Spring naar bijdragen
Anoniem90

het even niet meer weten...

Aanbevolen berichten

Anoniem90

Hoi allemaal,

Ik zit momenteel vast in mijn vicieuze cirkel en wil deze al zo lang doorbreken en het lukt me niet. Ik sta al bijna een jaar op de wachtlijst voor een behandeling en merk dat ik nu weer helemaal dreig te vallen in mijn es. Ik wil mijn gedachten en gevoelens graag met jullie delen, omdat ik merk dat alle steun en tips die hier gegeven worden helpen. Alle tips, kritische vragen enz. Zijn dus allemaal welkom!

 

Ik ben een paar weken geleden bevallen van mijn dochter en het gaat gelukkig heel goed! Heel dankbaar dus! En ik kan aan de ene kant echt genieten van mijn kinderen, maar aan de andere kant voel ik me alleen en ongelukkig. Ik voel me waardeloos als persoon en heb het gevoel dat ik er niet toe doe. Voor mijn gevoel is iedereen in mijn omgeving fantastisch, nuttig en geliefd en ik heb het gevoel dat ik er volledig buiten val. Door middel van gedachten schema's probeer ik echt te relativeren, maar vind alleen maar bewijzen voor allerlei situaties waarin ik faal of een ander veel meer gewaardeerd wordt dan ik (bijv. Een ander wordt uitgebreid gezoend en krijgt alle lof en ik krijg alleen een handdruk en bedankt voor iets wat we samen hebben gedaan). Hoe kan ik dit relativeren? Of is het toch realistisch om te denken dat ik dan toch echt niet geschikt ben voor dat soort taken? 

Vervolgens zit ik thuis op de bank  veel series te kijken en me vol te eten. Omdat ik me ellendig voel.. Vervolgens baal ik van alles wat ik heb gegeten en neem ik me stellig voor om de volgende dag mijn eetsschema te volgen, wat mij vervolgens niet lukt, waarna ik me weer ellendig voel. Ik weet niet eens of dit echt mijn es is, of meer een gebrek aan discipline.

Ik moet goed eten ivm borstvoeding, dus compenseren door te diëten kan ik niet. Sporten mag ik ook nog niet, wat ik frustrerend vind! Vervolgens sta ik elke dag voor de spiegel om te concluderen dat ik nog steeds een dikke buik heb, nog van de zwangerschap of door het eten? Ik wil zo zo zo graag wegen, maar heb door de obsessie voor mijn gewicht de weegschaal de deur uit gedaan. Moet ik deze toch weer terug in huis halen? Of komt die obsessie dan juist alleen maar erger terug?? Ik pas elke dag mijn broeken om te kijken of ze al iets beter zitten.

Ik word er gek van om hier heel de dag mee bezig te zijn. 

 

Ik merk dat ik hierin de steun van mijn partner mis. Ik heb al zo vaak aangegeven het nodig te hebben om hierover te praten. Hij geeft dan aan mij te willen steunen en vraagt hoe hij dat kan, maar vervolgens doet hij er niks mee. Terwijl het mij al zo veel moeite kost om zijn hulp te vragen. Ook familieleden heb ik een jaar geleden over mijn eetstoornis verteld, maar vervolgens heeft niemand mij hier nog naar gevraagd. Iedereen denkt dat het goed gaat... en misschien gaat het dat ook wel. Dan vraag ik me ook af, stel ik mij aan? Heb ik wel echt een eetstoornis? Ik eet namelijk redelijk volgens de eetlijst, mijn eetbuien zijn niet meer zo extreem als ze waren, ik dieet niet meer (hoewel ik niet weet wat ik zou doen als ik geen borstvoeding gaf), sport niet meer overmatig, gebruik geen laxeermiddelen meer en spuug niet meer... maar mijn gedachten, daar word ik gek van! En het wel of niet eten houdt mij nog steeds de hele dag bezig. En ik word er heel ongelukkig van. 

