Spring naar bijdragen
Anne-Floor Brouwer

Hoe ga je om met de diagnose?

Aanbevolen berichten

Anne-Floor Brouwer

Dag wie dit ook leest, 

 

Mijn ervaring met eten is mijn hele leven al verschrikkelijk geweest. Voor zo lang als ik het durf heb ik met vrienden of mijn ouders gesproken over het obsessieve eetgedrag dat ik vaak vertoon. 
Altijd heb ik hier dezelfde reacties op gehad 'ja ik ook! Als ik iets lekker zie kan ik er echt niet van afblijven' of 'dan doe je het toch gewoon niet? Afvallen is heus niet zo moeilijk'. Hierdoor heb ik mijn eetproblemen altijd zelf op willen lossen. De laatste twee jaar is dit helaas helemaal losgeslagen en heb ik hulp gezocht bij een psycholoog voor de tweede keer in mijn leven. De eerste keer werd ik voor faalangst behandeld en dit had een geweldig effect op mij. De tweede keer werd er nu aan mijn negatieve zelfbeeld gewerkt. Hier werkte ik ontzettend hard aan en ik had de overtuiging dat als ik inderdaad door zou gaan met complimentjes over mezelf opschrijven, al mijn problemen zouden verdwijnen. Tot eergisteren. 

Eergisteren ging ik met volle moed naar de psychologe om te laten zien hoeveel complimentjes ik wel niet had opgeschreven en ik ging uit van een positief gesprek. Al vrij snel ging het compleet de andere kant op. "Het ziet er 99% zeker uit dat je een Eetbui-stoornis hebt en dat gaat voorbij mijn expertise dus ik wil je graag doorverwijzen". Wow. Dat klinkt opeens heel heftig en heel echt. 

 

De laatste paar dagen probeer ik nu te bevatten dat ik een 'eet stoornis' heb en ik wordt letterlijk duizelig. Ik kan niet stoppen met huilen omdat ik telkens voor me zie hoe ik dit aan mijn ouders of omgeving moet vertellen. 

Hierbij dus eindelijk mijn vraag: Hoe was het voor jullie toen je voor het eerst officieel gediagnosticeerd werd met een eetstoornis? 
En volgende vraag: Zijn er nog mooie verhalen van mensen die BED overkomen zijn? Want ik ben 4 pagina's verder op de HC site met cliënten verhalen en lees alleen maar over boulimia en anorexia. 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

Ik vond het zelf juist wel 'fijn' toen mijn eetstoornis officieel vastgesteld werd. Het gaf mij een stukje erkenning dat ik me niet aanstelde of overdreef o.i.d. Het hielp om mezelf en mijn probleem serieuzer te nemen.

 

Weet je, het is misschien heel rationeel gesteld, maar de naam die het krijgt, verandert uiteindelijk niets aan de realiteit. Ook zonder de diagnose heb je eetbuien en eventueel andere kenmerken waar je diagnose op gebaseerd is.

 

Ik snap wel heel goed dat het door die diagnose ineens heel echt voor je is geworden en dat dat ontzettend confronterend kan zijn. Mag dat ook? Mag je de tijd nemen om aan dit idee te wennen? Ik hoop dat je jezelf niet gaat dwingen om het nu al meteen aan je omgeving te moeten vertellen, bijvoorbeeld. Dat hoeft pas als jij er zelf klaar voor bent. 

 

Een diagnose biedt ook hoop, omdat je  behandelaar een passend plan van aanpak kan maken zodra helder is wat er met je aan de hand is. Zoals diabetes ook eerst vastgesteld moet worden voordat iemand aan de insuline kan. Het hebben van de diagnose is een eerste stap op weg richting je herstel!

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

Een diagnose kan zeker heel confronterend zijn. Ik kan mij ook goed voorstellen dat je hier van geschrokken bent.

Ik ben inmiddels ook wat diagnoses rijker en het één confronterender dan het ander.

