Spring naar bijdragen
Aukepauk

hoe bespreek ik mijn eetstoornis met mijn ouders?

Aanbevolen berichten

ikke100388

@Aukepauk

 

aan de ene kant voelt het fijn om het hier te delen, maar aan de andere kant is het ook weer heel dubbel omdat ik zo in twijfel met mezelf zit of ik wel een eetstoornis heb! slaat dit ergens op wat ik zeg?

en ik ben alleen maar hier eerlijk, voor de rest lieg ik iedereen bikkelhard voor, dus zo knap is het niet

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Cor13n

Toch knap dat je het hier wel durft te delen hoor! 👍🏻

  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Aukepauk

@ikke100388Wat knap verwoord en hoe herkenbaar... Ik speel ook vaak " mooi weer" voor de buitenwereld. Sta bekent over hoeveel ik wel niet kan eten. Daar kan zelfs geen bouwvakker tegenop. Het qordt als knap/ positief gezien. Dat iemend iets van mij knap en positief vindt is een nieuwe wereld. Tot mijn 38e ben ik negatief neergezet door mijn ouders, ik kon niks goed doen, was een onmogelijk kind en dat was smijn schu;d. In het hier en nu positief bevestgd worden doet mij veel, maar het is op destructief gedrag en dat begin ik nu langzaam in te zien. 

Dat jarenlang geklooi met eten, de schaamte en de eenzaamheid.. Ik ben daardoor ook niet eerlijk naar mensen.

Vandaag had ik een eetbui doordat ik niet ontbeten had. Thuis gingen wat dingen mis en ik voelde mij behoorlijk gefrustreerd. Na die eetbui compenseerde ik. Na afloop hiervan zei ik knalhard : "zo dat was even nodig en lekker". Net alsof het de normaalste gang van zaken was en positief in plaats van destructief.

Echt niet dus..... dat stomme eten en dat stomme gekots, ik baal ervan dat dit mijn houvast is, dat dit mijn weg is om moeilijke beslissingen te nemen, dat iedereen alles kan eten maar dat als ik bepaalde dingen eet ik voor mijn gevoel direct  heel erg dik ben.

Die eetstoornis valt wel mee want dit was gewoon lekker. ( Ja  bla bla kijk nou eens naar jezelf, kotsen doe je niet voor je lol... ja maar ik wel en het valt wel mee,  ja natuurlijk want daarna lukt alles voor de buitenwereld beter, heb ik iets moeilijks opgelost (al kotsend lukt mij dit beter dan zonder eet en compenseergedrag)

 

Ik begin eerlijker te worden naar de buitenwereld. Tot nu toe heb ik alleen maar een paar mensen verteld dat ik een eetstoornis heb, 

Morgen komt de eerste confrontratie. Dan komt een goede vriend logeren en die heb ik het verteld en hij wil er graag meer over weten.

" MAAR DIT IS MIJN GEHEIME UITLAAT/ OPLOS MANIER..... 

 

laat mij met rust, ik bem in paniek en ik zoek een oplossing versus help mij, hou me vast en mag ik er ook zijn als ik iets niet kan of niet weet? Mag ik er dan ook nog zijn??

 

Hier volledig eerlijk zijn voelt veilig voor mij, dat is de buitenwereld vaak niet. Dus heel herkenbaar. Je kent me niet dus wat ik ook doe dat raakt je veel monder dan in echt contact...

Balen dat ik in ieder geval juisr daar zo naar verlang.

 

Warme knuffel!

bewerkt door Aukepauk
spelfouten

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Nikki208

Ik vind het echt vreselijk wat je hebt meegemaakt met je ouders, @Aukepauk. Dat soort onrealistische en negatieve overtuigingen van je ouders kunnen zo lastig 'af te schudden' zijn.

Ik vind het knap hoe helder je dat weet te verwoorden, ook de tweestrijd waar je je in bevindt. 

Het antwoord is volmondig JA. Je mag er zijn, ook als je iets niet kan of weet.

