Spring naar bijdragen
Kelly84

Mag het niet sneller gaan?

Aanbevolen berichten

Kelly84

Hai lieve allemaal, 

 

Sinds een paar weken ben ik begonnen met het stabiliseren en gezondere keuzes te maken rondom mijn eetpatroon. Ik heb een ES NAO en ben in korte tijd flink aangekomen. In de paar jaar dat ik in therapie ben, heb ik heel wat geanalyseerd rondom mijn ES (oorzaak, achterdeurtjes, IC, EMDR etc). Nou moet je weten dat analyseren voor mijn ES een achterdeurtje is en ik graag blijf denken en minder graag doe. Wat het voor mezelf inzichtelijk maakt, maar ook een valkuil om niet in actie te hoeven komen.

Nu ik aan de slag ga met mijn eetpatroon, merk ik dat mijn eetbuidrang toe neemt en mijn zelfbeeld enorm schommelt. De ene dag kan ik al best tevreden zijn met mijzelf en de andere dag voel ik mij weer walgelijk, dik en lelijk. 

Mijn ES blijkt veel sterker aanwezig te zijn dan ik aanvankelijk gedacht had, aangezien ik de ES van een ander altijd erger vind en ik (zeker in het begin van mijn behandeling) vast niet zoveel last heb van mijn eet- en denkgedrag. Well Guess Again!

Ik merk dat ik nu vooral de neiging heb om heel strikt met de gezonde eetpatronen om te gaan en alleen maar gezonde varianten wil nuttigen. Met als resultaat dat ik aan het einde van de dag, week, maand etc. mega gefrustreerd ben en daardoor meer en ongezonder ga eten. Ik ben zo klaar met mijn ES en mijn overgewicht. Klaar met de ongemakken dat mijn overgewicht met zich meebrengt en klaar met al die IC gedachtes, maar heel eerlijk ook klaar met dit lijf. 

De strijd is zo verschrikkelijk groot. Ik voel mij in mijn strijd geregeld alleen en ik word hier zo verschrikkelijk verdrietig van, wat weer een enorme trigger is voor mijn ES. En zo blijf ik in mijn cirkeltje rond draaien. 

 

Graag wil ik aan jullie vragen of iemand zich hierin herkent en wellicht tips heeft om het idee van lijnen en het 'ik moet nu afvallen'' te verminderen? Want ik wil absoluut niet de andere kant opslaan wat mijn ES betreft en continu maar gefocust blijven op het gewicht en de bijbehorende vetrollen. 

 

Alvast bedankt voor het lezen!

 

Lieve groet, 

Kelly 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

Heel herkenbaar wat je beschrijft, zo gaat het bij mij de afgelopen tijd ook. Waarbij ik mijn eetpatroon aan het uitbouwen ben en ik ben hier al redelijk mee op weg, maar het volhouden is elke dag weer een strijd en ik hou ook dwangmatig vast aan het "eetschema" (terwijl de eetbuien niet per se minder worden). Hoe hier mee om te gaan vind ik zelf ook lastig. Wel probeer ik vast te houden aan het eetpatroon, met in mijn achterhoofd houdend, dat als ik van de ES af wil komen, ik in het eten en compenseren andere keuzes moet maken, omdat de ES anders in volle glorie blijft bestaan. 

En het vervelende is dan, dat het gevoel dat ik heb over mezelf behoorlijk negatief is en ik dit te verdragen heb en in therapie probeer aan te pakken.

Wat is voor jou de motivatie om te proberen het gezonde eetpatroon vast te houden? En is het ook zo dat je misschien qua voeding hier en daar wat zou kunnen variëren, zodat je ook dingen "mag" eten van jezelf die je lekker vindt? 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elske

Ook voor mij is dit heel herkenbaar, ik begrijp je strijd heel goed. Het is niet fijn dat je nu zo geconfronteerd wordt met al je gedachtes rondom eten en gewicht, maar misschien is het ook nodig om in te zien dat je je es wel degelijk serieus mag nemen en daar vervolgens stappen in te kunnen zetten. Mij heeft het heel erg geholpen om aan mijn zelfbeeld te werken en te zien welke oordelen ik had over mezelf. Nu kan ik dat beter loskoppelen van mijn gewicht.