De diagnose van een ES bij mij was op het moment dat ik het kreeg meer een opluchting, omdat het erkenning gaf aan hetgeen waar ik al zo'n tijd tegenaan liep. Had ik deze diagnose 2 jaar eerder gekregen, dan had ik hoogstwaarschijnlijk aangegeven dat de diagnose niet klopte. Ook omdat ik het toen zelf geen probleem vond.

 

Wat maakt dat juist deze diagnose voor jou zo lastig is?

 

En hoe confronterend het ook is, het is wat Jessie al aangeeft, nodig om de juiste hulp te krijgen. Misschien goed om te onthouden dat je jouw diagnose niet bent, je hebt een diagnose. 

 

Het is inderdaad lastig om in de persoonlijke verhalen goed te kunnen filteren op een eetbuienstoornis. Uit ervaring weet ik dat ze er wel tussen staan, maar dit staat vaak niet vermeld in de titel. Hopelijk vind je de erkenning waar je naar op zoek bent.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
DeniseS

Hallo Anne- Floor,

 

Dat is even schrikken! Ik ben behandelaar bij Human Concern en zie dat veel mensen in het begin even schrikken wanneer zij een diagnose krijgen, voor anderen kan het een verademing zijn, iedereen reageert hier anders op. Ik kan me voorstellen dat je even tijd nodig hebt om dit nieuws te verwerken, het kan voelen alsof er iets echt "mis" met jou is..(terwijl  er dus niets mis is met jou als persoon) ik hoop dat je ook de positieve kant kunt zien... door de opmerkingen "dan val je toch gewoon af/ dan doe je het toch gewoon niet" lijkt het alsof het een gebrek aan wilskracht o.i.d. is, maar dat is het dus niet! Een eetstoornis is iets dat je overkomt, blijkbaar heb je het eten ergens voor nodig, om bijvoorbeeld om te kunnen gaan met emoties of gebeurtenissen in het verleden. Zo kan het probleem met eten overal mee te maken hebben. Ik denk dat het positieve aan een diagnose is dat je hier op de juiste manier mee geholpen kunt worden. 

 

Heel veel sterkte, en als je nog vragen hebt dan mag je die altijd stellen (daar hebben we ook een speciaal stuk voor op het forum)!

 

Groeten,

Denise Schneider

Ervaringsprofessional / psycholoog

  • Like 2

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Kelly84

Hai Anne-Floor,

 

Wat dapper dat je dit bericht geschreven hebt en het deelt. Ik snap dat het heel spannend is om aan je familie en vrienden te moeten vertellen dat je een ES hebt, maar gezien hun begrip rondom je eerder genoemde symptomen, hoop ik dat zij gaan zien dat jouw verhalen en ervaringen ernstiger zijn dan jullie eerder hadden kunnen denken. Het is niet niks om te horen dat je een ES hebt en ik kan mij voorstellen dat je schrikt.

Ik herken veel in je verhaal. Het feit dat iedereen iets herkent in je ervaringen rondom eten is niet altijd leuk om te horen. Je kan je niet serieus genomen voelen en erger nog, je gaat het zelf ook bagatelliseren; 'Het valt allemaal wel mee, en ik ben dus niet de enige die iets niet kan laten liggen'. Dit is mij ook zeer zeker ter oren gekomen en sterker nog, ik hoor dit helaas nog wel eens als ik iemand vertel over mijn ES.

 

De eerste keer dat ik gediagnosticeerd werd met een ES nam ik dit totaal niet serieus. Ik werd niet gezien door de therapeut van toen en dit zorgde bij mij voor steeds meer weerstand. Na een tijd door gemodderd te hebben met al mijn onzekerheden, trauma's en ongezonde eetgedrag (waarbij ik vele kilo's aankwam), ben ik weer naar de huisarts gegaan. Destijds voelde ik al heel sterk, na de zoveelste mislukte poging tot lijnen, dat er meer achter zat dan alleen 'geen ruggengraat' hebben. Ik ben na een zoektocht terecht gekomen bij Human Concern. Ik las dat zij ook naar het probleem achter de symptomen (het eten) kijken en dit was een soort halleluja moment voor mij. Ook hier werd ik gediagnosticeerd met een ES, dus ik kon er echt niet om heen. Hoewel dit voor mij ook echt heel erg slikken en schrikken was, heeft dit mij ook heel veel moois gebracht. Ik zie het nu als het grootste cadeau dat ik mijzelf heb kunnen geven, niet de ES zelf, maar wel de behandeling hiervan. Ik heb zoveel mogen leren over mijzelf en voornamelijk waarom ik bepaalde gedragingen of bepaalde onzekerheden soms zelfs angsten heb. Dit helpt mij om op een gezonde manier te kunnen kijken naar wat er in mijn leven gebeurd. 

 

Dit wil ik jou ook meegeven. Een ES hebben is op zijn zachts gezegd heel naar en de weg naar herstel gaat zwaar en soms ook heftig worden. Maar het gaat je zoveel moois brengen als je jezelf toestaat dit proces aan te gaan. En hierin is het heel fijn dat je zoveel mensen om je heen hebt, ondanks dat je hen moet gaan uitleggen wat een ES dan precies is. De mensen die echt om je geven en je echt willen helpen gaan dit ook absoluut doen. En het kan zelfs meer verbondenheid zorgen tussen jou en hen.
Dus ik zou zeggen, vertel het hen, ga de strijd aan en geef jezelf een Anne-Floor 2.0 cadeau.

Heel veel succes meis!

  • Like 4

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Anne-Floor Brouwer

Dank jullie wel voor de geweldige berichten. Inmiddels zijn ben ik alweer een paar dagen verder. Op de dag van mijn diagnose moest ik ook naar de verjaardag van mijn moeder. Mijn moeder heeft de almachtige gave om in één blik te zien dat er iets is (leuk of vervelend) en weet overal direct doorheen te prikken. Haar onder ogen komen leek mij dus verschrikkelijk moeilijk. Op die dag kon ik niet naar haar toe door het ongeval op centraal station, maar twee dagen later heb ik haar wel gezien. Zij prikte er inderdaad doorheen en ik heb het verteld. Nu blijkt dat zij blijkbaar zelf zo'n 25 jaar met boulimia heeft geworsteld. Ik had geen idee.  Verder wil ik het nog zo veel mogelijk voor mezelf houden. Zoals terecht werd benoemd, ik hoef het nog niet aan iedereen te vertellen. 

 

Het moeilijkst vindt ik momenteel dat ik mezelf er op betrap dat ik weer bijna geen controle heb over mijn eetbuien, bijna alsof ik mij overgeef aan die eetstoornis. 
Kan niet wachten tot ik er van af ben, maar ik ben ook doodsbang voor het proces en wat daar uit gaat komen. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cor13n

Hoi Anne-Floor,

 

Allereerst wil ik zeggen dat het knap is dat je het aan je moeder hebt verteld! 

Hoe is het om te horen dat je moeder boulimia heeft gehad?

 

39 minuten geleden zei Anne-Floor Brouwer:

Het moeilijkst vindt ik momenteel dat ik mezelf er op betrap dat ik weer bijna geen controle heb over mijn eetbuien, bijna alsof ik mij overgeef aan die eetstoornis. 

Dit heb ik zelf ook zo ervaren nadat ik 3 weken terug naar de huisarts ben geweest om hulp te vragen voor mijn eetproblemen (ik heb nog geen diagnose). Ik heb zo'n 2 weken lang last gehad van ongecontroleerde eetbuien, veel vaker en heftiger dan de tijd ervoor en hierdoor ook weer aangekomen.. Gelukkig weet ik me nu sinds ongeveer een week weer te herpakken en gaat het gelukkig weer wat beter. Dit zal niet voor iedereen hetzelfde zijn, maar ik wil je hiermee een hart onder de riem steken. Even volhouden nog, het komt echt goed! Sterkte!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary
12 uur geleden zei Anne-Floor Brouwer:

Zij prikte er inderdaad doorheen en ik heb het verteld. Nu blijkt dat zij blijkbaar zelf zo'n 25 jaar met boulimia heeft geworsteld.

Knap dat je het gedeeld hebt met je moeder en bijzonder dan ook dat zij ook openheid geeft over waar zij mee geworsteld heeft. Hoe heb je dit gesprek ervaren?

 

12 uur geleden zei Anne-Floor Brouwer:

Het moeilijkst vindt ik momenteel dat ik mezelf er op betrap dat ik weer bijna geen controle heb over mijn eetbuien, bijna alsof ik mij overgeef aan die eetstoornis. 

Ja ontzettend lastig is dit hè? Herken het zelf ook als ik weer een eetbui heb gehad. Het is natuurlijk  zo dat je het eerder ook al wel deed, maar misschien minder bewust. Nu er een diagnose aan hangt, wordt het je ineens bewust gemaakt en krijgt het een naam. Heb je zelf al een idee wat de functie van een eetbui voor jou kan hebben? Misschien ook goed om te onderzoeken wanneer je met specifieke hulpverlening start. 

 

Ik vind het vooral knap dat je dit hier deelt en hoop voor je dat het je ook goed doet! Sterkte!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IV93

Wat knap dat je toch al zo snel openheid hebt durven geven aan je moeder en dat blijkt dat zij met iets soortgelijks hebben geworsteld. Wow. Klinkt alsof jullie een goede relatie hebben?

Betekent het ook veel voor jou om te horen dat zij ervan af gekomen is? En kan zij daarin tot steun voor jou zijn?

 

Er zijn hier wel degelijk mensen op het forum met BED, je bent niet de enige! Probeer ook alsjeblieft niet te denken dat de ene eetstoornis "beter" of "zwakker" zou zijn dan de andere. Of dat iemand met anorexia meer "controle" zou hebben. Het tegengestelde is waar.... Niemand met een eetstoornis heeft namelijk maar enige controle met een eetstoornis. Dat groeit pas terug in herstel. Daar kun jij nu ook aan gaan werken doordat je nu weet wat er "mis" is. Dat je een stoornis hebt waar je niets aan kunt doen dat je die gekregen hebt, maar wel je wel keihard aan kunt werken om te herstellen!

 

Blijf hier alsjeblieft rondhangen. Het is juist mooi als meer mensen met BED hun verhaal durven te vertellen en de schaamte durven te doorbreken omtrent eetbuien. Je hoeft je echt niet te schamen. Een eetstoornis is een rotziekte!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IngeRvT

Hoi @Anne-Floor Brouwer

 

Ten eerste super dapper dat je je verhaal hier deelt! Het valt me op dat je je al heel bewust bent van de reacties om je heen en wat dit met jou heeft gedaan. Ik kan me voorstellen dat je enorm moet wennen aan het woord eetstoornis, maar ik wil je op het hart drukken dat dit absoluut niet iets is waarvoor jij je moet schamen of voor hoeft te verantwoorden. Het zal je verbazen hoeveel mensen een eetstoornis hebben, het is alleen maar heel erg knap en goed als je aan de slag gaat met je probleem en je kop niet in het zand steekt. 

 

Daarnaast geef je een nuttige tip voor de website, ik ga zorgen dat er binnenkort ook een verhaal van een oud-cliënt met BED op de website komt. Het is absoluut niet de bedoeling om deze eetstoornis in het niet te laten vallen, want deze stoornis is even belangrijk als bijvoorbeeld anorexia. 

 

Voel je welkom op ons forum en geloof in jezelf!! En vergeet niet, HERSTEL IS MOGELIJK!!!! 

 

Liefs, 

Inge 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.