 

een heel verhaal, Sorry als het te uitgebreid is, maar ik weet het zelf even niet meer. Ik wil hier zo graag vanaf, maar ik weet gewoon niet hoe. 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
1 minuut geleden zei Anoniem90:

Heb ik wel echt een eetstoornis? Ik eet namelijk redelijk volgens de eetlijst, mijn eetbuien zijn niet meer zo extreem als ze waren, ik dieet niet meer (hoewel ik niet weet wat ik zou doen als ik geen borstvoeding gaf), sport niet meer overmatig, gebruik geen laxeermiddelen meer en spuug niet meer... maar mijn gedachten, daar word ik gek van! En het wel of niet eten houdt mij nog steeds de hele dag bezig. En ik word er heel ongelukkig van. 

Een hoop van de symptomen heb je aardig onder controle, maar daarmee is je probleem helaas niet opgelost. Wat ik in dit citaat even vetgedrukt gemaakt heb is waar het om draait en daar verdien je zeer zeker hulp bij!

 

Fijn om te horen dat alles goed gaat met je dochtertje! Het lijkt me zwaar om net bevallen te zijn en dan zo weinig steun van je partner te ervaren. Zijn er concrete dingen die hij kan doen die jou meer dat gevoel van steun zouden geven? Ik hoop dat je erover blijft praten met hem. Hulp vragen is moeilijk maar je verdient hulp en steun en je mag daarin op blijven komen voor jezelf. Een patroon of gewoontes veranderen is lastig, je partner zal daar wat tijd voor nodig hebben en er moeite voor moeten doen. Dat betekent gelukkig niet automatisch dat hij er niet voor je wíl zijn.

 

Ook niet leuk dat je familie lijkt te denken dat alles goed gaat terwijl dat voor jou totaal niet zo is. Hoe moeilijk het ook is, ga erover met ze in gesprek. Soms laten we zelf niet genoeg van onze strijd zien, doen we ons sterk voor terwijl we ons alles behalve sterk voelen en dan kan het enorm steken dat dat niet gezien wordt. Ik kan natuurlijk niet zien hoe jij je gedraagt t.o.v. je familie, maar misschien schemert jouw twijfel of je uberhaupt wel een probleem hebt best wel door in je uitstraling en lijkt het voor anderen best goed met je te gaan juist omdát je zoveel symptomen aardig onder controle hebt. Dus ik hoop dat je moed verzamelt om meer te delen over wat er in je omgaat.

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Kelly84

Hai Anoniem90

 

In eerste instantie gefeliciteerd met de geboorte van je dochtertje. 

En ten tweede wil ik tegen je zeggen dat ik het heel rot voor je vind dat deze rozewolkentijd zo overheerst wordt door je ES. Super knap dat je het compenseren niet meer doet, om welke reden dit ook is. Het gebeurt niet en dat is al heel fijn voor jou. Maar de gedachtes die opkomen zijn hevig als ik dat zo lees en ik snap dat je daar heel onzeker (althans dat lijkt mij) en down van wordt. Goed dat je het deelt en hopelijk vind je uit de reacties die je gaat krijgen op je stuk, steun!
 

Als ik iets geleerd heb binnen de behandeling van ESen dan is het wel dat de ES je in eerste instantie probeert te beschermen tegen iets. Heb je voor jezelf al duidelijk kunnen krijgen waarom hij weer in je leven is? Wat maakt dat je hem nodig hebt en waarvoor wil hij je beschermen of behoeden?
Ik kan mij bijvoorbeeld voorstellen dat het krijgen van een kindje, veel onzekerheid met zich mee brengt. Ik heb zelf geen kinderen, maar ik zie aan vriendinnen die geen ES hebben, wat dit met hen doet als moeder en mens. Misschien geldt dit voor jou niet zo, maar meer als voorbeeld waarvan ik kan bedenken waarvoor hij bij mij terug zou kunnen sluipen. 

 

Je ruimte innemen en daadwerkelijk benoemen wat je nodig hebt blijft heel lastig. En het is al helemaal vervelend als je duidelijk aangeeft wat je nodig hebt, dat er niets mee gedaan wordt. Misschien goed om toch nogmaals heel specifiek aan te geven wat je nodig hebt van de mensen om je heen. Zelf ben ik vaak teleurgesteld door mensen om mij heen, omdat ik een bepaalde verwachting had van hen, maar niet duidelijk was wat die verwachting precies was. Mensen zijn druk met hun eigen leven en soms is het niet kwaad bedoeld, maar hebben ze stomweg niet door wat zij je aan moeten bieden qua hulp. Ik snap dat je je alleen en niet gezien voelt, mega balen!

 

Ik hoop dat je snel de hulp krijgt die je zoekt en dat je de juiste inzichten krijgt om de stem kleiner te maken. Heel veel succes en ik hoop dat je ondanks deze strijd, kan genieten van je dochtertje. 

 

Lieve groet!

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Maritte

@Anoniem90 Wat moeilijk moet dit voor je zijn. Vastzitten in een vicieuze cirkel en al een jaar lang wachten op behandeling, dat is erg lang. Wat goed van je dat je nu hier om hulp vraagt! Hopelijk ga je hier de hulp en steun vinden die je zoekt.

 

Er is wel iets heel moois gebeurd in je leven, de geboorte van je dochter. Gefeliciteerd:) Fijn dat alles goed gaat met haar en dat je kunt genieten van je kinderen. Verder zit je grotendeels slecht in je vel lees ik. Je voelt je alleen en ervaart geen steun van je partner en familieleden, ondanks dat je hen wel op de hoogte hebt gesteld van je probleem en behoefte aan hulp. Wat lijkt me dat zwaar voor je. Is er misschien iemand anders in je omgeving waar je misschien eens mee zou kunnen praten over waar je tegenaan loopt (zowel over je ES als over je behoefte aan steun van je partner en familie), zoals een vriendin, een goede collega of een hulpverlener zoals de POH-GGZ?

 

Je staat al een jaar op een wachtlijst voor behandeling, is het duidelijk wanneer je daar ongeveer terecht zou kunnen? Als het nog lang duurt zou je kunnen overwegen ergens anders hulp te zoeken waar je sneller terecht kunt. Hoe kijk jij daar tegenaan?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Anoniem90

Bedankt voor jullie lieve reacties en goede vragen! En bedankt voor de felicitaties! Gelukkig kan ik echt genieten van de kinderen en zijn zij juist mijn steun op dit moment. Zij zijn een welkome afleiding :D

 

@kelly84 ik ben zeker onzeker! Dat is denk ik ook onderliggend aan mijn eetproblemen. Vooral op sociaal vlak voel ik mij waardeloos. In mijn pubertijd en studententijd heb ik mij altijd teruggetrokken uit sociale situaties. Ik durfde niet naar feesten, durfde niet te stappen en zei afspraken vaak af uit angst om afgewezen te worden. Ik kan mijzelf niet anders herinneren dan dat ik bang ben om afgewezen te worden door mijn omgeving. Geen idee dus waar dit vandaan komt. Na mijn studententijd met ik getrouwd en verhuisd. Door mijn studie psychologie (hoe ironisch eigen he :( heb ik veel geleerd. Ik heb mij toen voorgenomen om juist over mijn angst heen te stappen en sociale contacten aan te gaan. Dit ging met vallen en opstaan, maar inmiddels heb ik alsnog het gevoel dat ik echt daadwerkelijk afgewezen wordt in deze nieuwe omgeving waar ik al jaren woon. Hoe ik ook mijn best doe, steeds weer nieuwe stappen probeer te zetten en probeer te relativeren,  steeds weer is er dat gevoel van afwijzing. Ik vraag me hier dus serieus door af of ik de situatie nu echt helemaal verkeerd inschat.. of dat mensen dus echt niet op mij zitten te wachten en mij daadwerkelijk afwijzen. Mijn gevoel zegt het laatste (ondanks vele grdachtenschemas!). In sommige tijden probeer ik dit naast mij neer te leggen en ga ik weer nieuwe uitdagingen aan. Maar dan gaat het weer mis en voel ik mij waardeloos. En in dit cirkeltje zit ik al meer dan 10 jaar en is steeds weer een trigger waardoor mijn es weer naar boven komt. Dan voel ik me dik, lelijk en is er een sterke wens om af te vallen, waarna ik juist eerder ongezond ga eten en eetbuien krijg, waar ik dus ook nog steeds geen grip op heb. 

 

@marrite: zie deels hieronder bij jessie. Een andere hukpverlener gespecialiseerd in eetstoornissen, is er helaas niet in mijn omgeving. Human concern zit helaas te ver weg :(

 

Bedankt allemaal voor het meedenken! Dit helpt in elk geval al iets. 

 

Mijn volgorde is niet zo logisch, maar begon bij jessie en kon toen niet op en ter drukken, dus ben toen boven dat bericht verder gaan typen, haha. 

 

@Jessie het is niet dat mijn partner mij helemaal niet steunt. Alleen op emotioneel vlak mis ik vaak zijn steun. We groeien hierin wel allebei, ik geef steeds vaker en duidelijker aan wat ik nodig heb en mijn partner houdt meer rekening met mijn onzekerheden. De wil is er dus zeker bij hem! Maar hij is geen prater en ik denk dat ik op dit moment dus ook niet heel veel meer van hem kan verwachten.  Het steeds opnieuw bespreken hoe hij mij  kan steunen (bijv. Door elke week te vragen of er dingen zijn gebeurd die ik moeilijk vind) en vervolgens teleurgesteld te worden omdat hij dit vervolgens niet doet, kost mij vreselijk veel energie en zorgt juist ook voor nog meer spanning dan dat ik deze verwachtingen niet heb. Dit geeft mij nu wel het gevoel dat ik het op emotioneel vlak alleen moet doen. Ik denk er over om het met mijn zusje te bespreken, met haar kan ik goed praten en zij is ook meer een prater dan mijn partner, maar aan de andere kant weet ik ook dat zij erg kan piekeren en wil ik haar hier niet mee belasten....  Ik zit hierover nog in tweestrijd met mijzelf.. verder klopt het helemaal dat ik erg goed ben in het verbergen van mijn innerlijke worstelingen. Maar toch verbaasd het mij dat er nooit naar gevraagd wordt, aangezien we een heel hecht gezin zijn, waarin juist altijd overal over gesproken wordt. Ook hierin ben ik denk ik teleurgesteld. Aan de anderee kant denk ik ook oprecht dat het heel moeilijk is om te snappen wat een es met iemand doet als je er zelf geen hebt. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Hoi Anoniem,

Gefeliciteerd met de geboorte van jouw dochter! 

Heel begrijpelijk en heel herkenbaar hoe je je voelt en wat je doet (alleen, eenzaam, verlaten gevoel door niet gesteund te worden, eten en series kijken, schuldgevoel, obsessief checken van lijf, etc.).

 

18 uur geleden zei Kelly84:

Zelf ben ik vaak teleurgesteld door mensen om mij heen, omdat ik een bepaalde verwachting had van hen, maar niet duidelijk was wat die verwachting precies was. Mensen zijn druk met hun eigen leven en soms is het niet kwaad bedoeld, maar hebben ze stomweg niet door wat zij je aan moeten bieden qua hulp. Ik snap dat je je alleen en niet gezien voelt, mega balen!

Misschien heb je hier wat aan:
Dit is wat ik heel erg herken. Ik ben door de jaren heen steeds meer duidelijk en open geworden over wat er in me omgaat, de schaamte voorbij ook echt (ook al schaamde ik me rot voor mijn gevoelens of gedrag: het tóch delen want het is de enige manier om verder te komen voel ik), steeds weer herhalen, herhalen, herhalen. Wat ik ook merk, is dat ik soms helemaal niet goed weet wat ik nodig heb van mezelf of van anderen en dat wat ik nodig heb lijkt óók nog eens regelmatig te wisselen. Moeilijk voor anderen én voor mezelf. Anderen raken soms wat verward en weten het dan niet meer, nemen dan afstand. Hierover gisteren nog een gesprek gehad met mijn moeder die me de laatste weken negeerde bijna en wat bleek: ze maakte zich zo'n zorgen en wist niet hoe mij te steunen en voelde zich zo ontzettend tekort komen. Haar manier van omgaan met haar eigen gevoelens dus is om zich terug te trekken van mij, mij uit de weg te gaan want ze weet het gewoonweg niet. Dit bespreken maakt dat we weer nader tot elkaar kunnen komen. Jaren van herhaling en ik vind het zo ontzettend waard. 
Een ander punt is eerlijk en open zijn tegen mezelf: dit vind ik zelfs soms heel moeilijk. Maar feit is: ik ben wie ik ben, met alles wat er nu speelt. Radicale acceptatie noem ik het ook wel. 

Een jaar op de wachtlijst vind ik overigens erg lang. Heb je misschien al eens gebeld om te vragen of ze jou een indicatie kunnen geven over wanneer je aan de beurt bent? 

Sterkte ennuh: GEEN weegschaal in huis halen! Believe you me;-) --> dan heb je er wéér iets bij om later af te leren;-). 

Groetjes,

Seolenna

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

Gefeliciteerd met de geboorte van je dochter en wat fijn dat het goed met haar gaat en dat de kinderen jou helpen door afleiding. En ik vind het erg knap van je dat je jezelf zo voor ogen houdt dat compenseren niet goed voor jou lichaam is en je ook goed voor je lichaam moet zorgen i.v.m. borstvoeding. 

 

Op 6-9-2018 om 15:52 zei Anoniem90:

maar vind alleen maar bewijzen voor allerlei situaties waarin ik faal of een ander veel meer gewaardeerd wordt dan ik (bijv. Een ander wordt uitgebreid gezoend en krijgt alle lof en ik krijg alleen een handdruk en bedankt voor iets wat we samen hebben gedaan). Hoe kan ik dit relativeren? Of is het toch realistisch om te denken dat ik dan toch echt niet geschikt ben voor dat soort taken?

Ik herken veel in wat je schrijft, al weet ik inmiddels ook wat de oorzaak is dat ik dergelijke situaties meemaak, al zou dit voor jou natuurlijk totaal anders kunnen zijn. Maar misschien herken je hier iets in. Mijn ES is voor zolang ik mij kan herinneren, onderdeel van mij geweest. Naar de buitenwereld deed/doe ik alsof er niets aan de hand is, ik laat mijn kwetsbaarheden weinig zien. Waardoor het voor anderen ook lastig is om zich aan mij te binden, want er valt weinig om aan te verbinden, want ik deel heel weinig. Nu ik af en toe hele kleine stapjes zet en aangeef dat ik het wel eens moeilijk heb, merk ik op dat anderen ook anders op mij reageren. Dus dan krijg ik wel die arm om mijn schouder, etc, 

En ik ben zelf iets meer initiatief gaan nemen in het delen hoe het met mij gaat. Let op het woord "iets", het is namelijk echt maar heel klein, maar doordat ik dit bij sommigen in mijn omgeving doe, vragen zij er ook meer naar. Maar als ik het niet blijvend meer van mezelf laat zien, dan heeft de ander ook niet iets om op te reageren.

 

Op 6-9-2018 om 15:52 zei Anoniem90:

Iedereen denkt dat het goed gaat... en misschien gaat het dat ook wel.

Is dit ook wat je laat zien aan anderen? En komt wat je laat zien aan anderen overeen met hoe je je voelt?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.