 

Een paar concrete tips :

 

Vooral niet te streng zijn voor jezelf in je dagelijkse eetpatroon. Als je alleen maar gezonde dingen mag eten van jezelf, komt er altijd een moment waarop je juist alles wilt wat ongezond is. Probeer na te gaan wat jij lekker vindt én waar je lichaam goed op functioneert. Je zult dan bijna vanzelf op een gevarieerd eetpatroon uitkomen, want niemand functioneert goed op alleen appels of juist op alleen koekjes.

 

Probeer na te gaan op welke momenten je je slecht voelt over je lichaam. Gaat het dan echt over je lichaam, of zijn er andere dingen aan de hand? Ik word bijvoorbeeld heel onzeker als ik nieuwe mensen ga ontmoeten of iets nieuws ga doen. Dat vertaalt zich automatisch naar: hoe zie ik eruit, zullen ze me niet dik vinden en heel kritisch naar mezelf kijken. 


Mij helpt het ook om op  de momenten waarop ik kritisch ben op mijn lichaam na te gaan of een lager gewicht nou echt zoveel verschil maakt. Als ik bijvoorbeeld aan het wandelen ben, heb ik niet echt last van mijn (over)gewicht. Ik kan ook op dit gewicht genieten van het buiten zijn, de frisse lucht, de zon, etc. Alleen de gedachte dat ik te zwaar ben, maakt dat ik me rot voel, niet mijn gewicht zelf.

 

Er zijn trouwens ook situaties waarin mijn gewicht me wel echt in de weg zit. Hardlopen is nu bijvoorbeeld niet echt een optie. Dat is onder andere mijn motivatie om langzaam maar zeker aan mijn gewicht te werken. Maar dat voelt heel anders dan willen afvallen vanuit de constante veroordeling van mijn gewicht en de gedachte dat anderen mij en mijn gewicht ook veroordelen.

 

Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Heb vooral geduld met jezelf, het kost echt tijd om te herstellen en zo te lezen ben je al een heel eind op weg!

 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Nikki208

Hoi @Kelly84

Hier ook heel herkenbaar in die zin dat ik er helemaal zat van werd dat bij het werken aan eetpatronen een hele tijd lang alles als een achterdeurtje/valkuil voelde voor de es. Intens vermoeiend en non-stop die strijd. 

Dit is het geniepige: gevoelens van ongemak nemen toe als je iets nieuws probeert.

Dus als je eet om spanning te verlichten zal je een poos juist (nog)meer spanning voelen wanneer je daar anders mee omgaat. En levert zo valkuilen all over the place op. Tijdelijk, maar wat een rotperiode.

Persoonlijk vind ik dat nog steeds heel oneerlijk. Waarom wordt het aanleren van nieuw gedrag gevoelsmatig 'gestraft' en niet biologisch beloond met dikke scheuten dopamine en oxytocine?

Er zit niets anders op Kelly: we zullen ons zelf moeten belonen. Onszelf elke dag, elke keer dat we bewust iets anders, beter voor ons zelf, proberen te doen -ongeacht of het lukt of niet- een schouderklopje geven, trakteren op een bos bloemen, een film, kroelen met de kat.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elsara74

hee @Kelly84 ja heel erg herkenbaar, alles wat je benoemt ervaar ik ook. Zit er zelf middenin en vind het lastig die cirkel te doorbreken nu dus helpende tips heb ik op dit moment vanuit mezelf helaas niet. Wel ben ik ervan overtuigd dat we er vanaf kunnen komen met de juiste hulp en steun!! hang in there 😘

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Kelly84

Lieve allemaal, 

 

Ik wil jullie even laten weten dat ik jullie reacties alvast vluchtig heb gelezen, dank! Ik kom hier morgen uitgebreider op terug, het was een heftige dag rondom therapie vandaag en ben even uit het veld geslagen.

