellen. 

 

Knap van je dat je zo uitreikt, zowel hier met het delen van je ervaringen als ook in je leven, je grenzen aangeeft en hulp probeert toe te laten.  Dat is al heel wat!

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Nikki208

Hallo Seolenna, er is al veel gezegd, en ik wil je ook hopelijk een hart onder de riem steken.

Als mede 30-plusser kan ik zeggen dat je idd geen 5 meer bent. Voor ons is het een stuk moeilijker om iets nieuws te leren dan voor de gemiddelde 5-jarige! Gedrag en gedachten kunnen zo diep ingesleten zijn... Je verdient het echt om milder voor jezelf te zijn. 

Jij houdt ook van de quotes, :) dus (nouja het is niet echt een quote maar een mini gedicht) deze van Tagore:

 

'Hoe ver zijt gij van mij, o vrucht?'

'Ik ben in uw hart, o bloem.'

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Hai Mary en Nikki208,

Dank jullie wel voor het hart onder de riem. Zeer gewaardeerd. 

Hahaha, ik lach om wat je schrijft; om de ombuiging die je maakt --> well appreciated! En inderdaad, naast de humor, het is waar ook. Man o man het zit er zó diep ingesleten. Het is niet meer allemaal gemakkelijk te ontrafelen, het is een leefstijl geworden hè? 

Als ik weer uit de diepe ellende ben, ben weer 'rising' door mezelf 'ass-kicks' te geven én lief te zijn voor mezelf (ik kan best liefdevolle 'ass-kicks' geven namelijk) dan zie ik waar ik vandaan kom. Ik zie dan weer de daadwerkelijke weg. En wat er in de tussentijd geheeld is. Waarvoor het nu tijd is en ik blijf zeggen dat het voelt dat ik bezig ben met het laatste stuk. En ja, 'de laatste loodjes wegen het zwaarst'.

Ben zo blij met de keuze die ik heb gemaakt, vanuit puur gevoel, om baan op te zeggen, appartement te verkopen en Nederland uit te gaan. Dit was echt puur gevoel, heel duidelijk, en ik heb toen besloten dat gevoel te gaan volgen, het anders te doen dan anders want altijd deed ik het vanuit mijn hoofd. 2/2,5 leven vanuit een backpack, zonder vaste verblijfsplaats, zonder vast sociaal netwerk dichtbij, etc. Het maakt veel los en ik leer jmzelf zó kennen. Krachten en pijnpunten. Wauw, it's a trip. En ik ben er nog steeds mee bezig. 'Ineens' ben ik weer in Nederland, ook door het luisteren naar mijn gevoel. Ik heb niets vasts, nog steeds. Niets gepland. En weet je, het is het leren van dat je eigenlijk ook niet echt kan plannen, althans, je kunt wel plannen maar je moet flexibel zijn in de uitvoering ervan want meestal gaat alles toch anders dan wat je je bedenkt. Bij mezelf merk ik dat ik met het maken van plannen een bepaalde vorm van controle wil hebben en dat ik ook altijd dacht dat ik die controle dan ook had of zo. Is helemaal niet waar. Niets is vast, niets is te controleren. Ook eten niet: we dénken soms dat we totale controle hebben maar feitelijk is het zo dat het (de es/onze mind) controle heeft over óns.

Wel ben ik bezig om iets meer vaste dingen te krijgen, heb ik nu nodig voor de nieuwe stap schijnbaar. Zo heb ik nu in ieder geval weer inkomen, ben op zoek naar een plek om wat langer te verblijven, sociale contacten weer aan het oppakken, enorme eetbuien: ik denk dat mijn lichaam voeding nodig heeft, het wil iets aankomen, herstellen, het wil rust en goede activiteiten (denk ik).
Het kan m.i. niet anders dat ook in dít proces weer van alles loskomt aan gevoel/patronen/etc. En dit is wat er gebeurd; mijn mind raakt op hol en ik luister er te veel naar. Het bijzondere vind ik dat de dagen dat ik weer zó ver weg was, een énorme kracht heeft gebracht, levenskracht. Allerlei lijntjes uitgezet, echt vanuit die levenskracht. Wauw, soms weet ik niet wat me overkomt, dat 'leven' ineens zo aanwezig is in me; m.a.w. dat ik het voel. Muziek maken, dansen, zingen, lachen: ineens doe ik dan dat soort dingen. Herkenbaar?
 

8 uur geleden zei Nikki208:

'Hoe ver zijt gij van mij, o vrucht?'

'Ik ben in uw hart, o bloem.'