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

Wat een bijzondere berichten lees ik hier, mooi dat het gedeeld wordt en ik vind het een heel belangrijk topic. Ik denk dat het aan de start staat van het ontwikkelen van veel eetstoornissen.

Ik voel nu niet dat ik zozeer wil delen over mezelf maar wil wel wat schrijven over iets dat ik in de meeste berichten denkt te lezen. Omdat ik het denk, omdat het misschien iets kan betekenen voor jullie in positieve zin (ik weet het niet, vind het wel spannend om te doen, voel ik).
 

Iedereen, ook ik, is íets tekort gekomen in hun jeugd. Dit is normaal; een perfecte jeugd bestaat niet. En dit heeft gevolgen voor het latere leven, kijk maar naar ons... Maar ook naar andere mensen om ons heen. Ga vragen over hun jeugd en vaak komt er wat (hangt ook af van hoe mensen zich bewust zijn, of de opmerking: 'ik wil echt niet worden zoals mijn vader / moeder; dat impliceert vaak een tekortkoming).


Nou, wat ik lees is dat er veel liefde is dat je (voor wie zich aangesproken voelt) veel voelt voor jouw ouders. Ook is er een groot verantwoordelijkheidsgevoel voor jouw ouders. Er zijn tekortkomingen die er volgens mij ergens wél mogen zijn en waar ook een schuldgevoel (vanuit jezelf) gekoppeld zit. Klopt dit? Een schuldgevoel dat je zoiets bijvoorbeeld niet mag denken, vinden, voelen. 
Dit impliceert m.i. dat een deel van jezelf er niet mag zijn. 

Dat je gevoelens van geborgenheid nodig hebt, ook van ouders, is iets dat vrij normaal is. Toch denk ik dat bij veel mensen met een es gevoelens niet normaal zijn gezien de leeftijd en niet normaal bedoel ik als dat gevoelens niet normaal zijn ontwikkeld. Dat je tekort gekomen bent in zeker opzicht en jouw emotionele ontwikkeling voor een deel is gestagneerd. Niet voldoende geborgenheid, veelal in emotioneel (verbinden) opzicht, is iets dat de meesten van ons lijken te delen. Voor mij voelt het sterk als deze verantwoordelijkheid nu zelf op me nemen, zelf zorgen voor die emotionele verbintenis met mezelf, met anderen op mij heen. 

In het kort komt het erop neer: ik denk dat we allen te veel oordelen, over anderen, over onszelf, en dat we hiermee de waarheid niet nemen zoals die is. We ontkennen de waarheid, maken de waarheid anders. Eten is hierin een oplossing geworden voor ons. Het verdoven van de waarheid. 

Het verdrietig voelen over het verleden, mag. Boos zijn erover, mag. Angstig voelen, mag. Blij zijn, mag. Liefde voelen, mag. 
Ik gun ons allemaal dat we dat leren, voelen. Er vervolgens handelen naar wat we nodig hebben. Dit is vaak geborgenheid, wat ik hier veel lees. Hoe kunnen wij ons dit geven? We zijn nu volwassen, het is zo dat we hier nu zelf zorg voor moeten dragen. Dus: hoe kunnen wij ons dit geven? Zelf én hoe kunnen wij dit vragen en ontvangen van anderen? 

Nou, ik weet niet of het helemaal overkomt, ik vind het ergens toch (ook) best een ingewikkeld topic;-). 

Fijn dat dit forum er is, voor iedereen, zodat we kunnen delen, schrijven, reageren, kunnen verbinden. Dank jullie wel (H).

