Spring naar bijdragen
Blackmos

Terugval

Aanbevolen berichten

Blackmos

Graag zou ik wat advies willen of hoop ik dat andere het herkennen. 

 

Ik ben nu al ruim 1.5 jaar in behandeling waarvan 1 jaar bij human concern. 

 

Vorig jaar mezelf daar aangemeld in mijn dieptepunt. Ik had een depressie en anorexia. Het afgelopen jaar veel pieken en dalen gehad. De anorexia sloeg om naar veel compenseren in de vorm van braken en laxeren. Ik ben uiteindelijk 18 kilo aangekomen het afgelopen jaar. 

 

Mijn zelfbeeld is nooit goed geweest. Ik walgde van mijn lichaam en kon moeilijk omgaan met de veranderingen. 

 

De terugvallen die ik had duurde vaak niet lang en herpakte mezelf. Kreeg veel complimenten uit mijn omgeving. Niemand had gedacht dat ik zou herstellen zonder opname. Ook kreeg ik een relatie in die periode. Die relatie is onlangs uit gegaan. Het was mijn keuze. 

 

Echter in die periode is er veel gebeurd en sinds de relatie over is ligt de focus weer volledig op eten, kcal, en gewicht. Mijn dag draait om dit alles. Het voelt als controle, ergens goed in zijn. Verder is mijn stemming ook echt weer down en vlak. Ik heb het gevoel dat ik niet veel meer toegevoegde waarde heb aan dit leven. Deze terugval weten ze in therapie en naaste vrienden ook, maar tegen de rest wil ik het verborgen houden. Ze mogen dit niet zien. Ik moet mezelf herpakken Maar ik ben zo onwijs bang! 

 

Spoiler

Ik heb een kcal grens, die had ik eerst ook En toen durfde ik tot die grens alles te eten als ik maar niet over die grens heen kwam. Nu durf ik dus niks te eten en is alles eng. Ik ben nu in 3 weken 8 kilo afgevallen. Ik beweeg extreem veel, dat moet. Het braken is gestopt onlangs maar ik laxeer wel weer. De eetstoornis is sterk en wil dat ik verder afval. 

 

Ik weet niet wanneer ik de motivatie vind om het weer om te slaan. Het lijkt alsof het nu heviger is dan vorig jaar. Meer beperkingen etc. In therapie zeggen ze dat dit misschien even nodig is. Maar ik weet niet of het even is. Ik zit er nu alweer ruim 4 weken diep in.. en het einde lijkt nog niet in zicht. Ik voel me zo stom dat dit nu gebeurd. Het ging zo goed. Waarom lukt het me niet.:(

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
SylviaVG

Hoi Blackmos, 

Dankjewel voor het delen van waar je mee zit. 

Ik ben heel blij om te lezen dat naaste vrienden en je therapeut op de hoogte zijn. Je hoeft dit niet alleen te doen. Zoek steun bij je vrienden. 

Ik herken je angst, anorexia is een enge stoornis. Er zijn momenten dat je je te zwak voelt om jezelf te herpakken. Maar wees niet te negatief! Want je weet ergens in je achterhoofd dat je de kracht weer gaat vinden! Want dat heb je eerder ook al ervaren. 

Je onbegrip is ook herkenbaar, het ging zo goed en waarom lukt het dan nu niet.. Vergis je niet in wat de impact kan zijn van het verbreken van je relatie. Ook al heb je daar zelf voor gekozen. 

Een terugval is altijd erg vervelend. Maar ik geloof erin dat je kunt herstellen van anorexia. Ik ben er zelf het levende bewijs van. 

Ik wens je sterkte. Hou ons op de hoogte over hoe het gaat de komende tijd. 

Liefs, 

Sylvia 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Hi Blackmos,

Wat goed van je dat je jouw gedachte en gevoelens hier opschrijft. Én dat je het gedeeld hebt bij HC en bij jouw directe naasten. Het is duidelijk dat je een enorme terugval hebt en het is duidelijk dat je de strijd aan het aangaan bent. Al voelt het misschien niet zo. Als je de strijd liet zitten, zou je jouw naasten en HC níet op de hoogte stellen, zou je hier níet posten. 

 

9 uur geleden zei Blackmos:

De terugvallen die ik had duurde vaak niet lang en herpakte mezelf. Kreeg veel complimenten uit mijn omgeving.

Heel fijn; complimenten van de omgeving zijn zo nodig in eerste instantie om te zien wat je goed doet, want vaak zien we dat zelf zo moeilijk (is mijn ervaring). Alles wat goed gaat, is toch gewoonweg normaal?! Wat ik mij afvroeg toen ik dit net las: "wanneer en welke complimenten geef jij jezelf?". Uiteindelijk denk ik dat het erom gaat dat we op eigen benen leren te staan, dat de meningen van anderen ons niet omver blazen óf staande houden, dat wij onszelf staande houden. Wat zijn jouw gedachten hierover? 

Voor wat betreft de terugval. Sylvia noemde het ook al: het overgaan van een relatie, wel of niet zelf gekozen, heeft vaak een énorme inpact. Misschien zo ook bij jou, de moeite waard om dit te onderzoeken. Dit kan je een flinke laag dieper in jezelf brengen, een nieuwe laag die je leert kennen. Wil je dit? Wil je dit onderzoeken? Vraag je eens af waarom je het wel en niet wilt onderzoeken misschien? M.i. lijkt het erop dat je een enorme controle moet hebben. Waarover gaat het hebben van deze controle? Waar staat het voor? 

Je bent zo'n eind gekomen. 18 kilo aangekomen in een jaar en je staat er nog steeds! Ik heb daar een enorme bewondering voor! Dat is extreem en eng en je gaat voor jouw herstel, dit aankomen was ervoor nodig. Nu val je af, dit zal er ook voor nodig zijn. Kijk nu eens naar jouw gedrag: Waar gaat dit naartoe? Wat wil je ermee bereiken?
En één ding, zou je daar misschien wel direct mee kunnen stoppen (of niet?) en dat is het laxeren? Het brengt je niets behalve kapotte darmen. Of brengt het jou meer (en op de lange termijn)?

