Spring naar bijdragen

hoe bespreek ik mijn eetstoornis met mijn ouders?


Aukepauk
 Share

Aanbevolen berichten

Een paar weken geleden heb ik mijn ouders verteld dat ik sinds mijn 12e/13e een eetstoornis heb (ik ben nu 41) en dat de huidige psychotherapie niet toereikend is en ik verdere hulp bij aangevraagd heb. Aangezien er op dat moment veel mensen bij ons op bezoek waren hebben wij niet veel meer hierover gepraat. 

Een aantal dagen later kreeg ik een brief van mijn vader met een goed bedoeld krantenartiel over een hulpverlener waar ik maar hulp bij moest gaan zoeken , 6 jaar therapie en nog niet ok zijn is geen therapie, en de wens om de volgende keer met elkaar in gesprek te gaan en er niet zoveel mensen bij ons over de vloer konden zijn.

De brief maakte mij heel boos... ik weet helemaal niet of ik alles wel met ze wil bespreken.  Waarom nu wel en toen niet? En veel wat ik erover kan vertellen ligt bij mijn ouders. Zij zijn onhandig op sociaal emotioneel gebied (emotioneel verwaarloosd/ ouders konden n kunnen niet op mij afstemmen). In therapie heb ik de keuze gemaakt om hen niet te belasten met dingen die we toch niet meer kunnen veranderen. Zij wisten/konden niet beter en dat zal ook niet anders worden. Waarom zou ik dan die verwijten maken / pijn aangeven. 

Maar goed, ergens zie ik mijn ouders weer en dan??

 

Hoe hebben jullie dit besproken met jullie ouders? Of hoe hebben jullie een grens aangegeven om dit  juist niet te doen?

 

 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Hoi @Aukepauk

 

Wat dapper dat je alsnog je ouders hebt ingelicht, ondanks de communicatie stoornis en in je achterhoofd wetend dat het waarschijnlijk toch niet de antwoorden zullen zijn waar je als dochter op hoopt. 

 

Ik herken het heel erg. Ook ik heb vanaf mijn 13e al problemen met eten. 2 jaar geleden is de eetstoornis verergerd en kwam er een depressie bij. Ook omdat ik ondergewicht had en veel was afgevallen was het zichtbaar geworden. Ik heb de keuze gemaakt mijn ouders niet in te lichten om verschillende redenen waaronder de reden die jij omschrijft. Mijn vader is inmiddels wel op de hoogte van mijn behandeling Maar we praten er niet over. Mijn moeder weet niks. 

 

Je zegt dat de reactie van je vader je boos maakt. De brief. Wellicht is dit zijn manier van laten zien mee te leven met jou? Ik kan niet voor je vader denken maar als ik de acties van mijn vader even naar voren haal dan zijn die ook erg onhandig. Maar ik weet dat hij ze maakt met de beste bedoeling alleen is het zo niet de reactie waarop je toch enigzins hoop houdt terwijl je ergens weet dat er weer een teleurstelling komt. 

 

Waarom pas nu en niet toen gelijk? Wellicht hebben ze de ernst niet ingezien en hebben ze nu wel in de gate dat het serieus is. Ze doen dit op hun manier, en willen graag met je praten. Ze zullen er meer van willen weten. Ik zou er zeker voor openstaan. De communicatie stoornis zal 1 van de redenen zijn van je eetstoornis. En een communicatie stoornis is niet iets van nu, dat heb jij zo je hele leven al ervaren dus dat heeft veel teleurstellingen met zich mee gebracht. 

 

Ik zou het gesprek aangaan maar bereid jezelf voor dat het niet gaat lopen zoals je hoopt dag het loopt, maar onthoud dat hun niet beter weten. Ze bedoelen het goed.

 

Wat mij hielp was ook een brief schrijven en alles uitleggen. Die kun je eventueel na het gesprek nog mailen, geven, appen. 

 

Heel veel succes en hopelijk krijg je wat je hoopt. 

 

Liefs

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

De waarde van het aangeven van jouw pijn is in mijn optiek iets heel anders dan verwijten maken. Met verwijten bereik je weinig, zal je ouders wrs in de verdediging drukken. Maar aangeven hoe jij je voelt en gevoeld hebt kan zeer zeker helend zijn. Dat je ouders geen kwaad in de zin hadden doet niets af aan de schade die zij jou desondanks toegebracht hebben. 

