Spring naar bijdragen
Annemarie103

De angsten aangaan.. Zo eng.. hoe?

Aanbevolen berichten

Annemarie103

Na twee en een half jaar heb ik heel goed beeld van mn gedrags- en gedachtenpatronen.. Met name op het gebied van werk en mijn studie merk ik dat ik de angsten wel aan durf te gaan. Daar kan ik niet vluchten, of dingen gewoon niet doen. Ook is er een wil om het goed te doen. Merk ik wanneer ik het goed doe, een compliment of bedankje van een zorgvrager (Ik ben verzorgende IG) of een mooi cijfer voor een dossier of tentamen ( ik ben september 2017 aan een hbo-opleiding begonnen).

 

Maar op de gebieden van eten, de TIP-dag en mijn systeem zijn de angsten zo groot. Ook volop vluchtwegen. Maar dus ook de stilstand.. Ik kom hierin geen stap verder. De angsten zijn groter dan de wensen.  Hoe doorbreek ik dat, waar begin ik?

 

Wie herkent dit, het vastlopen op het aangaan van de angsten.. Hoe is het bij jou wel gelukt of sta je op zo'n zelfde punt als mij..

 

 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
IngeRvT

Hi Annemarie,

 

Super goed en knap dat je je verhaal zo open durft te delen! 💪Welkom op ons forum, dapper dat je om hulp vraagt. Ik denk dat onze therapeuten je ook graag helpen met je vraag, ik heb toevallig net een berichtje geplaatst over onze nieuwe forum therapeut @Carlien. Zij is vast bereid je te helpen met je onzekerheden en je te adviseren, net als onze andere forumleden. 

 

Liefs en veel succes op het forum! Zet hem op!!

Inge 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
maartje1

Hee Annemarie, 

 

Op dat punt heb ik ook een hele lange tijd gestaan. Dit is eigenlijk door een samenloop van gebeurtenissen, de juiste mensen en heel veel moed uiteindelijk goedgekomen (en ja, ik heb ook met zwetende handen, misselijk en duizelig de weg moeten doorstaan. Doodeng vond ik het!). 

Een van mijn grootste angsten was om mijn eetstoornis bloot te geven, en te vertellen wat er in mij omging. Nog steeds heb ik hierin veel te behalen, maar van de eetstoornis is nog maar heel weinig over en praten doe ik ook steeds een beetje meer. 

 

Ik had een hele fijne school, een fijne mentor, een begripvolle afdelingsleider en huisarts. Dat alles maakte dat ik met mijn mentor uiteindelijk voorzichtig ben gaan praten en dat (tegelijkertijd) vanuit de huisarts het balletje echt is gaan rollen. Ik ontdekte dat dat op dat moment de basis was waar ik op terug kon vallen. Vriendinnen waren nog een beetje te eng want dat staat te dichtbij, maar bij een docent was de angst minder groot om afgewezen te worden (daar was ik ook ontzettend bang voor). 

Vanuit die 'basis' durfde ik langzaamaan stapjes te gaan zetten. Daarbij hebben sommige mensen mij (onbewust) laten weten hoeveel ik in mijn mars heb, en ben ik daar iets meer op gaan vertrouwen. 

 

Wat denk je nodig te hebben?

Zou je hierbij hulp willen, van een therapeut, coach, psycholoog o.i.d.? 

Waar bestaat op dit moment je omgeving uit en hoe groot is je wil om dit aan te pakken?

Deze vragen hoef je niet hier te beantwoorden als je dat niet prettig vindt, maar het zijn misschien wel vragen die je aan jezelf zou kunnen stellen. 

 

Of het vijfjarenplan: waar wil ik staan over vijf jaar, wat moet ik daarvoor doen en waar ben ik precies bang voor?

 

Knuffel!

 

Liefs, 

Maartje 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Annemarie103

Maartje, ik ben al 2,5 jaar bij HC. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske

Hoi @Annemarie103,

 

Voor mij is het heel herkenbaar, dat je veel inzicht hebt, maar de stappen niet durft te zetten. Ik kan me voorstellend dat het frustrerend voor je is. Toen ik destijds op hetzelfde punt stond (toevallig ook na ongeveer 2,5 jaar behandeling bij HC), ben ik naar Beleef geweest. Ik bleef in een cirkeltje ronddraaien, begreep het wel ongeveer, maar kwam er niet uit. Na Beleef heb ik gevraagd om een doorverwijzing naar een andere GGZ-instelling om intensiever met de onderliggende oorzaken aan de slag te gaan en mede daardoor kan ik nu stapje voor stapje mijn angsten aangaan. 

 

Weet je ook wat maakt dat veel dingen op je werk wel lukken, terwijl het niet lukt m.b.t. eten en je systeem? Hoe lang heb je al een eetstoornis?

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Annemarie103

@Elske,

Op het werk voel ik me verantwoordelijk, daar kan ik niet weglopen wanneer de angst er is. Maar daar heb ik ook het gevoel controle te hebben "dit kan ik". In mijn opleiding kom ik ook heel veel angsten tegen, maar daar is de wil om ooit dat diploma te halen groter dat de angst.

 

Ik heb de eetstoornis vermoedelijk al van voor de pubertijd, ik ben nu 42. dertig-vijfendertig jaar dus met eetstoornis.

Beleef heb ik maandag ook benoemd, maar het idee om daar niet te kunnen vluchten, ook niet om op eigen gelegenheid weg te kunnen, benauwd mij. Ik vind groepsdingen niet prettig. Op SPW heb ik een werkweek naar Londen gelaten voor wat t was.. geen trek in "opgescheept te zitten" met al "die lui"..  Nu weet ik dat de angst te groot was en niet meegaan mijn vluchten was.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
2 uur geleden zei Annemarie103:

Beleef heb ik maandag ook benoemd, maar het idee om daar niet te kunnen vluchten, ook niet om op eigen gelegenheid weg te kunnen, benauwd mij.

Als vluchten een beetje jouw 'ding' is, is het misschien juist enorm helend om zoiets een keer wél te doen. En het is geen gevangenis ;) je kan daar zeker wel weg als je dat écht wilt.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske
2 uur geleden zei Annemarie103:

Ik vind groepsdingen niet prettig. 

 

Ik ook niet ;) Juist daarom heb ik er heel veel van geleerd. Bijvoorbeeld dat ik relatief veel tijd voor mezelf nodig heb omdat ik snel overprikkeld raak, maar ook dat ik sommige groepsdingen niet leuk vind omdat ik het eigenlijk heel spannend vind om mezelf echt te laten zien, mijn grenzen niet goed aangeef, mijn mening niet durf te geven, negatief over mezelf denk, etc. Beleef vormde voor mij een veilige omgeving om dit allemaal te ontdekken en te ervaren.

 

2 uur geleden zei Annemarie103:

In mijn opleiding kom ik ook heel veel angsten tegen, maar daar is de wil om ooit dat diploma te halen groter dat de angst.

 

Dertig jaar met een eetstoornis is een lange tijd. Heb vooral ook geduld met jezelf en neem de tijd om je patronen stapje voor stapje te veranderen en de positieve effecten te ervaren, zodat de wens om te herstellen kan groeien en, net als bij je opleiding, op den duur echt groter wordt dan je angst.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Annemarie103
6 minuten geleden zei Elske:

omdat ik het eigenlijk heel spannend vind om mezelf echt te laten zien, mijn grenzen niet goed aangeef, mijn mening niet durf te geven, negatief over mezelf denk, etc.

ja... dit... dat is zo herkenbaar.. 

 

Ik weet dat ik de lat vaak te hoog leg, veel te hoog.. Dan besef ik dat ik dat niet ga/kan halen en laat het dan meteen al zitten. Toch lukt het me af en toe de lat iets lager te krijgen of te beginnen met het idee "ik zie wel waar het schip strand".  en dat levert "heel verrassend", dan ook nog wel eens een succes op...en dan vind ik mezelf weer een " domme muts". Kraak ik mezelf ook nog weer af, in plaats mezelf een een veer in de kont te steken "Nou meid, dat heb je maar ff mooi gedaan!"  

 

Lastig hoor.. Aan de ene kant wil ik wel naar Beleef, maar ( dat is vast ook een angst) " ik wil niet anders dan de anderen zijn". houdt me ook wel tegen". Ook vrees ik dat onze zoon ( 9 jaar) het niet leuk vind en voor mijn man is het ook een hele belasting. Hij heeft een melkveebedrijf, een sociaal netwerk waar we op terug kunnen vallen ontbreekt. En daarnaast het financiële plaatje, ik heb t geld niet.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske

Ik kan me voorstellen dat Beleef een grote stap is, en helemaal vervelend als er dan ook nog allerlei praktische bezwaren zijn. Misschien kun je met je therapeut en hoofdbehandelaar om tafel om te kijken waarom je vastloopt? Wellicht zijn er nog opties voor je die minder ingrijpend (en kostbaar) zijn dan Beleef.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
maartje1
Op 11-9-2018 om 19:08 zei Annemarie103:

Maartje, ik ben al 2,5 jaar bij HC. 

Dat had ik niet uit het berichtje begrepen. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.