 

 



 

 

 

 

  • Thanks 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Catharina1915

Dank @Seolenna voor je bericht. Het is goed het even zo zwart op wit te lezen. Zelfs (of misschien wel juist) als je zelf al wat ouder bent dan kan de relatie met je ouders nog behoorlijk complex zijn. Ikzelf raak er steeds meer van overtuigd dat mijn es ontstaan is door bepaalde gevoelens die ik ontwikkeld heb, mede dankzij mijn ouders. Het gevoel dat ik autonomie mis, me vaak aangetast voel in mijn eigen space...het is er allemaal. Het meest moeilijke vind ik dat ik ervan overtuigd ben dat zij in het verleden (en nog steeds?) in alle goedheid handelen. Als ik dan boos of gefrustreerd ben dan voel ik me direct daarna flink schuldig omdat ik dan vind dat ik dat "recht" niet heb, om dat het immers allemaal zo goed bedoeld wordt..

 

Het is lastig. Maar het is erg fijn jullie meningen en verhalen te lezen en ook zelf hier te kunnen delen zonder bang te hoeven zijn voor een veroordeling ❤️

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
19 minuten geleden zei Catharina1915:

Als ik dan boos of gefrustreerd ben dan voel ik me direct daarna flink schuldig omdat ik dan vind dat ik dat "recht" niet heb, om dat het immers allemaal zo goed bedoeld wordt..

Als ik per ongeluk op je tenen ging staan, zou je dan ook vinden dat het jou geen pijn mag doen, en zou je je schuldig voelen dat het toch pijn doet, enkel omdat ik het niet met opzet deed?

  • Like 2

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna
20 minuten geleden zei Catharina1915:

Het meest moeilijke vind ik dat ik ervan overtuigd ben dat zij in het verleden (en nog steeds?) in alle goedheid handelen. Als ik dan boos of gefrustreerd ben dan voel ik me direct daarna flink schuldig omdat ik dan vind dat ik dat "recht" niet heb, om dat het immers allemaal zo goed bedoeld wordt..

Ik vind dat Jessie het in mooi voorbeeld weergeeft. 

Ze zullen zeker de beste intenties hebben gehad, het zijn ouders:-). Jouw gevoel, IEDER gevoel, is er en mág er zijn én verdient jouw aandacht. Aandacht, altijd zonder oordeel. That's key! 

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
ikke100388

het klinkt zo mooi he, en iedereen is het er mee eens.

 

'je mag er zijn'

 

en dat vinden we van iedereen, maar als het om onszelf gaat wordt het een ander verhaal.

een ander verdient altijd beter! in mijn geval tenminste.

 

wat betreft het tekortkomen in je jeugd, dat blijft een lastig verhaal.

op de 1 of andere manier heb ik altijd het idee dat je altijd iemand tekort doet als je dit zegt.

nee, materialistisch ben ik zeker nooit wat tekort gekomen, altijd meerdere keren op vakantie per jaar, veel vrienden, leuke familie, ouders die altijd de kinderen verkozen boven hunzelf, nog steeds bij elkaar zijn na 33 jaar huwelijk wat ook al vrij uniek is!

toch waren er ook minder leuke momenten, ziektes, verliezen familie, verliezen van vrienden.

en toch deelden we dit altijd met ze 4en.

dus ben ik wat tekort gekomen? Nee ik denk het niet!

heb ik een andere jeugd gehad als andere kinderen op de basisschool en op het voortgezet onderwijs?

ja dat wel degelijk, heb ik me hier aan gestoord? Nee, volgens mij niet....kan het me niet herinneren.

 

wat is dan tekort komen?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
53 minuten geleden zei ikke100388:

en dat vinden we van iedereen, maar als het om onszelf gaat wordt het een ander verhaal.

een ander verdient altijd beter! in mijn geval tenminste

Wat heb jij dan eigenlijk misdaan waardoor je je bestaansrecht verloren bent?

 

De dubbele standaard voor jezelf en voor anderen vind ik idd erg herkenbaar! Maar het kan de moeite waard zijn om eens door te vragen aan jezelf waarom dat verschil er eigenlijk is.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
ikke100388
5 minuten geleden zei Jessie:

Wat heb jij dan eigenlijk misdaan waardoor je je bestaansrecht verloren bent?

 

De dubbele standaard voor jezelf en voor anderen vind ik idd erg herkenbaar! Maar het kan de moeite waard zijn om eens door te vragen aan jezelf waarom dat verschil er eigenlijk is.