😘

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cor13n

Aaah sterkte @Kelly84, hou vol he 💪🏻

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Kelly84

Hoe naar het ook is, is het wel fijn te horen dat mensen dit herkennen en ik hier niet de enige in ben die zich zo kan voelen.

 

@Mary wat goed te  horen dat je al een aardig stuk op weg bent. En inderdaad het is iedere dag weer een strijd. Soms vergeet ik wel eens dat iedere keus die ik op een gezonde manier maak een weg is naar herstel. Wil nog wel eens in een 'het overkomt mij allemaal' modus vallen en heb dan een soort slachtofferrol over het feit wat mij allemaal 'aangedaan wordt'. Mijn IC laat mij dan wel eens vergeten dat ik altijd een keus heb en dat ik juist de moeilijke wegen moet bewandelen om te herstellen. 
Ik kan mij buiten dat ik dan de gezonde keuzes wil maken, mij ook vaak vasthouden aan een eetlijst waarop ook juist uitdagende tussendoortjes staan die dan vooral uitdagend zijn voor mensen die moeten aankomen. Mijn ES wil dan stellig vasthouden aan iets wat voor mij niet altijd even handig is als je dan ook wilt afvallen. Dus buiten het feit om dat ik in mijn hoofd heel streng ben en alleen maar gezonde en slanke tussendoortjes moet nemen, houdt mijn ES dus ook vast aan de minder slanke tussendoortjes maar daarin juist eetbuien of graasgedrag creëer. Mega verwarrend en voelt soms kiezen uit twee kwaden.  Daarnaast denk ik ook dat de drang om af te vallen zo groot is, omdat ik mij totaal niet geaccepteerd voel in de maatschappij met een maatje meer. Ik ben door mijn ES heel veel kilo's aangekomen en zelf kan ik dit lijf wat ik nu heb maar moeilijk accepteren. Ik loop sinds ik dik ben tegen zoveel oneerlijke mensen en situaties aan en dat vind ik zo verdrietig. Ik vind het daardoor heel moeilijk om mij niets aan te trekken wat de wereld zou vinden en vooral te mogen accepteren wie ik ben met welke lijf dan ook. 

 

@Elskebedankt voor je tips! Het is fijn om even weer wat tips te krijgen hoe anderen dit voor zichzelf doen. Ik ben nog volop bezig met mijn zoektocht naar wat goed voelt voor mij. Het is vaak zo dat mijn zelfbeeld laag is op het moment dat ik niet goed aan kan geven wat ik daadwerkelijk nodig heb. Daarnaast is het ontmoeten van nieuwe mensen voor mij ook spannend en helemaal als dit gepaard gaat met publiekelijke plekken (bruiloft, terrasje etc.).

Wat ik naar vind is dat ik continu geconfronteerd word met mijn lichamelijke ongemakken. Ook als ik wandel, hoe lekker en ontspannen ik dit ook vind. Mijn heupen en mijn onderrug doen daarna erg veel pijn. Wat het ontspannen gevoel dan gaat overheersen. Dus ook hierin zoek ik nog mijn weg, heb al kleinere afstanden geprobeerd, maar ook dan doet het zeer :( 

Maar de zoektocht blijft absoluut door gaan. 

 

@Nikki208 daar heb je helemaal gelijk in. De wereld en anderen gaan het niet voor ons doen. Zij kunnen ons uiteraard een handje helpen, maar uiteindelijk zijn wij de gene die onze mindset moeten resetten en herschikken. Een bosbloemen maakt mij ook altijd zo blij, dus die probeer ik dan ook regelmatig te kopen als beloning. Het is een ongelooflijke strijd en geduld is hierbij hard nodig, blijft jammer dat de nieuwe stappen altijd lastiger zijn dan vast blijven zitten in je oude patroon ;) maar als je dan eenmaal die stap gemaakt hebt en dit volhoudt, maakt dit het op langer termijn makkelijker. 

 

@Elsara74 Dank je wel voor je reactie!! ook jij heel veel succes en hoop dat je dit forum als net zo'n steun kan gebruiken als dit voor mij voelt. 

