Spring naar bijdragen
Mary

Aankomen door eetbuien

Aanbevolen berichten

ladybug

Klinkt herkenbaar voor een deel hoor. Heb je nu geen ondersteuning meer?

Hier is de eetstoornis ook deels als functie om niet te hoeven voelen (mijn anorexia) of mijn gevoel uit te kotsen (mijn boulimie)

Het gevoel er laten zijn....moeilijk hé.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
51 minuten geleden zei Catharina1915:

Daarbij werd ook aangegeven dat hoe meer ik de es zou loslaten des te meer klachten ik zou kunnen ervaren mbt mijn gevoel, zelfbeeld, functioneren etc. En dat klopt inderdaad. En dat maakt me angstig..

Dat klopt zeker, maar het biedt je ook de kans om te leren op een andere manier met die issues om te gaan.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
51 minuten geleden zei Catharina1915:

Daarbij werd ook aangegeven dat hoe meer ik de es zou loslaten des te meer klachten ik zou kunnen ervaren mbt mijn gevoel, zelfbeeld, functioneren etc. En dat klopt inderdaad. En dat maakt me angstig..

Dat klopt zeker, maar het biedt je ook de kans om te leren op een andere manier met die issues om te gaan.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary
2 uur geleden zei ladybug:

Dank je wel voor je verhaal. Het geeft mij moed om ook de cirkel te doorbreken. Ik doe mee aan het niet compenseren,ook al betekent dit dat het nu wel heel snel aankomen betekent.

Je mag me gerust een bericht sturen zodat we elkaar hierbij steunen!!

We gaan ervoor. 

 

Fijn dat mijn verhaal jou moed geeft. Zo weet je ook dat je er niet alleen tegenaan loopt. Bedankt voor je aanbod om je te mogen berichten.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary
1 uur geleden zei Catharina1915:

Daarbij werd ook aangegeven dat hoe meer ik de es zou loslaten des te meer klachten ik zou kunnen ervaren mbt mijn gevoel, zelfbeeld, functioneren etc. En dat klopt inderdaad. En dat maakt me angstig..

Heel herkenbaar!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Nikki208

@Catharina1915 Oow! Ik wilde alleen maar zeggen dat je erop kan vertrouwen dat herstel mogelijk is van een eetstoornis, ook na een lange periode. 

Ik heb zelf 25 jaar een eetstoornis gehad, vooral boulimia, en ben nu hersteld. De angst voor het onbekende herken ik zo! Bleef heel lang op een soort bijna-hersteld drempel hangen uit angst voor een leven zonder es om me in te verbergen. Dat benoemen heeft me echt geholpen, samen met het idee dat ik niet wist wat er zou gebeuren, maar dat de kans vrij groot was dat het beter was dan eetbuien en zelfhaat. En dat is ook echt zo. Ook ik ben nog niet, euh, 'klaar' mbt onderliggende toestanden maar ben zoveel gelukkiger! Dus hou vol! ❤️

Kan me voorstellen dat die onbekende gevoelens je verontrusten. Want nu zwakt je eten je gevoelens en negatieve zelfbeeld af als ik je goed begrijp? Het is er wel, maar je ervaart het niet bewust?

Wat eenzaam als je je zo schaamt. :( Zijn er mensen in je omgeving die weten van je eetprobleem?

Dat je meer klachten zou kunnen ervaren, betekent zeker niet dat je ze niet aan zal kunnen. Je hebt al bewezen dat je heel veel nare gevoelens aankan! Misschien zie je het zelf niet zo, maar zo lang knokken met een eetstoornis zegt echt wel wat over je doorzettingsvermogen. 

En je kan je er voor een deel op voorbereiden, evt. samen met je hulpverlener. 

  • Like 2

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Hey Catharina (en de rest!), 

Ben het topic aan het meelezen met bewondering voor jouw, en jullie., inzet, jouw proberen, jouw strijd. Ook ik kamp al erg lang met een eetstoornis en sta op de drempel om dit topic aan te gaan pakken; het is de ENIGE manier om ervan af te komen. Wat hier ook geschreven wordt. Wauw wat ene pittig proces zeg. Ik ben er als de dood voor op dit moment nog steeds...