 

ik vind mezelf gewoon een ontzettende loser!

had zulke hoge verwachtingen van mezelf vroeger en er is niets van terecht gekomen.

ik wou een goede baan,  perfect zijn voor iedereen, ik wou alles en ik heb niets!

al mijn opleidingen heb ik verkloot waardoor ik nu maar een 'verkoopmedewerker' ben, wat niet erg is voor een ander, maar wel voor mij!

ik heb er gewoon totaal niets van gebakken in mijn leven, therapien die niet hebben geholpen misschien alleen maar meer afbreuk hebben gedaan aan wie ik was.

ja ik heb mijn eigen huurhuis, maar kan amper de maand rondkomen, daarnaast gok ik ook nog eens op het internet. ik wordt gek van mezelf!

 

ik wil zo graag wat mijn ouders ook hebben, een mooi huis, goed inkomen, op vakantie kunnen wanneer ze willen.

dit klinkt zo fucking verwend!!!!!!!!! gatverdamme!

 

wat is er toch mis met mij? waarom doe ik alles verkeerd en verpruts ik alles!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Mary

@ikke100388 oef  wat een harde woorden naar jezelf toe! Inhoudelijk gezien denk ik dat het niet verkeerd is om die wens te hebben, dat is niet verwend, dat is gewoon hoe je het graag zou willen hebben. Ik zou het voor jou jammer vinden, wanneer je jezelf veroordeeld met met verwend te zijn, met zo'n menselijke wens.

"Do the best you can untill you know better. Then when you know better, do better" [Maya Angelou]

 

Voor jou hoop ik dat je wat milder naar jezelf toe durft te zijn, jezelf niet te veroordelen over hoe het gaat en over hoe je het zou willen. Je doet wat je kunt en als je had geweten hoe het anders moest had je dat vast en zeker gedaan. Je bent niet voor niets op dit forum! 

Er is niets mis met jou, je hebt het moeilijk en volgens mij heel hard steun nodig?!

  • Like 2

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna
22 uur geleden zei Catharina1915:

Zelfs (of misschien wel juist) als je zelf al wat ouder bent dan kan de relatie met je ouders nog behoorlijk complex zijn. Ikzelf raak er steeds meer van overtuigd dat mijn es ontstaan is door bepaalde gevoelens die ik ontwikkeld heb, mede dankzij mijn ouders. Het gevoel dat ik autonomie mis, me vaak aangetast voel in mijn eigen space...het is er allemaal. Het meest moeilijke vind ik dat ik ervan overtuigd ben dat zij in het verleden (en nog steeds?) in alle goedheid handelen. Als ik dan boos of gefrustreerd ben dan voel ik me direct daarna flink schuldig omdat ik dan vind dat ik dat "recht" niet heb, om dat het immers allemaal zo goed bedoeld wordt..

 

Tijdens mijn opleiding voor systeemtherapeut werden dit soort zaken mij heel duidelijk: het is allemaal zeer complex, het is niet één op één wiskunde het is een combinatie van ontelbare systemen waardoor wij ons ontwikkelt hebben tot wie wij nu zijn. Mocht je ooit een mogelijkheid hebben om een systeemopstelling / familie opstelling te doen, dat is dit zeer interessant om te onderzoeken wat er in jouw gezin speelt. We, en onze familie ook, zijn vaak geneigd te denken dat het probleem vooral - of alleen - bij ons ligt. Wat ik, en vele anderen in het werkveld, zien is dat dit níet het geval is: het probleem speelt bij meerderen maar ziet er anders uit. Dus het zou me niet verbazen als jouw ouders, broers/zussen als je die hebt, overige familieleden, spelen met dezelfde soort problemen die onderliggend zijn aan jouw es. 

