Spring naar bijdragen
Aukepauk

wat een hobby...

Aanbevolen berichten

Aukepauk

Hallo allemaal,

 

ik heb een "vriend" die eetstoornis heet en een hobby die koken heet.

Wat een kansloze combinatie... Ik sta het liefste de hele dag ik de keuken om te koken, maar eten is altijd een strijd. Doorslaan of niet eten.

Koken en alles wat daarbij hoort ( zelfs de afwas) maakt mij rustig. Maar het is een absurde combinatie. Mijn hobby gaat zelfs zo ver dat ik meerdaagse workshops bij een sterrenrestaurant volg. 

Hebben jullie ook van die dingen die eigenlijk te vreemd voor woorden zijn?

 

Liefs Aukepauk

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Tasha

Lastige combinatie idd! Het schijnt dat veel mensen met een eetstoornis van koken houden. Ik hou zelf heel veel van bakken, maar nu (terugval eetstoornis) doe ik het bijna niet meer. Ik vind het te confronterend dat ik het niet durf op te eten en ben ook bang dat de verleiding te groot wordt om er (teveel) van te eten.

  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Aukepauk

Heel herkenbaar.. ik durf ook niet " binnen te houden" wat ik kook en het frustreert ernorm dat ik niet op kan eten wat ik allemaal maak. " ik hou van koken maar ik kan er niet tegenop eten" zeg ik tegen mijn omgeving. Ik kan mijn lunch en avondeten nog niet binnenhouden ( maar dat weet niemand). Dit " compenseer ik door voor het slapen gaan rauwkost en een bron van eiwitten te eten (20 + smeerkaas of gerookte zalm).

Die frustratie van iets lekkers maken maar zelf niet kunnen/mogen genieten; behalve dan van het maken ervan...

Ik hoop dat ik in een behandeling de handvatten vind om dit positief te draaien.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Nikki208

O wat lastig! Maar wat was er eerder?

En hoe werkt dat als je proeft wat je maakt?

  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

@Aukepauk één van mijn hobby's is ook koken. Mijn vriend is het "blije" slachtoffer van mijn uitprobeersels. 

Verder ben ik behoorlijk creatief geworden met de ingrediënten die ik wel durf te eten, maar het frustreert mij soms ook behoorlijk dat ik iets heb gekookt en dat eigenlijk wel zou willen eten, maar niet durf. Wie weet, lukt dat in de toekomst wel.

En ik vind sporten en buiten wandelen ontzettend leuk, is ook echt wel een hobby en aan de andere kant ook een grote manier van mezelf om te compenseren. 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Aukepauk

@Nikki208. Die eetstoornis was er eerder dan dat ik kon koken. Ik was 12 of 13 jaar toen ik een verstoord eetgedrag kreeg.

Het proeven van het eten wat ik maak is vaak lekker. Helaas hou ik mezelf na het proeven vaak dan voor dat ik dan al genoeg gegeten moet hebben. Daarnaast gaat het ook de regelmatig de andere kant op en sla ik door in een eetbui waarbij ik dan veel te veel avondeten eet en dit niet binnen mag/wil houden.

Die kookworkshops zijn naast geweldig leuk maar ook heel eng. Al die produkten waar ik het label slecht aangehangen heb. Ik eet en drink gewoon mee met de groep, maar vind het gigantisch moeilijk om het "binnen te houden".

 

@Mary (hoe doe je dat zo leuk in het blauw???)

Heel herkenbaar, zoveel mogelijk koken met veilige produkten. Echter wil ik mijn man en kinderen normaal laten eten waardoor ik ook wel vaak een "error" heb. Ik heb zelfs een moestuin van 1,5 are zodat ik mijn eigen groente kan verbouwen. Hiermee probeerde ik ook respectvoller met eten om te gaan, maar zover ben ik nog niet.

Sporten doe ik ook wel regelmatig. Hardlopen en spinning zo herkenbaar, deels ontlading en gewoon doen omdat het goed voor mij is maar ook deels om maar niet dik te worden/ te compenseren.

