Spring naar bijdragen
Catharina1915

Eerlijk zijn over eten

Aanbevolen berichten

Catharina1915

Ik heb met mijn therapeut proberen af te spreken 😉, dat ik al het eten wat ik eet ga opschrijven en met hem bespreek. Ik merk dat ik hier volledig van in de paniek schiet... Ik ben van nature een bijzonder eerlijk persoon (soms té),alleen wat betreft mijn es kan ik alles aan elkaar jokken. Dat vind ik afschuwelijk. Nu hij me op de man af gevraagd heeft of ik het wil opschrijven zit ik met een enorm dilemma. Ik wíl niet aan een ander laten weten wat ik eet tijdens een bui (schaam me dood 😢) maar ik wil dus ook niet liegen. Ik probeer er tijdens ons gesprek wat lacherig over te doen, maar ik schiet er dus niks mee op. Ik wil echt heel erg graag aan de slag om de es te beperken/(deels) op te lossen, maar ik vind het zó ongemakkelijk om hierover open te zijn.. Hoe doen jullie dat? Houden jullie dit ook allemaal voor jezelf? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cor13n

Hee wat een goede vraag! Ik herken me helemaal in jouw verhaal. Mijn behandeling is nog niet begonnen (ik kan haast niet wachten want wil echt graag van mn eetprobleem af), maar ik zie echt zwaar op tegen de vraag of ik alles op kan schrijven wat ik eet.. net als jij schaam ik me heel erg voor wat ik dan eet in een eetbui.

Ik kan je dus helaas niet helpen, dus ik hoop dat anderen hier op t forum er al ervaring mee hebben en wat tips kunnen geven aan ons! 

Succes ermee in ieder geval, ik hoop dat je er wat aan kan hebben!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
sarie

Hoi ,

Ik herken heel erg de schaamte. en nog heb ik dat . Ik hou het ook echt bij mijzelf en deel het niet (meer ) Dat hoeft ook niet natuurlijk. 

Maar een psycholoog is wel iets gewend. Je kunt het ook zo zien als een huisarts. Die vraagt ook veel en niet omdat hij het zelf zo graag wil weten. Maar voor jou omdat die je wil helpen om je beter te voelen.

Mijn ervaring is wel dat je over die schaamte heen komt als je het gewoon verteld hebt. Na een paar keer zul je merken dat het serieus genomen word en niet raar of vreemd of noem maar is. Er is niets raar genoeg of het is gewoon goed. Zo is het . Meer niet.

Bij mij hielp het om zelf te zien: wat gebeurd er en wat doe ik. Een spiegel.

Later heb ik het weer terug bij mijzelf gehouden want dat werkte beter.

k hoop dat dat wat helpt om je wat vrijer te voelen. Het gaat je wel helpen maar het is niet zo dat je er dan in ene vanaf bent. Je krijgt eigen  inzichten

maar ook ga je met wat liefde naar jezelf leren kijken. Je gaat begrijpen hoe het gaat en dan zal je zien dat het af gaat nemen. Dat gaat geleidelijk niet in 1 keer.  

Dat is mijn ervaring.

succes!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Wat is het idee achter het bijhouden? Is het nodig dat erin komt te staan waar een eetbui precies uit bestaat of gaat het erom inzicht te krijgen in patronen?

 

Je schaamte is denk ik wel een heel nuttig thema om mee aan de slag te gaan.

 

Misschien kun je het delen in stappen doen? Dat je eerst bij wijze van spreken 1 eetbuiproduct benoemt en dat steeds iets uitbreidt.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

Zelf geef ik tijdens de therapie aan of ik een eetbui(en) heb, een hele enkele keer vraagt ze wat ik hierin heb gegeten, maar eigenlijk is dit van ondergeschikt belang, omdat het er bij mij meer om gaat, waarom ik de eetbui nodig lijk te hebben. Dus wat @Jessie ook aangeeft, om inzicht in de patronen te krijgen.

 

Ik schaam me ook voor de eetbuien en het gevoel het niet onder controle te hebben, met het bespreken hiervan, geef ik dit ook aan. Uiteindelijk helpt het mij wel om patronen te herkennen. Zou het iets kunnen zijn wat je zou kunnen doen? Dus wel het "eetbui voedsel" beschrijven, maar daarnaast ook misschien vragen waarom dit nodig is en aangeven dat je het moeilijk vindt om dit te bespreken i.v.m. schaamte.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Linsey

Ik spreek er eigenlijk ook liever niet over. Schaam me dan heel erg.

Omdat het in een roes plaatsvind heb ik wel de ervaring gehad dat toen ik er wel een keer meer op in was gegaan, dat ik er zelf meer bewust bij was. Dat was een hele vreemde ervaring. En eigenlijk helemaal niet fijn, omdat ik echt gevoelens kreeg over het gedrag. Niet om je te ontmoedigen maar dit is juist misschien mede nodig om het gedrag te stoppen en voor ander gedrag te kunnen kiezen.