Natuurlijk, ik hóóp dat jouw ouders het goed bedoelden! En ik geloof dat ook, als ouder wil je goed doen voor jouw kind, wil je dat jouw kind alleen het alleen maar goed heeft. Maar ja, dit is natuurlijk niet mogelijk in het leven, niet realistisch. Niemand is perfect, ook ouders niet. Ook zij zijn opgevoed door hun ouders met alle gevolgen van dien, en die ouders weer door hun ouders, enzovoorts... Dingen worden vaak doorgegeven aan meerdere generaties: fijne dingen en ook minder fijne dingen. Zo kun jij dus vast bij jouw ouders ook dingen vinden, als je het bespreekt misschien, die zij óók lastig vinden en waar jullie een bondje kunnen sluiten. 

Misschien een beetje vaag beschreven? 
Ik hoop dat je er iets aan hebt.

Je mag jouw plek innemen! Ook bij jouw ouders: ze hebben immers jou op de wereld gezet, voor jou gekozen (?)! 

Liefs



 

17 uur geleden zei ikke100388:

dus ben ik wat tekort gekomen? Nee ik denk het niet!

 heb ik een andere jeugd gehad als andere kinderen op de basisschool en op het voortgezet onderwijs?

ja dat wel degelijk, heb ik me hier aan gestoord? Nee, volgens mij niet....kan het me niet herinneren

Lees ik hier iets paradoxaals of interpreteer ik het niet goed?
Je schrijft dat je wél een andere jeugd hebt gehad in vergelijking met andere kinderen op de basisschool en op het voortgezet onderwijs. Kun je benoemen wat er anders was?

Liefs

  • Like 1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
ikke100388

Ik ben de oudste van 2 en toen me broer geboren werd bleek al er al snel iets mis te zijn. Chronische zeldzame ziekte. Ziekenhuis is en uit, dit bedoel ik met de  andere jeugd 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Seolenna

En hoe heb je dat ervaren, dat ziekenhuis in en ziekenhuis uit, het hebben van een andere jeugd? 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
ikke100388

Als gewoon  ik wist niet anders 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Aukepauk
Op 5-10-2018 om 04:20 zei Aukepauk:

@ikke100388Wat knap verwoord en hoe herkenbaar... Ik speel ook vaak " mooi weer" voor de buitenwereld. Sta bekent over hoeveel ik wel niet kan eten. Daar kan zelfs geen bouwvakker tegenop. Het qordt als knap/ positief gezien. Dat iemend iets van mij knap en positief vindt is een nieuwe wereld. Tot mijn 38e ben ik negatief neergezet door mijn ouders, ik kon niks goed doen, was een onmogelijk kind en dat was smijn schu;d. In het hier en nu positief bevestgd worden doet mij veel, maar het is op destructief gedrag en dat begin ik nu langzaam in te zien. 

Dat jarenlang geklooi met eten, de schaamte en de eenzaamheid.. Ik ben daardoor ook niet eerlijk naar mensen.

Vandaag had ik een eetbui doordat ik niet ontbeten had. Thuis gingen wat dingen mis en ik voelde mij behoorlijk gefrustreerd. Na die eetbui compenseerde ik. Na afloop hiervan zei ik knalhard : "zo dat was even nodig en lekker". Net alsof het de normaalste gang van zaken was en positief in plaats van destructief.

Echt niet dus..... dat stomme eten en dat stomme gekots, ik baal ervan dat dit mijn houvast is, dat dit mijn weg is om moeilijke beslissingen te nemen, dat iedereen alles kan eten maar dat als ik bepaalde dingen eet ik voor mijn gevoel direct  heel erg dik ben.

Die eetstoornis valt wel mee want dit was gewoon lekker. ( Ja  bla bla kijk nou eens naar jezelf, kotsen doe je niet voor je lol... ja maar ik wel en het valt wel mee,  ja natuurlijk want daarna lukt alles voor de buitenwereld beter, heb ik iets moeilijks opgelost (al kotsend lukt mij dit beter dan zonder eet en compenseergedrag)

 

Ik begin eerlijker te worden naar de buitenwereld. Tot nu toe heb ik alleen maar een paar mensen verteld dat ik een eetstoornis heb, 

Morgen komt de eerste confrontratie. Dan komt een goede vriend logeren en die heb ik het verteld en hij wil er graag meer over weten.