Meis, ik voel jouw pijn en behoefte aan controle. Ik heb ontdekt dat controle iets is wat eigenlijk niet bestaat, het is m.i. een creatie van onze gedachten/mind. Ik gun je dat je de waarheid in jezelf onder ogen gaat komen. Dat je ziet wat je aan het doen bent. Dat je deze diepere laag mag ontdekken en mag omarmen, en je echte zelf mag zien, lief mag zijn en compassie mag hebben voor die zelf. Dat je mag inzien wat jij goed aan het doen bent en dat jij jezelf dit mag vertellen. Zet 'm op, gebruik deze terugval als een gift om die diepere laag in jezelf te zien. Geef deze terugval díe betekenis!? Jij beslist immers welke betekenis je aan deze terugval geeft, toch? 

 

9 uur geleden zei Blackmos:

Ik heb het gevoel dat ik niet veel meer toegevoegde waarde heb aan dit leven.

Hier wil ik heel graag nog op reageren voor ik afsluit. Dit herken ik zó! En nu jij dit schrijft, voel ik daarbij zo iets anders. Ik las jouw bericht en ik herken op dit moment ontzettend veel, ook dit gevoel. Maar het schrijven van mijn reactie op jouw bericht, brengt mij een kracht om vandaag weer aan te gaan pakken als een nieuwe kans. Om kracht te hebben níet of in ieder geval mínder mee te gaan in mijn gedachten, mezelf níet te verstoppen vandaag maar te doen wat goed voelt voor mij. Ik zie dat de zon schijnt en ik ga zo naar buiten en ik ga de zon voelen op mijn lijf en dat vind ik spannend en ergens walg ik ervan maar ik weet dat het me goed zal doen, dat ik zelfs in deze donkere ellende wél kan genieten. En jouw bericht draagt bij aan deze kracht. Dank je wel voor jouw toegevoegde waarde aan mijn dag. 

Liefs,

Seolenna

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

Hoi Blackmos,

 

Wat dapper dat je je verhaal deelt en dat je dit in therapie en met jouw vrienden gedeeld hebt. 

Wat moet het moeilijk voor je zijn om het gevoel wat je zo goed kende, opnieuw te ervaren (down, angstig, vasthouden aan de ES) en het effect dat dit heeft op je lichaam. Je hebt een "gezonde" kant in je die ervoor zorgt dat je therapie volgt en je moeilijkheden deelt met vrienden en zo ook dit forum opzoekt. En de ES kant, die heel graag aan de routine/regeltjes vasthoudt en er o.a. voor zorgt dat je afvalt. Dit moet heel moeilijk voor je zijn, zeker omdat je ook al hebt mogen ervaren wat het is om succes te behalen, tegengesteld aan de ES.

 

Ik denk dat de ES niet zomaar weer de kop opsteekt. Dit heeft niets te maken met het niet hebben van motivatie, maar vaak meer met dat het je iets oplevert en je het dus nodig lijkt te hebben. Mijn vraag is dan ook, wat levert het jou op om de ES kant te volgen en er aan vast te houden? Wat zegt dit over wat je eigenlijk nodig hebt? En is dit iets wat je kunt delen met vrienden en in therapie?

 

Groetjes, Mary

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Blackmos

Hoi, 

 

@SylviaVG bedankt voor jou reactie. Ik moet idd ergens de kracht vinden, maar weet momenteel niet zo goed waar. Dat ik het gedeeld heb moest wel want ik ging opvallen. Mensen zagen aan mijn uitstraling en houding dat het niet goed ging. Ook eet ik minder en dat valt op, hoe wel ik het voor mijn omgeving juist wil verbergen door te blijven eten. Naja het is een strijd en elke dag lijkt hij moeilijker te worden. De negatieve gedachtes zijn sterk aanwezig en maken de hele dag door mijn hoofd. Je raakt er van overtuigd. 

 

8 uur geleden zei Seolenna:

Heel fijn; complimenten van de omgeving zijn zo nodig in eerste instantie om te zien wat je goed doet, want vaak zien we dat zelf zo moeilijk (is mijn ervaring). Alles wat goed gaat, is toch gewoonweg normaal?! Wat ik mij afvroeg toen ik dit net las: "wanneer en welke complimenten geef jij jezelf?"

Die complimenten zijn nu niet meer van toepassing. Stel andere alleen maar teleur. Complimenten aan mezelf heb ik al helemaal niet, voel mezelf stom, dom, en ik faal op vele vlakken voor mijn gevoel. 

 

8 uur geleden zei Seolenna:

Dit kan je een flinke laag dieper in jezelf brengen, een nieuwe laag die je leert kennen. Wil je dit? Wil je dit onderzoeken? Vraag je eens af waarom je het wel en niet wilt onderzoeken misschien? M.i. lijkt het erop dat je een enorme controle moet hebben. Waarover gaat het hebben van deze controle? Waar staat het voor? 

Het gaat ook vele lager dieper, mijn vader accepteerde mijn vriend niet, hierdoor zijn vele woordewisselingen geweest en frustraties. Dit heeft er onwijs hard ingehakt. Net op t moment dat hij hem enigzins accepteerde heb ik het gestopt. Ik kon hem niet bieden wat hij verdiende, hij was heel verliefd op mij maar andersom niet. Ik wil hem niet gebruiken dus heb het uitgemaakt. Hij is nu wel weer een gewone vriend maar in dit opzicht voelt t allemaal erg dubbel. Gewicht, eten, kcal geven mij controle, juist dat geeft me voor nu een veilig gevoel en het gevoel iets wel te kunnen. 

 

Het laxeren moet stoppen ja.. zeker met wat ik nu eet is dat een must.. maar elke gram die ik eet is gewicht en daar ben ik bang voor. Ik wil "leeg" zijn.. 