 

@Cor13n Dank je wel!!! Lief van je. Het is op dit moment in mijn leven een enorme rollercoaster waarbij ik regelmatig geconfronteerd word met heftige emoties en vooral ook oude patronen. Frustraties hierover zijn groot en de situaties zijn soms bizar. Gelukkig heb ik wel lieve vriendinnen en familie om mij heen waar ik bij terecht kan, waarbij ik mij overigens zins heel kort echt durf open te stellen en echt durf te vragen wat ik nodig heb (wat nog niet altijd lukt, maar al wel meer dan daarvoor).

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cor13n

Zo te lezen ben je al heel goed bezig! Die confrontaties zullen heftig zijn ja, maar je hebt ze (helaas) wel nodig om verder te komen. 

Ik moet nog beginnen met behandelingen en als ik dit zo lees vrees ik wel een beetje voor wat er allemaal boven water kan komen ;) Maar ondanks dat, kijk ik er wel echt naar uit, want ben er helemaal aan toe om dit op te gaan lossen 💪🏻. Gelukkig heb ik veel steun aan dit forum, en ik hoop echt dat jij dat ook zo ervaart, want dat verdien je ook! 

Sterkte 😘

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Kelly84

@Cor13n klopt ik merk zelf ook dat ik aardig wat stappen gemaakt heb, hoe gek ik dit ook blijf vinden om over mijzelf te zeggen.

de weg naar herstel is absoluut niet makkelijk en soms ronduit k*t. Maar ik zeg altijd...’ik mag heel veel leren in mijn leven’, maar weinig mensen kunnen of durven dat. Het is echt een cadeau voor jezelf waar je alleen maar sterker uit kan komen. Een soort 2.0 versie van jezelf creëeren😉

Sinds kort ben ik intensiever bezig op het forum en het voelt steeds prettiger en het biedt mij steeds meer steun. Dit vind ik heel fijn!

ik ben blij te horen dat het jouw ook steunt. Ons alleen voelen doen we al genoeg, dus laten we elkaar daarom tot steun zijn.

Zet hem op meid en ga voor een gelukkigere versie van jezelf hoe lastig die weg ook is. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cor13n

Wat knap dat je het proces als iets positiefs kan zien! Er zijn inderdaad maar weinig mensen die dat kunnen.

Ik ben ook al van ver gekomen door een heel vervelende jeugd, maar ik blijf zoeken naar dingen om mezelf te verbeteren. Helaas is dat ook tegelijkertijd mijn valkuil (perfectionisme) want het is eigenlijk ook nooit goed genoeg.. lastig ;)

 

Heel fijn om te lezen dat het forum zo veel steun kan bieden!

Ik merk dat ik op het forum al wat zelfverzekerder wordt en steeds vaker een reactie durf te plaatsen, ipv alleen maar te twijfelen of ik het wel zou doen (want wie zit er nou op mijn berichtjes te wachten..?)

 

Dank je voor je bemoedigende woorden, dat doet me goed.

Wij gaan dit overwinnen, hoe lang dit ook mag duren 💪🏻

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

@Kelly84 herkenbaar hoor wat je beschrijft aan gedachten en gevoel. Het ene moment gaat het ook beter dan het andere moment. 

Mijn diëtist heeft tegen mij ook gezegd, dat het aankomen meer te maken heeft met de eetbuien, dan uitbreiden van je eetpatroon en dat naarmate je meer bezig bent om andere strategieën in te zetten met hetgeen waar je tegenaan loopt dat dan je gewicht vaak wat afneemt en je lichaam vanzelf weer in balans komt. Ik probeer mij hier dan ook aan vast te houden, al is het op moeilijke momenten nog wel eens dat ik dit dan vergeet. 

Succes!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Kelly84

@Cor13n Het is niet altijd makkelijk, zoals je leest in mijn verhaal. Maar ik heb zoveel mogen leren over mezelf dat ik het echt wel als positief kan zien. Heel herkenbaar dat je blijft zoeken en jezelf wilt verbeteren. Naar om te lezen dat het vanuit een vervelende jeugd is ontstaan. Mijn therapeut zegt altijd, je moet gaan doen wil je gaan herstellen, dit is voor mij namelijk enorm van toepassing omdat mijn valkuil (over)analyseren is. Ik heb een sterk reflectievermogen en begrijp een hoop, maar voelen is daarbij nog een uitdaging voor mij. Hoe theoretische ik veel dingen al begrijp, is het voel stuk onwijs lastig.

 

Herkenbaar hoor dat je twijfelt(de) of je berichtjes zou sturen. Zo ben ik altijd bezig of ik niet als een wijsneus of juist als slachtoffer aan het typen ben. Maar alleen maar door te gaan doen gaan we ontdekken hoe dit zou zijn.

 

Graag gedaan, hou vol en ook jij heb geduld met jezelf. Je kan het 💪

 

@Mary Wat een enorme strijd blijft dit hè, maar we moeten ons blijven vast houden aan de goede momenten. Zoals ik wel eens gehoord heb, die worden steeds groter en sterker, dus daar gaan we voor ;) 

Dat is ook zo, meer eetbuien betekent minder kans om aan te komen. Het blijft een kwestie van geduld hebben, maar wat je zegt oh zo lastig om de gehele tijd voor ogen te houden. 

Jij ook heel veel succes!!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cor13n

Vanuit mijn kant ook heel herkenbaar van het overanalyseren! Ik ben ook een denker en wil altijd alles eerst helemaal uitgedacht hebben, voor ik tot actie kom. Dit heeft (bij mij in ieder geval) ook wel te maken met perfectionisme en niet willen falen. Heb jij dat ook?

 

Het voelen is inderdaad een lastig stuk zeg! Ik ben nu op het punt dat ik door begin te krijgen dat ik met eetbuien bepaalde gevoelens probeer te negeren.. 

Hoe komt het bij jou dat het voelen zo moeilijk is? 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Carlien

Hoi @Kelly84

 

Wat goed van je dat je je bericht zo open en eerlijk hier hebt geplaatst en wat mooi om te zien dat je al veel steun krijgt van andere lieve forumgebruikers. Naar om te merken dat je zo in strijd bent met je lichaam en de klachten hierbij, waarbij gedragsverandering makkelijker gezegd is dan gedaan. Mijn tip is om je vooral  heel bewust te blijven van de onderliggende laag waarom je dingen doet of juist niet wilt doen, om te voorkomen dat je in een kritische/boze houding naar jezelf raakt. Het gaat namelijk niet voor niets zoals het nu gaat, en dat kan juist weer mooie informatie (en dus stappen!) opleveren. 

 

En heb vertrouwen dat de gedragsverandering uiteindelijk ook bij jou zal optreden!!! Ik ben ook een ontzettende denker, maar als ik dit samen laat gaan met het stukje ''doen'' kan ik pas echt ervaren wat ik er van leer en welke mooie stappen ik zet (ipv daar alleen maar over te analyseren..).  

 

Fijn weekend, ook voor de rest! :)

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jetje1994

Wat ben je al goed op weg zeg! Het feit dat je deze drang nu voelt geeft ook aan dat je iets aan het veranderen bent, je bent de vicieuze cirkel aan het doorbreken. Probeer je bewust te blijven dat nu gaan afvallen jezelf weer terugzet in deze vicieuze cirkel. Ik snap dat goed dat je juist aan deze 'afval' gedachten wilt toegeven, maar uiteindelijk blijft daardoor de ES in stand. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Catharina1915

Hoi @Kelly84 en alle anderen,

 

Yep! Wat een herkenbaarheid weer 😉 Ook zit in een enorme struggle om gezond te gaan eten. Die ene dag tel ik alle calorieën en houd verhoudingen eiwit/vet/koolhydraat nauwgezet bij. Het andere moment eet ik alles wat los en vast zit in korte tijd weg... Op de een of andere manier "vult" het gezonde eten niet, terwijl dat lichamelijk natuurlijk zeker zou moeten zijn! De gezonde keuzes die ik dan probeer te maken zijn echt verantwoorde keuzes (groenten, fruit, kwark etc). Ik kan een hele middag in de keuken staan om gezond voedsel te preppen voor de volgende dag... Maar naarmate het gezonde eetpatroon langer duurt begint de ES weer te zeuren en krijgt uiteindelijk zijn zin. Jouw tekst had de mijne kunnen zijn. Het ene moment lacht mijn spiegelbeeld me toe, het andere moment kots ik (letterlijk) van mezelf. Ik ben "al"(;-)) 46 en krijg regelmatig een complimentje dat ik er prima uit zie en dat ik er nog helemaal niet "zo oud uitzie als dat ik ben" :-) Die complimenten leg ik direct naast me neer, vind het heel moeilijk om daar blij mee te zijn, omdat ik het zelf niet zo voel. Je moest eens weten, denk ik dan...Het vele denken, het met je hoofd bezig zijn, remt je in de aanpak van de ES, dat is tenminste mijn ervaring. Ik heb (nog) niet veel tips voor je, ben ook redelijk nieuw hier, maar ik lees heel graag mee! Het gevoel van te kunnen delen met mensen die het snappen is al heel erg fijn, dank allen! ❤️

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cor13n

Hoi @Catharina1915! Wat herken ik me in jouw tekst zeg.. dat had zo van mij kunnen zijn (behalve de leeftijd dan) ;)

Het is zeker fijn dat we hier ons verhaal kunnen delen met anderen die het ook begrijpen 🤗

  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Kelly84

Hai @Catharina1915 wat een strijd ben je aan voeren meid! Het is zo heftig om te zien en horen wat we ons zelf allemaal opleggen en dus aandoen. Ik hoop daarom ook echt van harte dat het een steun kan zijn wat we hier delen. Voor mij is het dan ook echt een reality check. Hoewel ik dit steeds meer bij mijn systeem durf aan te geven, verval ik snel in mijn oude patroon van 'zelf doen'. Door hier te delen merk ik dat ik de 'Kel redt zich wel' modus dan geen kans geef. Het voelt soms zoveel makkelijker om terug te vallen, maar ik hou mezelf voor dat het mij op langer termijn niet helpt. En ik pas ervoor om mijn hele leven hier mee te worstelen. Uiteraard begrijp ik dat het altijd een gevoelig onderwerp zal blijven, maar het hoeft niet meer zo'n ongelooflijke strijd te zijn. 

 

Mijn therapeuten geven aan dat het openstellen en dus kwetsbaar opstellen helpt om mijn ES-stem te verkleinen. Dit ben ik de laatste weken ook aan het proberen. Hoewel dit erg lastig is en mijn schaamtegevoel en angst vaak enorm toeneemt, moet ik eerlijk bekennen dat het helpt. Echt aangeven wat er in mijn lijf gebeurt en wat mijn ES of innerlijke criticus zegt is enorm spannend. Want dan gaan mensen misschien ontdekken hoe verknipt mijn gedachtes zijn, maar het geeft gek genoeg juist meer verbondenheid. De mensen waarbij ik dit durf aan te geven proberen alleen maar mee te denken en gaan nu pas zien hoe groot mijn struggle echt is. Wat voor meer begrip zorgt, maar ook voor minder eetgestoord gedrag. 

Dit probeer ik dan ook toe te passen in mijn strijd tegen het ongezonde eten. 
Het opstellen van doelen is voor mij geen probleem en het einddoel zien ook niet, maar het proces er tussen is absoluut niet mijn sterkste punt. Ik ben perfectionistisch aangelegd en het moet dan ook in een keer goed gaan. Dus oefenen en 'fouten' maken voelt voor mij als een straf. Mijn diëtiste probeerde mij deze week dan ook op mijn hart te drukken dat ik het beste kan proberen toe te laten dat ook IK mag LEREN. Hoe vaak mensen dit ook tegen mij gezegd hebben, lijkt het nu ook binnen te komen. Hard juichen durf ik nog niet, gezien het nog zo verschrikkelijk fragiel voelt. Maar ik voel het! Door alle hulp en steun die ik krijg ook van iedereen op deze site, merk ik dat ik steeds meer doe, deel en stapje voor stapje meer kwetsbaarheid durf te tonen. Bedankt hiervoor!

 

Op naar nog meer elkaar steunen en het blijven delen van alle gedachtes, gevoelens, angsten en successen!!

 

Liefs!!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cor13n

Hee Kelly! Wat fijn dat het helpt om meer open te zijn en je begrip krijgt uit je omgeving!

Ikzelf loop hierop een beetje vast. Ik heb een paar maanden geleden een paar mensen (die dichtbij me staan) verteld over mijn eetprobleem en in t begin waren ze heel begripvol en geinteresseerd. Maar nu een tijdje verder lijkt het ze niet meer te interesseren ofzo, er word niet meer gevraagd hoe het gaat met mn eetbuien bijvoorbeeld. Eerst kwam ik er dan zelf wel mee, maar naarmate het langer duurt krijg ik steeds meer het gevoel dat ik ze ermee lastig val.. snap je? Ben bang dat ze dan gaan denken: oh daar komt ze weer met dat gezeur over eten.

Misschien ben ik op dat gebied te streng voor mezelf en moet ik toch wat meer de aandacht opeisen? Maar dat is lastig, ik ben gewend om voor anderen te zorgen en mezelf op de achtergrond te plaatsen..

 

Wat goed dat je bezig bent om wat minder streng voor jezelf te zijn! Ik weet uit eigen ervaring hoe moeilijk dat kan zijn ;) maar met kleine stapjes kom je er wel 💪🏻

Het is heel fijn dat we elkaar hier kunnen steunen! 

 

Succes, je kan het! 🤗

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Catharina1915

Oh @Cor13n, dat is ook zo herkenbaar! Mijn man weet (inmiddels) (bijna) alles omtrent mijn ES en spoort me ook regelmatig aan om er met hem over te praten, maar ik voel me dan zo'n enorme zeur. Daar gaaat ze weer over dat stomme eten...Mijn beste vriendin weet er ook van, maar zij heeft ook haar eigen problemen dus daar wil ik ook niet steeds aankloppen. Ik ben zoveel méér dan alleen die stomme ES!! Ik vind het zo moeilijk om erover te praten met mensen die heel dichtbij staan, omdat ik dan het gevoel krijg dat er geen ruimte meer is om over iets anders te praten. Dat als ik mijn vriendin bv zie, dat wéér dat hele ES gedoe besproken moet worden. Dat er weinig ruimte meer is om gezellig te kletsen en te lachen. Dus parkeer ik het gewoon. Hetzelfde geldt natuurlijk voor mijn man. Welke echtgenoot zit er nu op te wachten dat zijn vrouw wéér loopt te "zeuren" over dat eetprobleem? Stop er gewoon mee zou je denken....Daarnaast voel ik altijd al heel snel een gevoel van spijt als ik over mijn ES gesproken heb met iemand. (echtgenoot, vriendin, therapeut). Er bekruipt me een enorm schaamtegevoel en ik krijg het idee dat er een oordeel over me geveld wordt ("tjee, wat een kneus zeg, doe niet zo belachelijk met eten"). Terwijl dat (waarschijnlijk ;-)) echt niet zo is. Maar ja, dat gevoel he... Die gedachten in je hoofd...Zoals velen hier op het forum zit ook ik veel in mijn hoofd. En dat is lastig.Wat knap van jou @Kelly84 dat je je al kwetsbaarder en opener durft op te stellen! Heel goed van je! Ik vind het gewoon écht nog te spannend om hélemaal in mijn hoofd en hart te laten kijken wat daar gebeurt (die verknipte gedachten ;-)). Dat gebrek aan vertrouwen in bv mijn man (we zijn al 28 jaar samen!) en vriendin (al 42 jaar samen!) om hen mijn échte ik te laten zien maakt me direct ook intens verdrietig... Zij zijn zo lief en behulpzaam, maar ik kan het gewoon echt niet. Het gevoel dat ik niet altijd eerlijk ben over eten of mijn gevoel zorgt er ook nog eens voor dat ik het gevoel heb dat ik hun vertrouwen beschaam. En dat ik eigenlijk een leugenaar ben. Schaamte. Angst. Schaamte. En nog meer schaamte. Wat ben ik blij met jullie luisterende oortjes hier ❤️

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elsara74

@Catharina1915 wow alsof ik mijn eigen gedachten, gevoelens, strijd en teksten lees, wanneer ik jouw stukjes lees. Ik ben 44 en net zo met eten bezig als jij, gezond willen eten, bijhouden kcals/macro’s wat totaal geen zin heeft omdat bijna elke dag een eetbui volgt. 

Ik durf mezelf idd nog niet open te stellen, heb het idee anderen ermee te belasten, daarbij speelt schaamte zo’n enorme rol. Mijn man weet een beetje en beetje bij beetje probeer ik meer te vertellen maar heb dan vaak direct daarna alweer spijt. Hij zit hier ook niet op te wachten, dus houd ik het liever voor me zodat hij er zo min mogelijk last van heeft. Hetzelfde ervaar ik bij vriendinnen. In het begin heel meelevend en daarna is het “oud nieuws”. Prima dat snap ik echt en iedereen heeft zo zijn eigen problemen en drukte, maar dan houd ik er ook maar over op. Voelt niet oké om er steeds aandacht voor te vragen.

 

@Cor13n ja ook zo herkenbaar wat je schrijft... wanneer wel/niet weer erover beginnen, wanneer is het gewoon genoeg? Al vrij snel, zo voelt dat voor mij, dus laat maar.  

 

@Kelly84 hoe gaat het nu met je? Ik lees hele mooie dingen bij je. Heel veel stertke!!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Catharina1915

@Elsara74 wat fijn dat jij hetzelfde ervaart! Klinkt gek als ik dat zeg, en ik wens je natuurlijk ook helemaal geen ES of ellende toe, maar het voelt prettig te lezen dat je niet alleen bent. En zeker omdat jij ook "iets ouder" bent ;-). Het lijkt wel hoe ouder je wordt, hoe meer je jezelf qua ES buiten de boot voelt vallen. En dit bedoel ik niet t.a.v. de lezers/schrijvers hier op dit forum, zeker niet, maar ten opzichte van de buitenwereld. "Je zou inmiddels toch niet meer zo onzeker hoeven te zijn en beter moeten weten.."😐 Mag ik vragen of jij ook kinderen hebt? Ik heb 2 dochters waarvan ik zie dat ze ook worstelen met eten en gewicht. Dat levert weer extra schuldgevoel op... Wil niet mijn hele ellende qua eten bij hen neerleggen, vind dat ik hen daar niet mee kan belasten. En ondertussen heeeeel goed oppassen dat ik niet in dezelfde valkuilen stap als waar mijn ouders vroeger ingestapt zijn. Pfoe, complex allemaal hoor!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Elsara74

@Catharina1915 hey dank je voor je berichtje ik stuur je even een pb. Grts 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
15 uur geleden zei Cor13n:

Ikzelf loop hierop een beetje vast. Ik heb een paar maanden geleden een paar mensen (die dichtbij me staan) verteld over mijn eetprobleem en in t begin waren ze heel begripvol en geinteresseerd. Maar nu een tijdje verder lijkt het ze niet meer te interesseren ofzo, er word niet meer gevraagd hoe het gaat met mn eetbuien bijvoorbeeld. Eerst kwam ik er dan zelf wel mee, maar naarmate het langer duurt krijg ik steeds meer het gevoel dat ik ze ermee lastig val.. snap je? Ben bang dat ze dan gaan denken: oh daar komt ze weer met dat gezeur over eten.

Klinkt alsof je aan het invullen bent wat een ander misschien denkt. Zou je die gedachten durven navragen? Heel simpel: Vind je het okay als ik het af en toe over mijn eetbuien heb?

 

De ander weet misschien ook niet zo goed hoe hij of zij ermee om moet gaan, of jij het bv wel fijn vindt als ze je ernaar vragen.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.