" MAAR DIT IS MIJN GEHEIME UITLAAT/ OPLOS MANIER..... 

 

laat mij met rust, ik bem in paniek en ik zoek een oplossing versus help mij, hou me vast en mag ik er ook zijn als ik iets niet kan of niet weet? Mag ik er dan ook nog zijn??

 

Hier volledig eerlijk zijn voelt veilig voor mij, dat is de buitenwereld vaak niet. Dus heel herkenbaar. Je kent me niet dus wat ik ook doe dat raakt je veel monder dan in echt contact...

Balen dat ik in ieder geval juisr daar zo naar verlang.

 

Warme knuffel!

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Aukepauk

@ikke100388 "als gewoon, ik wist niet anders".

Zo interpreteerde ik mijn jeugd ook. Ondanks dat ik mij vaak rot voelde, bij andere mensen mij fijner voelde dan thuis... Ik had een thuis, eten en een bed. 

Tot het moment dat ik mijn dochter in mijn armen hield voor de eerste keer, bijkomend van een spoed keizersnede. Die allesoverspoelende moederliefde.... met daarnaast het keiharde besef dat dit dat ding was wat er nooit geweest was/ voelbaar was voor mij. Omdat ik dit gevoel niet kende kon ik het ook niet eerder richting geven. Ik wist niet wat mij zo naar liet voelen, liet vechten met eten. Maar dat kon ik ook niet. Jaren psychotherapie heeft mij meer woorden geleerd om uit te leggen wat ik voel en waar ik tegenaan liep. Dit kon ik helemaal niet.

Soms gaan de dingen zoals ze gaan en hebben wij er maar geleerd mee om te gaan/ te overleven omdat het gewoon zo is. Maar daarmee heb ik mijn eigen gevoelsleven uitgeschakeld en ben ik keihard mijn best gaan doen in dingen doen om maar gezien te worden of een bevestiging te krijgen dat ik er wel mag zijn/ niet lastig ben...

liefs

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
ikke100388

Ik ben gewoon echt niets tekort gekomen.

Praten was altijd wel.mogelijk maar ik deed dat gewoon niet, mijn problemen waren voor mij. Er waren al zorgen genoeg. Dat ik niet praat nemen ze me nog steeds kwalijk maar het lukt me gewoon niet om te zeggen dat het niet goed met me gaat. 

Ook waren mijn gevoelens naar mijn idee vaak onzin en dat werd ook vaak bevestigd dus waarom iets zeggen?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Aukepauk

@ikke100388 Dat niet praten herken ik wel...  Jammer dat ze jou dat kwalijk nemen. Lijkt mij niet echt alsof ze dat jou kwalijk moeten nemen. Misschien vonden zij de juiste manier niet (afstemming op jou) zodat je kon gaan praten. OUders zijn houdt meer in dan aanwezig zijn. Hoe gaat het nu met jou dan?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
NijnB

Jeetje deze had ik niet zien aankomen, ik lees het onderwerp en dacht direct dit zal ongetwijfeld gaan over veel jongeren mensen.....niet dus. Ik moet het even op mij in laten werken dat ik blijkbaar niet de enige ''oudere'' ben die met dit probleem worstelt. Toevallig vandaag een balletje opgeworpen bij mijn schoonouders geen idee eigenlijk waarom, misschien om uit te proberen hoe het zou zijn bij mijn eigen ouders. Maar dan nog heb ik maar een fractie verteld van wat er speelt, het is dat ze bleven aandringen dat ik een broodje of tompouce moest eten anders had ik mijn mond gehouden. Dank je wel @Aukepauk dat je deze topic bent begonnen.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
NijnB

Realiseer me net dat deze topic al van september/oktober is, ben pas net lid en oude berichten aan het doorlezen, kortom geen probleem als jullie niet reageren.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Catharina1915