 

8 uur geleden zei Seolenna:

Maar het schrijven van mijn reactie op jouw bericht, brengt mij een kracht om vandaag weer aan te gaan pakken als een nieuwe kans. Om kracht te hebben níet of in ieder geval mínder mee te gaan in mijn gedachten, mezelf níet te verstoppen vandaag maar te doen wat goed voelt voor mij. Ik zie dat de zon schijnt en ik ga zo naar buiten en ik ga de zon voelen op mijn lijf en dat vind ik spannend en ergens walg ik ervan maar ik weet dat het me goed zal doen, dat ik zelfs in deze donkere ellende wél kan genieten. En jouw bericht draagt bij aan deze kracht. Dank je wel voor jouw toegevoegde waarde aan mijn dag. 

Dit raakt me wel.. :(

 

dankjewel voor je reactie... 

 

23 minuten geleden zei Mary:

Wat moet het moeilijk voor je zijn om het gevoel wat je zo goed kende, opnieuw te ervaren (down, angstig, vasthouden aan de ES) en het effect dat dit heeft op je lichaam. 

Dat voelt heel dom, juist omdat ik het weet.. ik had medicatie voor het downe gevoel, anti depresivia en die heb ik in juni afgebouwd. Gebruik nu alleen nog oxazepam voor de nacht. Misschien was het te vroeg, heb ik t wel gewoon nodig, weet t niet... weet alles even niet zo goed.

 

25 minuten geleden zei Mary:

Mijn vraag is dan ook, wat levert het jou op om de ES kant te volgen en er aan vast te houden? Wat zegt dit over wat je eigenlijk nodig hebt? En is dit iets wat je kunt delen met vrienden en in therapie?

Een beter lichaamsbeeld, minder ik.. ik weet niet zo goed wat ik nodig heb. Ik weet niet of ik nog wel iets wil... misschien is dit wel mijn doel, mijn leven? 

 

Liefs

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Hoi Blackmos,

O bah wat voel jij je ontzettend naar. Zo'n spiraal naar beneden. De eetstoornis zo sterk en ook jouw wens om die niet te hebben zo sterk.
Fijn dat je ons laat reageren en reageert op onze reacties, zo blijf je in contact met anderen en ook met een deel van jezelf ook al probeert de es jou daarvan af te houden. 
N.a.v. wat je schrijft, merk ik dat ik een aantal vragen heb en die stel ik hieronder. Aan jou hoor, om ze wel of niet te beantwoorden! Voel je vrij.

 

21 minuten geleden zei Blackmos:

Die complimenten zijn nu niet meer van toepassing. Stel andere alleen maar teleur. Complimenten aan mezelf heb ik al helemaal niet, voel mezelf stom, dom, en ik faal op vele vlakken voor mijn gevoel. 

Jij vindt dit, jij vindt - op dit moment - dat complimenten voor jou niet van toepassing zijn. Nogmaals, ik denk daar anders over door wat je schrijft en door wat ik je vanmorgen schreef. Ik ben naar buiten gegaan, vond die kracht! Tot nu toe heb ik geen grote eetbui gehad, dank je wel voor de stimulans die jij mij met jouw bericht bracht. En dan is het nu maar zo, dat je complimenten van jezelf niet accepteert, accepteer dan dat dit nu het geval is. Accepteer de situatie nu. Hoe het nu is, zal sowieso veranderen, want niets blijft hetzelfde, ook jouw gevoel van nu niet. 
 

 

25 minuten geleden zei Blackmos:

Het gaat ook vele lager dieper, mijn vader accepteerde mijn vriend niet, hierdoor zijn vele woordewisselingen geweest en frustraties. Dit heeft er onwijs hard ingehakt. Net op t moment dat hij hem enigzins accepteerde heb ik het gestopt.

Jouw vader accepteerde jouw vriend niet en later bijna. In hoeverre zou daar ook kunnen staan: "Mijn vader accepteerde (of: accepteert) mij niet, ... Dit heeft er onwijs hard ingehakt. Net op t moment dat hij mij enigszins accepteerde heb ik het gestopt"? 
En lees het nog eens. Zie je dat je schrijft "Dit heeft er onwijs hard ingehakt"? Wat bedoel jij met het woordje 'dit'?
Wat heeft iemand nodig die zoiets meemaakt op dit moment? 

 

33 minuten geleden zei Blackmos:

ik had medicatie voor het downe gevoel, anti depresivia en die heb ik in juni afgebouwd. Gebruik nu alleen nog oxazepam voor de nacht. Misschien was het te vroeg, heb ik t wel gewoon nodig, weet t niet... weet alles even niet zo goed.

Misschien is dit zo. Wat ik weet is dat een situatie zoals het verbreken van een relatie - en al helemáál als er nog veel meer om zo'n relatie speelt w.b.t. jouw vader, geschiedenis, etc. - voor een ieder heel moeilijk is en dat een ieder in de meeste gevallen terugvalt in bepaalde gedragingen die niet goed zijn. Sommigen slapen slecht, sommigen worden chagrijnig of boos, anderen gebruiken alcohol of drugs, anderen storten zich op hun werk. Jij hebt een eetstoornis waar jij je op focust. Mag je terugvallen van jezelf? Of ben je zo streng voor jezelf dat dit niet mag? 


 

Op de vraag wat je nodig hebt schrijf je: "een beter lichaamsbeeld, minder ik...". Ik vraag me af of dat precies is wat je bedoelt. Toen ik het las, dacht ik: "Ik wil dit niet meer, ik wil dit lijden niet meer, ik wil rust van negatieve gedachten en me vrij voelen, ik wil me niet zo eenzaam voelen". Hoe klinkt dat jou in de oren? Zou dat misschien een vorm van  een vrije vertaling kunnen zijn voor wat je (ook) bedoelt? En is dat misschien een leidraad voor wat je nodig hebt? Of is het toch iets anders? 


Sterkte, wij zijn hier als je ons nodig hebt! 

Groetjes,

Seolenna

 

 

 



"Our greatest glory is not in never falling, but in rising every time we fall." Confucius

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

Wat een moeilijkheden heb je de afgelopen tijd gehad, natuurlijk hakt dit erin, dat zou voor iedereen zo zijn, ook voor iemand die geen ES heeft. Zoals @Seolenna al zegt, iedereen heeft hier zijn/haar manier voor om mee om te gaan. En jij hebt een ES.

En als ik jouw reactie zo lees denk ik ook dat je heel hard bent voor jezelf, je haalt jezelf erg na beneden. Dit bedoel ik absoluut NIET als kritiek, maar meer als wat mij opvalt en dat ik het je gun om liever voor jezelf te zijn en te mogen accepteren dat je een terugval hebt en dat ik voor je hoop dat er mensen in jouw omgeving zijn die een arm om je schouder kunnen slaan en jouw steunen. 

 

Ik hoop dat je de terugval kunt zien als een duidelijk signaal van jouw ES waar je wat in te doen hebt. De ES steekt niet voor niets de kop op en wil je wat vertellen. Wanneer je dit wilt zou je dit met je behandelaar kunnen bespreken, zodat je op jouw tempo weer kunt gaan werken aan je herstel. Stapje voor stapje. En natuurlijk baal je van de terugval, want dit wil je niet, maar het is wel een signaal. 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna
1 uur geleden zei Mary:

dat ik het je gun om liever voor jezelf te zijn en te mogen accepteren dat je een terugval hebt en dat ik voor je hoop dat er mensen in jouw omgeving zijn die een arm om je schouder kunnen slaan en jouw steunen. 

Agreed, dit hoop ik met Mary! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93

Wat dapper dat je dit deelt. Weet even niet zo heel goed wat te zeggen. Ik vind het vooral heel naar dat je een terugval hebt. Maar ik bewonder bovenal je kracht hoe je de strijd met je eetstoornis aangaat. Een terugval hoort erbij en zodra je er middenin zit lijkt alles heel zwart en duister. Voelt de put heel diep. Maar er komt een einde aan. De dag dat je eruit klimt. Echt ❤️ 

Je hebt het al een paar keer gedaan en je kan het weer !!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maartje
Op 19-8-2018 om 18:01 zei Blackmos:

 

Die complimenten zijn nu niet meer van toepassing. Stel andere alleen maar teleur. Complimenten aan mezelf heb ik al helemaal niet, voel mezelf stom, dom, en ik faal op vele vlakken voor mijn gevoel. 

 

 

Het laxeren moet stoppen ja.. zeker met wat ik nu eet is dat een must.. maar elke gram die ik eet is gewicht en daar ben ik bang voor. Ik wil "leeg" zijn.. 

 

Een beter lichaamsbeeld, minder ik.. ik weet niet zo goed wat ik nodig heb. Ik weet niet of ik nog wel iets wil... misschien is dit wel mijn doel, mijn leven? 

 

Goed dat je dit deelt Blackmoss

Er is al heel veel gezegd maar ik reageer nog even op enkele punten.

 

Het eerste, compliment dat je dit deelt!! Jij kiest niet voor een es, dus je stelt een ander niet bewust teleur! Je weet een heleboel te noemen wat niet goed gaat, je noemt het falen, maar is het ook falen? Want wanneer is het wel goed?

 

Dan de tweede zin, wat ik gekleurd heb:  zie je wat een eetgestoorde gedachte dit is? Als dit zo zou zijn zou elk mens buiten proporties zijn! Je lichaam gebruikt het overgrote deel van de intake voor rustmetabolisme, dan nog wat voor activiteiten en in de nachten voor herstel/opbouw, als jij te weinig eet gaat je lichaam in de overlevingsstand en zal het naar de vitale organen gaan, het is niet mogelijk dat je van elke gram aankomt. Wat heeft jou eerder geholpen het laxeren te laten?

 

Krijg je een beter lichaamsbeeld op deze manier?? Vaak raakt je lichaamsbeeld juist vertekend als je zo wegzakt. Waarom wil je minder jou? 

Denk je echt dat dit je doel is, je leven? Geloof jij dat? Ik namelijk niet, dat is een "leugen" van de eetstoornis!

 

Wat zijn voor jou punten die je kunnen helpen? Zou je jezelf elke dag een complimentje durven geven en iets te benoemen waarvoor je dankbaar bent?

 

Sterkte

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Blackmos
Op 19-8-2018 om 18:47 zei Seolenna:

Accepteer de situatie nu. Hoe het nu is, zal sowieso veranderen, want niets blijft hetzelfde, ook jouw gevoel van nu niet

Aller eerst dankjewel voor je reactie. Ik accepteer het deels. Het is nu eenmaal zo, maar voel me gewoon stom dat ik er "weer" intrap. Ik zet veel op het spel. Mijn gevoel is erg down, zal komen doordat ik teleurgesteld ben in mezelf icm weinig eten, en heel de dag bezig zijn met niets anders dan kcal, bewegen,  niet eten, en gewicht. Dat maakt t leven toch maar somber. 

 

Op 19-8-2018 om 18:47 zei Seolenna:

uw vader accepteerde jouw vriend niet en later bijna. In hoeverre zou daar ook kunnen staan: "Mijn vader accepteerde (of: accepteert) mij niet, ... Dit heeft er onwijs hard ingehakt. Net op t moment dat hij mij enigszins accepteerde heb ik het gestopt"? 
En lees het nog eens. Zie je dat je schrijft "Dit heeft er onwijs hard ingehakt"? Wat bedoel jij met het woordje 'dit'?

Precies dat dus, ik draai het al om, het gaat me niet om het feit dat hij hem niet mocht, dat kan. Je kan niet met iedereen een klik hebben. Het gaat erom dat hij mij mijn geluk niet gunde, mijn keuze respecteerde en achter mij stond. Ik heb hem dat op heel veel manieren geprobeerd duidelijk te maken maar hij liet t niet toe. Dat heeft me erg teleurgesteld. En dat bedoel ik denk ik met erin gehakt want ik hecht veel waarde aan de mening van mijn vader, hij is een belangrijk persoon in mijn leven. 

 

Op 19-8-2018 om 18:47 zei Seolenna:

Jij hebt een eetstoornis waar jij je op focust. Mag je terugvallen van jezelf? Of ben je zo streng voor jezelf dat dit niet mag? 

 

Liever niet, al ben ik nog nooit eetstoornis vrij geweest. Het compenseren is altijd doorgegaan. Ik mag dit best hebben nu, maar wil er niemand mee tot last zijn. Liever niet eens mijn therapeuten, die zullen wel denken, kijk daar heb je ze weer. Ze was net zo goed bezig, alles verliep redelijk goed, en nu verpest ik alles weer. Ik probeer niets aan mijn collega's te laten merken maar moet zeggen dat t masker erg zwaar begon te worden en een enkeling er al doorheen stak. 

 

Op 19-8-2018 om 18:47 zei Seolenna:

Op de vraag wat je nodig hebt schrijf je: "een beter lichaamsbeeld, minder ik...". Ik vraag me af of dat precies is wat je bedoelt. Toen ik het las, dacht ik: "Ik wil dit niet meer, ik wil dit lijden niet meer, ik wil rust van negatieve gedachten en me vrij voelen, ik wil me niet zo eenzaam voelen". Hoe klinkt dat jou in de oren? Zou dat misschien een vorm van  een vrije vertaling kunnen zijn voor wat je (ook) bedoelt? En is dat misschien een leidraad voor wat je nodig hebt? Of is het toch iets anders? 

Wat jij schrijft zou ik graag willen, maar ik heb er zo weinig vertrouwen in dat dat ooit kan en lukt. Ik wil zoals het op dit moment gaat niet meer. Dit is niet echt een fijn leven en heb t gevoel dat ik niets toevoeg. Nutteloos en waardeloos ben. Ik voel me echt een last en een aansteller. 

 

Op 19-8-2018 om 19:23 zei Mary:

ik voor je hoop dat er mensen in jouw omgeving zijn die een arm om je schouder kunnen slaan en jouw steunen

Van degene van wie ik het graag zou willen (mijn ouders) ga ik het niet krijgen. In therapie zijn ze lief en begripvol. 

Dankjewel voor je berichtje. 

 

7 uur geleden zei IV93:

Maar ik bewonder bovenal je kracht hoe je de strijd met je eetstoornis aangaat. Een terugval hoort erbij en zodra je er middenin zit lijkt alles heel zwart en duister.

Dankjewel voor je berichtje, niet erg dat je er lastig op kan reageren. Bewondering is op dit moment niet gepast want ik ben alles behalve goed bezig. Ik hoop dat het snel verbeterd.. 

 

7 uur geleden zei Maartje:

Je weet een heleboel te noemen wat niet goed gaat, je noemt het falen, maar is het ook falen? Want wanneer is het wel goed?

Het is falen, niets lukt op dit moment, ik neem t me voor en t lukt me uiteindelijk niet. Dan is het voor mijn gevoel falen. Ik heb mijn dieptepunt al gehad, waarom dit dan nu? Waarom kan t niet Gewoon normaal gaan?

 

7 uur geleden zei Maartje:

Dan de tweede zin, wat ik gekleurd heb:  zie je wat een eetgestoorde gedachte dit is? Als dit zo zou zijn zou elk mens buiten proporties zijn! Je lichaam gebruikt het overgrote deel van de intake voor rustmetabolisme, dan nog wat voor activiteiten en in de nachten voor herstel/opbouw

Ja het is eetgestoord maar ben er van overtuigd dat t zo is momenteel. Stom hè, elke hap voelt als aankomen. En ja je hebt gelijk, als dat echt zo was zou iedereen buiten proporties zijn:( 

 

7 uur geleden zei Maartje:

Wat heeft jou eerder geholpen het laxeren te laten?

Mijn werk was mijn motivatie, ik moest aankomen door ondergewicht anders zou ik mijn baan verliezen. Ook wist ik dat ooit mijn darmen zich weer op een normale manier zouden vullen en ik ze stil leg door laxeren.  Die motivatie heb ik nu echter niet op dit ogenblik. Hoop echt dat dat weer komt. 

 

7 uur geleden zei Maartje:

Krijg je een beter lichaamsbeeld op deze manier?? Vaak raakt je lichaamsbeeld juist vertekend als je zo wegzakt. Waarom wil je minder jou? 

Denk je echt dat dit je doel is, je leven? Geloof jij dat? Ik namelijk niet, dat is een "leugen" van de eetstoornis!

 

Ik vind mezelf nog steeds dik en weeg nu 8 kg minder. Het is nog niet veranderd dus. Wel voel ik me "leeg" beter. Ik hoef niet veel te zijn. Wil niet veel zijn. Voeg niks toe op dit moment aan t leven, en door deze terugval denk ik echt dat dit t enige is wat ik kan.. 

 

7 uur geleden zei Maartje:

Wat zijn voor jou punten die je kunnen helpen? Zou je jezelf elke dag een complimentje durven geven en iets te benoemen waarvoor je dankbaar bent?

 

Ik zou willen dat ik geaccepteerd word om wie ik ben, er naar mij geluisterd word. Ik voel me nu echt niets waard. Ik kan mezelf niet complimenteren op hoe ik nu leef, het is gewoon dom en stom. Ik ben dankbaar dat hc mij nog elke week 2x wil zien al vind ik dat ook wel lastig... 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Hoi Blackmos,

Wat een uitgebreide reactie schreef je, mooi vind ik. Je leest alles, bent ermee bezig. Ook al accepteer je het niet helemaal, je laat het niet zomaar lopen. 

Je schrijft dat je dacht dat je de allerergste terugval wel gehad zou hebben... Misschien is dit (dus) niet zo... Misschien is er nog eentje nodig, misschien wel met een nog naarder gevoel, dan dat je hebt gehad. Een terugval om verder te komen hè? Dat is dé manier om een terugval te gebruiken m.i. Maar goed, dat is dus wat ik denk. Hoe zie jij een terugval eigenlijk? 

Ik wil graag nog op één ding reageren voor nu.
Je schrijft dat je zou willen dat je geaccepteerd wordt om wie je bent, dat er naar jou geluisterd wordt. Kijk eens in jouw leven naar wie er naar jou luisteren en wie jou, waarschijnlijk, accepteren zoals je bent? En kijk nou eens naar wat je zelf doet: je accepteert jezelf niet. Je accepteert jouw gevoelens en gedachten niet. Jij luistert niet naar wat je nodig hebt. Zoals ik het lees, ben jij degene die jezelf niet accepteert en vul je in voor anderen dat zij dit ook niet doen. Sowieso het invullen voor anderen: waarom doe je dit? Denk je dat je jezelf hiermee een veilig gevoel geeft? Het gevoel om jezelf de grond in te trappen, jezelf waardeloos te voelen? Ik denk dat jij je nu misschien wel waardeloos wílt voelen ergens. Misschien met als vrij directe aanleiding dat jij dingen verkeerd hebt gedaan in jouw relatie, o.i.d.? 
Wat zijn jouw ideeën hierover? 

Ondanks dat jij jezelf niet accepteert op dit moment, ik wil je graag laten weten dat ik dat wel doe, ondanks dat ik je niet ken. Dit komt omdat ik een ieder accepteer vanuit liefde voor iedereen. Omdat acceptatie goed doet voelen en ik wil graag dat een ieder zich goed voelt. 

Liefs,

Seolenna

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Blackmos
Op 24-8-2018 om 07:43 zei Seolenna:

Hoe zie jij een terugval eigenlijk? 

Voor mij is terugvallen weer volledige focus op kcal. Het begint met het weglaten van al het zoet, dan ga ik maaltijden skippen, en uiteindelijk eet ik nog maar heel weinig. Mijn gedachtes zijn alleen maar bezig met eten gewicht en kcal en mijn zelfbeeld is nog slechter. Ik ga op t werk eten in t zicht om niet op te vallen. Ik neem mezelf eerst voor om het niet zo drastisch te doen, maar dat kan ik blijkbaar niet. Vaak alles of niets. Ik heb een streef nu, die had ik bij eerdere terugvalletjes niet echt. Ik moet daarheen. Bewegingsdrang is zo hoog, en de weegschaal staat weer middenin mijn kamer. Ik mag steeds minder van mezelf en er komen steeds meer regels bij. Ik weet niet precies hoe ik t zie. Het is mijn manier van controle, omgaan met situaties, omgaan met mezelf, ergens goed in zijn. Je zou denken na ruim 1.5 jaar therapie dat ik nu wel moet weten hoe ik met situaties om moet gaan, Maja niets blijkt minder waar.. heb echt wel dingen geleerd maar waarom nu dit dan? Waarom heb ik dit zo nodig? Het verpest mijn leven, mijn geluk. Maar blijkbaar kan ik niet veel beters. 

 

Op 24-8-2018 om 07:43 zei Seolenna:

En kijk nou eens naar wat je zelf doet: je accepteert jezelf niet. Je accepteert jouw gevoelens en gedachten niet. Jij luistert niet naar wat je nodig hebt. Zoals ik het lees, ben jij degene die jezelf niet accepteert en vul je in voor anderen dat zij dit ook niet doen. Sowieso het invullen voor anderen: waarom doe je dit? Denk je dat je jezelf hiermee een veilig gevoel geeft? Het gevoel om jezelf de grond in te trappen, jezelf waardeloos te voelen?

Nee ik luister niet naar mezelf, ik negeer mijn lichamelijke klachten. Ik verdien het niet, de klachten vallen wel mee. Ik kan mezelf om meerdere redenen niet accepteren. 1 reden is dat ik zo onwijs van mezelf baal en me schaam dat ik in deze situatie zit. Het invullen voor andere gebeurd automatisch. Dat is iets wat ik al heel lang doe. Ik vind het lastig om daarmee om te gaan. En Dat weerhoudt me ook vaak mijn eigen mening te geven, want ze zullen dit of dat wel vinden.. 

Op 24-8-2018 om 07:43 zei Seolenna:

Misschien met als vrij directe aanleiding dat jij dingen verkeerd hebt gedaan in jouw relatie, o.i.d.? 
Wat zijn jouw ideeën hierover? 


Op een gegeven moment ga je overal aan twijfelen. Ga je jezelf dingen kwalijk nemen en verwijten. In dit geval speelt dat idd mee. En niet alleen de situatie van mijn relatie maar meerdere situaties die zich de laatste tijd afspeelde. Ik neem mezelf veel kwalijk. Ieder ander had de relatie niet beëindigd, die hadden het aangekeken. Ik kon mezelf niet geven. Had tijd en ruimte nodig voor die klote es. Ik heb hem van te voren gewaarschuwd, gewaarschuwd dat ik niet open sta voor een relatie En mijn herstel voorop staat. Gewaarschuwd dat het lastig ging Worden en ik niet wist of ik dezelfde gevoelens voor hem zou krijgen zoals hij voor mij had. Ik heb hem gevraagd mij de ruimte te geven en tijd. Maarja blijkbaar was het niet genoeg...

 

Bedankt voor je lieve bericht! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

@Blackmos wat een worsteling waar je nu in zit. En wat moet dit moeilijk voor je zijn, met de wetenschap waar je stond op de weg naar herstel. 

Ingewikkeld lijkt mij ook om dit bij jezelf te ervaren en zelf niet te weten om hier mee om te gaan. Aan de andere kant ook een teken dat je hierin juist anderen nodig hebt om je de weg te kunnen wijzen naar herstel. Het "gezonde" bij jezelf weer te hervinden. 

 

In je reactie lees ik de volgende dingen:

- er is veel gebeurd de afgelopen tijd (waar je de topic mee opende)

- focus op verminderen kcal

- bewegingsdrang

- bagatelliseren van lichamelijke klachten 

- jezelf niet accepteren, schaamte voor jezelf, boos zijn op jezelf, verwijten etc. 

 

Is dit enorme gebrek aan zelfwaardering ook niet hetgeen waar je tegenaan loopt en dus waar mogelijk het antwoord ligt om het roer weer om te gooien? Zijn de achterliggende dingen waar je tegenaan loopt, die de ES weer flink doen aanwakkeren, ook onderdeel binnen de therapie die je volgt?  

Het vat nemen/pakken op voeding, bewegen, gewicht etc. is een soort van schijnveiligheid, want het helpt je niet verder en de dingen die zijn gebeurd, veranderen er niet door. 

 

Ik stuur je een virtuele knuffel, want volgens mij kun je die nu wel gebruiken!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Hi Blackmos! 

Wat een mooie uitgebreide reactie schrijf je. 

 

5 uur geleden zei Blackmos:

Waarom heb ik dit zo nodig?

Goede vraag. Weet jij het? 
 

5 uur geleden zei Blackmos:

Ik kan mezelf om meerdere redenen niet accepteren. 1 reden is dat ik zo onwijs van mezelf baal en me schaam dat ik in deze situatie zit. Het invullen voor andere gebeurd automatisch. Dat is iets wat ik al heel lang doe.

Vind het zo bijzonder hoe we ons zelf behandelen, anders dan dat we een ander behandelen, that's for sure. Je hebt in therapie vast iets geleerd als 'het ombuigen van gedachten'? Hoe kan je bovenstaande zin 'ik baal van mezelf en schaam me dat ik in deze situatie zit' ombuigen? Als je die ombuiging een paar keer hardop zegt, of een paar keer leest en er even bij stil staat, wat gebeurd er dan met jouw gevoel? 
Invullen voor anderen gebeurd misschien nog automatisch. En soms zul je je er vast bewust van zijn? Het zijn de kleine momentjes, die kun je grijpen, die kun je aangrijpen om te gaan veranderen. Het is heel lastig als je het al zo lang doet maar ik denk echt dat het mogelijk is, ook voor jou! 

 

5 uur geleden zei Blackmos:

Ieder ander had de relatie niet beëindigd, die hadden het aangekeken.

Ik heb het idee dat je blijft hangen in jouw ideeën over jouw relatie. Zijn er mensen in jouw omgeving met wie je erover kunt praten? Praten met anderen erover kan je helpen om een beetje uit jouw eigen maalstroom van negatieve gedachten te komen misschien. 
De zin hierboven, die klopt denk ik niet. Jij kúnt daadwerkelijk niet weten wat 'ieder ander' had gedaan. En überhaupt: jij bent jij. Jij maakt jouw keuzes, jij leeft jouw leven. Als een ander het voor je kon doen, was het misschien wel zo gemakkelijk maar dit is het niet. Jij mag kiezen wat jij kiest. En áls het waar is dat je de eetstoornis hebt verkozen boven jouw relatie, dan zul je dit vanzelf te weten komen en dan is het iets om van te leren, vooruit te kijken. Ik gun het je zo. Ik gun het je om vooruit te kijken i.p.v. terug kijken en zoveel verhalen 'maken' waardoor je jezelf zo klem zet. 

Blijf schrijven, blijf delen! Doe je super! 

Mooi @Mary hoe je de dingen opsomt waar Blackmos zich op richt. Ik lees er ook een groot gebrek aan zelfwaardering in. Een heel eenzijdige - negatieve - blik op zichzelf, misschien is zij wel de enige die dit ziet op deze manier...?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Blackmos

@Mary dankjewel voor het relativeren.

 

Het is hard berg afwaards gegaan. 

Spoiler

Ben nog 5 kg van mijn laagste gewicht af, ruim 8 kilo afgevallen de afgelopen 3 weken. Laxeerde elke dag weer en de bewegingsdrang was enorm. Mijn intake was niet meer dan 300 kcal per dag..

 Ik zag het niet meer zitten, voelde me zo verschrikkelijk stom, dom en waardeloos. Ik moest in therapie weer wegen, ook weer regelmatig bloedprikken, veel zorgen daar. Het voelde echt of ik weer helemaal terug bij af was, alles voor niks geweest de afgelopen maanden. Het gevoel dat je je echt machteloos voelt en denkt dat afvallen het enige is wat je kan, waar je controle over hebt. Maar ik denk dat ik deze terugval nodig heb gehad om tot de inzichten te komen die ik nu bezig.

 

Ik ben een boek aan t lezen en dat boek geeft me zoveel kracht, Zó veel dingen die duidelijk worden nu, zoveel puzzelstukjes die nu (pas) op zijn plek vallen. Zoveel inzichten die nu duidelijk worden. 

 

Ik mijn negatieve gedachtes nu omzet naar positieve gedachtes. Ik voor het eerst VOEL, dat ik ga herstellen voor mijzelf, niet voor mijn werk, familie, vrienden etc maar omdat ik het verdien, het mezelf gun, ik wel genoeg ben en ruimte mag innemen! Ik voel me voor het eerst in 2 jaar weer blij, oprecht blij, ik voel een kracht in me en die geeft me zoveel energie, maakt me zo krachtig. 

 

Ik ga herstellen, op mijn manier, een manier die goed voor mij voelt, en wat de rest daarvan vind? Tja... als ik vind dat het goed is, is het goed volgens mij. En het eten zal echt niet gelijk perfect gaan, maar als ik er vrede mee heb is dat goed toch? Dit voelt goed... 

 

Ik denk dat dit inzicht echt wel een mega grote stap is richting mijn herstel en dan is eten maar een masker die mij wilde verbergen, waar ik mezelf achter kon verschuilen. Ik ga het aan, maar nu op een manier waar ik volledig achter sta en her doe voor mij en mijn toekomst. 

 

@Seolenna bedankt voor je reactie, ik denk dat het bovenstaande ook wel een reactie is op jou antwoord. 

 

 

  • Like 2

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Wat ontzettend fijn om te lezen dat dat boek zo'n positief effect op je mindset heeft, @Blackmos! Je klinkt zo anders nu. Super!

 

Ben nu wel benieuwd welk boek dat is ;)

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Linsey
4 uur geleden zei Jessie:

Wat ontzettend fijn om te lezen dat dat boek zo'n positief effect op je mindset heeft, @Blackmos! Je klinkt zo anders nu. Super!

 

Ben nu wel benieuwd welk boek dat is ;)

+1 ! :)

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Blackmos

@Jessie @Linsey

 

Het is niet alleen het boek, ook de 2 jaar therapie speelt hierin een grote rol. Maar doordat boek zie ik nu wel waarom er bepaalde dingen zijn zoals ze zijn en is zijn de oefeningen die ik in therapie krijg nu helder. Het heeft me veel inzichten gegeven en dan heb ik het nog niet eens uit Haha. Het boek heet de kracht van kwetsbaarheid. Wat een mens nodig heeft om te kunnen leven, zich gewaardeerd te voelen, om zich genoeg te voelen. Dat begint met jezelf kwetsbaar opstellen. Dat klinkt nu heel simpel, maar het is echt waar. Ik geloofde daar nooit echt in, maar ik ben er nu 100% van overtuigd. En schaamte daar gaat ook een groot deel van t boek over. De maskers die wij gebruiken, het is zo kloppend allemaal. Ik ben het boek echt aandachtig aan t lezen en maak voor mezelf aantekeningen. Het voelt fijn om te lezen dat je niet de enige bent die deze tactieken en strategieën inzet. Het is wel een confronterend boek, maar dat maakt t voor mij juist interessant. 

 

Ik ben er nu wel van overtuigd dat de 3 basis elementen om een bezield leven te leiden liefde, verbondenheid,  en het gevoel erbij te horen de dingen zijn die elk mens nodig heeft. Zonder die 3 dingen of zonder 1 van de 3 kun je als mens jezelf erg ongelukkig voelen. 

 

Dat kwetsbaarheid de kern is van het probleem en schaamte de kwetsbaarheid weerhoudt erover te praten en jezelf open te stellen. 

 

Weet niet of t duidelijk overkomt haha ik zit in het boek he.. het is voor mij in ieder geval duidelijk. 

 

Er staan zoveel mooie dingen in het boek dat ik het echt wél een aanrader vind! 

 

Ik hoop dat de rest van het boek me net zoveel inspiratie, kracht en positiviteit geeft als het eerste deel. 

 

Lieve groetjes 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna
8 uur geleden zei Blackmos:

3 basis elementen om een bezield leven te leiden liefde, verbondenheid,  en het gevoel erbij te horen

Heel mooi Blackmos, ben zo blij dit te lezen. Zo blij dat JIJ blijdschap voelt. 

Bijzonder hè, hoe puzzelstukje dan 'ineens' zo samen komen! 'The eureka moments'. 

***Dank je wel voor het delen van jouw inspiratie***

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

Hoi Blackmos,

 

Wat mooi om te lezen dat je een inzicht, kracht en vertrouwen hebt gevonden in jezelf. Fijn dat dit zo ontzettend goed voelt voor jezelf. Ben blij voor jou! Ik heb er veel bewondering voor, want je had het echt moeilijk. Bizar soms hè, dat je eerst iets verder weg lijkt te zakken en van daaruit weer de weg vindt die past bij jou om eruit te komen.

Veel succes en plezier misschien ook wel een beetje op deze nieuwe weg.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Blackmos
6 uur geleden zei Mary:

Hoi Blackmos,

 

Wat mooi om te lezen dat je een inzicht, kracht en vertrouwen hebt gevonden in jezelf. Fijn dat dit zo ontzettend goed voelt voor jezelf. Ben blij voor jou! Ik heb er veel bewondering voor, want je had het echt moeilijk. Bizar soms hè, dat je eerst iets verder weg lijkt te zakken en van daaruit weer de weg vindt die past bij jou om eruit te komen.

Veel succes en plezier misschien ook wel een beetje op deze nieuwe weg.

Hey Mary, 

 

Ik zat idd heel erg diep in mijn terugval. De diepste terugval die ik gehad heb in 10 maanden. Zag niet meer waarvoor ik het nog deed. 

 

Ik zie de weg nu, ik denk de juiste, ik ben er nog niet. Ik ben diep gezakt en het heeft tijd nodig om hiervan weet te herstellen. Het heeft energie nodig. Het belangrijkste nu is, wat ik al die tijd niet heb ervaren, is dat ik het voor mezelf doe. Ik doe het omdat ik voel dat ik (goed) genoeg ben. En dat is denk ik echt 1 van de belangrijkste gevoelens die je bij je herstel nodig hebt. Mentaal voel ik me sterk, en probeer elke negatieve gedachte om te buigen naar een positieve. Ik heb het gevoel dat mijn herstel nu pas Echt begint. De vorige pogingen deed ik niet voor mezelf Maar omdat andere dat wilde, omdat het verwacht werd. Had immers lang genoeg thuis gezeten. Nu doe ik het omdat ik het verdien, ik er mag zijn, ik goed ben zoals ik ben. Daar bij is acceptatie van jezelf heel belangrijk. Maar het gaat me nu echt lukken, op mijn manier, het voelt krachtig en sterk en enorm goed :D

 

bedankt voor je reactie 

  • Like 2

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

Volg je weg, het is en wordt vast een hele mooie weg! Neem de tijd, zoals je zelf al zegt, het is jouw herstel en je doet dit op jouw manier en jouw tempo. Helemaal goed! 

 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.