Spring naar bijdragen
Kelly84

Mag het niet sneller gaan?

Aanbevolen berichten

Cor13n

@Catharina1915 heel herkenbaar wat je zegt over de schaamte en het gevoel hebben dat je erover loopt te zeuren.

Wat zorgt ervoor dat je je echte zelf niet durft te laten zien aan je man en vriendin? Weet je waar dat vandaan komt?

 

@Elsara74 inderdaad herkenbaar dat het al snel genoeg is.

 

@Jessie bedankt voor je kritische blik! Ik vul inderdaad dingen in voor een ander en dat valt dan meestal niet naar de positieve kant.. dan komt mijn onzekerheid naar boven. Het is niet gemakkelijk om zo'n vraag te stellen (en mezelf kwetsbaar op te stellen) maar ik ga het proberen! Bedankt voor je tip :)

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Catharina1915

@Cor13n het is niet zo dat ik nooit mezelf kan zijn bij mijn man...gelukkig 😉 Het is een echte lieverd, heel begripvol. Het is "alleen" dat als ik een eetbui voel aankomen ik vaak niet durf te delen. Vooral de schaamte is dan groot. Het blijft knagen aan mijn lijf. Achteraf (vaak dagen later) kan ik het wel met hem delen, omdat het moment dan niet meer zo vers is. Het blootleggen van mijn gevoelens tijdens een eetbui kan gewoon letterlijk zeer doen, en dat kan ik blijkbaar met niemand delen. Hoeveel ik ook van hem hou. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cor13n

@Catharina1915 sorry dan heb ik het een beetje verkeerd opgevat! 

Wat je schrijft over de schaamte van een eetbui op het moment zelf ervaar ik ook hoor! Ik snap helemaal wat je bedoelt.

Misschien is het een idee om te kijken of we daar wat aan kunnen doen? Uiteraard met kleine stapjes en als je dat zou willen tenminste. 

Bijvoorbeeld: als er nu 4 dagen tussenzit voor je het kan vertellen, probeer je het de volgende keer na 3 dagen. Als dat goed gaat, kan je het steeds verder afbouwen. Is dat een idee? Zo verleg je steeds je grenzen, maar met kleine stapjes en kan je ervaren hoe je man erop reageert.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Kelly84
Op ‎1‎-‎10‎-‎2018 om 00:18 zei Cor13n:

kzelf loop hierop een beetje vast. Ik heb een paar maanden geleden een paar mensen (die dichtbij me staan) verteld over mijn eetprobleem en in t begin waren ze heel begripvol en geinteresseerd. Maar nu een tijdje verder lijkt het ze niet meer te interesseren ofzo, er word niet meer gevraagd hoe het gaat met mn eetbuien bijvoorbeeld. Eerst kwam ik er dan zelf wel mee, maar naarmate het langer duurt krijg ik steeds meer het gevoel dat ik ze ermee lastig val.. snap je? Ben bang dat ze dan gaan denken: oh daar komt ze weer met dat gezeur over eten.

Hai @Cor13n begrijp je gevoel heel goed. Dit heb ik tot voorkort ook zo gevoeld en dit is wederom een zeer eenzaam en naar gevoel. Wat ik nu meer kan zien dan toen is dat je de ruimte moet gaan vragen om gehoord te worden. Mensen gaan door met hun eigen leven en hoe hard dit ook klinkt, zijn niet meer bezig met jouw proces. Niet dat het bewust kwetsend bedoeld is of dat zij jouw vergeten of waar je mee bezig bent, maar hebben vaak simpel weg niet door hoe lastig deze situatie voor jou is. Dit was in ieder geval bij mij zo. Ik kon namelijk (en soms nog steeds wel) mijn problemen bagatelliseren en daar ook bij mijn gevoel en behoeftes. Dit maakt dat het voor mijn omgeving niet duidelijk (genoeg) was wat ik nodig had en hoe zij mij konden helpen. Het voelde bij mij dan ook zeuren om aandacht en ik ben nu ook nog regelmatig bang dat zij vinden dat ik zeur. Maar ik weet nu ook dat dit niet het geval is en dat mensen die je lief zijn je echt willen helpen. Het is natuurlijk ook de vraag hoe je dit doet. Is dit in een slachtofferrol dan snap ik dat mensen het op een gegeven moment als zeuren kunnen beschouwen, maar echt vragen wat je nodig hebt en wat er in je omgaat heeft niets te maken met een slachtofferrol, in tegen deel...je bent dan aan het werken aan herstel om je niet meer zo te voelen en daar moet en mag je ook in leren. Het is verschrikkelijk eng, maar zoals ik het zelf nu ondervind....oh zo waardevol. 

Ook het stukje voor een ander zorgen herken ik heel goed. Het is ook lastig om 'zorg' te ontvangen als je altijd maar voor een ander zorgt. Ik had sterk het gevoel dat ik hen daar niet mee kon belasten of soms zelfs dat ik bij hen die zorg niet kon vragen omdat zij misschien niet aan zouden kunnen. Fijn om te weten dat zorgen voor en zorg ontvangen naast elkaar kan bestaan. Het helpt je een hoop als je dit toe mag laten, maar ook dit is weer verrekte spannend! 

 

@Catharina1915 Het uit moeten leggen aan mijn systeem hoe al mijn (ES)kronkels werken is misschien wel het moeilijkste wat ik ooit gedaan heb en doe. De angst dat mensen mij niet meer oké vinden of erger, is continu aanwezig. Huilend heb ik de eerste keren en soms ook nu nog vertelt wat er in mijn hoofd omgaat, killing! Maar eerlijk is eerlijk, het helpt. De afhankelijkheid van het eten wordt minder. Ik ga eindelijk aangeven wat mijn behoeftes zijn. En geloof mij, echt nog niet op de manier zoals ik graag zou willen. Maar we moeten dit leren. Leren om aan te geven wat je nodig hebt, dat je oké bent ook met al die gekke kronkeltjes en dat de mensen om ons heen die echt om ons geven veel meer kunnen dragen dan wij denken. En bij dat leerproces gaan we echt nog vaak op ons bekkie, maar dat hoort erbij. Nu ik mezelf dit gun, dit leerproces, gaat het voorzichtig aan ook makkelijker worden om uit te leggen wat er gebeurt in mijn hoofd en vervolgens te vragen of aangeven wat ik nodig heb. Ik zeg ook als ik het spannend vind, dat ik dit heel eng vind om te vertellen. Dit helpt niet alleen mij, maar ik zie ook dat de gene die ik iets vertel meer open staan voor het geen wat er komt.

Heel begrijpelijk dat het niet goed voelt om dit te verzwijgen, dit herken ik dan ook heel goed. Er komt echt een moment dat je dit wel kunt gaan doen, probeer er niet voor weg te lopen maar blijf oefenen. Ook al zal het in eerste instantie iets kleins zijn wat je vertelt, als je maar gaat ervaren dat dit oké is om te vertellen. 

Ik hoop dat je de kracht kan vinden om het wel te gaan oefenen, gezien ik nu pas echt zie en vooral voel wat voor effect dit heeft op mijn herstel. 

Succes Chatharina!! En als je vragen hebt, schroom alsjeblieft niet!

 

@Elsara74 DAnk je wel en lief dat je het vraagt!!

Het gaat voorzichtig aan beter. Het gekke (hoewel verklaarbaar) is dat sinds ik deze openheid geef, enorme stappen maak in mijn proces. Ik ben niet alleen open op dit forum maar ook in mijn systeem. Zoals hierboven omschreven, doodeng en echt niet makkelijk. Maar het werkt! Sinds ik deze openheid geef en mij kwetsbaar op durven te stellen, kom ik zoveel meer in contact met mijn lijf en kan goed zien en vooral voelen wat ik nodig heb. Als iets niet goed voelt, probeer ik dit aan te geven. Soms met veel tranen of schaamte of boosheid of nou ja wat je allemaal nog meer kan ervaren op zo'n moment.. maar ik doe het wel. En hier ben ik heel dankbaar voor. Dankbaar voor de mensen in mijn systeem dat zij mij zo goed helpen, of zij het nu wel of niet begrijpen hoe mijn ES kronkels werken. Dankbaar voor dit forum en al jullie lieve en meedenkende berichten. Maar stiekem ook soms al dankbaar dat ik dit mijzelf gun. En dankbaarheid naar mijzelf toe heb ik in jaren niet gevoeld. Het is soms ook echt een verrassing voor mij dat ik deze sprongen maak en de stappen die ik zet, aan durf. 

Dus mijn motto is momenteel vooral: "DOEN" en vraag hier hulp bij als het nodig is. Oh en....vergeet niet dat je mag leren, want we hebben dit niet zonder reden nooit geleerd en een kind kan ook niet in een keer rennen, stap je voor stapje. Lekker cliché maar oh zo waar!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
4 minuten geleden zei Kelly84:

Het gaat voorzichtig aan beter. Het gekke (hoewel verklaarbaar) is dat sinds ik deze openheid geef, enorme stappen maak in mijn proces. Ik ben niet alleen open op dit forum maar ook in mijn systeem. Zoals hierboven omschreven, doodeng en echt niet makkelijk. Maar het werkt!

Whoa, wat ontzettend mooi om te lezen!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Kelly84

Dank je @Jessie!! Moet er zelf nog wel aan wennen dat het nu zo gaat. Alsof het ieder moment weer anders zou kunnen gaan. Maar gelukkig weet ik nu ook dat ik dit ook bespreekbaar mag en durf te maken. 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cor13n

@Kelly84 dank voor je begrip en je uitleg! Ik kan me hier helemaal in vinden, ik moet het alleen nog "even" zelf gaan geloven en uitproberen. Maar ik ben heel blij voor jou dat het je zo goed helpt in je proces! 

Het stukje van zorg vragen blijft lastig, ik zorg meer voor anderen in mijn omgeving en wil hen inderdaad niet belasten met mijn problemen. Zo is mijn moeder depressief, mijn zusje heeft een hersenbeschadiging en kan niet meer werken en een goede vriendin is net bevallen van haar eerste kindje. Zij hebben dus hun handen al vol aan zichzelf en het voelt een soort van egoistisch als ik dan over mezelf begin omdat ik vind dat hun "problemen" erger zijn dan die van mij. Ik probeer het wel steeds meer, maar het voelt vaak niet goed. Snap je wat ik bedoel? Had jij dat in het begin ook?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Kelly84

@Cor13nik heb je even een pb gestuurd :) 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.