 

Wat fijn om zo open te kunnen zijn

 

Dank voor jullie reacties!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Nikki208

Poeh, wat dubbel. Je plezier in koken lijkt me zo'n mooie ingang om gezond en positief met eten om te gaan, en tegelijk alles extra uitdagend maken.

Zinnen als dat je genoeg gegeten moet hebben als je alleen nog maar hebt geproeft, dat je je avondeten niet binnen mag houden, dat je produkten als slecht labelt....Vind dat je erg streng bent naar jezelf toe! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Nikki208

ow oeps met een struikelende duim zo de shortcut voor 'reactie plaatsen' gevonden ha ha

Als je @ typt, en daarna de eerste letter(s) van iemands naam, komt er een venstertje waaruit je mensen kan kiezen, de naam wordt blauw en de mensen die je tagt krijgen een berichtje/notificatie. :) 

 

Op 26-9-2018 om 20:50 zei Aukepauk:

zelf niet kunnen/mogen genieten; behalve dan van het maken ervan...

Ben je in het algemeen zo veeleisend naar jezelf toe?Heb je enig idee waar die strengheid vandaan komt?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Aukepauk

Je hebt helemaal gelijk Nikki208. Ik heb weinig houvast gehad in mijn leven, daardoor is het misgegaan met het eten. Dit heeft mij zoveel houvast/ controle/ (onterecht/misplaatst) bestaansrecht gegeven dat ik kon overleven...

Inmiddels snap ik al veel van waarom ik doe wat ik doe, hoe ik het nodig gehad heb, maar ook dat de situatie nu met een lieve man, 2 kids en een paar vrienden echt anders is dan vroeger.

De paniek van afgewezen worden, er niet mogen zijn, alleen maar lastig zijn en moeilijk doen.... Verantwoordelijk voelen om alles maar in goede banen te leiden en zo hopen op dat kleine beetje aandacht of eigenlijk de bevestiging dat ik niet in de steek gelaten word.... 

Alleen is het eten/ zijn de eetbuien al zo'n gewoonte geworden dat ik het zo moeilijk vind om het niet te doen en ik ook de ingang niet weet te vinden om dit te stoppen.   

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Nikki208

@Aukepauk, wat goed dat je al zoveel inzicht hebt in het hoe en waarom van je eetgedrag! Gelukkig is je situatie nu zo anders.  

Zijn de gevoelens die je omschrijft met je veranderde situatie veranderd?

De gevoelens en gedachten die een eetstoornis in stand houden kunnen zo super hardnekkig zijn!

 

Voor een ingang naar verandering zou je kunnen kijken naar het 'tweaken' van je gewoonte. Een klein doel stellen dat voor jou haalbaar is, en dit een aantal dagen volhouden.

Een voorbeeld: je vertelde dat je je ontbijt en lunch niet binnenhoudt, als eerste oefening zou je het compenseren kunnen uitstellen met een kwartier. 

Het is geen instant oplossing, maar het is al moeilijk genoeg, en je kan je in die tijd bewust worden van je gedachten en gevoelens. Ze opschrijven. Vervolgens kan je op zoek gaan naar andere manieren om met die gedachten en gevoelens om te gaan. 

 

Je vertelde dat de eetstoornis begon vanaf je 12e, 13e. Ben je wel eens in behandeling geweest?

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Aukepauk

@Nikki208 Ik ben niet specifiek in behandeling geweest voor die eetstornis.Wel heb ik bij een kinder- en jeugdpsychiater gesprekken en danstherapie gehad. Echter was dit een klant van mijn ouders (Ik wist dat toen nog niet hoor). Hij kon mij geen woorden leren om uit te leggen wat er aan de hand was. Deze therapie is gestopt nadat hij tegen mij zei dat ik moest stoppen met zeuren over mijn ouders.

Daarna heb ik nog veel meer hulpverleners gehad, maar hierbij durfde ik niet open en eerlijk te zijn.