En zo is het: it's already here, in us, we just have to take off the blindfolds: we hebben onszelf allerlei verhalen verteld die eigenlijk niet waar zijn, er zijn ons (door onze ouders, leraren, anderen) verhalen verteld die niet per sé waar zijn voor ons en we zijn die wel gaan geloven, gewoon omdat we mensen zijn. We mogen m.i. echter ons eígen verhaal schrijven. We mogen doen wat goed is voor óns, dát kiezen, zolang wij goed zijn voor onszelf én voor anderen is gewoonweg álles goed. 

Sluit ik af met eentje van Walt Disney:
“All the adversity I’ve had in my life, all my troubles and obstacles, have strengthened me…. You may not realize it when it happens, but a kick in the teeth may be the best thing in the world for you.” —Walt Disney

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

Wat fijn dat je weer wat hernieuwde energie/kracht hebt gevonden om weer verder te komen, na de afgelopen tijd.

 

2 uur geleden zei Seolenna:

Wel ben ik bezig om iets meer vaste dingen te krijgen, heb ik nu nodig voor de nieuwe stap schijnbaar.

Structuur en vastigheid is natuurlijk ook niet erg, het levert ook wat op, als het maar niet zo is dat je denkt dat je dit nodig hebt, omdat je het leven anders niet aankunt. Wat je zelf al beschreef, plannen zijn wanneer je flexibel met de uitvoering om kunt gaan.

 

2 uur geleden zei Seolenna:

Het kan m.i. niet anders dat ook in dít proces weer van alles loskomt aan gevoel/patronen/etc.

Grote kans dat dit gaat gebeuren, zullen moeilijke dingen naar voren komen maar ook  nieuwe/andere mogelijkheden om weer verder mee te komen. Nieuwe kansen en dan kijken wat bij jou past. Goede ontdekkingsreis! En wat zet je hier mooie stappen in.

 

3 uur geleden zei Seolenna:

Muziek maken, dansen, zingen, lachen: ineens doe ik dan dat soort dingen. Herkenbaar?

Het vrije kind de ruimte geven, geeft vaak heel veel energie, fun en kracht voor nieuwe dingen. Wie hard werkt moet ook hard ontspannen 😉

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Nikki208

Hoi Seolenna, 

 

hoe gaat het nu met je? Wat heb je uiteindelijk gedaan met de verjaardagen?

 

nou, moet echt nadenken over wat je schrijft over controle. Als ik het goed begrijp was je altijd enorm van de controle, en veel in je hoofd. Toen volgde je je gevoel, en ging je reizen. En nu zoek je balans tussen controle, en luisteren naar je gevoel. Zelfschaamte en je weg vinden en genieten. En je kan daarbij nog flink uit de bocht schieten, waarmee je dit topic startte, maar bent soms ook onbezorgd gelukkig.

Turbulent! Is dat iets dat bij jou hoort, die ups en downs? Of is het met het loslaten van de controle en alle veranderingen en zelfinzicht op dit moment nu, hoe zeg je dat, nog wat instabiel, moet je al het geleerde en ervarene nog verankeren?

Die schijnbaar onontkoombare gedragsspiraal zie ik altijd voor me als een getekende cirkel: elke keer dat ik iets hetzelfde doe wordt dat patroon opnieuw getekend. Met de tijd vervaagd het.  Ondertussen ben ik (vrij harkerig) nieuwe patronen aan het tekenen. En het kan, dat het ene (gezonde) patroon plots ergens blijkt te overlappen met die stomme cirkel en je opeens weer even in dat nare circuit zit. 

ow lastig! Ik weet niet goed hoe ik dit moet zeggen.

Ik blijf hangen op je zin:  'Ook eten niet: we dénken soms dat we totale controle hebben maar feitelijk is het zo dat het (de es/onze mind) controle heeft over óns.'

Denk dat we wel wat meer in de melk te sprokkelen hebben dan dat. :) 

We hebben keuzes, hoe beperkt die vaak ook zijn, zowel van buiten als binnen, en hoezeer ze ook niet aan onze verwachtingen en verlangens voldoen. Jij hebt ervoor gekozen je gevoel te volgen en te gaan reizen, je in te schrijven bij Human Concern, om uit te reiken en het te accepteren als je een eetbui hebt gehad en te werken aan zelfacceptatie en zelfliefde. Voor jezelf op te komen, grenzen aan te geven. Dat is zoveel!

Je was aan het nadenken over wat te doen tot je start bij Human Concern, ben je hier een plan voor aan het maken? Je hoeft het echt niet allemaal zelf te bedenken.

Ik vond toen ik een poos terug voor m'n gevoel uit het niets erg neerslachtig was en ook wachttijden als uitgestrekte stranden als uitzicht had de online zelfhulpcursussen van 113.nl en snelbeterinjevel.nl van Trimbos erg fijn. Naast het positieve effect van de oefeningen, gaf het idee dat ik gestructureerd ergens aan werkte me houvast.  

 

Geweldige van Walt Disney! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Hoi Mary en Nikki,

Dank jullie wel voor jullie reacties. 

Het is nu vrijdag. Weer aan het werk geweest gisteren. Direct weer flinke eetbui die al begon in de supermarkt toen ik boodschappen deed voor cliënten die het niet lukte... Mij lukt het óók niet! Hoe ga ik hier nou weer mee om??? Alsof je een cocaïne verslaafde lekkere lijnen coke voorzet overal waar ze kijkt. My God... Ideeën? 

Ondanks dat probeer ik inderdaad compassievol te zijn naar mezelf, het vrije kind (wat) ruimte te geven, te zien dat dit alles een proces is van herstel en er op die manier een soort van helicopterview bij te hebben. Maar wat moeilijk. Ik ontzeg mezelf alweer dingen. Een afspraak vandaag: ik durf er niet heen te gaan want ik wil niet dat die persoon zie hoe opgeblazen ik eruit zie... Tsss, ontkenning van mezelf, mezelf ontkennen van misschien wel een heel fijn contact en dus plezier. Grote kans dat dit reden is voor drang opbouwen van een eetbui? Hoe gaan jullie ermee om, als je je zo dik voelt, midden in eetbuien zit, aankomt en afspraken hebt?

Het gaat met me. Zo voelt het. Het gaat zoals het gaat. Een aantal dagen ging het vrij soepel, ik had weer wat controle op wat ik at. Die controle voelt nu weg en dat maakt dat ik me direct angstig voel, angstig voor wat de dag gaat brengen w.b.t. eetbuien en dus aankomen en dus móeten sporten... Pfffff, wordt er zo moe van. Ik zie het hoor, dat het es-patronen zijn. Maar man... Ik voel weinig echt plezier. Maar goed, 'it's the way it is at the moment', denk ik dan maar weer. Maar anderszijds vind ik dat niet juist van mezelf, eigenlijk vind ik dat ik meer dingen moet doen die goed voor me zijn: zoals wél naar de afspraak, minder sporten (omdat het vanuit een obsessie komt en de motivatie grotendeels vanuit een gestoord denkpatroon), etc.
Ik zie op tegen de dag. Ja. Vanavond wéér avonddienst (gisteren officieel niet maar werd gevraagd omdat er niet goed geroosterd was en ik zei 'ja'... Ja omdat ik vind dat ik een week vrij had gehad en dit gewoon moest doen vanuit collegialiteit. Het team heeft het zwaar, ik kom daar gedetacheerd om hen te ondersteunen en ik heb al 'nee' gezegd tegen collega die me gisteren vroeg de hele zaterdag (van 9.30 tot 19.00) te werken. Ik heb nee gezegd omdat ik wist dat de eetbuien dat SOWIESO door zouden zetten. 

Anyway. 

Op 21-8-2018 om 12:41 zei Nikki208:

Ik blijf hangen op je zin:  'Ook eten niet: we dénken soms dat we totale controle hebben maar feitelijk is het zo dat het (de es/onze mind) controle heeft over óns.'

Ik nu ook, hahaha. Ergens klinkt het helemaal niet als iets wat ik zou schrijven. Want ik geloof absoluut in dat we keuzes hebben én maken. Wat ik denk dat ik hier bedoelde is dat het vóelt als, dat ik bedoel dat het zó ontzettend sterk voelt dat het líjkt alsof we geen keuze hebben. Ik geloof zeker dat ik gisteren ook de keuze heb gemaakt om te gaan eten, ik zie het namelijk op dat moment: ik maak een duidelijke afweging, hoe kort die ook is: de afweging is er zeker. 