Welkom @NijnB,

Het gaat zeker niet over jongere mensen alleen, ben zelf ook ouder (46) en kan er niet met mijn ouders over praten... Ik wil het inmiddels ook niet meer proberen, terwijl een gedeelte van de kern misschien wel juist daar ligt. Ik denk, door het te delen met mijn ouders, niet te vinden wat ik zoek. Ik verwacht oprecht dat ze het niet zullen begrijpen. Wil ook mijn sores niet daar meer neerleggen... Het feit dat er recent een soort van kritiek op mijn oudste dochter kwam, die afgelopen 2 jaar behoorlijk is aangekomen helaas (en ja, daar voel IK me weer heel schuldig over, heb het gevoel dat ik haar er voor had moeten behoeden, maar hoe weet ik niet), liet mij heel duidelijk zien dat, met name mijn moeder, er weinig van snapt. Het was behoorlijk veroordelend ("tja, dan moet je het niet kopen, dan kun je er ook niet van eten...") en dat doet zeer. Ik ging er vol tegenin door te zeggen dat ik mijn dochter niet het gevoel wil geven dat ze niet goed genoeg is, of er niet toe doet omdat ze wat voller is. En dat is misschien ook een deel van het probleem. Dat ik altijd het gevoel heb gehad niet genoeg/goed genoeg ben geweest. En dat wil ik mijn dochter niet aandoen..

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Jessie
2 uur geleden zei NijnB:

Toevallig vandaag een balletje opgeworpen bij mijn schoonouders geen idee eigenlijk waarom, misschien om uit te proberen hoe het zou zijn bij mijn eigen ouders.

Dapper! Hoe reageerden je schoonouders?

 

2 uur geleden zei NijnB:

Maar dan nog heb ik maar een fractie verteld van wat er speelt, het is dat ze bleven aandringen dat ik een broodje of tompouce moest eten anders had ik mijn mond gehouden. 

Dat ze zo aandrongen doet mij vermoeden dat ze misschien al wel iets doorhadden. Klopt dat?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Isabella1980

Ik hoop dat jullie iets hebben aan mijn ervaringen tot nu toe:

- mijn moeder zag dat ik te veel at omdat ik in rap tempo dikker werd en mijn kleding niet meer paste. Ze heeft van alles geprobeerd om me te helpen: praten, verdrietig zijn, boos worden, geld inleveren, beloningen en zelfs op het laatst beledigingen geuit in de hoop dat het zou helpen. Om dat laatste ben ik heel verdrietig en boos geweest. Ik vond het gemeen dat ze nare dingen zei over mijn uiterlijk en dacht dat ze niet meer van mij hield. Uiteindelijk met haar gesproken en gezegd hoe ik me voelde. Het bleek dat ze uit wanhoop dingen gezegd heeft, dat ze van me houdt ook al ben ik heel dik. Toen afgesproken dat ze niets meer zegt over eten etc. Ik ben blij dat ik het gesprek ben aangegaan, mijn gedachten (je houdt alleen van mij als ik er mooi uitzie) heb gecheckt.

 

- mijn schoonouders zijn "simpele" mensen (als in "doe maar gewoon dan die je al gek genoeg"). Over lastige dingen wordt nooit gepraat. Ik vind dit erg lastig, ben zelf heel anders, vooral omdat zij moeten zien dat het niet goed met mij gaat omdat ik heel snel heel dik ben geworden. Geen woord gezegd, ook niet "hoe gaat het met je?". Ik voelde me genegeerd, onbelangrijk, niet goed genoeg. Totdat ik merkte dat ze op hun manier hun best doen om er voor mij te zijn: is er een praktisch probleem, dan staan ze meteen klaar om te helpen etc. Dat is kennekijk hun manier. Ik vind het jammer, maar kan nu "omdenken". Het ligt niet aan mij, zij zijn nu eenmaal zo. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×

Belangrijke informatie

Door onze website te bezoeken, gaat u akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden.