Spring naar bijdragen

Delen van gedachte en huidige situatie


Seolenna
 Share

Aanbevolen berichten

4 uur geleden zei Mary:

Ik lees heel veel moeten in je bericht. En ergens lees ik ook dat je volgens mij best weet wat je het liefst zou willen en dat is even niet werken.

Maar even kritisch, wil je niet werken of wil je de hoge verwachtingen waaraan je denkt te moeten voldoen en het idee hebt dat je dit niet kunt, niet meer?

En wat ik mij ook afvraag, zou je hier ook zoveel last van hebben, wanneer je minder/geen eetbuien zou hebben?

Moeten: sure thing. Ik moet een hoop van mezelf. Tijdens het reizen héél veel aandacht aan geschonken, het thema 'moeten'. Ik vind het een lastige. Het gaat veelal ook over verwachtingen van anderen merk ik. Verwachtingen van anderen die ik veelal heb geïntegreerd in mijn eigen persoon volgens mij. 

Ja, kritisch, heel fijn! Ik geloof dat ik hoge verwachtingen heb van mezelf, ik lég mijzelf die verwachtingen op in het werk dat ik doe. I know, ze zijn best tevreden, etc. etc. En dat hoor ik ook wel. Ik weet wel dat ik voornamelijk goed ben in het werk dat ik doe. Ik merk voornamelijk dat ik er de energie niet voor heb omdat het niet goed gaat met mij. Ik kan moeilijk heel de tijd present zijn tijdens mijn werk (present in de zin van 100% met al mijn aandacht daar). Daarover voel ik me schuldig, etc. Ook wel trouwens, denk ik dat het team verwachtingen van mij heeft, natuurlijk hebben ze dat. Ik denk ergens: 'o man, ik hoop dat ik eraan kan blijven voldoen want jullie hebben geen wéét van wat zich afspeelt in míjn hoofd!'. Gisteren zei/grapte een collega die op vakantie gaat en van wie ik veel cliënten overneem in die tijd "nou, nu zorgen dat jij níet ziek wordt, zoals de helft van het team". En dan dan denk ik: 'man o man je moest eens weten, ik weet niet hoe lang ik het nog redden zal, ik weet niet eens of ik het wel red om maandag op werk te komen....'. 

Dus antwoord op jouw kritische vraag: ja, ik wil wel werken. Ik wil ontspannen werken. Hmz... Is dat wel een antwoord?? Als ik inderdaad minder eetbuien zou hebben, zou ik het gemakkelijker vinden.
Wel ben ik bezig andersoortig werk te vinden. Werk waar ik meer plezier uithaal dan wat ik doe in mijn huidige werk. Dát is wél nodig...

Ja ik lees wel eens dingen terug. Ik heb het gevoel toch al best met dingen bezig te zijn en er niet meer bij te kunnen hebben.. Is dat raar? De vraag is wel of het nu de juiste dingen zijn..? Hoe kan ik daar achter komen? 

 

 

4 uur geleden zei Jessie:

Hoe zit het daarnaast met je gevoelsleven? Ervaar je je emoties echt of raken die 'ondergesneeuwd' door het continue nadenken?

ABSOLUTELY. Bijna volledig. Ik moet echt stilstaan bij, en dit moet ik me dan bedenken inderdaad, bij voelen. Meestal, niet altijd natuurlijk. Maar ja, meestal. Wat ik nu erg merk, de laatste weken, is dat ik bijna niet meer voel. Ik verdoof het. Ik mediteer niet eens meer. Bijna een heel jaar volgehouden en ik doe het niet meer. Ik wíl het niet. Want ja, ik wíl níet voelen. Wat ik denk nu ik dit opschrijf: "Ik wil het níet meer alléén doen!!!". Ik wil samen. Maar ja, samen met wie dan..? Ik voel me alsof ik gered wil worden. Ik wil het even niet meer zelf moeten doen. Altijd alles zelf doen. Is dit misschien een soort van instorting na de afgelopen 2,5 jaar waarin ik mega grote beslissingen heb gemaakt, alleen, en dat ik het nu niet meer trek, het alleen leven? Zo voelde het in Nepal wel op het einde... 

 

4 uur geleden zei Jessie:

Wat moet het pijnlijk zijn om die overtuiging te hebben :( je aanwezigheid wordt wel getolereerd maar je zou er net zo goed niet kunnen zijn. Zeg ik dat goed zo? 

Zeker, helemaal goed zelfs. Ja, doet zeer. En het is écht een overtuiging, al jaren. Voor mensen om me heen heel pijnlijk. Soms spreek ik het wel eens uit, als vrienden of familie naar mijn gevoel vragen. En dan benoem ik dat. En dan zeggen ze vaak 'het doet me zeer dat je dit zegt, dat je van mij niet weet dat dit anders is. En echt níemand zal dit over je denken. Je bent zo'n fijn persoon, etc. etc. etc...'. En dan denk ik 'tsjah...'. Ik voel me heel vlak erover. 

Elsara, hoe is het voor je om te lezen dat we veel dezelfde belevingen/dingen hebben? Je schrijft 'angstvallig'..? 
Dank je wel voor jouw complimenten;-)

Het ga jullie alledrie zo goed mogelijk vandaag dames!!

 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

43 minuten geleden zei Seolenna:
5 uur geleden zei Jessie:

Hoe zit het daarnaast met je gevoelsleven? Ervaar je je emoties echt of raken die 'ondergesneeuwd' door het continue nadenken?

ABSOLUTELY. Bijna volledig. Ik moet echt stilstaan bij, en dit moet ik me dan bedenken inderdaad, bij voelen. Meestal, niet altijd natuurlijk. Maar ja, meestal. Wat ik nu erg merk, de laatste weken, is dat ik bijna niet meer voel. Ik verdoof het. Ik mediteer niet eens meer. Bijna een heel jaar volgehouden en ik doe het niet meer. Ik wíl het niet. Want ja, ik wíl níet voelen. Wat ik denk nu ik dit opschrijf: "Ik wil het níet meer alléén doen!!!". Ik wil samen. Maar ja, samen met wie dan..? Ik voel me alsof ik gered wil worden. Ik wil het even niet meer zelf moeten doen. Altijd alles zelf doen.

Ook nu dit, ik ben begonnen met yoga, meditatie, een mindfulness training. Dat voelde goed, ik werd milder of probeerde milder voor mezelf te zijn. Nu doe ik het niet meer, probeer het soms nog wel, de meditatie vooral. Maar voornamelijk stop ik het zo ver mogelijk wel om niet te hoeven voelen. Het voelt zo bizar om dit te lezen, zo herkenbaar. En ik gun jou zo veel meer, zoveel meer vertrouwen en liefde. En tegelijkertijd wijs ik het bij mezelf zo af, om niet te hoeven voelen. 