Dank je wel voor de tips Nikki. Voor wat betreft mijn 'plan', de afgelopen drie weken heb ik het volgende in gang gezet: meerdere afspraken bij de huisarts gehad. Daarnaast heb ik meerdere keren gesproken en gechat met 113online en afgelopen dinsdag een eerste gesprek met psycholoog gehad, volgende week de tweede. 3 september ga ik naar een Tibetaanse arts in Amsterdam die me misschien wat kan helpen met het vinden van wat verlichting tot HC start. En hier op het forum ben ik zeer regelmatig, ik wil ook regelmatig over mezelf schrijven en niet alleen reageren op anderen, dit vind ik wel moeilijk. Daarnaast zorg ik dat ik bijna dagelijks fijne muziek hoor, probeer ik wat te drummen op mijn djembees en ik probeer wat te dansen (al word dit steeds moeilijker nu ik aankom). En ik probeer mijn lijn vast te houden van zo compassie-vol mogelijk zijn naar mezelf, etc. 
'Grappig' dat jij ook met 113 online kwam. Van het Trimbos ken ik het nog niet. Ik kies ervoor dat nu ook nog even niet naar te kijken want ik vind dat ik al op behoorlijk wat 'sporen' zit en ik denk dat ik mezelf wat moet beschermen tegen te veel omdat ik niet te veel kan doen: brengt enkel gevoel van falen met zich mee. Dus ik wacht nu het gesprek met 113online af van komende week, zij bespreekt mijn situatie met het team. Ik heb hen gevraagd mee te denken naar eventuele 'doorverwijzings-plek' voor als zij mij niet kunnen ondersteunen. En ik ben dagelijks op zoek naar een geschikte woonplek want die heb ik niet (ik pendel tussen mijn moeder en de huizen van vrienden (die op vakantie zijn)) en heb een sollicitatiebrief gestuurd voor werk waarvan ik denk dat het erg leuk is, ben uitgenodigd op gesprek over 1,5 week. 

Vandaag probeer ik maar een mantra te maken van 'nu, nu, nu, nu, nu'. Want als ik dat niet doen en niet in het moment leef, raak ik helemaal in paniek. Dan denk ik aan vandaag met eetbuien, het weekend met eetbuien, volgende week met eetbuien én natuurlijk alles wat daarbij hoort. Dan denk ik dus aan iets wat NU helemaal niet bestaat. En dat wat we aandacht geven wordt versterkt en kunnen we zelfs maken: ik kan maken dat vandaag en komende dagen gaan zoals ik denk. Dus ik denk vandaag 'nu, nu, nu, nu, nu'.... Oké. 

Groetjes, een fijne dag jullie (ja, Walt Disney, die is idd goed en goed om weer eventjes te lezen!)

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

@Seolenna, goed dat je deelt wat er momenteel allemaal speelt en hulp/tips vraagt. Wat gebeurt er ook veel in gedachten hé?

Het kan allemaal ook niet in één keer "goed" gaan. Je bent gewend om met situaties te dealen d.m.v. eetbuien en zo lang er geen ander alternatief is, kan het voor jezelf soms voelen alsof je een "junkie" bent in de supermarkt. Erg herkenbaar trouwens, zo zat ik vorig jaar rond deze tijd net zo. 

 

8 uur geleden zei Seolenna:

Direct weer flinke eetbui die al begon in de supermarkt toen ik boodschappen deed voor cliënten die het niet lukte... Mij lukt het óók niet! Hoe ga ik hier nou weer mee om???

Heb je enig idee waardoor je een eetbui kreeg? 

Wat voor mij zo is, is dat wanneer ik overdag te weinig heb gegeten, dat er structureel een eetbui komt, als ik dan in de supermarkt loop is er geen houden aan. De afgelopen tijd is dit mij overigens niet meer overkomen, doordat ik 6 eetmomenten op een dag heb, waarbij wat ik eet "goede/voldoende" voedingsstoffen bevat. Hierdoor heb ik in elk geval geen eetbuien meer, omdat ik lichamelijk honger heb. Wat betreft emoties, etc. kan ik je nog geen tips over geven, hoe daar mee om te gaan, omdat dit iets is waar ik zelf ook nog heel erg tegenaan loop. 

Dus als tip (vooral praktisch):

- Ga naar de supermarkt op het moment dat je lichamelijk geen honger hebt.

- Koop evt. in de supermarkt alleen iets van water (soms kan het ook zo zijn, dat je honger voelt, terwijl je dorst hebt) en als je wel iets gaat kopen in de supermarkt, omdat je jezelf niet kunt "inhouden",  probeer te kijken naar iets waar voedingsstoffen inzitten die als bouwstenen voor je lichaam kunnen gelden. (Kwartk/yoghurt, fruit, broodje/bolletje met wat broodbeleg).