 

De brief van je vader komt op mij over als weliswaar onhandig, snap ook heel goed dat het je boos maakt, maar ik zie het daarnaast wel als een soort handreiking op zijn manier. Een soort deurtje op een kier. Dat betekent natuurlijk niet dat jij 'dus' meer met je ouders moet gaan delen dan goed voor jou voelt, maar ik maak er wel uit op dat hij graag iets voor je wil betekenen (maar wrs totaal geen benul heeft van wat voor jou helpend is).

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Ik kan mij wel vinden in de reactie van Jessie. Mijn vader is ook heel onhandig geweest in het maken van opmerkingen, het komen met dingen etc. Maar wat wel waardevol was is dat hij het goed bedoelde en hij mij echt wilde/wil helpen. 

 

Mijn moeder heb ik vaak verwijten toegesmeten wat achteraf als ik er zo overna denk een hele verkeerde manier is geweest. Ik had met haar het gesprek aan moeten gaan, maar bij voorbaat dacht ik al dat dat niet zou kunnen. Als je niet probeerd weet je niet hoe het afloopt. Ik snap je trouwens wel. Waarom zouden ze je nu ineens willen helpen terwijl je vroeger zoveel tekort gekomen bent. Ik denk dat daar echt een stuk woede zit, oude pijn. Dit gaat om jouzelf hè. Als jou ouders wel iets blijken te kunnen betekenen zal dat juist mooi zijn. Omdat die oude pijn er zit schiet je vaak in een soort verdediging of een soort dwarsheid. 

Ik hoop dat ik het goed uitleg. Dit is ook meer mijn ervaring en dat hoéft bij jou niet zo te zijn. Wel kan ik mij voorstellen dat dit bij jou ook zo speelt. 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Cor13n Jeetje wat een zorg heb jij voor jouw moeder. Het lijkt mij moeilijk om om te gaan met een ouder met een depressie.  En wat knap dat jij zo kan kijken naar het verleden. Je hebt helemaal gelijk in dat er niks meer kan veranderen in het verleden. Ik ben hier niet zo goed in. Ergens blijf ik een soort verlangen houden naar een bevestiging van mijn ouders dat ik er wel mag zijn.  

Misschien een rare vraag ( antwoorden hoeft niet hoor), maar als jij een goede band met jouw moeder hebt, heeft zij dan helemaal geen vermoeden van jouw eetstoornis?

Heel veel sterkte!

Liefs

 

 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

11 minuten geleden zei Aukepauk:

Je hebt helemaal gelijk in dat er niks meer kan veranderen in het verleden. Ik ben hier niet zo goed in. Ergens blijf ik een soort verlangen houden naar een bevestiging van mijn ouders dat ik er wel mag zijn.  

Dit is ook heeel moeilijk! Ook nu je volwassen bent blijft die behoefte er zijn. Ergens in je jeugd heb jij dit gemist waardoor dit gat niet gevuld is. Dat loslaten is niet 123 gedaan en gaat heeel lang overheen. En nog denk ik dat dit voor een gedeelte bij je zal blijven. (Als ik naar ervaringen van anderen luister). 

De zin ‘ik ben hier niet zo goed in’ raakt mij een beetje. Ik weet niet precies waarom maar ik denk omdat dat aangeeft dat je zo streng naar jezelf toe bent. Probeer jezelf ook een stukje meer met liefde te behandelen. Ik hoop dat jij over een tijdje er van jezelf ook iets meer mag zijn

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Cor13n Ontzettend knap dat je het wel al aan mensen verteld. Wees niet bang voor jouw verleden en de combinatie met alles naar boven halen. Ik ervaar dat als ik nieuwsgierig durf te zijn (soms getriggerd door boos te worden, anders lukt dit mij niet), ik tot veel inzichten kom en daardoor beter leer plaatsen waarom ik de dingen doe zoals k ze doe. In het begin is het heftig, maar daarna kan het met een lach en een traan.

 

Wat ik bedoel met de bevestiging dat ik er wel mag zijn heeft te maken met mijn verleden.

Ik ben een moeilijke baby geweest, kon geen flesvoeding binnen houden, kotste ( toen al) alles eruit en huilde  vervolgens omdat ik honger had. Mijn ouders konder hier niks mee.  Daarna zijn er nog veel meer dingen gebeurt. De strekking is dat mijn ouders niet op mij konden afstemmen. Als ik iets nodig had/ iets gebeurt was/ of wat dan ook werd ik niet geloofd of mocht ik niet moeilijk doen/lastig zijn. Helaas was het gevoel van onmacht/frustratie zo groot ben hen dat zij dit ook te pas en te onpas duidelijk moesten maken aan hun  ( ook zakelijke) omgeving.

Ik werd iedere keer als  het lastigste, onmogelijke kind neer gezet, afgekraakt. 

Pas op mijn 38e heb ik dit kunnen stoppen. 

Al die tijd ben ik echter bezig geweest om maar iets van positieve bevestiging van mijn ouders te krijgen en ben ik bang geweest dat zij mij "weg zouden doen" als ik het niet goed genoeg deed.

Dit stuk is nog zo moeilijk om los te laten 

 

 

 

 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Cor13n dankjewel voor jouw lieve en wijze advies!

Ja ik snap wat je bedoelt. Ik heb alleen eerst wat oefening/hulp nodig voordat ik in "handige taal" naar mijn ouders toe kan uitleggen wat het gedrag van hen met mij heeft gedaan zonder dit beladen/ verwijtend te maken. Er is zoveel gebeurd dat ik hier moeite mee heb. Niet alles lag bij hen, ook buiten de deur ging veel mis. Maar daar mocht ik niet minder om presteren en niks over vertellen want " de zaak" ging voor alles en mensen mochten niet " raar " over ons denken.

Mijn onzekerheid heb ik altijd overschreeuwd, net zoals mijn gevoeligheid. Door echt fijne psychotherapie besef ik dit en kan ik steeds beter bij mezelf blijven of mezelf snappen.

 

Waar ik bij jou nieuwsgierig naar ben Cor13n is jouw inzicht, meevoelendheid/ besef hoe het gaat zoal het gaat.

Heb jij dit ook naar jezelf? Heb jij al een vorm van therapie? Ik vind jouw inzichten heel knap ( en lief), lukt dat ook naar jezelf toe?

 

Liefs

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Hoi allemaal,

 

Wat fijn dat het topic "ouders" ook eens aan bod komt! Ik ben nu 46 en ben inmiddels zelf al jaren moeder. De band met mijn ouders is altijd heel erg goed geweest. Dacht ik tenminste. Ik ben nooit iets tekort gekomen als kind, zeker niet in materieel opzicht. In latere therapieën is wel naar voren gekomen dat ik affectie gemist zou kunnen hebben in mijn jeugd en vroeg volwassen taken op mijn schouders gelegd heb gekregen. Daardoor is een stukje ontwikkeling in mijzelf gestagneerd. Ik vond en vind dat nog heel erg moeilijk om te accepteren. Mijn ouders weten niets van mijn eetprobleem. Ben jaren veel te zwaar geweest en nu sinds een aantal jaren flink afgevallen (40 kilo), waardoor ik nu een redelijk normaal gewicht heb. Dat gewicht blijft redelijk stabiel, ondanks mijn vele eetbuien. Ik compenseer en sport me helemaal suf.  In mijn ogen ben ik nog steeds veel te zwaar, maar dat even terzijde ;-). Ik zoek nog steeds de bevestiging bij mijn ouders. Wil hun goedkeuring bij veel wat ik doe. Wil zo graag af en toe gewoon nog even kind zijn.  Raak van slag als ik kritiek ontvang van hen. Ik denk niet dat ze het doorhebben. Ook ik heb ervoor gekozen om het topic ES niet bij hen aan te snijden. Ze zullen het toch niet begrijpen en af doen met dat ik "gewoon" moet doen. Denk ik. Het opentrekken van een hele beerput aan gedachten en gevoelens maakt de relatie er niet beter op vrees ik. Dus ik heb besloten het zo te laten. Wel met alle gevolgen van dien. Dat er dus momenten zijn dat ik ernstig gefrustreerd een eetbui aan het beleven ben. Ik ben er ook echt van overtuigd dat alles wat mijn ouders gedaan hebben met liefde en zorg voor mij is gedaan. Dat er nooit een enkele intentie is geweest om mij te schaden. Om hen dit, op hun leeftijd nu, nog voor de voeten te gooien voelt voor mij ook niet goed. Maar lastig blijft het zeker. Het gevoel wat @Aukepauk beschrijft over het "nooit goed genoeg zijn" is ook helaas een herkenbaar verhaal. Tot op de dag van vandaag is mijn zelfvertrouwen en zelfbeeld beschadigd. Gaandeweg in mijn leven is dat op sommige vlakken alleen maar erger geworden, dus ik wil zeker niet alle schuld hiervan bij mijn ouders neerleggen. Als ik het nu zo zwart op wit schrijf, bekruipt me al een schuldgevoel. Door negatief over hen te schrijven voel ik me een soort van verrader. En dat is zeker niet mijn bedoeling. Ik hou van mijn ouders, had alleen graag gewild dat zij in het verleden meer kennis hadden gehad van het feit dat sommige acties schade zouden kunnen aanrichten, hoe lief bedoeld het allemaal ook was. Nu, op mijn 46e ben ik nog elke dag aan het werk om mijn zelfvertrouwen te vergroten en mijn zelfbeeld te normaliseren. Ik lees graag mee hier!

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Aukepauk

 

wat een mooi maar lastig topic ben jij begonnen zeg :)

dit is zo'n dilemma!

 

vanaf mijn 12e kamp ik ook al met eetstoornissen en als eerste heeft mijn mentor aan de bel getrokken en het ze verteld.

nou dan wil iedereen het opgelost hebben en gaan we naar de huisarts, verwijzing psycholoog, gaat steeds slechter maar vooral niets laten merken.

dan maar deeltijdbehandeling ook omdat ik depressief was.

ook oudergesprekken waar ze helemaal niets mee konden dus uiteindelijk had ik er niets aan zeiden ze, want ja waarom moet ik ( vader en moeder) vertellen over mijn jeugd, helpt jou toch niet!

gewoon gaan eten, niet zo raar doen. blijven zitten aan tafel na het eten zodat ik niet kon spugen of laxeren. 'gezonder koken

einde therapie.

dan weer slechter en maar weer een andere therapie, ook hier me ouders bij betrokken en dit leidde tot opname.

hier geen goed woord voor over, ik zou er alleen maar slechter van worden, dus ook hier weer weg.

in de tussentijd nog veel therapien gehad, maar had er allemaal niets aan volgens hen, en ik was alleen maar een deel van hun salaris.

dit leidde tot zoveel afkeer jegens hulpverlening dat ik het niet meer serieus nam, en nog steeds moeite mee heb.

uiteindelijk was ik jaar of 22 en ben toen weer in therapie gegaan, eerst alleen gesprekken, daarna deeltijd in een groep. mijn ouders zijn daar nooit geweest, heb het ze verteld dat ik dat weer ging doen, en ja als ik dacht dat ik er baad bij had moest ik dan doen ( ik woonde toen niet meer thuis )

ik was heel terug houdend en deed eigenlijk niets daar, wel veel praten en de groep was fijn, maar ik had iemand nodig die me thuis opving. iemand die me serieus nam.

ook al deed ik heel hard mijn best om het zelf niet serieus te nemen.

uiteindelijk was het advies van de hulpverlening om intensievere therapie te gaan volgen want zij konden me niet helpen op deze manier.

dit heb ik toen gelijk aan me ouders verteld en dat viel zo verkeerd! 'zie nou maar! beetje naar therapie gaan om 3 boterhammen te eten, onzin, je mankeert niets, ga uit de slachtoffer rol en pak je leven op!!!!

 

dat heb ik gedaan.

me relatie was uit, ging ergens anders wonen, kreeg een nieuwe relatie, werk ging goed....alles was klaar!

voor de buitenwereld althans!!!!! wat eet je toch veel, als jij bent geweest is alles op.....

terugvallen besprak ik met mijn partner maar ach, het is allemaal niet zo erg.

op dit moment weet niemand dat ik worstel, ik val af, ik laxeer, ik sta weer 2x daags op de weegschaal, ik eet niet of amper..... het gaat kut!

maar het met me ouders delen, no way... ik kan ze niet weer teleurstellen, want zo voelde het elke keer!

als ze iemand met anorexia op tv zien krijg je altijd van die stomme opmerkingen, ze doet het toch zelf, er zijn mensen die heel ziek zijn en beter willen worden en zij doet exact het tegenovergestelde...aandacht!

 

laat ik voorop stellen dat ik nooit maar dan ook nooit wat te kort ben gekomen bij ze, en ik nog steeds een hele goed band met ze heb, maar praten over mezelf  doe ik niet en ik houd ze op afstand.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@ikke100388

Het liefste zou ik jou nu vastpakken en een hele zachte knuffel geven...