En, ik denk, voor mij in ieder geval, dat er verschillende stappen zijn die belangrijk zijn en vraag me af of je nu al wel toe bent aan deze stap (misschien is dit volledige projectie van mezelf op jou overigens...)? Dit  is een oprechte vraag aan je i.v.m. jouw herstelproces en de volgorde van stappen en ik hoop dat het oké is dat ik deze stel. Geef je me feedback, ook als je het liever niet hebt? Ook ben ik benieuwd hoe dit geldt voor de rest, het wel of niet hebben / gebruiken maken van jullie netwerk. 


De vraag komt door wat je schrijft in onderstaande:  
 

13 uur geleden zei Catharina1915:

Een prettiger leven voor mij zou vooral betekenen dat ik niet hoef te liegen tegen de mensen waar ik van hou en dat ik veel minder schaamtegevoel heb.

 

13 uur geleden zei Catharina1915:

een stagnatie had in mijn persoonlijkheidsontwikking. Mogelijk vroeger ontstaan door een tekort aan affectie (vond ik vreselijk te horen toen omdat ik dit niet zo ervaren heb) of omdat ik wellicht te vroeg volwassen taken op mij genomen heb terwijl ik daar nog niet aan toe was. Daarbij werd ook aangegeven dat hoe meer ik de es zou loslaten des te meer klachten ik zou kunnen ervaren mbt mijn gevoel, zelfbeeld, functioneren etc. En dat klopt inderdaad. En dat maakt me angstig..

Wat zou het heerlijk zijn, als schaamte en liegen niet meer tot ons leven behoort..... Gevoel van vrijheid! 

Door wat je schrijft, ben ik benieuwd geworden naar wat je zelf vindt van wat men in de behandeling zei over de stagnatie in jouw persoonlijkheidsontwikkeling. Als in: weet je wat het is in jou en hoe ga je er nu mee om? Wat heb je gehad aan de behandeling hierin? 

Om mijn vraag te verduidelijken beschrijf ik een stukje van mijn stap in dit proces:
Ik herken wat je schrijft. Zelf ben ik een tijd geleden begonnen met radicaal stoppen met liegen en als ik schaamte voel, geef ik het figuurlijk een schop (soms schop ik daadwerkelijk met mijn been, soms schop ik op straat een eikel weg of zo, hihihi om extra kracht bij te zetten). Ik ben echt helemaal klaar met schaamte, want het helpt me niet. Ik wil het niet, ik vind het ook daadwerkelijk niet nodig, ik vind het gevoel onzin. Ik snap: het is gevoel, maar het is geen basisgevoel, het is geen gevoel waarmee wij geboren worden. We leren het in onze ontwikkeling, van volwassenen. Dus ik denk: het staat mij in de weg om contact te maken met mezelf én met anderen. Om een fijn leven te hebben (zonder es) helpt een gevoel van schaamte niet, dus: weg ermee. Het geeft een gevoel van bevrijding! Ik spreek gewoon alles uit. En ik heb de meest interessante gesprekken met mensen: mensen ervaren eigenlijk veel dezelfde soort gedachten en gevoelens als ik, soms in een wat andere vorm. We lijken meer op elkaar dan ik dacht blijkbaar. En dit geeft zo'n gevoel van verbinding joh... En dus minder schaamte = minder liegen. Liegen wil ik ook niet meer. Met dat ik lieg naar anderen (vaak uit gevoel van schaamte / angst) lieg ik óók naar mezelf. No more. Klaar ermee. Radicaal. En wauw, hetzelfde gebeurt: ik word meer geaccepteerd, mensen zien meer wie ik ben, ik zie meer wie ik ben, waar mijn grenzen liggen, wat ik leuk vind en wat niet. Het is een pittig proces geweest hier te komen, vraagt veel bewustzijn en doorzetten, maar ja, dat is herstellen denk ik. Ik schrijf je dit omdat dit proces van gedag zeggen tegen schaamte, het ontmoeten van mezelf en anderen, nodig voelt voor mij om straks het volgende proces: niet meer compenseren, aan te kunnen gaan want ik kan dat echt niet alleen. Schaamte zal wederom gaan spelen en als ik daarover kan praten met anderen, dan ik niet meer lieg en deel en contact zoek met anderen, dan denk ik dat dit proces meer kans van slagen heeft. 
Daarnaast voel ik dat ik het altijd eng vind om anderen te vertrouwen omdat die niet eerlijk zouden zijn. Ben bang dat mensen niet eerlijk zijn. Ik denk dat als ik eerlijk ben, steeds weer en weer, mensen (in ieder geval mijn naasten) eerlijk zullen zijn tegen mij, dat ik minder bang zal worden voor oneerlijkheid. En in ieder geval dat ik eerlijk ben tegen mezelf: ik zal het toch met mezelf moeten doen in dit leven. Dan weet ik in ieder geval wie ik ben, wat ik vind, wat ik voel, wat ik wil, wat ik nodig heb. 