 

In een ES kliniek heeft een vrouw me zelfs gevraagd om met haar naar de winkel te gaan en haar routine eetbui boodschappen te doen samen. Ter bewustwording en de schaamte te doorbreken. Aan het einde van haar traject noemde ze dat als een van de meest betekenisvolste ervaringen.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Catharina1915

Lieve allemaal,

heel erg bedankt voor al jullie reacties, het doet veel met me! Het is zo gek te zien hoe lief en begripvol jullie allemaal zijn. Niet veroordelend of lacherig of “je moet gewoon geen troep kopen dan heb je ook geen eetbui”- adviezen... Heel erg fijn, dank jullie wel. Ik ben nog pas kort op het forum en ontdek van alles. Kan helaas nog niet zoveel steun bieden zoals velen hier want zit er momenteel “middenin “ Ik heb vertrouwen in de toekomst dat ik voldoende zal herstellen maar de weg is lang... Vooral het schaamte stuk is echt iets waarmee ik aan de slag moet/wil. Door regelmatig hier te lezen hoop ik hier wat stappen in te kunnen zetten. Ik heb besloten de eetbuien niet exact te gaan omschrijven bij mijn therapeut, dat is te lastig. Ik probeer het eerlijk op te schrijven voor mezelf. En dan juist het gevoel vooraf, dát durf ik (denk ik) wel te delen. Het overmatig sporten en dagen heel weinig eten ter compensatie durf ik inmiddels ook te bespreken. Op een of andere manier vind ik minder eten en veel sporten minder “beschamend” dan overeten. Dat voelt als een zwakte, controleverlies en daar komt veel schaamte bij kijken. Eerst maar eens van dag tot dag kijken.. ❤️

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
spike

Hoi Catharina.

Je schrijft dat je het overmatig sporten minder beschamend vindt dan het over-eten. Dat herken ik tot voor kort ook wel. Nu besef ik me dat ik hiermee een hoop weggooi en dat het juist ook eetbuien uitlokt. Net zo beschamend dus. Realiseer me ook steeds meer dat over-eten alleen te doorbreken is door compenseren te stoppen. Sterkte voor jou.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna
16 uur geleden zei Catharina1915:

Ik probeer het eerlijk op te schrijven voor mezelf. En dan juist het gevoel vooraf, dát durf ik (denk ik) wel te delen. Het overmatig sporten en dagen heel weinig eten ter compensatie durf ik inmiddels ook te bespreken. Op een of andere manier vind ik minder eten en veel sporten minder “beschamend” dan overeten. Dat voelt als een zwakte, controleverlies en daar komt veel schaamte bij kijken.

Super knap dat je al aan het praten bent over onderwerpen die je eerst moeilijk vond. Zo zie je maar: waar een wil is, is een weg! En ook hierover kom jij wel de schaamte voorbij.

Zou het te maken kunnen hebben met dat sporten überhaupt maatschappelijk meer is geaccepteerd dan overeten?

Als dat zo is, dan is het misschien wel eens goed om na te denken over het volgende: wat normaal is voor mij, is misschien niet normaal voor jou. Wat normaal is voor jou, is misschien niet normaal voor mij. Zo is iedereen écht anders. Het 'maatschappelijk normale' is echt maar iets dat ongesproken is afgesproken door mensen en dat geldt op dit moment in deze tijd als normaal. En straks geldt alles wat NU als normaal geldt straks NIET meer als normaal. Kijk bijvoorbeeld maar eens naar de mode, naar dat roken 100 jaar geleden héél normaal was en zelfs een symbool van status, etc. 

Schaamte is zo'n naar gevoel, zó'n eenzaam gevoel ook! Ik werd er zoveel jaren door gekweld tot ik een tijd terug gesprekken had met een goede vriend nu me besefte dat schaamte NOOIT NOOIT NOOIT nodig is. Angst, boosheid, verdriet, blijdschap en liefde: dat zijn de pure gevoelens van ieder mensen. Dus iedere keer als het nu naar boven komt en ik mij ervan bewust ben, dan schop ik het weg, ik 'ass kick' het! En ik heb er lol in ook nog kan ik je zeggen want ik vind het gevoel zo duidelijk níet nodig in mijn leven, het zorgt echt voor NIETS positiefs voor mezelf en ook niet voor anderen en echt als ik erover nadenk kan ik geen enkele reden zien waarom ik het wel zou toelaten in mijn leven. Wat zijn de redenen dat jij schaamte nu toelaat in jouw leven? 

Nog een laatste advies, ik hoop dat je er iets aan hebt en anders leg je het gewoon lekker naast je neer.
Voor nu: accepteer dat het er nu is, kijk naar en onderzoek (samen met je therapeut en hier) waar het voor staat, want dit is wel héél belangrijk omdat je daarmee verder kunt komen in jouw proces naar herstel. Zodra je weet wat het is: 'kick ass' het maar weg!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.