Jeetje wat een zoektocht, verdriet en ouders die het ook niet goed weten, maar toch op hun manier probeerden terwijl het jou niet verder heeft geholpen.... Wat ontzettend knap hoe jij dit onder woorden kan brengen. Maar ook heel verdrietig en frustrerend voor jou.

Dat het kut gaat herken ik... maar die klote buitenwereld ziet het als positief. Je bent flink afgevallen buuf, ik zag je op het schoolplein gisteren en dacht wow.. ( geen paniek hij is homo, lol). Was het maar zo'n feest, was alles maar zo makkelijk, maar nee ik sta mijn kinderen en oppaskids op te halen van school terwijl ik sta te trillen omdat ik eten nodig heb maar niks durf te eten... Ik heb geen anorexia, zit tussen Boulimia en NAO in. Alles moet gezond en veilig zijn, maar ik weet niet meer wat dat is.

Wil je laten weten hoe het met je gaat? Wie weet helpt delen hier en kunnen we elkaar helpen.

Die kloteweg is lang, maar hij is er wel....

Liefs,

Aukepauk

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Aukepauk

 

Ik ben het negatieve over hulp gaan geloveb, het heeft me niets gebracht.

Ik hou echt heel veel van me ouders en ze willen mr echt overal mee helpen maar dit stukje gaan  ze nooit begrijpen.

Wil het ook niet meer delen met ze.

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Eigenlijk heb ik niet meer zoveel vrienden :(

ik deel het nu weer hier en dat voelt wel oke.

best pijnlijk om te zeggen dat ik niet meer zoveel vrienden  heb :(

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Zojuist zei Cor13n:

Ja dat is vervelend, maar hier zijn er heel veel mensen om je verhaal mee te delen!

Ik hoop dat dat een beetje helpt :)

 

Dankje wel 

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@Aukepauk

 

aan de ene kant voelt het fijn om het hier te delen, maar aan de andere kant is het ook weer heel dubbel omdat ik zo in twijfel met mezelf zit of ik wel een eetstoornis heb! slaat dit ergens op wat ik zeg?

en ik ben alleen maar hier eerlijk, voor de rest lieg ik iedereen bikkelhard voor, dus zo knap is het niet

Link naar opmerking
Deel via andere websites

@ikke100388Wat knap verwoord en hoe herkenbaar... Ik speel ook vaak " mooi weer" voor de buitenwereld. Sta bekent over hoeveel ik wel niet kan eten. Daar kan zelfs geen bouwvakker tegenop. Het qordt als knap/ positief gezien. Dat iemend iets van mij knap en positief vindt is een nieuwe wereld. Tot mijn 38e ben ik negatief neergezet door mijn ouders, ik kon niks goed doen, was een onmogelijk kind en dat was smijn schu;d. In het hier en nu positief bevestgd worden doet mij veel, maar het is op destructief gedrag en dat begin ik nu langzaam in te zien. 

Dat jarenlang geklooi met eten, de schaamte en de eenzaamheid.. Ik ben daardoor ook niet eerlijk naar mensen.

Vandaag had ik een eetbui doordat ik niet ontbeten had. Thuis gingen wat dingen mis en ik voelde mij behoorlijk gefrustreerd. Na die eetbui compenseerde ik. Na afloop hiervan zei ik knalhard : "zo dat was even nodig en lekker". Net alsof het de normaalste gang van zaken was en positief in plaats van destructief.

Echt niet dus..... dat stomme eten en dat stomme gekots, ik baal ervan dat dit mijn houvast is, dat dit mijn weg is om moeilijke beslissingen te nemen, dat iedereen alles kan eten maar dat als ik bepaalde dingen eet ik voor mijn gevoel direct  heel erg dik ben.

Die eetstoornis valt wel mee want dit was gewoon lekker. ( Ja  bla bla kijk nou eens naar jezelf, kotsen doe je niet voor je lol... ja maar ik wel en het valt wel mee,  ja natuurlijk want daarna lukt alles voor de buitenwereld beter, heb ik iets moeilijks opgelost (al kotsend lukt mij dit beter dan zonder eet en compenseergedrag)

 

Ik begin eerlijker te worden naar de buitenwereld. Tot nu toe heb ik alleen maar een paar mensen verteld dat ik een eetstoornis heb, 

Morgen komt de eerste confrontratie. Dan komt een goede vriend logeren en die heb ik het verteld en hij wil er graag meer over weten.

" MAAR DIT IS MIJN GEHEIME UITLAAT/ OPLOS MANIER..... 

 

laat mij met rust, ik bem in paniek en ik zoek een oplossing versus help mij, hou me vast en mag ik er ook zijn als ik iets niet kan of niet weet? Mag ik er dan ook nog zijn??

 

Hier volledig eerlijk zijn voelt veilig voor mij, dat is de buitenwereld vaak niet. Dus heel herkenbaar. Je kent me niet dus wat ik ook doe dat raakt je veel monder dan in echt contact...

Balen dat ik in ieder geval juisr daar zo naar verlang.

 

Warme knuffel!

bewerkt door Aukepauk
spelfouten
Link naar opmerking
Deel via andere websites

Ik vind het echt vreselijk wat je hebt meegemaakt met je ouders, @Aukepauk. Dat soort onrealistische en negatieve overtuigingen van je ouders kunnen zo lastig 'af te schudden' zijn.

Ik vind het knap hoe helder je dat weet te verwoorden, ook de tweestrijd waar je je in bevindt. 

Het antwoord is volmondig JA. Je mag er zijn, ook als je iets niet kan of weet.

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

Wat een bijzondere berichten lees ik hier, mooi dat het gedeeld wordt en ik vind het een heel belangrijk topic. Ik denk dat het aan de start staat van het ontwikkelen van veel eetstoornissen.

Ik voel nu niet dat ik zozeer wil delen over mezelf maar wil wel wat schrijven over iets dat ik in de meeste berichten denkt te lezen. Omdat ik het denk, omdat het misschien iets kan betekenen voor jullie in positieve zin (ik weet het niet, vind het wel spannend om te doen, voel ik).
 

Iedereen, ook ik, is íets tekort gekomen in hun jeugd. Dit is normaal; een perfecte jeugd bestaat niet. En dit heeft gevolgen voor het latere leven, kijk maar naar ons... Maar ook naar andere mensen om ons heen. Ga vragen over hun jeugd en vaak komt er wat (hangt ook af van hoe mensen zich bewust zijn, of de opmerking: 'ik wil echt niet worden zoals mijn vader / moeder; dat impliceert vaak een tekortkoming).


Nou, wat ik lees is dat er veel liefde is dat je (voor wie zich aangesproken voelt) veel voelt voor jouw ouders. Ook is er een groot verantwoordelijkheidsgevoel voor jouw ouders. Er zijn tekortkomingen die er volgens mij ergens wél mogen zijn en waar ook een schuldgevoel (vanuit jezelf) gekoppeld zit. Klopt dit? Een schuldgevoel dat je zoiets bijvoorbeeld niet mag denken, vinden, voelen. 
Dit impliceert m.i. dat een deel van jezelf er niet mag zijn. 

Dat je gevoelens van geborgenheid nodig hebt, ook van ouders, is iets dat vrij normaal is. Toch denk ik dat bij veel mensen met een es gevoelens niet normaal zijn gezien de leeftijd en niet normaal bedoel ik als dat gevoelens niet normaal zijn ontwikkeld. Dat je tekort gekomen bent in zeker opzicht en jouw emotionele ontwikkeling voor een deel is gestagneerd. Niet voldoende geborgenheid, veelal in emotioneel (verbinden) opzicht, is iets dat de meesten van ons lijken te delen. Voor mij voelt het sterk als deze verantwoordelijkheid nu zelf op me nemen, zelf zorgen voor die emotionele verbintenis met mezelf, met anderen op mij heen. 

In het kort komt het erop neer: ik denk dat we allen te veel oordelen, over anderen, over onszelf, en dat we hiermee de waarheid niet nemen zoals die is. We ontkennen de waarheid, maken de waarheid anders. Eten is hierin een oplossing geworden voor ons. Het verdoven van de waarheid. 

Het verdrietig voelen over het verleden, mag. Boos zijn erover, mag. Angstig voelen, mag. Blij zijn, mag. Liefde voelen, mag. 
Ik gun ons allemaal dat we dat leren, voelen. Er vervolgens handelen naar wat we nodig hebben. Dit is vaak geborgenheid, wat ik hier veel lees. Hoe kunnen wij ons dit geven? We zijn nu volwassen, het is zo dat we hier nu zelf zorg voor moeten dragen. Dus: hoe kunnen wij ons dit geven? Zelf én hoe kunnen wij dit vragen en ontvangen van anderen? 

Nou, ik weet niet of het helemaal overkomt, ik vind het ergens toch (ook) best een ingewikkeld topic;-). 

Fijn dat dit forum er is, voor iedereen, zodat we kunnen delen, schrijven, reageren, kunnen verbinden. Dank jullie wel (H).

 

 



 

 

 

 

  • Thanks 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

Dank @Seolenna voor je bericht. Het is goed het even zo zwart op wit te lezen. Zelfs (of misschien wel juist) als je zelf al wat ouder bent dan kan de relatie met je ouders nog behoorlijk complex zijn. Ikzelf raak er steeds meer van overtuigd dat mijn es ontstaan is door bepaalde gevoelens die ik ontwikkeld heb, mede dankzij mijn ouders. Het gevoel dat ik autonomie mis, me vaak aangetast voel in mijn eigen space...het is er allemaal. Het meest moeilijke vind ik dat ik ervan overtuigd ben dat zij in het verleden (en nog steeds?) in alle goedheid handelen. Als ik dan boos of gefrustreerd ben dan voel ik me direct daarna flink schuldig omdat ik dan vind dat ik dat "recht" niet heb, om dat het immers allemaal zo goed bedoeld wordt..

 

Het is lastig. Maar het is erg fijn jullie meningen en verhalen te lezen en ook zelf hier te kunnen delen zonder bang te hoeven zijn voor een veroordeling ❤️

Link naar opmerking
Deel via andere websites

19 minuten geleden zei Catharina1915:

Als ik dan boos of gefrustreerd ben dan voel ik me direct daarna flink schuldig omdat ik dan vind dat ik dat "recht" niet heb, om dat het immers allemaal zo goed bedoeld wordt..

Als ik per ongeluk op je tenen ging staan, zou je dan ook vinden dat het jou geen pijn mag doen, en zou je je schuldig voelen dat het toch pijn doet, enkel omdat ik het niet met opzet deed?

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

20 minuten geleden zei Catharina1915:

Het meest moeilijke vind ik dat ik ervan overtuigd ben dat zij in het verleden (en nog steeds?) in alle goedheid handelen. Als ik dan boos of gefrustreerd ben dan voel ik me direct daarna flink schuldig omdat ik dan vind dat ik dat "recht" niet heb, om dat het immers allemaal zo goed bedoeld wordt..

Ik vind dat Jessie het in mooi voorbeeld weergeeft. 

Ze zullen zeker de beste intenties hebben gehad, het zijn ouders:-). Jouw gevoel, IEDER gevoel, is er en mág er zijn én verdient jouw aandacht. Aandacht, altijd zonder oordeel. That's key! 

  • Like 1
Link naar opmerking
Deel via andere websites

het klinkt zo mooi he, en iedereen is het er mee eens.

 

'je mag er zijn'

 

en dat vinden we van iedereen, maar als het om onszelf gaat wordt het een ander verhaal.

een ander verdient altijd beter! in mijn geval tenminste.

 

wat betreft het tekortkomen in je jeugd, dat blijft een lastig verhaal.

op de 1 of andere manier heb ik altijd het idee dat je altijd iemand tekort doet als je dit zegt.

nee, materialistisch ben ik zeker nooit wat tekort gekomen, altijd meerdere keren op vakantie per jaar, veel vrienden, leuke familie, ouders die altijd de kinderen verkozen boven hunzelf, nog steeds bij elkaar zijn na 33 jaar huwelijk wat ook al vrij uniek is!

toch waren er ook minder leuke momenten, ziektes, verliezen familie, verliezen van vrienden.

en toch deelden we dit altijd met ze 4en.

dus ben ik wat tekort gekomen? Nee ik denk het niet!

heb ik een andere jeugd gehad als andere kinderen op de basisschool en op het voortgezet onderwijs?

ja dat wel degelijk, heb ik me hier aan gestoord? Nee, volgens mij niet....kan het me niet herinneren.

 

wat is dan tekort komen?

Link naar opmerking
Deel via andere websites

Meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je kunt een opmerking achterlaten als je bent aangemeld



Nu aanmelden
 Share

×
×
  • Nieuwe aanmaken...

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.