Tegen wie ben jij eerlijk over wat je bezig houdt? Uit wie bestaat jouw netwerk? Wie betrek je al en kun je misschien nog meer betrekken bij jouw proces van herstel? 

Ik kijk uit naar jou en jullie reacties. Ben benieuwd: is er een volgorde, kan het tegelijkertijd, wanneer begin je met welke stap, etc.?

Liefs, 

Seolenna
 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Catharina1915

Hallo allemaal, 

 

Oh wat zou ik graag willen schrijven dat alle berichten zo'n positieve invloed hebben, dat ik me al stukken beter voel en dat ik echt het idee heb dat ik stappen aan het zetten ben....Maar dat kan ik niet 😐 Voel me momenteel eigenlijk echt ongelooflijk %^&*( en heb de ene eetbui na de andere... Het lijkt wel dat hoe meer ik er mee bezig ga, het proces aan wil gaan, hoe heftiger het de kop opsteekt. Dus ik denk eigenlijk dat ik er gewoon nog niet klaar voor ben. Ben er niet sterk genoeg voor om de strijd met de es aan te gaan, heb het blijkbaar nodig. Voel me een echte opgever, een watje en ben ook boos op mezelf. Dat ik me wéér laat strikken door die ellendige eetstoornis. Aan de andere kant denk ik, je wilt het blijkbaar zo anders zou je de kracht wel hebben om het aan te gaan. Maar ik heb er even geen puf meer voor. Heb het idee dat mijn hele omgeving "lijdt" onder mijn disfunctioneren. Dus dan kies ik ervoor om (voor de buitenwereld) beter te functioneren zodat niemand er last van heeft, behalve ikzelf. Ben naast boos ook verdrietig en als ik het zo opschrijf zitten de tranen hoog. Ik KAN het gewoon echt niet, eerlijk zijn over eten en over mijn diepste gevoelens. Veel van jullie kunnen alles ook zo goed verwoorden, ik vind dat echt heel erg knap!! Ik zeg alleen maar tegen mijn psycholoog "ik weet het niet..". Ja, dan snap ik wel dat hij er ook niks meer mee kan. Ben ook erg teleurgesteld in mijn eigen (wegloop?-) gedrag. Sorry dat ik jullie vragen en tips niet allemaal een op een kan beantwoorden... Ik lees ze echt, meerdere keren, en probeer het tot me te laten doordringen, maar het lijkt wel alsof het niet binnenkomt op het moment. Ik hoop dat het over een tijdje weer anders is. Dus het topic "aankomen door eetbuien" was een schot in de roos voor mij ;-( De paniek die ik ervaar om aan te komen is enorm. Ik doe veel (soms alles) om ervoor te zorgen dat ik niet nog meer aankom. En aan de andere kant zijn de (vr)eetbuien er dagelijks met alle emoties die daarbij horen. Ben er letterlijk moe van. Hoop dat als ik zonder tegenstribbelen de es even zijn gang laat gaan dat ik even in een rustiger vaarwater kom voor mezelf, al weet ik dat het slechts schijn is. Voor nu kruip ik even terug in mijn schulp ;-), dank jullie allemaal, alleen al voor het lezen!! X

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maartje
7 minuten geleden zei Catharina1915:

Hallo allemaal, 

 

Oh wat zou ik graag willen schrijven dat alle berichten zo'n positieve invloed hebben, dat ik me al stukken beter voel en dat ik echt het idee heb dat ik stappen aan het zetten ben....Maar dat kan ik niet 😐 Voel me momenteel eigenlijk echt ongelooflijk %^&*( en heb de ene eetbui na de andere... Het lijkt wel dat hoe meer ik er mee bezig ga, het proces aan wil gaan, hoe heftiger het de kop opsteekt. Dus ik denk eigenlijk dat ik er gewoon nog niet klaar voor ben. Ben er niet sterk genoeg voor om de strijd met de es aan te gaan, heb het blijkbaar nodig. 

Vooropgesteld, jij bent oersterk, mensen met een es hebben volgens mij allemaal enorm veel kracht, alleen al om dit vol te houden!

 

Dat het nu meer de op op steekt vind ik niet gek! Juist omdat je er nu  mee bezig bent. Iets wat al zoveel jaren gewoon is en ook "veilig", dat ga je niet in 1 dag veranderen! Het kan echt een bedreiging zijn om het op een andere manier te gaan doen! Je (schijn) zekerheid valt dan deels weg.

 

Wanneer ben je er wel klaar voor? Ik vind de manier waarop jij erover schrijft wel overkomen dat je er klaar mee bent, en volgens mij is dat een hele goede indicatie om te zeggen dat je er ook klaar voor bent.

 

Realiseer je dat het in kleine stapjes kan, leg de lat niet te hoog, en...je hoeft het niet alleen te doen! Wel zelf, maar niet alleen! 

 

Sterkte!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie

@Catharina1915 in mijn optiek is dit helemaal geen teken dat je je eetstoornis of de eetbuien "blijkbaar wilt". Het laat wel zien dat je op dit moment nog geen alternatief hebt ontwikkeld om met heftige gevoelens te dealen. Dat gaat ook niet van het ene op het andere moment. Dat wordt een proces van vallen en opstaan. Het is niet het einde van de wereld dat je je op dit moment terugtrekt en je eetstoornis inzet. Ik hoop dat je dit niet ziet als bewijs tegen jouw genezingskans o.i.d. Herstel is gewoon geen rechte stijgende lijn.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Catharina1915
2 uur geleden zei Maartje:

Vooropgesteld, jij bent oersterk, mensen met een es hebben volgens mij allemaal enorm veel kracht, alleen al om dit vol te houden!

 

Dankjewel. Ik voel me op sommige vlakken ook sterk. Ik vind mezelf bijvoorbeeld een goede moeder (is misschien raar om van jezelf te zeggen ;-)), regelmatig een goede partner en ik ben goed in mijn werk. Ik probeer een goede dochter te zijn (al laat ik daar wel wat steekjes vallen maar daar zit ook een stukje van het probleem denk ik). Qua sport ben ik enorm gedreven (tja...compensatie 😉) dus ik weet niet of dit een goed voorbeeld is ;-)

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Catharina1915
2 uur geleden zei Maartje:

Wanneer ben je er wel klaar voor? Ik vind de manier waarop jij erover schrijft wel overkomen dat je er klaar mee bent, en volgens mij is dat een hele goede indicatie om te zeggen dat je er ook klaar voor bent.

 

 

Je leest het zeker goed dat ik er ENORM klaar mee ben, met dat hele es gedoe...! Maar ja, blijkbaar trekt de (schijn-)veiligheid die de ES me biedt toch harder dan de vrijheid die ik hierin zoek. Ik ben ook nog eens behoorlijk faalangstig en leg de lat voor mezelf altijd lekker hoog... Dus er niet aan beginnen is ook geen kans om te falen. #kopinhetzand :-)

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Catharina1915
32 minuten geleden zei Jessie:

@Catharina1915 in mijn optiek is dit helemaal geen teken dat je je eetstoornis of de eetbuien "blijkbaar wilt". Het laat wel zien dat je op dit moment nog geen alternatief hebt ontwikkeld om met heftige gevoelens te dealen. Dat gaat ook niet van het ene op het andere moment. Dat wordt een proces van vallen en opstaan. Het is niet het einde van de wereld dat je je op dit moment terugtrekt en je eetstoornis inzet. Ik hoop dat je dit niet ziet als bewijs tegen jouw genezingskans o.i.d. Herstel is gewoon geen rechte stijgende lijn.

Het klopt dat ik (nog) geen alternatief zie. Soms kan ik ook oprecht niet aangeven waarom de ES weer zo de kop opsteekt..Ik hou heel graag de controle en ben bang die te verliezen als ik het proces aanga. Bang voor het onbekende denk ik. Wat je zegt over het "bewijs tegen m'n genezingskans" is even goed zo te lezen. Want ik had inderdaad alweer tegen mezelf gezegd "zie je wel dat het je toch niet lukt?". Dankjwel voor die spiegel die je me even voorhoudt 😉

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske

@Catharina1915 Herstellen van een eetstoornis gaat helaas niet van de een op de andere dag. Écht herstellen lukt vaak pas als je met de onderliggende zaken (die in je eerdere therapie ook zijn benoemd) aan de slag gaat. Pas toen ik therapie kreeg die gericht was op depressie en persoonlijkheid, kon ik in het eten ook grote stappen maken. Geef de moed vooral niet op en cijfer jezelf niet teveel weg ten koste van anderen. Jij bent net zo belangrijk (al voelt dat misschien anders). 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Catharina1915

@Elske misschien komt het minder "dreigend" voor me over als ik inderdaad eerst met de andere issues aan de slag ga (die in eerdere therapie naarboven kwamen). Ik zie de ES nl (nog) steeds als een oplossing voor onopgeloste zaken. Er rust zo'n vreselijke taboe en schaamte op dat eten bij mij. Dan zou ik wellicht toch wat stappen kunnen zetten, zonder dat ik nu het gevoel heb dat ik die ES los moet laten. Wellicht gaat dat dan wel vanzelf 😉

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Hey Catharina,

Vind het onwijs knap dat je hier blijft schrijven, ook als je je kop in het zand wilt steken. Je blijft in ieder geval in contact en eerlijk! 

Ik denk dat je ook met de es bezig bezig bent w.b.t. herstel als je één of meer van die andere issues -  die tijdens eerder therapie naar boven kwamen - bezig gaat. Zou je daar iets van kunnen / willen oppakken de komende tijd? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Hey,

Pfff even een berichtje hoor. De laatste dagen weer helemaal in de eetbuien: overdag, avonden, nachten. Ben helemaal op en zooooo vol!

 

Spoiler

Gisteren niet eens gecompenseerd met sporten maar wel buiten gewandeld. Vandaag misschien niet eens compenseren weer met sporten: ben moe, heb geen zin, 'het boeit me niet, laat me maar vet worden' (wat helemaal niet waar is want sinds 03.00 vandaag heb ik heel veel paniek gehad over dat mijn lijf groeit en groeit en ik het laat gebeuren en het zelfs voed).....

Vandaag werk ik, weekenddienst en die vind ik heeeeeeeeeeeeel moeilijk. Heel de dag alleen, 10 uur lang. Woonhuizen, niet mijn favoriet. Het vergt veel geven van me, krijg er weinig voor terug en ik moet ook boodschappen doen én koken en mee eten........................ Misschien dat ik onder het laatste nog wat uit kan komen??? Als ik niet al ben vervallen in enorme eetbuien. 

Voel me even heel machteloos, daarom een berichtje hier aan het 'begin' van deze dag. 
Aankomen, door blijven gaan, ook met wél blijven eten en kans op doorslaan. Ga ik het echt doen (de laatste dagen wel geprobeerd, in ieder geval met ontbijt en ja, dan sloeg ik dus direct door). O wat is het soms toch heftig! 

Oké: helpende gedachten: ik bén niet mijn lijf, dit is een fase, de es wordt sterker omdat ik van de week mijn grenzen ben overgegaan en ik doe nu dingen iets anders (minder compenseren w.b.t. bewegen, proberen tóch iets te eten) dus tégen de es en vóór mijn herstel en dat is logisch en is dus een fase, als ik dit aanga zal ik dit later niet meer hoeven doen, anderen zullen mij echt nog wel accepteren ook als ik wat zwaarder ben (ik bén niet mijn lijf, again...) en zo niet: dan liever niet díe mensen in mijn leven, ik ga in ieder geval werken en dat is goed: ik doe mijn best, ik heb mijn grenzen door en ook al ging ik erover heen ik voelde ze wel en kan daar in het vervolg wat mee. Meer kan ik nu even niet bedenken...?? 

Oké, an other day en voor ons allen hoop ik: op de meest fijne dag en het niet verstrikt raken in onze es gedachten en wel in onze helpende gedachten en gevoelens. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

@Seolenna Wat vervelend dat je zo'n last hebt van de eetbuien, enig idee wat de aanleiding(en) is/zijn?

 

Allereerst wel ontzettend knap dat je qua eetpatroon probeert vol te houden. Het is misschien ook wat vreemd, maar het probleem zit hem niet in een normaal eetpatroon, maar iets anders zal de trigger van je eetbuien zijn. Al kan het soms zijn dat je het idee hebt dat je voor jouw doen voldoende/goed hebt gegeten, maar eigenlijk nog steeds te weinig is. En dan helpt het alsnog mee om een eetbui te triggeren. Maar misschien dat dit laatste voor jou nu helemaal niet geld.

 

Sterkte!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske
3 uur geleden zei Seolenna:

Vandaag werk ik, weekenddienst en die vind ik heeeeeeeeeeeeel moeilijk. Heel de dag alleen, 10 uur lang. Woonhuizen, niet mijn favoriet. Het vergt veel geven van me, krijg er weinig voor terug en ik moet ook boodschappen doen én koken en mee eten........................ Misschien dat ik onder het laatste nog wat uit kan komen??? Als ik niet al ben vervallen in enorme eetbuien. 

 

Ik maak me zorgen om het feit dat je in deze staat gaat werken. Wat ik tussen de regels door lees, is dat je werkt met een kwetsbare doelgroep. Kun jij die verantwoordelijkheid momenteel aan? Het feit dat je bang bent om tijdens het werk in eetbuien te vervallen en eigenlijk niet mee wilt eten vind ik echt zorgelijk. Voor jou, en voor je cliënten. Dit is niet bedoeld als kritiek, maar als oprechte vraag of je hier goed aan doet, omdat het lijkt alsof je volledig over je grenzen gaat en de eetbuien nodig hebt om je staande te houden.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
ladybug

Ik wens je allemaal veel moed. Want dat heb je nodig om deze hel vol te houden. Ik blijf ook maar steeds vallen en opstaan en vallen. Ik ben 36u eetbuivrij geweest. Een overwinning maar nu al 4u weer in eetbui/braakcirkel. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Zie mijn andere post, hier ging iets mis met mijn pc en knopjes;-)
 

bewerkt door Seolenna

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna
23 uur geleden zei Mary:

enig idee wat de aanleiding(en) is/zijn?

 

Hey Mary, ja, ik heb zeker een idee waar ze nu weer vandaan komen. Ben daarmee aan de slag, moet een proces van acceptatie door daarmee. De eetbuien lijken er niet minder door te worden, misschien juist doordat ik probeer acceptatie te voelen. Heftig hoor, dat ego... 

@Elske, dank je wel voor het delen van jouw zorgen. Ik waardeer het. Echter, ik zie het wat anders dan jij daar ik al jaren met dit probleem loop, het gaat in golfbewegingen, en dit hoort op dit moment nu eenmaal bij mijn leven. Het lukt me nog steeds om te functioneren en ik kan ook present zijn op de meeste momenten (voor wat achtergrond over mijn situatie, lees misschien een aantal van mijn posts, dan heb je misschien iets meer feeling met mijn situatie en nemen jouw zorgen misschien wat af;-)? 

@ladybug, wat naar zeg. Hoe is de rest van jouw dag/avond/nacht gegaan en hoe is het nu met je?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske

@Seolenna Ik heb de afgelopen weken hier en daar dingen van je gelezen, maar dat neemt mijn zorg niet weg. Ik hoop dat je doet wat goed voor jou is. Ik snap natuurlijk ook dat werken goed kan zijn voor structuur, afleiding, etc.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske

@Seolenna Dat jij op je werk verantwoordelijk bent voor een kwetsbare doelgroep terwijl je zelf heel ziek bent. Nogmaals, ik kan niet beoordelen of jij wel of niet kunt werken, dat kun jij alleen zelf, in samenspraak met je werkgever. Ik benoem alleen wat hetgeen je gister schreef bij mij oproept.

  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.