- Probeer te achterhalen wat de functie van de eetbui op dat moment is. (dit is een signaal)

 

8 uur geleden zei Seolenna:

Een afspraak vandaag: ik durf er niet heen te gaan want ik wil niet dat die persoon zie hoe opgeblazen ik eruit zie... Tsss, ontkenning van mezelf, mezelf ontkennen van misschien wel een heel fijn contact en dus plezier. Grote kans dat dit reden is voor drang opbouwen van een eetbui? Hoe gaan jullie ermee om, als je je zo dik voelt, midden in eetbuien zit, aankomt en afspraken hebt?

Wat vervelend dat je je zo rot voelt over jezelf en daarbij dan nog lastiger dat je jezelf hiermee ook plezier ontzegt, misschien juist iets wat je nu wel goed kunt gebruiken. Wat ik bij mijzelf overigens gemerkt heb is, dat wanneer ik een eetbui/eetbuien heb en ik ga compenseren, ik de schaamte en schuldgevoelens voor mezelf groter maak. Gezien een lichamelijke ziekte die ik heb, zette ik destijds naast het vele bewegen en laxeren, medicatie in om te compenseren, waardoor ik letterlijk hondsberoerd/doodziek werd. Hiervoor schaamde ik mij heel erg en voelde me ontzettend schuldig t.o.v. anderen. Nu ik met name de medicatie NIET meer gebruik om te compenseren gaat het een stuk beter en heb ik de ES-gevolgen van schaamte/schuldgevoel op dit punt ook niet meer. In de loop van afgelopen jaar heb ik geleerd om het aankomen door eetbuien, te verdragen als onderdeel van het herstelproces. Het is verdragen, want ik vind het verschrikkelijk en zou het graag anders zien, maar dat is ES-gedachten (ik ben pas goed als..............)

Daarnaast heb ik het afgelopen jaar ook diverse keren ontzettend opgezien tegen het ontmoeten van mensen die ik een tijd niet had gezien, door het hier van tevoren met diegene over te hebben, over de telefoon/app, kon ik dit al voor mezelf een beetje indekken. En na afloop was het contact verder prima. 

 

8 uur geleden zei Seolenna:

Vanavond wéér avonddienst (gisteren officieel niet maar werd gevraagd omdat er niet goed geroosterd was en ik zei 'ja'... Ja omdat ik vind dat ik een week vrij had gehad en dit gewoon moest doen vanuit collegialiteit.

Schuldgevoel, moeten..............................compassie?

 

8 uur geleden zei Seolenna:

Het team heeft het zwaar,

Jij ook............rust en ruimte voor jezelf is soms nodig, geld voor iedereen.

 

8 uur geleden zei Seolenna:

ik kom daar gedetacheerd om hen te ondersteunen en ik heb al 'nee' gezegd tegen collega die me gisteren vroeg de hele zaterdag (van 9.30 tot 19.00) te werken.

Dat wil niet zeggen dat jij verantwoordelijk bent. En het is een vraag, op vragen kan/mag je ja of nee antwoorden.

 

8 uur geleden zei Seolenna:

Ik heb nee gezegd omdat ik wist dat de eetbuien dat SOWIESO door zouden zetten.

Hoe zou dit komen? Zetten de eetbuien ook door wanneer anderen erbij zijn?  Of is dit juist met werk minder aanwezig, door bijv. afleiding, of omdat er anderen in de buurt zijn? En wat zegt dit over de functie van de eetbuien?

 

Wat ik zo goed van je vindt, is dat je heel proactief bezig bent met hoe je voor jezelf kunt zorgen in elk geval totdat de hulp bij HC zal gaan starten. De hulplijnen heb je ingeschakeld en is alleen maar heel erg goed. Wat overigens niet wil zeggen dat al je problemen daarmee "weggepoetst" zullen worden, maar kan je wel hoop geven en een stukje op weg helpen tot die tijd.

 

Blijf uitreiken, blijf delen en vragen. En pluk de dag! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Wauw ik kan even niet reageren op iemand anders nu, moet echt even wat kwijt. Ik kan NIET stoppen met eten en dit geeft nog niet weer hóe erg ik niet kan stoppen. Ik eet zelfs bij cliënten. Loop vandaag meerdere keren supermarkten in en koop van alles, eet op mijn werk, waar collega's bij zijn, terwijl ik onderweg ben van cliënt naar cliënt. Het gaat zo vanaf 11.30 tot nu. Terwijl ik dtj schrijf schuif ik weer van alles naar binnen. Ben net klaar met werk en weet niet wat ik met mezelf moet. Jemig. What's happening en wat doe ik hiermee?!?! Je zou denken tijdens werk afleiding genoeg maar het is alsof ik geen afleiding wil. Alsof ik mezelf compleet wil verdoven of zo. Ja ik heb pijn, mijn buik doet pijn en ik blijf er van alles instoppen. Ik braak niet en vraag me hoe deze vreselijke buien überhaupt kunnen. Het lijkt wel alsof ik een soort experiment doe als in hoe ver ik kan gaan of zo. Ja ik weet dat ik ergens in paniek ben. Ja ik weet dat ik beter kan stoppen. Maar wat moet ik doen als ik niet eet??? Alsof mijn leven dan geen zin heeft. Herkent iemand dit??? 