Na de geboorte van mijn dochter kwam de grootste verandering. Ik hield na een loodzware bevalling mijn dochter in de armen en voelde iets... ik raakte helemaal in paniek en besefte dat er iets behoorlijk mi swas met mijn eigen jeugd. Terugkeer naar werk lukte niet en het UWV greep in en heeft mij ontzettend goed geholpen door persoonlijkheidstesten uit te laten voeren en een gerichte behandeling voor te stellen. Nu zit ik al bijna 7 jaar in therapie. De eerste jaren heb ik nodig gehad om vertrouwen te krijgen. Tegenwoordig durf ik bijna alles te vertellen en werken we ook stapsgewijs aan de partonen rondom mijn eetgedrag. Hij heeft wel aangegevan dat hij niet genoeg vaardigheden heeft om mij verder te helpen met het eten; hij weet het ook niet meer. Hierdoor heb ik mij ingeschreven bij Human Concern en wacht ik op een intake ergens in 2019 ( stomme verzekeringen).

Mijn gevoelens zijn dus zeer zeker veranderd. Moederliefde voelen naar mijn eigen kinderen toe, ik durf een paar vriendschappen aan te gaan maar ben nog bang om mij " helemaal te geven", ik voel mij niet meer de lastigste mens op de aarde als ik hulp nodig heb maar oefen nog in het hulp vragen/ beseffen dat ik hulp kan vragen....

Stap voor stap.

 

Ik ga jouw oefening proberen. Heb je tips wat ik kan doen tegen die paniek die ik er nu al bij voel. Hoe kan ik daar doorheen om bij de daadwerkelijke gevoelens te komen?

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Nikki208

@Aukepauk wat heftig wat je hebt meegemaakt.

Je bent al een heel eind gekomen zo te lezen, wat een lange weg... maar erg mooi wat je al bereikt hebt met je kinderen en vrienden! Soow, pas in 2019.... 😥 Fijn dat je hier bent, ik hoop dat wij je naast je therapeut tot die tijd wat herkenning en support kunnen bieden.
Bedoelde meer dat compenseren een manier kan zijn om gevoelens te onderdrukken/vermijden. 

Denk dat als je nu vooral paniek voelt, dat dat het gevoel is om mee aan de slag te gaan. 

Je kan ademhalingsoefeningen gaan doen. Bv je concentreren op een rustige buikademhaling. Het is geen instant-wondermiddel, geef jezelf de tijd om het uitstellen en dan ademhalingsoefeningen te doen een aantal keer te oefenen.

Ik vind het zelf fijn bij paniek en angst om op te schrijven hoe lang het duurde en er een cijfer aan te geven. En wat er vooraf gaat aan die paniek. Voel me er dan wat meer van verwijderd, minder door overweldigd. Misschien merk je wel dat er steeds 1soort gedachte terugkomt. 

 

Veel succes! Ben benieuwd hoe het voor je werkt.

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Aukepauk

@Nikki208 vandaag heb ik mijn lunch binnen gehouden... wat een strijd en wat een onrust/ongemak. Ja, het was te weinig, maar daardoor veilig. Er zat, tegen al mijn afkeurende gedachten, zelfs 1 boterham bij. Om dit  voor elkaar te krijgen heb ik wel gesport, maar niet overmatig.

Het gevecht na het eten... wel/niet alles eruit.. nee geef het 15 minuten. Afleiding zoeken... beseffen dat het eigenlijk ok wel gaat en dat ik zoveel gesport heb dat ik ook wel iets mag...Streng zijn en mezelf op de plek zetten... Jeetje wat een overwinning.

Avondeten was zoals vanouds en ik merk dat ik nu mijn gewicht meer wil controleren. Hoe geef/leer je jezelf te vertrouwen dat alles wel goed komt?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Nikki208

Wat knap dat je dat allemaal bent aangegaan @Aukepauk! Mild/Lief zijn voor jezelf is in het begin errrrrg zwaar. Dan komt die strengheid die je hebt zowaar van pas denk ik! Natuurlijk had je ook mogen eten zonder sporten, maar het is steeds zoeken wat nu haalbaar is voor je. Wat je zelf al zegt: 'om dit voor elkaar te krijgen'

Gefeliciteerd!

Het zal ook wel eens mis gaan. (Sprak de partypooper) Geef het tijd. Je kan er op vertrouwen dat je beter wordt in alles wat je oefent 😊

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.