 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Seolenna, ik denk dat wanneer je eenmaal de tijd/rust neemt om stil te staan bij wat je ervaart al een heel eind komt. Zo ook op dit forum, waar je heel concreet beschrijft wat je ervaart en wat daar achter zit. 

 

Dan ook wederom een kritische vraag, wat houdt je tegen om dit om te buigen? Waarom geloof je de negatieve overtuiging wel en het positieve niet? Zelfs wanneer je deze bevestiging bijv. van een vriend/vriendin krijgt die veel om jou geeft om wie jij bent. Alles wat je aandacht geeft, groeit.........................

 

4 uur geleden zei Seolenna:

Tijdens het reizen héél veel aandacht aan geschonken, het thema 'moeten'. Ik vind het een lastige. Het gaat veelal ook over verwachtingen van anderen merk ik. Verwachtingen van anderen die ik veelal heb geïntegreerd in mijn eigen persoon volgens mij. 

Wat mooi dat je hier aandacht aan hebt gegeven. Wat heeft jou dit opgeleverd, waar je nu in kleine concrete stappen iets mee zou kunnen?

 

Bedoel je met de verwachtingen van anderen, dat anderen deze verwachtingen hebben uitgesproken of is dit de invulling die jij hier zelf aan hebt gegeven? 

Bij de eerste, wil je voldoen aan deze verwachting? Zo ja/ nee waarom? 

Bij de tweede, wat zou je hiermee willen?

 

Je hebt volgens mij tijdens jouw reis veel stil kunnen staan, ver weg van de plek waar alles gebeurde en dat was "hier". Nu je weer terug bent, komt ook hetgeen waar en wat er gebeurde weer terug. Het is niet opgelost door weg te gaan, uitgesteld mogelijk, bewust geworden ook. Maar nu je weer hier bent, lijkt de ES als een boomerang weer terug te komen.

 

Zelf heb ik ook de nodige therapie en zelfonderzoek gedaan, maar nooit in combinatie met de ES. Dit doe ik nu wel in de behandeling en merk ik dat de stappen die ik te nemen heb, super klein moeten zijn. Bijv. aan het begin van de dag mijzelf afvragen hoe ik mij voel, zodat dit beter te communiceren is wanneer iemand er naar vraagt. 2x per maand op eigen initiatief met anderen iets afspreken om te ondernemen, zodat ik dan ook kan ervaren wat dit met mij doet. En als zich dit dan voordoet, bespreekbaar maken met mijn behandelaar, om zo te kijken wat er gebeurt en in ministapjes hier mee om te gaan. Etc. etc.

 

Wat ik ermee wil zeggen is dat, ik nu pas de iniminiestapjes zet, doordat dingen nu bij elkaar komen. Die verwachtingen die ik ook vaak denk dat anderen die van mij hebben, gaan niet weg als ik ergens anders ga werken of als ik in een andere omgeving ben. Ze komen op een andere manier weer terug. 

Wel kan ik mij voorstellen dat je zegt, iets zoeken wat meer rust geeft. Misschien werk waar je minder over hoeft na te denken etc. Maar de verwachtingen die blijven, omdat ze in jou zitten en niet in de ander. En wanneer het wel in de ander zit (omdat dit letterlijk is uitgesproken), hoe wil jij hier dan mee omgaan?

Link naar opmerking
Deel via andere websites

13 uur geleden zei Mary:

wat houdt je tegen om dit om te buigen? Waarom geloof je de negatieve overtuiging wel en het positieve niet? Zelfs wanneer je deze bevestiging bijv. van een vriend/vriendin krijgt die veel om jou geeft om wie jij bent. Alles wat je aandacht geeft, groeit.........................

Helemaal mee eens! En dit doe ik ook met een heleboel dingen. Continu zelfs. Iedere dag, heel veel momenten. Wat maakt dat je denkt dat ik dat niet doe? 
Ombuigen is iets anders dan het voelen/geloven/vertrouwen. Wat maakt dat ik sommige dingen niet kan geloven, zoals (misschien doel je daar op?) dat anderen me alleen maar zouden tolereren, dat is een hele diepe en heeft te maken met vertrouwen. Vertrouwen dat veel beschaamd is in hele kritieke jaren in mijn jeugd. Dus ik buig het wel om, breng ook argumenten in voor die ombuiging, etc., denk ook dat 'al is het zo, dan is het jammer, maar dat hoeft niet te betekenen dat ik hetzelfde denk als zij dan zouden denken, etc.". Helaas is het nog niet zo dat ik dat ook (altijd) echt voel. Soms voel ik het even, dat zijn win-momentjes voor me. En dan al heel snel komt er een gedachte 'ja maar houd jezelf toch niet zo voor de gek". En dan begint het circus weer opnieuw. 

 

13 uur geleden zei Mary:

Wat heeft jou dit opgeleverd, waar je nu in kleine concrete stappen iets mee zou kunnen?

Ik wil even iets checken voor ik er inhoudelijk op reageer, misschien lastig voor je (?), dat kan ik niet invullen:
Het voelt een beetje alsof je schrijft alsof ik dingen nog niet anders dóe dan eerdder. Of dat ik méér zou moeten doen.
Dit idee krijg ik bij de manier waarop je reageert op sommige van mijn berichtjes. Zo ook dit berichtje, daarom kopieer ik deze zin.
Mijn idee en gevoel erover deel ik graag met je, want dit verklaart mijn reactie hopelijk: ik ervaar dat ik heel veel stappen en stapjes zet. Door jouw manier van schrijven, vragen, ervaar ik een soort van druk dat jij vindt dat ik meer zou kunnen doen. Daarom schrijf ik dit nu even: klopt dit? Kun je je voorstellen dat ik dit gevoel/idee krijg?
Het is natuurlijk prima áls jij vindt dat ik meer zou kunnen doen. Jouw ideeën daarover hoor ik dan ook heel graag, want ik kan misschien wel echt van leren. Ik wil mijn gevoel even open gooien omdat ik weerstand merk bij mezelf. Die weerstand kan misschien worden weggenomen door óf jouw reactie/mening of door mezelf. Vooralsnog denk ik dat ik al een boel doe en dat dit prima is, want anders wordt het te veel. Als jij mooie argumenten hebt voor een andere kijk erop, dan sta ik daarvoor open! 

Dan nu mijn inhoudelijke reactie op die zin, die gaat over 'moeten':
Door het thema 'moeten' zie ik dat ik mezelf meer mag ontmoeten. Liever mag zijn, liever mag denken over mezelf. Eén daarvan is dat ik sinds ik terug ben met familie en vrienden heel open en eerlijk ben over hoe het met me gaat. Ik mag hen ont-moeten en mag mezelf ook ont-moeten, ik mag hulp ontvangen. Daarnaast probeer ik zoveel mogelijk te denken dat wanneer ik iets 'moet' van mezelf ik denk: 'wil ik dit?' als ik dit wil, dan mág ik het van mezelf. als ik het niet wil, dan kijk ik of ik het ook niet kan doen omdat ik mezelf wil 'ontslaan' van moeten. En ja, soms gebeurt dit ook. Tijdens het reizen heeft het me veelal ontslagen van obsessief bewegen. Twee jaar bijna is het me gelukt om veel minder te sporten en dit te accepteren. Dat het in NL moeilijker gaat, is wel logisch. Maar ook nu ben ik ermee bezig. Hetzelfde geldt voor mensen zien. Ik MOET mensen zien, DUS luister ik meer naar mezelf. Ik zie niet veel mensen maar spreek ze wel. Dit WIL ik wel en MOET niet van mezelf. En zo zijn er nog ontelbare dingen. 
Eentje voor morgen is dat ik de huisarts WIL en GA bellen. Ik MOET sporten morgen en daarom kan ik eigenlijk de huisarts niet bellen. Dat sporten ga ik dus niet doen en ik ga kiezen voor wat ik denk dat het juiste is voor mij. Morgen wil ik de huisarts spreken en aansturen op een tijdelijke opname namelijk. Ik trek het niet meer. 

Heel mooi dat je op die manier bezig bent. Met kleine stapjes. Heel knap! Ik probeer dit ook te doen. Minder te moeten dus van mezelf. Ik kan hier nog héél veel stapjes in zetten ja;-). Het is nu zo'n chaos dat ik nu niet goed weet waar ik nog meer mee bezig kan. Daaraan merk ik dat ik echt hulp nodig heb, ik trek niet nóg meer. Ben zo hard bezig met anders denken... 

 

13 uur geleden zei Mary:

Maar de verwachtingen die blijven, omdat ze in jou zitten en niet in de ander. En wanneer het wel in de ander zit (omdat dit letterlijk is uitgesproken), hoe wil jij hier dan mee omgaan?

Zeker. En dat zijn hún verwachtingen. Prima. Die mogen ze hebben. 
Hoe ik daar mee om probeer te gaan: denken dat een ieder hun ideeën en dus verwachtingen heeft. Dat is prima. "Ik ben ik, ik ben hoe ik ben. That's it. Hun ideeën zijn veelal anders dan mijn ideeën. Zij hebben die van hun, ik heb die van mij. Die van hen hoeft geen invloed te hebben op die van mij en daar kan ik voor zorgen". Dat is zo ongeveer hoe ik probeer te denken. Ook probeer ik te voelen wat het in eerste instantie met mij doet. Vaak voel ik me dan kwetsbaar, het kwetst me. Ik vind het belangrijk daar ook bij stil te staan en daar niet aan voorbij te gaan. Dat lukt steeds beter. Wel vind ik dat stilstaan best heel lastig;-). 
En soms maak ik het bespreekbaar; de verwachtingen van anderen. Soms, als ik het het belangrijk genoeg vind, dat ga ik erover in gesprek. En vraag naar de gedachten en gevoelens van de ander, m.a.w. hoe die ander tot die verwachting komt. Dit kan een boel verklaren. Als ik er anders over denk, dan benoem ik mijn gedachten en gevoelens. En zo ontstaan er vaak heel mooie gesprekken eigenlijk. 
Zulke gesprekken heb ik overigens ook met mezelf. Dat helpt wel soms in het bijsturen van gedachten. 

Hoe gaat het met jou dit weekend Mary?

Groetjes

Link naar opmerking
Deel via andere websites

1 uur geleden zei Seolenna:

Helaas is het nog niet zo dat ik dat ook (altijd) echt voel. Soms voel ik het even, dat zijn win-momentjes voor me. En dan al heel snel komt er een gedachte 'ja maar houd jezelf toch niet zo voor de gek". En dan begint het circus weer opnieuw.

Toch is het heel waardevol om wel te blijven oefenen met ombuigen. Ik herken de fase waarin je nu zit heel erg, dat de negatieve stem zoveel sterker is dan de helpende. Maar je doet het toch maar mooi, je zet er wél een helpende gedachte naast. Vervolgens ook echt vóelen dat de helpende gedachte klopt, is iets wat (helaas!) gewoon een stuk trager gaat.

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

4 uur geleden zei Seolenna:

Ik wil even iets checken voor ik er inhoudelijk op reageer, misschien lastig voor je (?), dat kan ik niet invullen:
Het voelt een beetje alsof je schrijft alsof ik dingen nog niet anders dóe dan eerdder. Of dat ik méér zou moeten doen.
Dit idee krijg ik bij de manier waarop je reageert op sommige van mijn berichtjes.

Laat ik allereerst zeggen dat ik niet denk dat je meer zou moeten doen, of dat je dingen niet anders doet dan eerst. Wel kan ik mij voorstellen dat je dat idee krijgt door hoe ik mijn reacties heb geformuleerd. Ze zijn scherp en hadden genuanceerder gekund. Het spijt me als je je aangevallen voelt, want dat is absoluut niet mijn bedoeling geweest. En alleen maar goed dat je dit aangeeft.

 

4 uur geleden zei Seolenna:

En dit doe ik ook met een heleboel dingen. Continu zelfs. Iedere dag, heel veel momenten. Wat maakt dat je denkt dat ik dat niet doe? 
Ombuigen is iets anders dan het voelen/geloven/vertrouwen.

Zoals wat je in eerder reacties zelf ook hebt aangegeven, valt het mij op dat je je heel bewust bent van veel en ook met heel veel dingen bezig bent. Daarnaast wat je later in jouw laatste reactie beschreef, het is nu zoveel, ik kan mij ook goed voorstellen dat je af en toe (of heel regelmatig) door de bomen het bos niet meer ziet. Voor mij is dat vorig jaar ook een reden geweest om in overleg met een internist in het ziekenhuis over te gaan naar een week opname in het ziekenhuis, om mijn eetpatroon te doorbreken en de compensaties in elk geval stop te zetten en hopen dat ik dit thuis weer kon oppakken. Dit gaf mij in elk geval wel een heel stuk meer rust, ik kon even alles van mij af laten vallen en na die tijd wel regelmatig terugvallen gehad, maar niet zo erg als voor die tijd. 

 

Ik ben het met je eens dat ombuigen iets anders is dan het voelen/geloven. En als ik zo lees wat je hierin doet, oefen je hier dagelijks mee. Het is zo jammer voor jezelf ook, want ik kan mij zo voorstellen dat dat het heel lastig maakt, je vervolgens gedachten hebt die jezelf weer ondermijnen (de overtuigingen die je hebt over jezelf). (Dit dacht ik ook terug te lezen in eerdere reacties van jou, (maar misschien had ik dit mis), waarin je heel mooi beschrijft/reflecteert wat er allemaal gebeurt en waarom, maar de vertaalslag vanuit dit inzicht nog niet kunt maken, in handelen/geloven waardoor je de ES nodig hebt om te dealen met wat je meemaakt).

Wat je ook aangaf het persoonlijk delen met familie en vrienden en dat je dit nu ook mag ontvangen. Dat is al een hele mooie stap. Wat levert dit delen met hen jou op?  

 

Ik hoop echt voor je dat je via de huisarts hulp kunt krijgen die je even een stukje verder helpt, of de ES even stop kan doen zetten. De worsteling waarin je zit is duidelijk aanwezig en heel herkenbaar. Ik gun het je dan ook zo om wat rust te krijgen. 

 

 

bewerkt door Mary
Link naar opmerking
Deel via andere websites

4 uur geleden zei Seolenna:

Hoe gaat het met jou dit weekend Mary?

Er ging even iets mis met het plaatsen van een bericht. Hopelijk gaat het nu wel goed. 

Met mij gaat het met ups en downs. De afgelopen tijd een downs, ik zie qua werk erg op tegen het starten na de vakantie, omdat ik weet wat voor jaar ik daarvoor heb gehad. De therapieën in combinatie met werk was heel erg veel. Als je het dan hebt over het corrigeren van gedachten, het vreet energie (herkenbaar? ;-)) 

Dat in hoe ik mijn werk heb aangepakt, heeft teveel gevraagd en ik was bang dat dit weer zou gebeuren. Dus afgelopen week bij therapie over gehad en heb nu wat tools om ermee om te gaan en soms ook dingen te verdragen die ik moeilijk vind. (Zoals het niet af zijn van mijn werk en toch naar huis gaan...............) zodat ik mijn energie wat kan behouden. En hiermee leren om te gaan. Ik merk dat ik hiervan nog steeds veel stress ervaar, maar als ik eenmaal gestart ben zal dit vast beter gaan. Lief dat je het vraagt.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Zo, dinsdag alweer.

Dank jullie wel dames, voor jullie berichten. 

Gisteren huisarts ja! Zusje meegevraagd onder het motto: "Ik ga de dingen delen met anderen en goed voor mezelf zorgen". Wauw, ze is later begonnen op haar werk zelfs, super super lief. Ik wilde haar mee voor het geval dat ik niet alles vertelde, niet volledig antwoord gaf en ook zodat zij de kant kan belichten van een ander. Dit was wel confronterend en een openbaring. 
First: ik zal deze week de psychiatrische POH spreken en als we klikken dan begeleidt zij mij tot de overgang naar HC! Ook verwijzing gekregen voor diëtiste. Hoppa! De huisarts (vervanger) nam de tijd (had sowieso dubbele afspraak gemaakt maar we zaten er wel 40 minuten!). 

Heel goed dat mijn zusje mee was. Zij verklaarde dingen, voegde toe. Pijnlijk om te zien hoeveel zorgen zij zich maakt. Ze zij (moet in spoiler misschien, hoe doe ik dat???) dat ze iedere dag bang is dat ze telefoon krijgt van de politie dat ik overleden ben, mezelf iets aangedaan zal hebben. Jemig... Mijn kleine zusje... En ik merk niets van die bezorgdheid. My God... Ze vertelde later, toen ik er buiten op terug kwam, altijd te huilen bij haar vriend als ze mij heeft gesproken aan de telefoon. Waarom vroeg ik. "Omdat ik het zo ontzettend erg vind dat jij het grootste deel van jouw leven ongelukkig bent en ik wil zo graag dat het anders is. Ik gelóóf echt dat het kan", dat voegde ze eraan toe. Ik schrijf dit op en krijg weer tranen. Ergens voel ik me schuldig en ik weet dat dit niet nodig is, want ik doe het niet expres. Dus die kan ik ook wel weer laten gaan. Ik vind het heel heel naar en het geeft mij extra motivatie om te vechten tegen 'dit monster'. 

Bij de huisarts vond ik het moeilijk, ik kende hem niet, ging soort van in verweer, terwijl ik dat helemaal niet wilde. Wat een kracht zit erachter: ook al wil ik veranderen, het 'monster' wil het niet en gaat in de weerstand. My God...

Opname is ieder moment mogelijk als het nodig blijkt. Mét de POH, als we besluiten samen traject in te gaan tot HC start, zal ik dan ook een crisisplan en behandelplan maken.
Wat mij betreft komt het volgende daarin: 
- Dagelijks vriend, vriendin, familie bellen, doorspreken hoe de dag is geweest;

- Dagelijks (even) mediteren, al is het maar 10 minuten;
- Af en toe slapen bij een vriend/vriendin zelfs al voel ik me als een zombie en eet ik alleen maar, dan kan ik daar gewoon zijn (heeeel moeilijk maar noodzakelijk om door de schaamte/weerstand heen te breken);

- Eén keer in de week iets leuks doen met vriend/vriendin/familie;

- Twee keer per week schrijven op het forum hoe het met me gaat;

- Structuur creëren voor op mijn vrije dagen;

- Woning zoeken (dit doe ik al dagelijks);

- Goede diëtiste vinden (mee bezig);

- Eventueel tijdelijk medicatie (angst, depressie);

 

Geen opname dus. Ik zal het uitleggen. Mijn 'baas' mailde me met wat ik al had verwacht "wil je minstens drie maanden extra bij ons blijven":
Vandaag (we hebben teamvergadering) ga ik delen op werk. Het is een zelfsturend team. Wat mij in het verleden hielp, in een team waar ik zes jaar heb gewerkt: delen van mijn situatie. We werken met mensen met psychiatrische problematiek, we koken soms met/voor een groep (als we soms op de groep staan, voor mij is dit standaard op de dinsdag, soms ook een andere dag) en we moeten het samen doen. Dus  ja, soms zal ik een collega vragen boodschappen te doen. En het delen helpt mij de schaamte voorbij te gaan. Dat is soms blijf eten achter elkaar door, soms niet eet, soms zichtbaar afval en soms zichtbaar aankom. Dan weten ze waar het door komt en komen er verder geen vragen over. Én ik wil dat zij ook kiezen of zij dit willen; iemand in het team. Én ik beslis aan de hand van hun reactie of ík het zie zitten met hen. Kijk, blijven werken is goed voor me, maar wel is het nodig dat ik het zo goed mogelijk inricht voor mezelf zodat er zo min mogelijk druk is. Als ik maar tot half september zou blijven, zoals gepland, had ik het niet gedeeld: daarvoor ken ik ze dan te kort vind ik, dat zou niets toevoegen. Maar nu, zou het me helpen either way (dus om beslissing te maken om te blijven of niet en als ik blijf om het zo goed mogelijk in te richten voor mezelf, dus ook minste kans om uit te vallen. Dit werk is goed voor in de zin dat ik het kan, weet wat ik doe, weinig nieuws daarin, grotendeels kan ik mijn uren zelf invullen dus grote mate van flexibiliteit, etc. 

 

Op 26-8-2018 om 14:38 zei Mary:

Laat ik allereerst zeggen dat ik niet denk dat je meer zou moeten doen, of dat je dingen niet anders doet dan eerst. Wel kan ik mij voorstellen dat je dat idee krijgt door hoe ik mijn reacties heb geformuleerd. Ze zijn scherp en hadden genuanceerder gekund. Het spijt me als je je aangevallen voelt, want dat is absoluut niet mijn bedoeling geweest. En alleen maar goed dat je dit aangeeft.

Fijn dat we het 'besproken'/beschreven hebben. Excuses zijn wat mij betreft niet nodig: jouw intentie is sowieso een goede en dat waardeer ik enorm. Jouw opmerkingen, daar kom ik verder mee mijn gevoelsbeleving in en dit ervaar ik als positief ook al is het soms moeilijk. En idd, ben het met je eens dat je het soms iets meer genuanceerd kunt opschrijven. Schrijven is toch iets anders dan tegenover elkaar zitten. 

 

Op 26-8-2018 om 14:38 zei Mary:

Wat levert dit delen met hen jou op?  

Erkenning, verbondenheid, verdriet voelen (meer bij mijn gevoel komen), motivatie voor behandeling, compassie voor hen en voor mezelf, inzicht in het gevoelsleven van de ander (als ze daar open over zijn), veranderende verhouding met anderen --> meer náást elkaar, meer sámen, mínder schaamte, gemakkelijker vragen om ondersteuning, gemakkelijker bellen en afspreken (elkaar zien)

 

Op 26-8-2018 om 14:49 zei Mary:

De afgelopen tijd een downs, ik zie qua werk erg op tegen het starten na de vakantie, omdat ik weet wat voor jaar ik daarvoor heb gehad. De therapieën in combinatie met werk was heel erg veel. Als je het dan hebt over het corrigeren van gedachten, het vreet energie (herkenbaar? ;-)) 

Dat in hoe ik mijn werk heb aangepakt, heeft teveel gevraagd en ik was bang dat dit weer zou gebeuren. Dus afgelopen week bij therapie over gehad en heb nu wat tools om ermee om te gaan en soms ook dingen te verdragen die ik moeilijk vind. (Zoals het niet af zijn van mijn werk en toch naar huis gaan...............) zodat ik mijn energie wat kan behouden. En hiermee leren om te gaan. Ik merk dat ik hiervan nog steeds veel stress ervaar, maar als ik eenmaal gestart ben zal dit vast beter gaan.

Wanneer begin je weer? 
Héél begrijpelijk Mary, jouw gevoel én zeker herkenbaar ook dat het zoveel energie vreet! Die energie kun je op zoveel andere manieren gebruiken. En in de toekomst zal ik óók kunnen, alleen nu nog niet. Nú bezig met het observeren dus, verdragen, ermee om leren gaan. De tools die je hebt gekregen toepassen. Hoe ga je het aanpakken? Ga je de dag bijvoorbeeld voorbereiden of ga je gewoon starten en dan zien wat er komt? En hoe rond je de dag af? 

Nu ik bovenstaande opschrijf, bedenk ik me dat het - voor mij - wel goed zou zijn om een soort van ritueel te bedenk voor ik de werkdag start en als ik de werkdag afsluit eigenlijk... Even bedenken. Zou dit voor jou/jullie ook een idee zijn? Wat komt er bij jullie naar boven?
Bij mij:
- Starten: Opschrijven hoe ik me voel, opschrijven wat ik ga doen, prioriteiten maken, dat ik mijn best ga doen en dat dit is wat ik kan doen en niet meer, dat ik goed voor mezelf zorg;

- Afsluiten: Opschrijven hoe de prioriteiten zijn gegaan, wat goed ging, wat beter kan morgen/volgende week.
Zoiets? 
- Of een kaarsje branden en gewoon zitten?  
- Of een kleine wandeling, ommetje en me bovenstaande dingen bedenken? 
Ideeën zijn welkom merk ik! 

Pfff, nou, we gaan weer vandaag. Gisteren ging eten 'redelijk'. Te weinig overdag (wilde niet doorschieten op werk, lukte om de 'knip erop' te doen, niet goed, I know, maar wel hoe het nu is..., 's avonds ingehaald, beetje te veel. 

Voel me dik, 'olifanterig', schaam me voor hoe ik eruit ziet. Ondertussen weet ik: ik ben wie ik ben, mijn lijf ziet eruit hoe het eruit ziet dat ben ik niet, ik accepteer mijn proces, mijn intenties zijn goed, ik help mezelf en anderen vandaag, ik doe mijn best. 
Vandaag weer een nieuwe dag. 

Fijne dag aan jullie en aan mij.


Liefs

  • Like 3
Link naar opmerking
Deel via andere websites

Veel respect voor je @Seolenna. Wat een stappen heb je gemaakt en goede afspraken en plannen. 

Wat aangrijpend van je zusje...pfft...

Ik kan me voorstellen dat je erdoor geraakt bent. Dat je geen idee had dat ze zich zo verregaand zorgen maakt(e). Poeh.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Wauw wat een stappen heb je gezet in korte tijd. En wat fijn dat je zusje mee ging. Maar wat je ook beschrijft is dit erg confronterend. Voor jezelf hou je de ES vaak voor jezelf, maar je directe omgeving wordt er toch ook door beïnvloed. Maar dat is ook onderdeel van de ES. Super knap dat je dit bent aangegeaan.

 

Hoe kijk je aan tegen dit plan vanuit de huisarts met de hulp die geboden wordt, tot de tijd dat het bij HC gaat starten?

 

Goed ook dat je dit bij je werk gaat aangeven en wat grenzen voor jezelf gaat aangeven, zodat je daar je werk kunt blijven doen, mits zij dit ook zien zitten natuurlijk. Zien ze dit niet zitten, dan is het natuurlijk moeilijk om te horen, maar je weet dan ook waar je aan toe bent. En je bent bezig om jezelf heel te houden door dit te doen.

 

Mooi ook dat je al een beeld hebt van wat je in een crisisplan/behandelplan komt te staan en wat daarin belangrijk is voor jou. Ik zie hierin ook veel betrekken van anderen en zorgen dat je in contact blijft staan met anderen. 

 

46 minuten geleden zei Seolenna:

Nu ik bovenstaande opschrijf, bedenk ik me dat het - voor mij - wel goed zou zijn om een soort van ritueel te bedenk voor ik de werkdag start en als ik de werkdag afsluit eigenlijk... Even bedenken. Zou dit voor jou/jullie ook een idee zijn? Wat komt er bij jullie naar boven?

Ik heb inderdaad ook een soort van ritueel aan het begin van de dag:

- Mezelf afvragen hoe het eigenlijk met mij gaat (zodat wanneer ik deze vraag krijg van een ander, ik niet schrik van deze vraag en mezelf voorbereid op wat ik hierin wil delen met een ander.

- En ik heb een volgorde die ik 's ochtends afwerk voordat ik naar het werk ga. Dit geeft mij ook rust en zorgt er ook voor dat mijn gedachten niet alle kanten opvliegen. Dus even kijken wat hierin voor jou werkt.

Na een werkdag, zorg ik er altijd voor dat ik GEEN boodschappen hoef te doen, dat is in mijn geval ook vragen om problemen qua mogelijke eetbuien etc. Dus ik moet zorgen dat ik al eten in huis heb dat ik kan bereiden voor een maaltijd. Vaak heb ik hier boodschappen voor gedaan op een rustig moment. En ik koop geen eten, dat ik normaal gesproken tijdens een eetbui zou eten, om mezelf daarin te beschermen. Inmiddels af en toe wel wat aan voedingsmiddelen daarvan in huis i.v.m. bereiden van maaltijden en als ik de druk opmerk van een eetbui, dan gooi ik het direct weg.  Misschien voor jou ook kijken wat jou hierin helpt. Wat je zelf al beschrijft, bijv. wandeling (even je hoofd leeg maken) etc.

 

Knap hoe je hiermee bezig bent, ik hoop dat het gesprek met de POH goed gaat en je er een goed gevoel bij hebt. 

 

54 minuten geleden zei Seolenna:

Wanneer begin je weer? 
Héél begrijpelijk Mary, jouw gevoel én zeker herkenbaar ook dat het zoveel energie vreet! Die energie kun je op zoveel andere manieren gebruiken. En in de toekomst zal ik óók kunnen, alleen nu nog niet. Nú bezig met het observeren dus, verdragen, ermee om leren gaan. De tools die je hebt gekregen toepassen. Hoe ga je het aanpakken? Ga je de dag bijvoorbeeld voorbereiden of ga je gewoon starten en dan zien wat er komt? En hoe rond je de dag af? 

Deze week thuis al wat voorbereidend werk, maar op 3 september start ik weer. Ik zet voor mezelf in mijn agenda hoe lang ik in mijn agenda reserveer voor een bepaalde taak. Als die tijd voorbij is en ik heb het niet af, dan toch stoppen. Dit vindt ik erg lastig, omdat ik graag dingen afwerk, dat geeft mij vaak rust. Maar mijn therapeut gaf aan dat dit een soort van schijn is, want je krijgt er toch wel weer nieuwe taken bij, het werk is nooit af en zo doe je nog meer werk in minder tijd. Dus beter spreiden. En vorig jaar heb ik vaak afspraken in mijn agenda volledig op de kop gezet om anderen uit de brand te helpen. Waardoor ik zelf in tijdsnood kwam en het op de werkvloer niet opvalt dat deze constructie niet werkend is. Dus dingen fout laten lopen..........krijg er nu al de kriebels van. Maar ik wil mezelf ook heel houden, dus dit wordt een jaar omtrent van verdragen van ongemak, in de hoop ook nieuwe ervaringen op te doen.

 

Veel succes Seolenna! 

 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Wow ik heb zo veel respect voor hoe hard je aan het vechten bent, voor de vele stappen die je, naar mijn idee, hebt gemaakt. De kracht die je gevonden hebt om tegen de es-stem in te gaan, en te doen waarvan je weet dat het goed voor je is, maar wat o zo moeilijk is omdat je zo veel angst en gene moet overwinnen. Wow! 🙌🏼💕🙌🏼

 

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

Geweldig Seolenna! Heel indrukwekkend alle stappen die je hebt gezet. ❤️

En een goed 'battle-plan'!

Hoe ging het delen op je werk?

 

Niet als tip maar puur om te delen: mijn dagopening is een dansje doen op m'n wekker-muziekje, en de afsluiting is 3 dingen opschrijven die ik leuk/mooi/fijn vond van de dag zonder verbeterpunten (bij mij vaak negativiteit in een schapenvelletje).

 

Een week geleden (vakantie!) vroeg je wat anderen doen als ze eigenlijk sociale dingen willen afzeggen omdat ze zich opgeblazen of dik voelen. Ik probeerde dan juist te gaan, en deed een gedragsexperiment dat jij ongetwijfeld ook zal kennen: kijken of alle aanwezigen echt hardop zeggen dat ik een dikke lelijke etcetera ben. Tenzij ik te emotioneel wobbel was en meer had aan bankhangen, theetje... Ik heb geen last meer van een eetstoornis, maar nog wel van een vermijdende persoonlijkheidsstoornis, en die balans vind ik nog steeds lastig, om aan te voelen wanneer je je manier van denken en doen kan uitdagen en wanneer je er meer aan hebt om op een andere manier lief te zijn voor jezelf.

Soms vind ik een op zich juist heel positieve stap zo groot en eng en hersenverknetterend dat het dan toch als een nare gebeurtenis voelt. Dus dat ben ik. Nu heb jij zoveel grote stappen achter elkaar gezet, en ik vraag me af hoe dat bij jou werkt? Geeft het je kracht, een gevoel dat je op een positieve manier weer het heft in eigen handen neemt, of voelt het juist onrustig? Of iets anders?

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

Bedankt alledrie, Mary, Elvara en Nikki,

Jullie reacties doen me goed én helpen me door te gaan.
 

Op 28-8-2018 om 08:53 zei Mary:

moeilijk om te horen, maar je weet dan ook waar je aan toe bent

Ja, ik merk heel duidelijk, al jaren eigenlijk, dat het beter is om zo snel mogelijk voor duidelijkheid te zorgen (dit is iets wat ik dus vaak (denk net als een ieder) wel zelf moet doen, door aan te geven of te vragen en dit is soms lastig en dan laat ik het en dan blijft de onduidelijkheid --> komen de eetbuien en rot gevoel --> ga ik me afzonderen en vermijden --> meer rotgevoel en eetbuien, sporten, etc. --> enzovoorts..). 
Als duidelijkheid niet mogelijk is, dan is het kwestie van accepteren van de onduidelijkheid en actief bezig gaan met het loslaten: 'als ik er nu niets aan kan doen dan loslaten voor nu; de duidelijkheid zal vanzelf komen, in het hier en nu zijn'. 
(zoals mijn woonsituatie: ik weet niet wanneer het veranderen zal, ik doe van alles en ben er druk mee, toch is het afwachten).

 

Op 28-8-2018 om 08:53 zei Mary:

Ik heb inderdaad ook een soort van ritueel aan het begin van de dag:

Top, bedankt allebei voor het delen van jullie rituelen! De supermarkt: daar ben ik al mee begonnen en helpt me zeker! Ook sta ik weer wat vaker stil (letterlijk) gedurende de dag, even voelen, aarden, kijken naar wat er in me omgaat. Dan pas verder. 
 

Op 28-8-2018 om 08:53 zei Mary:

Deze week thuis al wat voorbereidend werk, maar op 3 september start ik weer

Hoe gaat het, na de vakantie? Lukt het je jouw aan jouw 'schema' te houden? W.b.t. jouw ochtend en thuis-kom ritueel, aangeven van grenzen, naar huis gaan ook als het werk nog niet af is.

 

Op 4-9-2018 om 16:42 zei Nikki208:

Hoe ging het delen op je werk?

Perfect! Vond het helemaal niet zo spannend. Wilde graag die duidelijkheid en accepteer het dan ook. "Gewoon doen" en met de kracht / motivatie die ik momenteel heb, gaat het super gemakkelijk; de enige weg is de weg die goed voor me is en goed voelt en dus voor mezelf zorgen. Klinkt heel rationeel misschien, maar ik voel het ook weer. Reactie was heel goed, tijdje over gehad. Collega's kwamen met wat vragen of zij ergens rekening mee kunnen houden bijvoorbeeld, of iets over kunnen nemen, etc. Ook heb ik een dienst geruild trouwens met een collega, ik werk nu de maandagavonden i.p.v. de dinsdagavonden en hoef nu geen boodschappen te doen, te koken en mee te eten! Een collega kwam met dit voorstel, geweldig. Het geven van openheid / eerlijk zijn naar jezelf en naar anderen word soms toch nog wel onderschat, zeker ook door mij. 

 

Op 4-9-2018 om 16:42 zei Nikki208:

Niet als tip maar puur om te delen: mijn dagopening is een dansje doen op m'n wekker-muziekje, en de afsluiting is 3 dingen opschrijven die ik leuk/mooi/fijn vond van de dag zonder verbeterpunten

Ja, nice! Welk wekker muziekje heb je;-)?
 

Op 4-9-2018 om 16:42 zei Nikki208:

Ik probeerde dan juist te gaan, en deed een gedragsexperiment dat jij ongetwijfeld ook zal kennen: kijken of alle aanwezigen echt hardop zeggen dat ik een dikke lelijke etcetera ben. Tenzij ik te emotioneel wobbel was en meer had aan bankhangen, theetje.

Sure thing: experimenten doen! Perfect want het voelt (in ieder geval voor mij) alsof er dan een vrijheid is: het kan niet 'fout' gaan of 'goed' gaan. Het is gewoonweg een experiment. Het kost een boel kracht en energie en wat (in mijn geval) ik ervoor terug krijg is - in de meeste gevallen - nóg meer kracht en nóg meer energie, dan is het goed. En inderdaad, ergens zijn, stil zitten bij anderen: het is ook prima.Ik stel mezelf vaak de vraag: 'zou ik nú ergens anders willen zijn dan hier?'. Meestal is het nee, als het ja is, dan bekijk ik waar het vandaan komt en luister ik er wel / half (middenweg) / niet naar. Wederom: doen wat goed voelt / is.

 

Op 4-9-2018 om 16:42 zei Nikki208:

Nu heb jij zoveel grote stappen achter elkaar gezet, en ik vraag me af hoe dat bij jou werkt? Geeft het je kracht, een gevoel dat je op een positieve manier weer het heft in eigen handen neemt, of voelt het juist onrustig? Of iets anders?

Het geeft heel veel kracht, wat ik hierboven schreef :-). Ik leer mezelf weer meer kennen, voel dat hoe ik bezig ben de juiste weg is, anderen reageren en goed op, ik voel meer connectie met anderen en zij met mij. Doe wat meer leuke dingen. Geloof dat het daar om gaat?! 

 

Op 29-8-2018 om 09:16 zei Elsara74:

De kracht die je gevonden hebt om tegen de es-stem in te gaan, en te doen waarvan je weet dat het goed voor je is, maar wat o zo moeilijk is omdat je zo veel angst en gene moet overwinnen.

Dank je wel! En als ik het kan, kan jij het ook! Misschien ook voor jou Elsara: probeer de dingen die je moeilijk vindt uit te dagen als experiment. Dit maakt het - voor mij in ieder geval - wat speels, er is geen goed of fout, ik krijg er meer informatie door waar ik wel of niet wat mee kan. En in ieder geval doe ik dan iets anders dan anders en alleen daarmee kan ik best een beetje trots zijn op mezelf. Waar zou jij mee kunnen beginnen (iets kleins bijvoorbeeld)? 

En de huisarts en wat hij heeft aangegeven: helemaal prima, ben dankbaar voor de hulp die ik nu mag krijgen. Fijn dat er mensen zijn - van in mijn directe persoonlijke netwerk én hulpverleners die verder af staan en kijken met een andere bril - die met me meekijken, me een spiegel voorhouden. Deze week kennismaking met diëtiste. Ik probeer verwachtingen die ik soms ineens heb te zien als een idee en ze dan weer los te laten; ik zie wel hoe het gaat. 

Liefs, 

Seolenna

Link naar opmerking
Deel via andere websites

9 uur geleden zei Seolenna:

(dit is iets wat ik dus vaak (denk net als een ieder) wel zelf moet doen, door aan te geven of te vragen en dit is soms lastig en dan laat ik het en dan blijft de onduidelijkheid --> komen de eetbuien en rot gevoel --> ga ik me afzonderen en vermijden --> meer rotgevoel en eetbuien, sporten, etc. --> enzovoorts..). 

Ja lastig is dit, door de onduidelijkheid komt je leven ogenschijnlijk stil te staan. En wordt de ES als een sneeuwbaleffect steeds groter, maar helpt niet meer. Lastig. Knap van je dat je meer probeert stil te staan bij wat er is.

 

10 uur geleden zei Seolenna:

Hoe gaat het, na de vakantie? Lukt het je jouw aan jouw 'schema' te houden? W.b.t. jouw ochtend en thuis-kom ritueel, aangeven van grenzen, naar huis gaan ook als het werk nog niet af is.

Qua werk gaat het goed, ik heb het doel dat ik op tijd naar huis ga, weten uit te voeren tot nu toe. Het werk wat ik moest doen en waar ik prioriteiten bij had gelegd, heb ik af kunnen krijgen, dus daar nog niet in ervaren hoe het gaat als dit niet lukt. Wel veel spanning, omdat ik bang ben het overzicht te verliezen, omdat ik bang ben dat er werk blijft liggen en dat ik iets over het hoofd zie. Kwestie van langer volhouden denk ik.

 

Ondanks dat het als gemakkelijk voelde voor jou om te delen met je team, vind ik het toch knap dat je dit gedaan hebt. De touwtjes in handen nemen, plek voor jezelf innemen en op deze manier letten op jouw grens. Dat doe je dan toch maar even. Hoe ervaar jij het, dat je zo voor jezelf opkomt en goed voor jezelf zorgt?

En wat fijn voor jou dat collega's zo ondersteunend reageerden! 

 

10 uur geleden zei Seolenna:

Deze week kennismaking met diëtiste. Ik probeer verwachtingen die ik soms ineens heb te zien als een idee en ze dan weer los te laten; ik zie wel hoe het gaat. 

Heel mindfull, veel succes met de volgende stappen!

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Ja, stilstaan helpt. Iets minder eetbuien daardoor. Maar, het compensatiegedrag is natuurlijk een tweede (HEEL grote) stap. Daar ben o.a. jij mee bezig. Dat is een stap waarvan ik denk (eigenlijk ben in haast overtuigd) dat het DE stap is om te zetten. DE stap om de cirkel niet meer in te gaan. En daarvoor moet je volgens mij echt een enorme drive hebben. Serieus, HOE doe je dat? Ik heb daarvoor zo ontzettend veel bewondering... 

Knap hoe je het nu doet op werk. 

11 uur geleden zei Mary:

bang ben het overzicht te verliezen, omdat ik bang ben dat er werk blijft liggen en dat ik iets over het hoofd zie. Kwestie van langer volhouden denk ik.

Dit is een bepaalde overtuiging van jezelf misschien? Een overtuiging DAT jij iemand bent die dingen over het hoofd ziet? En een overtuiging misschien dat ALS je dingen over het hoofd ziet, dit heel erg zal zijn (wat gebeurd er dan, heb je het vast over gehad in sessies, hoef je helemaal niet te vertellen als je niet wilt natuurlijk). Ik herken deze overigens wél. Ik heb 'm ook. Ik ben geneigd om ook meer uren te werken om werk af te krijgen. Deze week probeer ik mijn contract uren te werken: wat kan dat kan en wat niet kan dat kan niet. En ja, soms zie ik dingen over het hoofd. Ik probeer dan te kijken waarom. Meestal is het namelijk omdat ik me te druk maak / te druk ben en me niet voldoende meer kan concentreren. Dat is een signaal en daar moet ik dan iets mee doen. 

 

11 uur geleden zei Mary:

Hoe ervaar jij het, dat je zo voor jezelf opkomt en goed voor jezelf zorgt?

Een vraag waar ik even over nadenk, want het antwoord komt niet direct. Ik denk dat dit komt omdat ik merk dat het niet direct zo voelt als voor mezelf opkomen en voor mezelf zorgen? Naast dit heb ik nog steeds mijn 'gekke' dingetjes, maar ja, dat is ook wel oké voor nu en gekke dingetjes maken ook wel wie je bent misschien. Anyway, het voelt wel goed want ik voel me meer stabiel. Minder eetbuien, als ze er zijn zijn ze minder groot, ik kies meer voor wat ik fijn vind en dat voelt wel echt heel goed! Dus ja, het voelt blijkbaar goed! Er zit nog wel dat paranoïde stemmetje hoor! Dat stemmetje dat zegt: "doe gewoon normaal, die grenzen die je aangeeft zijn belachelijk, je bent er minder voor jouw collega's want je zou meer moeten overnemen van ze, etc....". Dat stemmetje dien ik te verdragen: te horen, niet te volgen en niet op in te gaan en te wachten tot het weer gaat, again and again and again. In theorie zal het dan steeds stiller worden en in de praktijk is dit afwachten. Ook daarin probeer ik geen verwachtingen te hebben, hihihi ja mindfull te zijn. Eind oktober weer een vipassana, dit keer in België, kijk ernaar uit! 

Fijne dag Mary! 

 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

27 minuten geleden zei Seolenna:

Dat stemmetje dien ik te verdragen: te horen, niet te volgen en niet op in te gaan en te wachten tot het weer gaat, again and again and again. In theorie zal het dan steeds stiller worden en in de praktijk is dit afwachten.

Dat stemmetje wordt idd een stuk stiller en als het toch weer een keer wat oplaait komt er een andere, sterkere stem tegenin. (Nu is dat vaak juist omgedraaid, is de criticus het sterkst.) Het stemmetje probeert nog wel eens wat, heel af en toe. Maar de recentste keer kwam daar een heel duidelijke: "jeeemig, hou op, doe eens even normaal" overheen.

  • Like 3
Link naar opmerking
Deel via andere websites

54 minuten geleden zei Jessie:

Het stemmetje probeert nog wel eens wat, heel af en toe. Maar de recentste keer kwam daar een heel duidelijke: "jeeemig, hou op, doe eens even normaal" overheen.

 

Hiervan krijg ik een lach op mijn gezicht omdat ik blij ben voor je 🎉

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

12 uur geleden zei Seolenna:

DE stap om de cirkel niet meer in te gaan. En daarvoor moet je volgens mij echt een enorme drive hebben. Serieus, HOE doe je dat? Ik heb daarvoor zo ontzettend veel bewondering... 

Het is een grote strijd en ik ben er inderdaad mee bezig, maar het gaat nog heel vaak niet goed en de weg is lang. Wel is het zo dat  het compenseren mij lichamelijk heel erg veel klachten oplevert en wanneer ik niet compenseer, voel ik mij lichamelijk een stuk beter. Het blijft een afweging maken, of ik het waard vind om mij ziek te voelen of niet. En ook in de wetenschap dat compenseren 8 van de 10 keer ook tot gevolg heeft dat ik juist daarvan weer eetbuien krijg..........misschien helpt dit qua gedachten iets om een andere keuze te maken. En het is ook veel oefenen. 

 

12 uur geleden zei Seolenna:

Dit is een bepaalde overtuiging van jezelf misschien? Een overtuiging DAT jij iemand bent die dingen over het hoofd ziet?

Op het moment ben ik vaak angstig en heb ik weinig energie, alles lijkt daardoor zwaarder  te vallen en ik ben lang niet zo scherp als anders. Dus het overzicht raak ik ook makkelijk kwijt. De angst is meer dat ik fouten maak waar anderen last van hebben of dat ik het niet goed genoeg doe. Dat is net zo goed een onrealistische gedachten. Maar lukt nu even niet om dit om te buigen, energie is er te laag voor. Dat komt vast wel weer.

 

Mooi om te lezen hoe jij zo de stappen zet die je al kleine beetjes vooruit helpen. En dat het je goed doet, om zo voor jezelf te zorgen. Alle kleine beetjes helpen en veel kleine beetjes kunnen je al een eind op weg helpen.  

Als ik kijk naar wat je beschrijft over niet goed weten hoe je het ervaart om voor jezelf te zorgen, mag je ook succes ervaren? Of merken dat de dingen die je doet, dat dat goed is voor jezelf of een ander? Vroeg het me af.

 

Ga vooral zo door!

 

 

 

 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je kunt een opmerking achterlaten als je bent aangemeld



Nu aanmelden
 Share

×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.