 

Ik geloof dat ik vandaag een stuk of drie keer mijn mantra 'nu nu nu nu nu' heb gedaan en verder ben ik het vergeten. Eten eten eten eten eten dat was mijn mantra vandaag. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Wat naar om zo de controle kwijt te zijn :( @Seolenna. Twee dingen die je schrijft springen er voor mij heel erg uit:

1 uur geleden zei Seolenna:

Alsof ik mezelf compleet wil verdoven of zo.

1 uur geleden zei Seolenna:

Ja ik weet dat ik beter kan stoppen. Maar wat moet ik doen als ik niet eet???

Wat gebeurt er in jou als je het niet doet?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Ha Jessie,
 

Wat gebeurt er als ik wat niet doe? Dat constante eten bedoel je? 

In mijn mail zag ik dat je er nog iets had bijgeschreven, hier in het bericht zie ik het niet staan, vreemd. Maar onderstaande las ik in de mail in ieder geval:

 

"Vooraf een disclaimer dat ik er sowieso vollédig naast kan zitten en dat ik mss ook niet heel goed duidelijk kan maken wat ik bedoel. Maar dit is een poging:
 

Je hebt ontzettend veel inzichten en wijsheden opgedaan met al het soulsearching dat je de afgelopen jaren gedaan hebt, waarvan je hier ook best wat gedeeld hebt, en toch vind ik jou best ondoorgrondelijk :) Krijg ik op de een of andere manier de indruk dat dat een soort buitenlaag is en dat er een diepere laag onder zit die je niet toont. Niet om te zeggen dat ik denk dat dat per se een bewuste beslissing is, want misschien zit ie ook wel zo diep en zo verstopt dat je er helemaal niet of maar half bij kan zelf."

 

Ik vind dit stuk goed kritisch en het is iets waar ik zelf vrij veel over nadenk. Ik voel/weet dat ik ergens één of meerdere enorme - misschien wel heel belangrijke - blinde vlekken heb.

 

Dat ondoorgrondelijke wat je noemt, dat herkennen veel mensen, vrienden en familie ook.

 

Ik vind het altijd lastig te benoemen wat ze dan bedoelen. Ik denk - en ja ik denk heel veel, heel de. Dag en nacht door, het stopt niet, inderdaad mezelf best te kennen ja. Maar is het ook wel zo?

Waarom is die es nog steeds 'nodig' (als dat zo is)?

 

Kijk, ik loop steeds over dezelfde soort grenzen heen, laat te veel 'gebruik' van me maken nog steeds. Ik voel een heel klein meisje in mij, angstig, die weg kruipt. Die laat zichzelf niet snel zien. Die kwam wel naar boven in gigantische woede buien vroeger, naar boven in geen relaties kunnen vasthouden en me niet veilig voelen in sociaal contact (met wie dan ook, ook niet met mijn eigen familie), ik ben altijd achterdochtig (vertouwen kan ik eigenlijk niemand:bedoelen ze wel at ze zeggen? Houden ze geen dingen achter? Vinden ze me eigenlijk niet gewoon een soort van 'zielig debiel meisje die ze maar een soort van bot voorhouden om haar ook te mogen laten deelnemen in de wereld en gaan ze alleen maar met me om omdat ze me op die manier verdragen voor af en toe' ? I don't know.... Een ander stuk in mij is dat ik eigenlijk nooit écht kan genieten. Ik kan mij niet écht overgeven. Ben ik bij mensen dan zijn er. Heel kleine momentjes soms dat ik even die zwaarte niet voel maar anders is het er altijd. Ik weet niet wat ik echt leuk vind, waar ik echt warm voor loop. Ik heb het idee dat ik als een klein kind met alle winden mee waai (als ik met persoon a ben dan heb ik een mening overeenkomstig met persoon a, ben ik met persoon B dan mening overeenkomstig met persoon B, etc. Volgens mij hoor en niet altijd maar wel in bepaalde /veel gevallen denk om geaccepteerd te worden of zo? Misschien ook wel omdat ik heel vaak éigenlijk geen mening heb?)? Ik voel een soort van gefragmenteerdheid in mijn persoonlijkheid. Ondanks allerlei therapieën, dgt, schema therapie, allerlei psychologen met hun eigen therapieen, systeemtherapie. Psychologen die ik heb gehad snappen ook niet waarom de eetstoornis steeds blijft, niet minder wordt. Dus wellicht hebben zij hetzelfde gevoel als jij Jessie...

 

Does it make any sense?? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

Wat vervelend voor je dat het gisteren zo gegaan is. 

 

Wat mij opvalt is dat dit juist nu ook op je werk gebeurt terwijl je aan het werk bent. Als ik ernaast zit geef het gerust aan hoor. Wat je al eerder aangaf was dat je druk voelde om te werken om anderen te helpen. Daarnaast bestaat het werk, wat ik er zo uit haal, uit het helpen van anderen (cliënten).  Hierin gaat veel gepaard met (onuitgesproken) of (zelfbedachte) verwachtingen van anderen en het mogelijk er niet aan kunnen voldoen (falen). Ik weet niet of je dit zelf ook zo ervaart, maar is dit iets wat een oorzaak van de eetbuien kunnen zijn?

 

Wat wil je precies "verdoven" of uit de weg gaan? Misschien ook eens goed om, wanneer je merkt dat je behoefte hebt aan een eetbui om dit op te schrijven. Wanneer je dit namelijk opschrijft, komt het uit je gedachten en kun je de gedachten ook stop zetten. Dus toch onder ogen komen, zie het als een oefening, lukt het niet, dan probeer je het een volgende keer weer.

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna
Zojuist zei Mary:

Daarnaast bestaat het werk, wat ik er zo uit haal, uit het helpen van anderen (cliënten).  Hierin gaat veel gepaard met (onuitgesproken) of (zelfbedachte) verwachtingen van anderen en het mogelijk er niet aan kunnen voldoen (falen). Ik weet niet of je dit zelf ook zo ervaart, maar is dit iets wat een oorzaak van de eetbuien kunnen zijn?

Ja, ik ervaar die druk van het beste moeten doen voor de cliënten en dit lang niet altijd kunnen doen. Zeker als ik niet goed in mijn vel zit dan vind ik het erg lastig om er goed te kunnen zijn voor anderen. Daarom wil ik niet meer werken in de hulpverlening. Voor nu voelt het als iets dat wel even móet. Ik heb een grens met mijn spaargeld, daaronder wil ik niet komen. Dit maakt dat ik nu móet werken (van mezelf).
En wat ik nu snel kon/kan krijgen is werk in die tak. Ben daarnaast bezig ander werk te zoeken: heb een brief geschreven en ben uitgenodigd, dat gesprek is waarschijnlijk 3 september. En heb het UWV gebeld. W.b.t. me ziek melden.
Dit kan ik natuurlijk doen. Maar dit voelt níet goed. Ben nét terug, aan het werk en direct 'stort' ik een soort van in terwijl ik dit had kunnen voorzien (denk ik dan). En stoppen met werken zonder uitkering dat voelt niet goed. Bijstand ga ik niet krijgen nu, heb te veel spaargeld hiervoor (maar daar wil ik dus niet op inkrimpen, daar moet juist meer bij (why!?!?!?? Omdat dat een soort van (nep)veiligheid biedt??? Mijn moeder heeft dit ook, waarom moet ik eigenlijk verdienen???) en ik sta ingeschreven bij anderen die te veel verdienen. 
Daarnaast ben ik dit werk in dit team gaan doen (als gedetacheerd) omdat het team zieken heeft en zwangeren én vakantie. Het is officieel tot half september, ze hebben gevraagd of ik langer wil blijven en steeds zeg ik ja. Terwijl ik het eigenlijk ergens helemaal níet wil! Omdat ik úberhaupt niet wil werken. Omdat het eten er rot onder is. Maar ik weet niet hoe het is als ik niet werk. Volgens mij, zoals de laatste maanden, is het er dan nét zo goed maar meer anorectisch, dan heb ik de controle meer. Dan kan ik meer tijd gebruiken voor sporten en zo. 
Wat te doen?! Please, stel me vragen? 

Het verdoven: ik denk van de gevoelens die o.a. naar boven komen om bovenstaande. Dit heeft dus óók relatie met vinden dat ik móet werken. Omdat het 'normaal' is. Omdat ik dan wat te doen heb. Omdat ik dan gezien wordt misschien (deze weet ik niet echt). Ook omdat ik dus niet weet hoe ik anders aan geld kom en ik wil dus niet interen op spaargeld omdat ik 'niet goed in mijn vel zit en niet wíl werken'.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

Ik lees heel veel moeten in je bericht. En ergens lees ik ook dat je volgens mij best weet wat je het liefst zou willen en dat is even niet werken.

Maar even kritisch, wil je niet werken of wil je de hoge verwachtingen waaraan je denkt te moeten voldoen en het idee hebt dat je dit niet kunt, niet meer?

En wat ik mij ook afvraag, zou je hier ook zoveel last van hebben, wanneer je minder/geen eetbuien zou hebben? Dit laatste meer, omdat ik dit van mezelf herken, dat wanneer ik hierdoor juist nog slechter in mijn vel zit, ik het idee heb dat ik nog meer faal. Ten opzichte van mezelf, maar ook zeker naar anderen toe. Terwijl ik heb mijn collega's er wel eens naar gevraagd en zij hebben er m.u.v. enkele keren ziekmeldingen niets van gemerkt.

Het feit dat jouw collega's jouw vragen of je zou willen blijven, doet mij een beetje aan hetzelfde denken.

 

Je beschrijft ook al de nodige therapie gehad te hebben, maar als ik het zo lees, is het lastig om dit structureel te integreren in je leven. Heb je destijds wel eens dingen opgeschreven, waar je naar terug kunt kijken, om met name de druk die je ervaart te kunnen verkleinen?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

@Seolenna ik had het weer weggehaald omdat ik twijfelde of je er wat aan zou hebben. Fijn dat het met een omweg toch bij je terechtgekomen is en dat je er wel wat mee kan.

 

Wat je schrijft over heel veel denken vind ik erg herkenbaar. Hoe zit het daarnaast met je gevoelsleven? Ervaar je je emoties echt of raken die 'ondergesneeuwd' door het continue nadenken?

 

34 minuten geleden zei Seolenna:

Kijk, ik loop steeds over dezelfde soort grenzen heen, laat te veel 'gebruik' van me maken nog steeds.

Dit zou best wel eens een belangrijke in stand houdende factor van je ES kunnen zijn. Over je grenzen heengaan en dan de eetbuien 'inzetten' (niet bewust wrs) om het gevoel dat dat oproept te verdoven.

 

37 minuten geleden zei Seolenna:

Vinden ze me eigenlijk niet gewoon een soort van 'zielig debiel meisje die ze maar een soort van bot voorhouden om haar ook te mogen laten deelnemen in de wereld en gaan ze alleen maar met me om omdat ze me op die manier verdragen voor af en toe' ?

Wat moet het pijnlijk zijn om die overtuiging te hebben :( je aanwezigheid wordt wel getolereerd maar je zou er net zo goed niet kunnen zijn. Zeg ik dat goed zo? 

 

Dat geciteerde stukje gecombineerd met wat je zegt over geaccepteerd willen worden roept in mij de vraag op: wie heeft/hebben jou zo hard afgewezen dat het iets in jou beschadigd heeft?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elsara74

Hee Seolenna,

 

naar aanleiding van ons eerdere contact ben ik jouw verhaal gaan lezen en het is bijna alsof ik mijn eigen verhaal lees met iets andere details. Dit is bijna eng, maar misschien komt het meer voor en is het veel meer voorkomend dan ik denk. 

Jouw paniek, het moeten sporten ondanks vermoeidheid of blessures, zoveel dingen moeten, het gevoel hebben niet aan verwachtingen te kunnen voldoen, niet geaccepteerd te worden, mee gaan in meningen van anderen, onzekerheid, gebrek aan vertrouwen in anderen, behoefte aan warmte en diepere connecties en tevens de angst om die aan te gaan, eigenlijk alles wat je omschrijft voel ik ook. 

De eetbuien die in ernst toenemen, ook waar anderen bij zijn te blijven eten, niet te kunnen stoppen, de onmacht en afwijzing daarover. Het proberen om te buigen, het nu te accepteren, en dan toch die mind die er tegen in gaat. 

Alle stappen en acties die je tot nu toe hebt genomen vind ik erg krachtig en positief! Je neemt het heft in handen ondanks je onmacht gevoelens  strijd je door. Met vallen en opstaan. Het voelt zo angstvallig herkenbaar. 

Wish you all the best!! The POWER you need to overcome this!! You are not alone!! 

 

Lots of love

❤️

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.